🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_صرفا_جهت_اطلاع


چرا در بسته‌های چیپس اینقدر هوا وجود دارد؟

دلایل منطقی و علمی پشت این مقدار هوا وجود دارد که البته واضح‌ترین آن‌ها به حفظ کیفیت چیپس‌ها و جلوگیری از آسیب به آن‌ها در هنگام حمل‌ونقل مربوط می‌شود.

شاید شنیده باشید که بسته‌های چیپس پر از هوا هستند تا از له شدن چیپس‌ها جلوگیری کنند.
به نوعی می‌توان گفت این هوا به عنوان یک کیسه هوای محافظ عمل می‌کند که مانع از آسیب‌دیدن بسته در هنگام جابجایی می‌شود.

این هوا همچنین کمک می‌کند تا بسته به تغییرات فشار جو واکنش نشان دهد. به‌خصوص اگر بسته‌ها با هواپیما حمل شوند، تغییرات فشار جو می‌تواند بر محتویات بسته تاثیر بگذارد.

اما نکته‌ای که کمتر کسی به آن توجه می‌کند این است که هوای بسته‌بندی در حقیقت ترکیب هوای معمولی را ندارد.
گاز داخل بسته‌ها، در واقع گاز نیتروژن است.

اگر چیپس‌ها در معرض اکسیژن قرار بگیرند، خیلی زود نرم شده و کیفیت خود را از دست می‌دهند. برای اینکه متوجه شوید چطور این اتفاق می‌افتد، کافی است یک بسته چیپس باز کنید و آن را برای یک شب رها کنید. روز بعد خواهید دید که چیپس‌ها کاملاً نرم و بی‌مزه شده‌اند.

نیتروژن به این دلیل در بسته‌ها قرار داده می‌شود که به‌طور مؤثری مانع از اکسید شدن روغن‌ها و نشاسته‌های چیپس‌ها می‌شود. اکسیداسیون موجب می‌شود چیپس‌ها طعم و بافت خود را از دست بدهند.

از آنجا که نیتروژن گازی غیرواکنشی، بی‌بو و بی‌خطر برای مصرف در بسته‌بندی مواد غذایی است، انتخابی ایده‌آل برای حفظ تازگی چیپس‌ها به شمار می‌آید.

آیا واقعاً این مقدار هوا لازم است؟

هنری هارگریوز (Henry Hargreaves)، هنرمند و عکاس غذا، با تحقیقاتی شخصی به این موضوع پرداخت که آیا واقعاً مقدار زیادی هوا در بسته‌ها برای محافظت از چیپس‌ها ضروری است یا خیر.

او که از وضعیت بسته‌بندی چیپس‌ها ناامید شده بود، دست به آزمایش زد تا بفهمد آیا این مقدار هوا واقعاً به حفظ سالم ماندن محتویات کمک می‌کند یا فقط برای ظاهر بسته است.

نتیجه‌ای که هارگریوز به آن رسید ممکن است برایتان شوکه‌کننده باشد:

او متوجه شد که بسته‌هایی که مقدار زیادی هوا دارند، بیشتر در معرض شکستن و خرد شدن چیپس‌ها هستند. او گفت:
«من فکر می‌کردم که هوا از شکستن چیپس‌ها جلوگیری می‌کند، اما برعکس، بسته‌هایی که بیشترین مقدار هوا را داشتند، بیشترین آسیب را دیدند.

وقتی چیپس‌ها را در بسته‌بندی وکیوم قرار دادم، متوجه شدم که این روش بهترین راه برای حمل‌ونقل بدون شکستن محتویات است.»

این یافته‌ها باعث شد که هارگریوز به این فکر کند که آیا واقعاً در بسته‌بندی چیپس‌ها از هوای اضافی استفاده می‌شود یا اینکه تولیدکنندگان صرفاً به دلیل حفظ ظاهر بسته‌ها و کاهش حجم محصول از این روش استفاده می‌کنند.

آیا زمان تغییر سیاست‌های بسته‌بندی رسیده است؟

با اینکه تحقیقات هنری هارگریوز به‌طور رسمی در دنیای علم منتشر نشده‌اند، اما نتایج تجربی او توجه‌ها را جلب کرده‌اند.

به‌ویژه که هارگریوز به نکته‌ای مهم اشاره کرد:

«برای مثال، اگر بسته‌های اینقدر حجیم نباشند از هر 100 کامیونی که چیپس‌های دوریتوس را حمل می‌کنند، به 86 تا نیازی پیدا نمی‌شود.

یعنی میزان قابل توجهی دی اکسید کربن به خاطر حمل و نقل چیپس وارد جو می‌شود.

پس افزایش حجم گاز نیتروژن در بسته‌های چیپس، علاوه بر اینکه ممکن است مفید نباشد، در نهایت منجر به مصرف بی‌رویه منابع انرژی و اصطلاحا ایجاد رد پای کربنی می‌شود.

بنابراین شاید وقت آن رسیده باشد که تولیدکنندگان به جای پمپاژ بیش از حد هوا در بسته‌ها، راه‌های مؤثرتری برای بسته‌بندی و حمل‌ونقل پیدا کنند که هم کیفیت محصول حفظ شود و هم تاثیرات منفی بر محیط‌زیست کاهش یابد.

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_عــــکــــاســــی📸

تصویر بامزه و باحال بوسیدن جغد مادر توسط بچه اش !

این عکس رو یه عکاس ماهر بلژیکی بنام جفری ون دائل گرفته و عکسش تصویر برتر شده👌

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_عــــکــــاســــی📸

#_معرفی_هنرمند

هاردیجانتو بودیمان (Hardijanto Budiman)، با نام مستعار هاردی بودی(Hardi Budi) یک هنرمند تجسمی در جاکارتا ، اندونزی است . او یک عکاس مفهومی معاصر است .
شروع علاقه به عکاسی در حدود سال ۲۰۰۳ بود.
آثار او بیشتر در مورد چگونگی بازنمایی تخیل و احساسات در تصاویر است.
هاردیجانتو بودیمان برنده جوایز بین المللی متعددی است.

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_عــــکــــاســــی📸


#_معرفی_هنرمند_عکاس📸


هاردیجانتو بودیمان (Hardijanto Budiman)، با نام مستعار هاردی بودی(Hardi Budi)

جنبه خلاقانه یک عکاسی مفهومی

هاردی بودیمان هنرمند تجسمی اهل اندونزی است که با آثار منحصر به فرد و قابل تأمل خود نامی برای خود دست و پا کرده است.
هنر او ترکیبی از استعاره‌های سوررئال، چشم اندازهای رویایی و پرتره‌های مفهومی است که بینندگان را به سفری در زمین‌های حسی ناشناخته می برد.

آثار بودیمان به شدت تجربی و آوانگارد هستند و در نتیجه نماهای ویرایش شده‌های شبیه نقاشی‌های کوچک معلق در زمان هستند. این تصاویر اغلب مملو از رنگهای غیر واقعی، خطوط ناب و زیبایی شناسی کافکایی هستند آنها حس کنایه و اضطراب را منتقل می‌کنند و اغلب به مسائل اجتماعی می پردازند.

یکی از منابع اصلی الهام برای بودیمان حوزه ورزش است. او از انرژی پویا و احساسات شدید ورزش برای خلق آثار تفکر برانگیز و بسیار احساسی خود الهام می گیرد.
هنر بودیمان نه تنها از نظر بصری قابل توجه است، بلکه عمیقاً معنادار است.
آثار او بینندگان را تشویق می‌کند تا برداشت‌های خود را زیر سوال ببرند و درک خود را از جهان به چالش بکشند. بودیمان از طریق هنر خود قصد دارد ارتباط عاطفی عمیق‌تری با مخاطبانش ایجاد کند و موفقیت او در انجام این کار در پاسخ‌های مثبتی که از هنردوستان در سراسر جهان دریافت کرده مشهود است.

این عکاس خلاق آثارش را مانند سفر زندگی می‌داند! عکس‌های او در مورد بیان تخیل، احساسات و تجربیات زندگی‌اش است.

او می‌گوید : زمانی که نوجوان بودم واقعاً طراحی و نقاشی را دوست داشتم، به همین دلیل از آنجایی که عکاسی را می‌دانم احساس می‌کردم «دنیای گمشده» خود را پیدا کرده‌ام که بیشتر از همه آن را دوست دارم.

او می‌گوید هنر بدون توانایی به فعلیت رساندن ایده ها وجود نخواهد داشت! و من ایده‌هایم را از طریق عکاسی به آثار هنری تبدیل می‌کنم. من آثار هنری خود را "تصاویر داستان خیالی" می نامم. امضای من عکاسی مفهومی معاصر است.
من همچنین هر چیزی را که به هنر سوررئال مرتبط باشد را دوست دارم! به همین دلیل است که بسیاری از آثار من به شدت تحت تأثیر هنر سوررئالیسم قرار گرفته اند.

همچنین در دنیای رنگارنگ اثر بودیمان عکس‌های پر جنب و جوش، گرافیک تلطیف شده این پالت رنگی بودیمان است. در این عکس‌ها به خوبی اشکال هندسی و اشکال صنعتی طراحی شده است که او به طور مرموزی از آنها استفاده کرده است که تکمیل، تضاد و نقطه گذاری می‌کند و گاهی برای مفسران اجتماعی، گاهی به دلایل زیبایی شناختی و گاهی صرفاً برای سرگرمی ‌است.

این هنرمند برنده جوایز بین المللی چندگانه هست! او بیش از ۲۰۰ جایزه را از بسیاری از رویدادهای معتبر عکاسی در سراسر جهان از جمله جوایز عکاسی جهانی سونی، IPA، PX3، TIFA، MIFA و بسیاری دیگر دریافت کرده‌ است . در سال ۲۰۲۰ به عنوان عکاس خلاق سال جوایز عکس بین المللی دریافت کرده است که او را در فهرست تالار مشاهیر سیپا قرار داد.


#_سپیده_نازنینمان

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_چــــکــــامــــه🎵


می‌توانم تنهایی‌ام، تاریکی‌ام و گرسنگی قلبم را به تو بدهم. سعی می‌کنم با بی‌ثباتی، خطر و شکست تو را وسوسه‌ کنم.


#_خورخه_لوئیس_بورخس

#_عکاس: اُریُول مَسپُنس

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_عــــکــــاســــی📸

مجموعه عکس‌هایی درباره ایران، سال ۱۳۳۵ خورشیدی، از دریچه دوربین ماریو دبیازی (Mario De Biasi)

ماریو دِبیازی، عکاس ایتالیایی

۱- تهران، خیابان شاهرضا، جلوی سینما دیانا، سال ۱۳۳۵ خورشیدی

۲-تهران، لاله زار، سینما متروپل، سال ۱۳۳۵ خورشیدی

۳-شب افتتاحیه فیلم "رستم و سهراب" در سینما دیانا، نوروز ۱۳۳۶ خورشیدی.
خانم روفیا (چپ) و خانم دلبر‌، خواننده رادیو (سمت راست) بازیگران فیلم در شب افتتاحیه فیلم رستم و سهراب در سینما دیانا در خیابان شاهرضا شرکت داشتند. این فیلم (به کارگردانی شاهرخ رفیع) که در آن زمان برابر بیش از دو میلیون رال هزینه داشت با شکست مواجه شد و فقط سیصد هزار رالچ فروش داشت.

۴- نمایی از داروخانه داریوش در خیابان شاه "جمهوری کنونی "، تقاطع خیابان قوام السلطنه "سی تیر کنونی"، اواخر دهه ۳۰ خورشیدی

۵-تهران، خیابان شاهرضا (انقلاب فعلی)، سینما دیانا (سینما سپیده فعلی) سال ۱۳۳۵ خورشیدی

۶-تهران، خیابان سیروس (سه راه سیروس)، سال ۱۳۳۵ خورشیدی

۷-آرایشگاه روفیا، واقع در امیریه خیابان کمالی، جلوی بیمارستان لقمان ادهم، سال۱۳۳۵ خورشیدی

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_عــــکــــاســــی📸


#_ویلیام_یوجین_اسمیت از آن عکاسان همه‌کاره و بزرگی بود. او را می‌توان نمونه‌ای عالی برای ثبت لحظات بزرگِ آنی خطاب کرد. لحظاتی کوتاه و آنی وجود دارند که ناگهان نوعی هم‌پوشانی معنادار میان ابژه‌های زیست هرروزه رخ می‌دهد‌؛ ژست‌های خاص در موقعیت‌های ویژه که فرصت دیدن و ثبت‌شان تنها به اندازه‌ی یک پلک زدن طول می‌کشد و عکاس باید چشمانش تماماً باز و دوربینش کاملاً آماده باشد که آنان را ثبت و حفظ کند. کارنامه هنری اسمیت نیز سرشار از چنین رخدادهای بصری و آنی هستند که برای تاریخ عکاسی مانده‌اند: یک بیرون آمدن از ماشین که پاها فرم می‌آفرینند؛ یک رابطه‌ی معنادار میان فورگراند و بک‌گراند در یک چشم‌بهم‌زدن؛ یک خنده‌ی غریب از چاپلین به شمایل خودش در آینه؛ یک صحنه از استراحت و ملال که به چینش درآمده و غیره. تمام این عکس‌ها ثبت اساسِ لحظات هستند و اگر خصلتی تزئینی در ظاهرشان کسب کرده‌اند، نه از تمهیدات چیدمانی بلکه از مشاهده‌گریِ همیشه خودآگاه از سوی عکاس سرچشمه می‌گیرد که برای‌ ثبت‌شان روزها و ماه‌ها انتظار کشیده است.


William Eugene Smith (1918 - 1978)

#_Zartosht

#برای‌دوستاتون‌ارسال‌کنید

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity