در آخرین روزهای سال ۱۴۰۳، یادی کنیم از جان عزیزی که در این سال از دستمان رفت و غمی بزرگ بر دل ما نشاند.
او که «زندگی یک وطن به او بدهکار بود که توش فقط به زندگی فکر کند نه به وطن»


کیانوش سنجری؛ زخمی بر پیکر آزادی، فریادی در سکوت

مرگ تلخ و جان‌سوز کیانوش سنجری، نه فقط یک فقدان، که زخم عمیقی بر پیکر یک ملت بود. زخمِ بی‌رحمی که این حکومت بر سینه‌ی حقیقت‌جویان حک کرده است. زخمِ سیستمی که شجاعت را جرم می‌داند، آزادی را تهدید می‌بیند، و انسان‌هایی مثل کیانوش را به انزوا، سرکوب و در نهایت، مرگی جانکاه می‌کشاند.

کیانوش، نمادی از آن‌هایی بود که فریادشان برای عدالت، گوش حاکمان را آزار می‌داد. مردی که تمام عمرش را با صداقت، جسارت و عشقی بی‌پایان به ایران و آزادی گذراند، اما در نهایت، قربانی سیستمی شد که زندگی را از او گرفت، بی‌آنکه بتواند روحش را درهم بشکند.
مرگ او یک تلنگر بود—تلنگری بی‌رحمانه به همه‌ی ما. گویی کیانوش در سکوت مرگبارش، هنوز فریاد می‌زد: "بیدار شوید! آزادی بهایی دارد، اما بهایش نباید جان ما باشد." او رفت، اما رفتنش را نباید فقط به سوگ نشست، باید آن را به فریاد تبدیل کرد، به خشم، به آگاهی، به انگیزه‌ای برای تغییر.

ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که حقیقت، در برابر قدرت قربانی می‌شود. اما کیانوش نشان داد که حتی در سخت‌ترین شرایط، می‌توان انسان ماند، می‌توان آزاد ماند، می‌توان ایستاد. و حالا، این ما هستیم که باید انتخاب کنیم: آیا سکوت می‌کنیم و اجازه می‌دهیم این زخم‌ها عمیق‌تر شوند، یا فریادش را ادامه خواهیم داد؟
کیانوش سنجری نماد یک نسل است؛ نسلی که هنوز زنده است، هنوز می‌جنگد، هنوز امید دارد. یادش جاودان، راهش ادامه‌دار.

او در آخرین پیام‌هایش نوشته بود:
«هیچ کس نباید به خاطر بیان عقایدش زندانی شود. اعتراض حق هر شهروند ایرانی‌ست.»

«فراموش نکنیم که ما برای عشق به زندگی جان داده و می‌دهیم، و نه مرگ.

آرزومندم روزی ایرانیان بیدار و بر بردگی چیره شوند.»

(فراموش نمی‌کنیم که ارتش سایبری جمهوری اسلامی، بعد از جان‌باختن کیانوش کمپین تحریف واقعیت راه انداخت تا یکی از فعالان سیاسی شریف را به جای جمهوری اسلامی مقصر جلوه دهد... )


#کیانوش_سنجری #عدالت #آزادی #فراموش_نمی‌کنیم #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

دکتر حسن باقری‌نیا، تحلیل‌گر اجتماعی، در این ویدیو به این سوال که «هژمونی فرهنگی چیست و جمهوری اسلامی چگونه در این سالیان از آن بهره گرفته است؟» پاسخ می‌دهد.

او می‌گوید:
«آنتونیو گرامشی فیلسوف ایتالیایی اولین بار از مفهوم هژمونی فرهنگی به معنای تسلط و نفوذ یک گروه یا طبقه خاص به روش‌های غیر ملموس استفاده کرد.
نظام‌های تمامیت خواه سالانه حجم بسیار زیادی از بودجه‌های خود را صرف القاء دکترین‌های خود می‌کنند.
اما شهروندان مسئولیت پذیر با قدرت به ظاهر کوچک اما تاثیرگذار نقد و تفکر انتقادی این سلطه فرهنگی را در هم می‌شکنند.»

آقای باقری‌نیا در این ویدیو به مسئولیت خود در هنگام تصدی در سمت‌های دولتی اشاره می‌کند و در نوشته‌ای می‌گوید:
«اینجانب حسن باقری‌نیا که در طول سال‌های خدمتم در آموزش و پرورش، اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی و دانشگاه‌ ناخواسته در خدمت هژمونی فرهنگی جمهوری اسلامی بوده‌ام از هموطنانم عذرخواهی می‌کنم.»

در فرآیند عدالت انتقالی، پذیرش مسئولیت و عذرخواهی و تلاش برای جبران، حائز اهمیت هستند.
بسیاری از افراد شاید این شهامت را نداشته باشند که مسئولیت‌پذبر باشند و درباره خودشان سخن بگویند.

با قدردانی از شهامت آقای باقری‌نیا و ستایش کناره‌گیری ایشان از سمت‌های حکومتی در سال‌های قبل، ایستادگی در سمت مردم و مقاومت و هزینه دادن ایشان در سال‌های اخیر، از سایر افراد بخواهیم که این شهامت را داشته باشند و میزان نقش خود را (به هر اندازه که بوده) در تحکیم پایه‌های استبداد بیان کنند و بابت آن عذرخواهی کرده و در صدد جبران برآیند.

#حسن_باقری_نیا #شهامت_مدنی #عدالت_انتقالی #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech