Following the “Woman, Life, Freedom” movement, Iranian girls and women, despite pressure, arrest, violence, and even loss of life, have not backed down from their position on compulsory hijab.

From a human rights perspective, the issue is not simply “hijab;” it is a woman’s right to her own body, clothing, and choices. No government should be able to take that choice away from women through laws, threats, or punishment.

From a social perspective, what has changed is not only the behavior of girls and women; it is the relationship between law and society. Millions of women and girls have shown that it is possible to reject a legal obligation and stand against the normalization of coercion.

The Islamic Republic continues to maintain laws and repressive tools to impose compulsory hijab and, at various points, has sought to advance the implementation of more restrictive measures. Yet, in the face of widespread resistance by women, the implementation of these policies has repeatedly encountered retreat, suspension, or delay.

This does not mean that compulsory hijab has come to an end. But an important change has taken place: the government can no longer assume that it can control the behavior of millions of women as easily as it once did through law and force.

Iranian women and girls may not have won the entire battle yet, but they have broken through the first line of defense: the belief that their bodies and clothing are under the control of the government.

@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#DayOfTheGirl
#InternationalDayOfTheGirl
#CompulsoryHijab
#WomanLifeFreedom
#HumanRights

پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی»، دختران و زنان ایرانی با وجود فشار، بازداشت، خشونت و حتی جان‌باختن، از موضع خود درباره حجاب اجباری عقب ننشستند.

از منظر حقوق بشری، مسئله فقط «حجاب» نیست؛ مسئله حق زن بر بدن، پوشش و انتخاب خودش است. هیچ حکومتی نباید با قانون، تهدید یا مجازات، این انتخاب را از زنان سلب کند.

از منظر اجتماعی، آنچه تغییر کرده، فقط رفتار دختران و زنان نیست؛ رابطه میان قانون و جامعه است. میلیون‌ها زن و دختر نشان دادند که می‌توان یک الزام قانونی را نپذیرفت و در برابر عادی‌سازی اجبار ایستاد.

جمهوری اسلامی همچنان قوانین و ابزارهای سرکوب برای تحمیل حجاب را حفظ کرده و در مقاطع مختلف تلاش کرده اجرای احکام سخت‌گیرانه‌تر را پیش ببرد. اما در برابر مقاومت گسترده زنان، اجرای این سیاست‌ها بارها با عقب‌نشینی، توقف یا تأخیر مواجه شده است.

این به معنای پایان حجاب اجباری نیست؛ اما یک تغییر مهم رخ داده است: حکومت دیگر نمی‌تواند مانند گذشته با قانون و زور، رفتار میلیون‌ها زن را به‌سادگی کنترل کند.

زنان و دختران ایرانی شاید هنوز همه نبرد را پیروز نشده باشند، اما اولین سنگر را شکسته‌اند: این باور که بدن و پوشش آنها، در اختیار حکومت است.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_دختر
#روز_جهانی_دختر
#حجاب_اجباری
#زن_زندگی_آزادی
#حقوق_بشر

She was an economics student in Afghanistan’s Parwan Province. But when universities were closed to girls, the course of her life suddenly changed.



Losing her place at university also meant losing opportunities to earn an income. She returned to a skill that had once been just a hobby: knitting. She learned from a woman who ran a similar business and gradually developed a style of her own.



For four years, she kept going. She knitted bags, wallets, and jewelry while searching for ways to reach customers. But the challenges were significant: she had no place to work outside the home and no suitable local market to sell her products. Her monthly income was around 4,000–5,000 Afghanis—far from enough to meet her financial needs.



Then she found another path online. After taking business and digital skills training, she launched her own online shop, allowing her to reach customers beyond Parwan.



Today, she says she earns an income, is able to address some of her financial challenges, and is moving toward greater self-reliance.



The university was taken away from her, but she worked to build another path toward independence.



This story is based on a story published by UN Women.


@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#Afghanistan
#AfghanGirls
#DayOfTheGirl
#GirlsEducation
#IHRDC

او دانشجوی اقتصاد در ولایت پروان افغانستان بود؛ اما وقتی درهای دانشگاه به روی دختران بسته شد، مسیر زندگی‌اش هم ناگهان تغییر کرد.



با از دست دادن دانشگاه، فرصت‌هایش برای کسب درآمد هم محدود شد. به مهارتی برگشت که تا آن زمان فقط یک سرگرمی بود: بافتنی. از زنی که کسب‌وکاری مشابه داشت یاد گرفت و کم‌کم سبک خودش را پیدا کرد.



چهار سال ادامه داد؛ کیف، کیف پول و زیورآلات بافت و به دنبال مشتری گشت. اما موانع زیادی وجود داشت: جایی برای کار خارج از خانه نداشت و بازار محلی مناسبی هم برای عرضه محصولاتش پیدا نمی‌کرد. درآمد ماهانه‌اش حدود ۴ تا ۵ هزار افغانی بود؛ مبلغی که برای حل مشکلات مالی‌اش کافی نبود.



بعد، راه دیگری را در فضای مجازی پیدا کرد. پس از شرکت در دوره‌های مهارت‌های کسب‌وکار و دیجیتال، فروشگاه آنلاین خودش را راه‌اندازی کرد و توانست محصولاتش را فراتر از پروان به مشتریان معرفی کند.



امروز می‌گوید درآمد دارد، بخشی از مشکلات مالی‌اش را حل می‌کند و قدم‌به‌قدم به سمت خودکفایی حرکت می‌کند.



دانشگاه از او گرفته شد، اما او تلاش کرد مسیر دیگری برای استقلال خودش بسازد.



این روایت بر اساس داستانی منتشرشده توسط زنان سازمان ملل متحد است.


@iranhrdc
#از_نگاه_او ‏
#افغانستان
#دختران_افغانستان
‏#روز_جهانی_دختر
‏#آموزش_دختران ‏#مرکز_اسناد_حقوق_بشر_ایران