🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴 #"روباه در برف" / اثر: #گوستاو_کوربه / رنگ روغن روی بوم / 1860 م
"روباه در برف"، یکی از آثار شاخص گوستاو کوربه است که در سال ۱۸۶۰ میلادی خلق شد. اثر روباه سرخی را در حال تغذیه از یک موش صحرایی نشان می‌دهد. این اثر اکنون در موزه هنر دالاس نگه‌داری می‌شود.
-
"ژان دزیره گوستاو کوربه" (زادهٔ ۱۰ ژوئن ۱۸۱۹ - درگذشته ۳۱ دسامبر ۱۸۷۷)، نقاش فرانسوی بود که رهبر جنبش #رئالیسم یا واقع گرایی در نقاشی قرن نوزدهم فرانسه به‌شمار می‌آمد. جنبش واقع گرایی با ظهور مکتب #رمانتیسم در اروپا مرتبط بود و با نقاشی های نقاشان بزرگی همچون #تئودور_ژریکو و #اوژن_دلاکروا مشخص می‌گردید. این جنبش همچنین با کارهای گروهی از هنرمندان برجستهٔ برخاسته از مدرسه باربیژون Barbizon و با نقاشان سبک #امپرسیونیسم (دریافتگری) معرفی می شود.
در مجموع کوربه دارای نقش و جایگاه مهمی در نقاشی قرن نوزدهم فرانسه است و به عنوان یک هنرمند خلّاق و مبتکر که به ارائهٔ تفسیرهایی پررنگ از واقعیت‌های اجتماعی در کارهایش تمایل دارد، شناخته می‌شود.
جملات زیر از جمله بیانات مشهور وی هستند:
"من پنجاه سال عمر کرده‌ام و در این پنجاه سال، من همواره در آزادی زیسته‌ام. پس به من رخصت دهید که زندگیم را در آزادی به پایان برسانم؛ و بگذارید تا در هنگامی که من مُرده‌ام، درباره‌ام این‌گونه سخن گفته شود: «او به هیچ مدرسه‌ای، به هیچ کلیسایی، به هیچ نهادی، به هیچ آکادمی، و به هیچ رژیمی تعلق نداشت به جز رژیم آزادی»"
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴 #"روباه در برف" / اثر: #گوستاو_کوربه / رنگ روغن روی بوم / 1860 م
"روباه در برف"، یکی از آثار شاخص گوستاو کوربه است که در سال ۱۸۶۰ میلادی خلق شد. اثر روباه سرخی را در حال تغذیه از یک موش صحرایی نشان می‌دهد. این اثر اکنون در موزه هنر دالاس نگه‌داری می‌شود.
-
"ژان دزیره گوستاو کوربه" (زادهٔ ۱۰ ژوئن ۱۸۱۹ - درگذشته ۳۱ دسامبر ۱۸۷۷)، نقاش فرانسوی بود که رهبر جنبش #رئالیسم یا واقع گرایی در نقاشی قرن نوزدهم فرانسه به‌شمار می‌آمد. جنبش واقع گرایی با ظهور مکتب #رمانتیسم در اروپا مرتبط بود و با نقاشی های نقاشان بزرگی همچون #تئودور_ژریکو و #اوژن_دلاکروا مشخص می‌گردید. این جنبش همچنین با کارهای گروهی از هنرمندان برجستهٔ برخاسته از مدرسه باربیژون Barbizon و با نقاشان سبک #امپرسیونیسم (دریافتگری) معرفی می شود.
در مجموع کوربه دارای نقش و جایگاه مهمی در نقاشی قرن نوزدهم فرانسه است و به عنوان یک هنرمند خلّاق و مبتکر که به ارائهٔ تفسیرهایی پررنگ از واقعیت‌های اجتماعی در کارهایش تمایل دارد، شناخته می‌شود.
جملات زیر از جمله بیانات مشهور وی هستند:
"من پنجاه سال عمر کرده‌ام و در این پنجاه سال، من همواره در آزادی زیسته‌ام. پس به من رخصت دهید که زندگیم را در آزادی به پایان برسانم؛ و بگذارید تا در هنگامی که من مُرده‌ام، درباره‌ام این‌گونه سخن گفته شود: «او به هیچ مدرسه‌ای، به هیچ کلیسایی، به هیچ نهادی، به هیچ آکادمی، و به هیچ رژیمی تعلق نداشت به جز رژیم آزادی»"
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#چکامه
من پنجاه سال عمر کرده‌ام و در این پنجاه سال، من همواره در آزادی زیسته‌ام. پس به من رخصت دهید که زندگیم را در آزادی به پایان برسانم؛ و بگذارید تا در هنگامی که من مُرده‌ام، درباره‌ام این گونه سخن گفته شود: «او به هیچ مدرسه‌ای، به هیچ کلیسایی، به هیچ نهادی، به هیچ آکادمی، و به هیچ رژیمی تعلق نداشت به جز رژیم آزادی»
#گوستاو_کوربه
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#چکامه
من پنجاه سال عمر کرده‌ام و در این پنجاه سال، من همواره در آزادی زیسته‌ام. پس به من رخصت دهید که زندگیم را در آزادی به پایان برسانم؛ و بگذارید تا در هنگامی که من مُرده‌ام، درباره‌ام این گونه سخن گفته شود: «او به هیچ مدرسه‌ای، به هیچ کلیسایی، به هیچ نهادی، به هیچ آکادمی، و به هیچ رژیمی تعلق نداشت به جز رژیم آزادی»
#گوستاو_کوربه
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی
#هنرکده_نقاشی
#گوستاو_کوربه
The Painter's Studio — 1855
#Gustave_Courbet
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقاشی
#هنرکده_نقاشی
#گوستاو_کوربه
The Painter's Studio — 1855
#Gustave_Courbet
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی
#نقد_نقاشی
#هنرکده_نقاشی
#گوستاو_کوربه
The Painter's Studio — 1855
#Gustave_Courbet
هنرکده نقاش (انگلیسی: The Painter's Studio) همین‌طور شناخته‌شده با نام کارگاه نقاش و آتلیه نقاش، یک تمثیل واقعی از جمع‌بندی هفت سال از زندگی هنری و اخلاقی نقاش فرانسوی گوستاو کوربه است که در سال ۱۸۵۵ و با تکنیک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم کرباس طرح گردید، این نقاشی که امروزه در موزهٔ اورسی پاریس فرانسه است، در ابعاد (۳۶۱ × ۵۹۸ سانتی متر) کشیده شده‌است.
#گوستاو_کوربه اثر "هنرکده ی نقاش" را در اورنان، فرانسه (در سال ۱۸۵۵) کشید.
کوربه راجع به این اثر رئالیستی گفت: "دنیا می آید که در استودیوی من نقاشی شود."
چهره های این نقاشی نمایش های تمثیلی از تأثیرات مختلف بر زندگی هنری کوربه است. در سمت چپ چهره و فیگورهای انسانی از تمام سطوح جامعه قرار دارند. در مرکز ، کوربه روی یک منظره کار می کند، در حالی که از یک مدل برهنه که سمبل هنر آکادمیک است، دور شده و رو برگردانده است. دوستان و همکاران کوربه، عمدتاً چهره های نخبه جامعه پاریس، از جمله چارلز بودلر، ژول شامفلوری، پیر-ژوزف پرودون و برجسته ترین حامی کوربه، یعنی #آلفرد_برویاس، در سمت راست وجود دارند.
هیئت داوران نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۸۵۵ یازده اثر کوربه را برای نمایشگاه Excel Universelle پذیرفت، اما این نقاشی یعنی "هنرکده ی نقاش" جزء آنها نبود.
کوربه در اقدامی تبلیغی و دفاع از خود، با کمک آلفرد برویاس نمایشگاه خود را (غرفه واقع گرایی) نزدیک به نمایشگاه رسمی افتتاح کرد. ستایش بسیار کمی در انتظار بود و #اوژن_دلاکروا از معدود نقاشانی بود که از این اثر حمایت می کرد.
در مورد این نقاشی، کوربه اظهار داشت که استودیوی نقاش "جامعه را در بهترین حالت، بدترین و میانگین آن نشان می دهد."
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقاشی
#نقد_نقاشی
#هنرکده_نقاشی
#گوستاو_کوربه
The Painter's Studio — 1855
#Gustave_Courbet
هنرکده نقاش (انگلیسی: The Painter's Studio) همین‌طور شناخته‌شده با نام کارگاه نقاش و آتلیه نقاش، یک تمثیل واقعی از جمع‌بندی هفت سال از زندگی هنری و اخلاقی نقاش فرانسوی گوستاو کوربه است که در سال ۱۸۵۵ و با تکنیک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم کرباس طرح گردید، این نقاشی که امروزه در موزهٔ اورسی پاریس فرانسه است، در ابعاد (۳۶۱ × ۵۹۸ سانتی متر) کشیده شده‌است.
#گوستاو_کوربه اثر "هنرکده ی نقاش" را در اورنان، فرانسه (در سال ۱۸۵۵) کشید.
کوربه راجع به این اثر رئالیستی گفت: "دنیا می آید که در استودیوی من نقاشی شود."
چهره های این نقاشی نمایش های تمثیلی از تأثیرات مختلف بر زندگی هنری کوربه است. در سمت چپ چهره و فیگورهای انسانی از تمام سطوح جامعه قرار دارند. در مرکز ، کوربه روی یک منظره کار می کند، در حالی که از یک مدل برهنه که سمبل هنر آکادمیک است، دور شده و رو برگردانده است. دوستان و همکاران کوربه، عمدتاً چهره های نخبه جامعه پاریس، از جمله چارلز بودلر، ژول شامفلوری، پیر-ژوزف پرودون و برجسته ترین حامی کوربه، یعنی #آلفرد_برویاس، در سمت راست وجود دارند.
هیئت داوران نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۸۵۵ یازده اثر کوربه را برای نمایشگاه Excel Universelle پذیرفت، اما این نقاشی یعنی "هنرکده ی نقاش" جزء آنها نبود.
کوربه در اقدامی تبلیغی و دفاع از خود، با کمک آلفرد برویاس نمایشگاه خود را (غرفه واقع گرایی) نزدیک به نمایشگاه رسمی افتتاح کرد. ستایش بسیار کمی در انتظار بود و #اوژن_دلاکروا از معدود نقاشانی بود که از این اثر حمایت می کرد.
در مورد این نقاشی، کوربه اظهار داشت که استودیوی نقاش "جامعه را در بهترین حالت، بدترین و میانگین آن نشان می دهد."
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی
#معرفی_هنرمند
#گوستاو_کوربه
نقاشی که هرگز فرشته نکشید
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقاشی
#معرفی_هنرمند
#گوستاو_کوربه
نقاشی که هرگز فرشته نکشید
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی
#معرفی_هنرمند
#گوستاو_کوربه
نقاشی که هرگز فرشته نکشید
«گوستاو کوربه»، نقاش فرانسوی یکی از پرنفوذترین شخصیت های دنیای هنر و رهبر جنبش رئالیسم یا واقع گرایی در نقاشی قرن نوزدهم بود. او در سال 1819 میلادی در خانواده ای روستایی در فرانسه به دنیا آمد. «کوربه» اعتقادی به تعلیم هنر نداشت. در سال 1841 به پاریس رفت و در موزه لوور به بررسی و رونگاری آثار استادان پیشین به ویژه «ولاسکوئز» و «رامبراند» پرداخت. به نظر «کوربه» هنر نقاشی فقط می‌توانست شامل شبیه سازی از اشیای مرئی و ملموس باشد. جمله مشهور او «من هرگز فرشته نمی‌کِشم؛ چون فرشته‌ای ندیده‌ام» نشان‌دهنده گرایش این نقاش به واقع‌گرایی است. با بالارفتن تجربیاتش در هنر نقاشی آثارش را برای نمایش به «سالن رسمی پاریس» فرستاد که در نهایت چندین بار مردود شد. اما هیچ گاه ناامید نشد و در سال 1855 نمایشگاهی مستقل از آثارش برپا کرد. این کار بدعتی در هنر محسوب می شد. بعدها امپرسیونیست ها این اقدام بی سابقه «کوربه» را سرمشق خود قرار دادند. تلاش های وی بالاخره به ثمر نشست؛ در سال 1871 به سرپرستی امور هنری و اداره موزه ها منصوب شد.
آن چه نام «کوربه» را در تاریخ هنر برای همیشه جاودان کرد، این بود که وی آرمان های نئوکلاسی سیسم و رمانتیسم را مردود شمرد و فکر رئالیسم را پیش نهاد. او معتقد بود که هنرمند باید فقط چیزهای مرئی و ملموس را نقاشی کند.روش نقاشی او در نـــظــــــر معاصرانش به طرز تحمل ناپذیری خام بود، چرا که « کوربه » به عمد در جست وجوی ساده ترین و صریح ترین روش های بیان بود و از لحاظ ترکیب بندی و روش کار، هنرمندی ابتدایی پنداشته می شد.
«کوربه» بر پایه دستاوردهای فکری عصر خود، آثاری جسورانه آفرید و حدود 30 تابلوی منحصر به فرد دارد که در آن ها شناختی تازه از مفهوم واقعیت مطرح شده است. او سال های آخر عمرش به دلیل نداشتن هزینه پرداخت غرامت سنگین به زندانی در سوئیس افتاد و در 31 دسامبر 1877 در همان زندان از دنیا رفت.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقاشی
#معرفی_هنرمند
#گوستاو_کوربه
نقاشی که هرگز فرشته نکشید
«گوستاو کوربه»، نقاش فرانسوی یکی از پرنفوذترین شخصیت های دنیای هنر و رهبر جنبش رئالیسم یا واقع گرایی در نقاشی قرن نوزدهم بود. او در سال 1819 میلادی در خانواده ای روستایی در فرانسه به دنیا آمد. «کوربه» اعتقادی به تعلیم هنر نداشت. در سال 1841 به پاریس رفت و در موزه لوور به بررسی و رونگاری آثار استادان پیشین به ویژه «ولاسکوئز» و «رامبراند» پرداخت. به نظر «کوربه» هنر نقاشی فقط می‌توانست شامل شبیه سازی از اشیای مرئی و ملموس باشد. جمله مشهور او «من هرگز فرشته نمی‌کِشم؛ چون فرشته‌ای ندیده‌ام» نشان‌دهنده گرایش این نقاش به واقع‌گرایی است. با بالارفتن تجربیاتش در هنر نقاشی آثارش را برای نمایش به «سالن رسمی پاریس» فرستاد که در نهایت چندین بار مردود شد. اما هیچ گاه ناامید نشد و در سال 1855 نمایشگاهی مستقل از آثارش برپا کرد. این کار بدعتی در هنر محسوب می شد. بعدها امپرسیونیست ها این اقدام بی سابقه «کوربه» را سرمشق خود قرار دادند. تلاش های وی بالاخره به ثمر نشست؛ در سال 1871 به سرپرستی امور هنری و اداره موزه ها منصوب شد.
آن چه نام «کوربه» را در تاریخ هنر برای همیشه جاودان کرد، این بود که وی آرمان های نئوکلاسی سیسم و رمانتیسم را مردود شمرد و فکر رئالیسم را پیش نهاد. او معتقد بود که هنرمند باید فقط چیزهای مرئی و ملموس را نقاشی کند.روش نقاشی او در نـــظــــــر معاصرانش به طرز تحمل ناپذیری خام بود، چرا که « کوربه » به عمد در جست وجوی ساده ترین و صریح ترین روش های بیان بود و از لحاظ ترکیب بندی و روش کار، هنرمندی ابتدایی پنداشته می شد.
«کوربه» بر پایه دستاوردهای فکری عصر خود، آثاری جسورانه آفرید و حدود 30 تابلوی منحصر به فرد دارد که در آن ها شناختی تازه از مفهوم واقعیت مطرح شده است. او سال های آخر عمرش به دلیل نداشتن هزینه پرداخت غرامت سنگین به زندانی در سوئیس افتاد و در 31 دسامبر 1877 در همان زندان از دنیا رفت.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی
#نقاشی_سمت_راست
مرد مستاصل
#گوستاو_کوربه
1844
#سلف_پرتره
#گوستاو_کوربه
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقاشی
#نقاشی_سمت_راست
مرد مستاصل
#گوستاو_کوربه
1844
#سلف_پرتره
#گوستاو_کوربه
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی
#گوستاو_کوربه
در نقاشی، کوربه را نماینده‌ی رئالیسم می‌شناسیم، زیرا وی پیگیرانه در راه اثبات حقانیت جنبش جدید می‌کوشد.
اما این بدان معنی نیست که رئالیسم با کوربه آغاز می‌شود؛
گُیا، میّه، دُمیه هم پیش از او به شیوه‌ی خاص خود همین روش هنری را به کار بسته‌اند.
کوربه در ۱۸۵۵، در جزوه‌ی معرفی آثار خود در " غرفه‌ی رئالیسم" نوشته‌ای را ارائه می‌کند که به منزله‌ی #مانیفست رئالیسم قلمداد می‌شود.
کوربه آنجا می‌نویسد:" همچنانکه به مردان سالهای ۱۸۳۰ عنوان رمانتیک داده‌شد، به من نیز لقب رئالیست داد‌ه‌اند.
عنوان‌ها در هیچ زمانی انگار درستی از چیزها به دست نداده‌اند، اگر جز این بود آثار هنری زاید می‌شدند."
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقاشی
#گوستاو_کوربه
در نقاشی، کوربه را نماینده‌ی رئالیسم می‌شناسیم، زیرا وی پیگیرانه در راه اثبات حقانیت جنبش جدید می‌کوشد.
اما این بدان معنی نیست که رئالیسم با کوربه آغاز می‌شود؛
گُیا، میّه، دُمیه هم پیش از او به شیوه‌ی خاص خود همین روش هنری را به کار بسته‌اند.
کوربه در ۱۸۵۵، در جزوه‌ی معرفی آثار خود در " غرفه‌ی رئالیسم" نوشته‌ای را ارائه می‌کند که به منزله‌ی #مانیفست رئالیسم قلمداد می‌شود.
کوربه آنجا می‌نویسد:" همچنانکه به مردان سالهای ۱۸۳۰ عنوان رمانتیک داده‌شد، به من نیز لقب رئالیست داد‌ه‌اند.
عنوان‌ها در هیچ زمانی انگار درستی از چیزها به دست نداده‌اند، اگر جز این بود آثار هنری زاید می‌شدند."
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقد_نقاشی
هنرکده نقاش — ۱۸۵۵
#گوستاو_کوربه
The Painter's Studio — 1855
#Gustave_Courbet
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقد_نقاشی
هنرکده نقاش — ۱۸۵۵
#گوستاو_کوربه
The Painter's Studio — 1855
#Gustave_Courbet
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقدنقاشی
#هنرکده_نقاش (انگلیسی: The Painter's Studio) همین‌طور شناخته‌شده با نام کارگاه نقاش و آتلیه نقاش، یک تمثیل واقعی از جمع‌بندی هفت سال از زندگی هنری و اخلاقی نقاش فرانسوی گوستاو کوربه است که در سال ۱۸۵۵ و با تکنیک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم کرباس طرح گردید، این نقاشی که امروزه در موزهٔ اورسی پاریس فرانسه است، در ابعاد (۳۶۱ × ۵۹۸ سانتی متر) کشیده شده‌است.
#گوستاو_کوربه اثر "هنرکده ی نقاش" را در اورنان، فرانسه (در سال ۱۸۵۵) کشید.
کوربه راجع به این اثر رئالیستی گفت: "دنیا می آید که در استودیوی من نقاشی شود."
چهره های این نقاشی نمایش های تمثیلی از تأثیرات مختلف بر زندگی هنری کوربه است. در سمت چپ چهره و فیگورهای انسانی از تمام سطوح جامعه قرار دارند. در مرکز ، کوربه روی یک منظره کار می کند، در حالی که از یک مدل برهنه که سمبل هنر آکادمیک است، دور شده و رو برگردانده است. دوستان و همکاران کوربه، عمدتاً چهره های نخبه جامعه پاریس، از جمله چارلز بودلر، ژول شامفلوری، پیر-ژوزف پرودون و برجسته ترین حامی کوربه، یعنی #آلفرد_برویاس، در سمت راست وجود دارند.
هیئت داوران نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۸۵۵ یازده اثر کوربه را برای نمایشگاه Excel Universelle پذیرفت، اما این نقاشی یعنی "هنرکده ی نقاش" جزء آنها نبود.
کوربه در اقدامی تبلیغی و دفاع از خود، با کمک آلفرد برویاس نمایشگاه خود را (غرفه واقع گرایی) نزدیک به نمایشگاه رسمی افتتاح کرد. ستایش بسیار کمی در انتظار بود و #اوژن_دلاکروا از معدود نقاشانی بود که از این اثر حمایت می کرد.
در مورد این نقاشی، کوربه اظهار داشت که استودیوی نقاش "جامعه را در بهترین حالت، بدترین و میانگین آن نشان می دهد."
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقدنقاشی
#هنرکده_نقاش (انگلیسی: The Painter's Studio) همین‌طور شناخته‌شده با نام کارگاه نقاش و آتلیه نقاش، یک تمثیل واقعی از جمع‌بندی هفت سال از زندگی هنری و اخلاقی نقاش فرانسوی گوستاو کوربه است که در سال ۱۸۵۵ و با تکنیک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم کرباس طرح گردید، این نقاشی که امروزه در موزهٔ اورسی پاریس فرانسه است، در ابعاد (۳۶۱ × ۵۹۸ سانتی متر) کشیده شده‌است.
#گوستاو_کوربه اثر "هنرکده ی نقاش" را در اورنان، فرانسه (در سال ۱۸۵۵) کشید.
کوربه راجع به این اثر رئالیستی گفت: "دنیا می آید که در استودیوی من نقاشی شود."
چهره های این نقاشی نمایش های تمثیلی از تأثیرات مختلف بر زندگی هنری کوربه است. در سمت چپ چهره و فیگورهای انسانی از تمام سطوح جامعه قرار دارند. در مرکز ، کوربه روی یک منظره کار می کند، در حالی که از یک مدل برهنه که سمبل هنر آکادمیک است، دور شده و رو برگردانده است. دوستان و همکاران کوربه، عمدتاً چهره های نخبه جامعه پاریس، از جمله چارلز بودلر، ژول شامفلوری، پیر-ژوزف پرودون و برجسته ترین حامی کوربه، یعنی #آلفرد_برویاس، در سمت راست وجود دارند.
هیئت داوران نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۸۵۵ یازده اثر کوربه را برای نمایشگاه Excel Universelle پذیرفت، اما این نقاشی یعنی "هنرکده ی نقاش" جزء آنها نبود.
کوربه در اقدامی تبلیغی و دفاع از خود، با کمک آلفرد برویاس نمایشگاه خود را (غرفه واقع گرایی) نزدیک به نمایشگاه رسمی افتتاح کرد. ستایش بسیار کمی در انتظار بود و #اوژن_دلاکروا از معدود نقاشانی بود که از این اثر حمایت می کرد.
در مورد این نقاشی، کوربه اظهار داشت که استودیوی نقاش "جامعه را در بهترین حالت، بدترین و میانگین آن نشان می دهد."
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقد_نقاشی
هنرکده نقاش — ۱۸۵۵
#گوستاو_کوربه
The Painter's Studio — 1855
#Gustave_Courbet
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقد_نقاشی
هنرکده نقاش — ۱۸۵۵
#گوستاو_کوربه
The Painter's Studio — 1855
#Gustave_Courbet
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#هنر
#نقاشی
#گوستاو_کوربه
نقاشی که هرگز فرشته نکشید
«گوستاو کوربه»، نقاش فرانسوی یکی از پرنفوذترین شخصیت های دنیای هنر و رهبر جنبش رئالیسم یا واقع گرایی در نقاشی قرن نوزدهم بود. او در سال 1819 میلادی در خانواده ای روستایی در فرانسه به دنیا آمد. «کوربه» اعتقادی به تعلیم هنر نداشت. در سال 1841 به پاریس رفت و در موزه لوور به بررسی و رونگاری آثار استادان پیشین به ویژه «ولاسکوئز» و «رامبراند» پرداخت. به نظر «کوربه» هنر نقاشی فقط می‌توانست شامل شبیه سازی از اشیای مرئی و ملموس باشد. جمله مشهور او «من هرگز فرشته نمی‌کِشم؛ چون فرشته‌ای ندیده‌ام» نشان‌دهنده گرایش این نقاش به واقع‌گرایی است. با بالارفتن تجربیاتش در هنر نقاشی آثارش را برای نمایش به «سالن رسمی پاریس» فرستاد که در نهایت چندین بار مردود شد. اما هیچ گاه ناامید نشد و در سال 1855 نمایشگاهی مستقل از آثارش برپا کرد. این کار بدعتی در هنر محسوب می شد. بعدها امپرسیونیست ها این اقدام بی سابقه «کوربه» را سرمشق خود قرار دادند. تلاش های وی بالاخره به ثمر نشست؛ در سال 1871 به سرپرستی امور هنری و اداره موزه ها منصوب شد.
آن چه نام «کوربه» را در تاریخ هنر برای همیشه جاودان کرد، این بود که وی آرمان های نئوکلاسی سیسم و رمانتیسم را مردود شمرد و فکر رئالیسم را پیش نهاد. او معتقد بود که هنرمند باید فقط چیزهای مرئی و ملموس را نقاشی کند.روش نقاشی او در نـــظــــــر معاصرانش به طرز تحمل ناپذیری خام بود، چرا که « کوربه » به عمد در جست وجوی ساده ترین و صریح ترین روش های بیان بود و از لحاظ ترکیب بندی و روش کار، هنرمندی ابتدایی پنداشته می شد.
«کوربه» بر پایه دستاوردهای فکری عصر خود، آثاری جسورانه آفرید و حدود 30 تابلوی منحصر به فرد دارد که در آن ها شناختی تازه از مفهوم واقعیت مطرح شده است. او سال های آخر عمرش به دلیل نداشتن هزینه پرداخت غرامت سنگین به زندانی در سوئیس افتاد و در 31 دسامبر 1877 در همان زندان از دنیا رفت.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#هنر
#نقاشی
#گوستاو_کوربه
نقاشی که هرگز فرشته نکشید
«گوستاو کوربه»، نقاش فرانسوی یکی از پرنفوذترین شخصیت های دنیای هنر و رهبر جنبش رئالیسم یا واقع گرایی در نقاشی قرن نوزدهم بود. او در سال 1819 میلادی در خانواده ای روستایی در فرانسه به دنیا آمد. «کوربه» اعتقادی به تعلیم هنر نداشت. در سال 1841 به پاریس رفت و در موزه لوور به بررسی و رونگاری آثار استادان پیشین به ویژه «ولاسکوئز» و «رامبراند» پرداخت. به نظر «کوربه» هنر نقاشی فقط می‌توانست شامل شبیه سازی از اشیای مرئی و ملموس باشد. جمله مشهور او «من هرگز فرشته نمی‌کِشم؛ چون فرشته‌ای ندیده‌ام» نشان‌دهنده گرایش این نقاش به واقع‌گرایی است. با بالارفتن تجربیاتش در هنر نقاشی آثارش را برای نمایش به «سالن رسمی پاریس» فرستاد که در نهایت چندین بار مردود شد. اما هیچ گاه ناامید نشد و در سال 1855 نمایشگاهی مستقل از آثارش برپا کرد. این کار بدعتی در هنر محسوب می شد. بعدها امپرسیونیست ها این اقدام بی سابقه «کوربه» را سرمشق خود قرار دادند. تلاش های وی بالاخره به ثمر نشست؛ در سال 1871 به سرپرستی امور هنری و اداره موزه ها منصوب شد.
آن چه نام «کوربه» را در تاریخ هنر برای همیشه جاودان کرد، این بود که وی آرمان های نئوکلاسی سیسم و رمانتیسم را مردود شمرد و فکر رئالیسم را پیش نهاد. او معتقد بود که هنرمند باید فقط چیزهای مرئی و ملموس را نقاشی کند.روش نقاشی او در نـــظــــــر معاصرانش به طرز تحمل ناپذیری خام بود، چرا که « کوربه » به عمد در جست وجوی ساده ترین و صریح ترین روش های بیان بود و از لحاظ ترکیب بندی و روش کار، هنرمندی ابتدایی پنداشته می شد.
«کوربه» بر پایه دستاوردهای فکری عصر خود، آثاری جسورانه آفرید و حدود 30 تابلوی منحصر به فرد دارد که در آن ها شناختی تازه از مفهوم واقعیت مطرح شده است. او سال های آخر عمرش به دلیل نداشتن هزینه پرداخت غرامت سنگین به زندانی در سوئیس افتاد و در 31 دسامبر 1877 در همان زندان از دنیا رفت.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity