مطلع شدم که مهندس محسن خلیلی عراقی، که شاید بتوان او را مرد صنعت ایران نامید، امروز چشم از جهان فروبست.
او انسانی بود که ترکیبی از سه مولفه دغدغه.مندی برای توسعه ایران، اندیشه‌ورزی و بهره‌مندی از تجربه عملی صنعت را در درون خود، کنار هم فراهم آورده بود.
در طول بیش از ۲۵ سالی که با او آشنا بودم، حتی یکبار درباره صنعتی که خود در آن مشغول فعالیت بود، صحبت نکرد. دغدغه‌اش بسیار فراتر از این‌ها بود. آرزو داشت تا هست، صنعتی شدن ایران را ببیند.
نتیجۀ مثبت و تعیین کنندۀ صنعتی شدن را بیشتر در ارتقای آگاهی‌های اجتماعی و بلوغ رفتاری جامعه می‌دید و معتقد بود، مردم از طریق کلاس درس و تبلیغات رسانه‌ای لزوما به این بلوغ نمی‌رسند. بلکه این، تمرین زندگی در مناسبات مدرن است که از طریق یادگیری تجربی، افراد را مدارا پذیر و روادار می‌کند و از اصطکاک‌ها می‌کاهد.
و برای به نتیجه رساندن آرزوهایش، تلاشهای بسیار کرد و رنج‌های فراوان کشید.
مهندس خلیلی، نامش ماندگار خواهد ماند و مشی و مرام و دغدغه‌اش برای توسعه ایران، مورد احترام همیشگی آیندگان خواهد بود.
خوشا بحال آنانی که اینچنین می‌روند.

کتاب می‌خواهد داستان دور‌شدن اقتصاد ایران از مسیر توسعه صنعتی را روایت کند. بر اساس این روایت، ما در حال حرکت در فرآیند افول صنعتی هستیم و در اقتصاد ما به‌نوعی، صنعت‌زدایی در حال رخ‌دادن است. کتاب، شکاف میان اقتصاد و صنعت ایران را در کنار دیگر کشورها نشان می‌دهد. استدلال اصلی کتاب آن است که مسئله صنعت ایران را نمی‌توان فقط در درون کارخانه‌ها و بنگاه‌های صنعتی جست‌وجو کرد. بخش مهمی از عوامل تضعیف صنعت، بیرون از خود صنعت و در چهارچوب نظام حکمرانی اقتصادی شکل گرفته‌اند. یعنی در سیاست‌گذاری کلان، روابط خارجی، نظام مالی، سیاست‌های ارزی، ساختارهای حمایتی، شیوه تخصیص منابع و نوع مداخله دولت در اقتصاد. پس بحران صنعت ایران بیش از آنکه صرفاً یک مسئله فنی یا تولیدی باشد، ریشه در سازوکارهای حکمرانی اقتصادی و جهت‌گیری کلی اقتصاد کشور دارد.