🔴 کشف شواهدی مبنی بر ارتباط نزدیک مرکز اسلامی هامبورگ با حکومت ایران

بر اساس یک گزارش، پس از ممنوعیت فعالیت مرکز اسلامی هامبورگ (معروف به مسجد آبی)، بازرسان ارتباطات گسترده‌ این مرکز را با حکومت جمهوری اسلامی در ایران کشف کردند.

مجله "اشپیگل" با استناد به اسناد محرمانه وزارت کشور آلمان نوشته که محمدهادی مفتح، رئیس مرکز اسلامی هامبورگ (IZH)، در تماس مستمر با علی خامنه‌ای بوده است. خامنه‌ای همچنین دستور کار او را تهیه کرده است.

همچنین شواهدی مبنی بر ارتباط این مرکز با گروه حزب‌الله در لبنان نیز وجود دارد. شبه نظامیان این گروه تروریستی از مرکز اسلامی هامبورگ "حمایت مالی و مشاوره" دریافت کرده‌اند.

نانسی فزر، وزیر کشور آلمان، ماه گذشته دستور ممنوعیت فعالیت مرکز اسلامی هامبورگ و سایر مراکز اسلامی وابسته به آن را صادر کرد.

در پی اعلام ممنوعیت مرکز اسلامی هامبورگ در صبح روز چهارشنبه ۲۴ ژوئیه (۳ مرداد)، به دستور دادگاه، ۵۳ مورد از اماکن مرتبط با این مرکز در هشت ایالت آلمان توسط ده‌ها مامور مورد بازرسی قرار گرفت و اموال و دارایی آن‌ها نیز ضبط شدند.

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

اینجا مصطفی پورمحمدی به آیت‌الله منتظری می‌گوید که به هزاران دختر زندانی التماس میکردیم که دو خط توبه‌نامه بنویسند و آزاد بشوند ولی آنها از مواضع خودشون علیه نظام کوتاه نیامدند و به چوبه‌های دار بوسه زدند...
#مصطفی_پورمحمدی از #قتل_عام۶۷ تا به امروز دفاع می‌کند و حتی به نقشش در هیأت مرگ افتخار هم می‌کند.
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

۲۰ مرداد زادروز محمد داستانخواه، کودک شهید اهل شیراز در آبان خونین ۹۸ است.
محمد ۱۵ساله اهل شیراز از طایفه شش بلوکی‌های ایل قشقایی و دانش آموز کلاس نهم مدرسه فردوسی شهرک صدرای شیراز بود.
محمد آرزویش این بود روزی مکانیک شود.
محمد روز شنبه۲۵آبان۹۸ در اولین روز اعتراضات #آبان_خونین_۹۸ در شیراز در راه بازگشت از مدرسه در خیابان مولانا نزدیک به چهار راه پمپ گاز (مولانا)، در حالی‌که لباس فرم مدرسه بر تن داشت با شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر خامنه‌ای به قلبش به قتل رسید.
خانواده‌اش در ساعات پایانی شب، در بیمارستان «پیوند اعضا صدرا» پیکر بی‌جانِ او را با لباس فُرم مدرسه و کیف و کتاب‌هایش پیدا می‌کنند.
در روز چهارشنبه ۲۹ آبان، پیکر محمد داستان‌خواه به خانواده تحویل داده می‌شود و روز جمعه ۱ آذر ۱۳۹۸ در روستای کوه سبز از توابع مرودشت در کنار آرامگاه پدربزرگش به خاک سپرده می‌شود.
او یکی از ده‌ها کودک کشته شده معترض در #آبان_خونین است.

در گزارش‌های روایت قتل او آمده است که پرستار خطاب به مادر می‌گوید : فرزندت را با لباس فرم مدرسه به سردخانه بردند.
محمد داستان‌خواه ۲۵ آبان سال ۹۸ درحالی که از مدرسه به خانه بازمی‌گشت، در شهرک صدرای شیراز با شلیک گلوله به قلبش کشته شد.
مادر محمد درباره نحوه کشته شدن محمد این طور می‌گوید: «۱۵ سال زحمت کشیدم و بچه‌ام را ناحق کشتند.»
او می‌افزاید: «۲۵ آبان، در اوج اعتراضات آبان ۹۸، محمد که شیفت بعدازظهر بود، به مدرسه رفت، عصر به ساعت چهار عصر، وقتی همه بچه‌ها از مدرسه به خانه برگشتند، محمد به خانه نیامد، با مدرسه تماس گرفتم، و مدیر مدرسه گفت بچه‌ها را راهی خانه کرده‌ام، شروع کردیم دنبال بچه گشتن، در بیمارستان وقتی پرستاری صدای گریه‌ها و مویه‌های من را شنید، گفت: مشخصات بچه‌ات را بگو، و من وقتی تعریف کردم، پرستار گفت که خانم خودم بچت را در سردخانه گذاشته‌ام.»
#علیه_فراموشی #دادخواهی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

۲۰ مرداد، زادروز عبدالله آجرلو است.
جوان شجاع #اسلامسهر که در آبان خونین ۹۸ در شهرقدس با گلوله جنگی سرکوبگران بشهادت رسید.
#عبدالله_آجرلو ۲۴ ساله تک پسر خانواده بود و دو خواهر داشت.
در اولین روز از اعتراضات #آبان_خونین_۹۸ همراه بامردم در تظاهرات شرکت کرد.
روز ۲۵ آبان ۱۳۹۸ که نیروهای نظامی و حکومتی برای سرکوب اعتراضات مردم از گلوله جنگی استفاده میکردند #لیلا_واثقی که در فرمانداری شهر قدس بود دستور شلیک به معترضان را صادر کرد و بعدا در مصاحبه تلویزیونی گفت: من (لیلا واثقی) گفته بودم هرکی که از در فرمانداری وارد شد او را بزنید!
آن روز عبدالله و تعداد بسیاری در نقابل فرمانداری کشته و مجروح شدند عبدالله آن روز با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی از ناحیه لگن مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به علت شدت خونریزی در راه انتقال به بیمارستان جان باخت.
#علیه_فراموشی

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

#نگار_کورکور، خواهر #مجاهد_کورکور، از بازداشت‌شدگان ایذه در اعتراضات سال ۱۴۰۱، در شبکه ایکس اعلام کرده که جان برادرش در زندان در خطر است و از همگان خواسته که صدای او باشند.

مجاهد کورکور، ۴۰ ساله، به اتهام تیراندازی در #ایذه که منجر به کشته شدن هفت نفر، از جمله #کیان_پیرفلک، شد، به اعدام محکوم شده است.

پدر و مادر کیان پیرفلک اعلام کرده‌اند که فرزندشان توسط ماموران حکومت کشته شده و از مجاهد کورکور شکایتی ندارند.

نگار کورکور همچنین نسبت به اعدام برادرش در سکوت خبری هشدار داده است.
#اخبار_زندانیان_سیاسی_عقیدتی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

#علی_شمخانی، مشاور سیاسی رهبر جمهوری اسلامی، روز شنبه ۲۰ مرداد در یک پست در حساب کاربری خود در ایکس اعلام کرد که «مقدمات تنبیه شدید رژیمی که جز زبان زور نمی‌فهمد فراهم شده است.»
منظور شمخانی از این رژیم، اسرائیل است.
این عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام هم‌چنین یکی از اهداف اسرائیل از ترور #اسماعیل_هنیه هم‌چنین حمله به مدرسه «تابعین» در #غزه را «به شکست کشاندن مذاکرات #آتش‌بس» عنوان کرده است.
علی شمخانی دومین شخصیت سیاسی در جمهوری اسلامی است که طی یک روز گذشته به موضوع آتش‌بس غزه در ارتباط با واکنش احتمالی ایران به اسرائیل اشاره کرده است.
نماینده ایران در سازمان ملل هم ساعاتی پیش گفته بود که « امیدواریم پاسخ ما در زمان و به‌گونه‌ای صورت گیرد که لطمه‌ای به آتش‌بس احتمالی نزند.»
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

پانزده روز از ربوده شدن #سولماز_حسن‌زاده می‌گذرد؛ در این مدت خانوادەاش بارها به زندان‌های مختلف بوکان و ارومیه مراجعه کردند اما هیچ پاسخ روشنی از وضعیت سلامت و محل نگهداری دخترشان دریافت نکردەاند.
هنوز نه اتهام او‌و‌نه نهاد بازداست کننده و محل نگهداری‌اش مسخص نیست.
جرم سولماز این است که می‌خواسته زادروز برادرش #محمد_حسن‌زاده را سر خاک وی برگزار کند.
#سرکوب_دادخواهان #اخبار_زندانیان_سیاسی_عقیدتی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

«امیر ولایتی» یکی از ده‌ها معترضانی است که چشمش هدف شلیک سرکوبگران شد؛ پسر ۲۴ ساله‌ای که از وقتی چشم به جهان گشود، نابرابری را زندگی کرد.
او از ۱۴ سالگی به بازار کار وارد شد،شغلش آرایش‌گری بود. شش سالی می‌شد که قیچی به دست گرفته بود و با اصلاح موی مشتریان‌ خود، به آن‌ها حس بهتری می‌داد؛ مثل همان حسی که هر انسانی بعد از رفتن به آرایشگاه تجربه می‌کند. اما پیش از آرایش‌گری، کودک کار به حساب می‌آمد. از ۱۴ سالگی کارهای بسیاری کرده بود؛ مثل نجاری، لباس‌فروشی، پخش بسته و….
پدر امیر سال‌ها پیش درگذشته است. پس او ماند و مادر و خواهرش. درآمد زندگی آن‌ها از حقوق پس از درگذشت پدر حاصل می‌شد و آرایش‌گری امیر.
اهل تهران است، منطقه «نارمک». او همواره تبعیض و نابرابری را زندگی کرده است. اما دوم مهر بود که چشمش را هم از دست داد. منطقه نارمک تهران از نخستین مناطقی به شمار می‌رود که از همان هفته نخست به اعتراضاتی پیوست که از کردستان، محل زندگی و مزار مهسا [ژینا] امینی آغاز شد. در آن هفته نخست، مردم معترض تهران در نارمک و «ولی‌عصر» تجمعات اعتراضی را آغاز کرده بودند.
ساعت حدود ۱۰ شب بود و امیر هنوز در خیابان. نیروهای سرکوب موتورسوار و پیاده به رویارویی مردمی آمده بودند که جز فریاد‌های‌شان هیچ نداشتند. سرکوبگران ابتدا به سینه و پاهای امیر شلیک کردند و کمی بعد، فقط یک نور سفید دید و دیگر هیچ.
تیراندازی سرکوبگران به معترضان شروع شد. ماموری که امیر را هدف گرفته بود، از نیروهای سرکوب موتورسوار بود. یکی ترک موتور نشسته و به سمت معترضان نشانه می‌گرفت. مردم در حال فرار بودند. امیر هم چند قدمی برداشت و ناگهان به زمین افتاد و از هوش رفت. رفقا و معترضان او را از محل درگیری دور کردند. یکی از اهالی محل در خانه‌اش را باز کرد و وقتی امیر به هوش آمد، خودش را در حیاط آن خانه یافت.
به گفته دوست امیر، او چندین بار به هوش آمده و باز از حال رفته بود. امیر را به چندین بیمارستان برده بودند اما پذیرفته نشده بود تا آن‌ که بالاخره در یکی از بیمارستان‌های تهران متوجه حقیقتی شد که شاید تا آن لحظه به ذهنش هم خطور نمی‌کرد. پزشکان به او گفتند یک ساچمه در یک میلی‌متری مغزش جای گرفته است.
او‌در صفحه‌اش نوشته: به چشم‌هایم شلیک کردی و هیچ ندانستی که شلیک پایان پریشانی نیست…
#چشم_برای_آزادی #شلیک_به_چشم_معترضان #علیه_فراموشی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

چشم «⁧ #نعمت_افشار ⁩» روز ۲۹ شهریور ۱۴۰۱ در قزوین هدف سلاح ساچمه‌ای قرار گرفت. او همان شب بازداشت شد. افشار گفته است: «به عنوان یک انسان، حق‌طلبی‌ خود را از دست نمی‌دهم اما دنبال انتقام نیستم. عدالت و دادخواهی انتقام نیست.»
‏
نعمت افشار سه ماه پس از شلیک به چشم‌اش در بازداشتگاه نگهداری می‌شد و هفته‌های نخست بازداشت تحت بازجویی قرار داشت. دست و دنده‌های او در آن دوره بازداشت، توسط بازجویان شکست.

نعمت افشار شب سالگرد اعتراضات در خانه یکی از دوستان خود بازداشت شد. گفته می‌شود که «مهدی توحیدی» یکی دیگر از معترضان اهل «خرم‌آباد» که او نیز از سوی نیروهای جمهوری اسلامی مورد ضرب‌وشتم و آسیب‌های جدی جسمانی قرار گرفته بود، همراه نعمت در آن خانه بوده است. هنوز از محل نگهداری و شرایط آن‌ها خبری در دست نیست.

نعمت افشار سال گذشته به خاطر بازداشت در شب آسیب به چشم و تن‌ش نتوانست به درمان بپردازد و همین عدم درمان به موقع باعث شد که آسیب‌های جبران‌ناپذیری را در یک سال اخیر به دوش بکشد. او بینایی یک چشم خود را به طور کامل از دست داده است.
#چشم_برای_آزادی #شلیک_به_چشم_معترضان #علیه_فراموشی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

«علی زارع»، جوان ۲۳ ساله اهل اردبیل و ساکن «نازی‌آباد» تهران، یکی از آن‌هایی است که کارش را از دست داده، او با کارگری در بازار روزگار می‌گذراند، اما از دست دادن چشم‌اش، به از دست دادن کارش هم انجامید.
۱۵مهر بود. پسر جوانی که خیال هم نمی‌کرد شش ماه پر از درد و تنهایی را تجربه کند، در «نازی آباد» تهران قدم به خیابان گذاشت. جمعه شبی بود که او کار نمی‌کرد. «علی زارع»، کارگری در بازار تهران بود. آن شب مثل شب‌های قبل، در اعتراضات شکل‌گرفته در تهران حضور داشت. نیروهای سرکوب شروع به شلیک کردند. گلوله به سمت‌اش شلیک شد. گوشه چشم‌اش خراش خورد. خون ریخت. اما انگار فقط یک نشانه بود برای شلیک بعدی.
یکی از حاضران در تجمع، علی را به خانه‌اش برد و صورت خراش‌‌خورده‌اش را شست. علی به خیابان برگشت و همراه رفیقش به سمت «ولیعصر» تهران رفت. ولیعصر در آن هفته‌های نخست، مرکز اعتراضات در تهران بود. آن‌ها در پیاده‌رو بودند، درست روبه‌رو دانشگاه. دود بود و آتش، شعار بود و نیروهای سرکوب.
نیروهای سرکوب، زنی را گرفته بودند که با خود ببرند. تعدادی از معترضان جوان به سمت نیروهای سرکوب رفتند، علی هم میان آن‌ها بود. بینی آن زن، خونین شده بود. جمعیت جوان توانستند آن زن را از دست سرکوبگران بیرون بکشند و خودشان هم عقب‌تر بروند. علی پشت سطل‌ زباله‌ای که آتش زده بودند، پناه گرفته بود. کمی که فضا آرام گرفت و نیروهای سرکوب هم عقب نشستند، می‌خواست اطراف را بسنجد تا جایش را تغییر دهد، از پشت سطل زباله آتش‌گرفته، سرک کشید. همین‌که سرش را بیرون برد، گلوله ساچمه‌ای پلاستیکی چشم‌اش را شکافت. علی روی زمین افتاد. از درد فریاد می‌کشید.
معترضان او را عقب کشیدند. دست علی روی چشم‌اش بود. دستش را برداشت، یک لخته خون ریخت کف دستش. ترسید. چشم‌اش بود؟ از فردی که کنارش بود پرسید. پاسخ شنید: «نه داداش، چشم‌ت سر جاشه.»
پزشکان همان‌وقت به او گفته بودند که اگر زودتر مراجعه کرده بود، احتمال بازگشت بینایی وجود داشت. دومین جراحی چشم، در اول اسفند انجام شد،اما بینایش بازنگشت…
بالای صفحه علی در اینستاگرام نوشته شده است: «چشمم فدای آزادی کشورم.»
#چشم_برای_آزادی #شلیک_به_چشم_معترضان #علیه_فراموشی

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

حسین جعفری نیز یکی از ده‌ها معترضی است که او نیز در جریان اعتراضات، از ناحیه بینی و چشم هدف اصابت گلوله‌های ساچمه‌ای نیروهای سرکوبگر قرار گرفته اگرچه بینایی او آسیب ندیده است، اما همچنان شش گلوله ساچمه‌ای در صورت و بینی او باقی مانده است و‌خطر نابینا شدن چشم راستش همچنان یک تهدید است.
این جوان معترض در چند ماه گذشته از همراهان آسیب‌دیدگان چشم بوده است. او پیش‌تر در صفحه اینستاگرام خود نوشته بود: «به نام انسانیت و شرافت برای حق خودم رفتم و جوابم شلیک به سمتم بود. ۹ عدد ساچمه وارد بدنم شد و سه عدد خارج شد.»

#حسین_جعفری با تاکید بر اینکه کوشیده است «کمکی باشد برای آسیب‌دیدگان چشم»، نوشت که «شش ساچمه» در بدنش مانده است که برای بیرون آوردن آن‌ها به «عمل جراحی نیاز» دارد.

این معترضان آسیب‌دیده در حالی بازداشت شده‌اند که دستگاه‌های امنیتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی در چند هفته اخیر، تعداد دیگری از آسیب‌دیدگان چشم را نیز احضار و بازجویی و تهدید کرده‌اند.
#چشم_برای_آزادی #شلیک_به_چشم_معترضان #علیه_فراموشی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

عسل جزیده‌، دانش‌آموز اهل لشت‌ نشا، ۹ مهر ۱۴۰۱، در اعتراضات #زن_زندگی_آزادی مقابل دانشگاه علوم پایه رشت، هدف گلوله مأموران حکومتی قرار گرفت و چشمانش آسیب دید.
او در رشته توئیتی جزئیات لحظات بعد از اصابت تیر به صورتش هم‌چنین مراحل دشوار درمان چشم و دندان‌های خود را نوشته است.
#عسل_جزیده گفته است که در یک سال گذشته به‌دلیل روند درمانش نتوانست دوران تحصیل خود را کامل در مدرسه بگذراند.
او که علاوه بر آسیب جسمی دچار «تروما» نیز شده است و می‌گوید: «صدای بلند، جمعیت و موتور، جزو فوبیاهام شده بود و اوضاع طوری بود که می‌ترسیدم حتی از خونه برم بیرون.»
ماموران حکومتی در جریان تجمع اعتراضی مردم رشت در روز ۹ مهر ۱۴۰۱ مقابل دانشگاه علوم پایه این شهر، به چشم‌های عسل جزیده شلیک کردند.
میترا طاهرنژاد، مادر عسل جزیده که خود او هم هدف اصابت گلوله‌های ساچمه‌ای قرار گرفته، درباره این ماجرا در شبکه اجتماعی اکس نوشت: «به سمت دخترم می‌رفتم که دیدم ساچمه‌ها به‌صورتش پاشید، دندان جلویش شکست و چشمان و صورت و سرش پر از ساچمه شد.»
بر اثر این شلیک‌ها، چشم چپ این نوجوان که آن زمان دانش‌آموز مدرسه‌ای بود، تخلیه می‌‌شود و چشم راست او نیز چند بار تحت عمل جراحی قرار می‌گیرد و یکی از گلوله‌ها از جمجه‌اش خارج می‌شود.

عسل جزیده درباره وضعیت بینایی چشم راست خود در اینستاگرامش نوشت: «این اواخر به‌خاطر آب مروارید و دو ساچمه‌ای که به خاطر ریسک افزود جراحی هنوز در چشمم است، بینایی‌ام کمتر شده.»

این معترض جوان همچنین گفت که چند روز پیش برای از دست ندادن کامل بینایی‌اش در نهایت از ایران خارج شده است.

عسل جزیده یادآور شد که در یک سال گذشته به دلیل جراحی‌های متوالی و اوضاع سلامتی خود نتوانسته به صورت مرتب در کلاس‌های مدرسه شرکت کند.

با وجود این مشکلات اما او در اینستاگرام خود نوشت: ‏«عمل، درد، عمل... چون نمی‌تونستن تیرهای تو سر و صورتم رو در بیارن، قیافه‌ام خیلی بد شده بود و روزی نبود و نیست که سمت چپ صورتم رو با موهام نپوشونم. اما پشیمون نیستم. به زن زندگی آزادی، مردم و این انقلاب ایمان دارم... به امید آزادی و پیروزی هرچه زودتر نور، بر تاریکی.»
#چشم_برای_آزادی #شلیک_به_چشم_معترضان #علیه_فراموشی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing