▪️به کولبری می‌توان از دو جنبه نگریست. اول این‌که کولبری را به عنوان یک پدیده در نظر بگیریم و برای تفسیر آن به جزئی‌نگری بپردازیم. بدین معنا که کولبر را به عنوان یک «فرد» در نظر بگیریم که برای امرار معاش به‌ اجبار به مرز می‌رود و به کولبری مشغول می‌شود. کولبری تبدیل به یک «شغل» می‌شود که فرد با اشتغالِ آن جایگاه، کسب درآمد می‌کند. آن‌چه در این نگاه غالب است، شخصی سازیِ کولبری و تقلیل یک مسئله ساختاری به امری شخصی، فردی و حتی گروهی است.
جنبه دوم که در تضاد با نگاهِ اول قرار دارد، نگاهِ ساختاری به پدیده کولبری است. بنیاد این نگاه این است که کولبری امری ساختاری است و نه شخصی. بر این اساس، مکانیزم‌هایی تاریخی و ساختاری باعث شکل‌گیری پدیده کولبری شده‌اند که بدون شناخت این مکانیزم‌ها نمی‌توان پدیده مورد نظر را تبیین نمود. در این حالت ما با «کولبر» روبرو نیستیم، بلکه با «کولبری» مواجه هستیم. در واقع، فرمی از گذار از شخصی‌سازی کولبری به ساختار محوریِ کولبری را شاهد هستیم. بنابراین کولبری یک پدیده ساختاری است که ارتباطی با شخصِ «کولبر» ندارد. شخصِ «کولبر» تنها فرم و قالبی است که «کولبری» در درونِ آن نمود پیدا کرده و بازنمایی می‌شود. کولبر تنها نمایندهِ یک وضعیت ساختاری-تاریخی است.
برای روشن شدنِ تفاوت این دو نگاه به تفصیل در مورد کولبری و مفهموم‌پردازی آن می‌پردازیم و در ادامه، اهمیتِ نگاه ساختاری به کولبری را یادآور می‌شویم. کولبری وضعیتی است که در آن «زیستِ انسانی» حذف شده است و به جای آن فرمی از «زیستِ بیولوژیک» جایگزین شده است. در واقع، در کولبری ما شاهدِ حاکمیت حیاتِ بیولوژیک بر حیاتِ مدنی-سیاسی هستیم. آن‌چه اهمیت محوری پیدا کرده است، «تَنِ کولبر» است. آن‌چه زخمی می‌شود، بدنِ کولبر است؛ آن‌چه از بین می‌رود و ویران می‌شود، کالبدِ کولبر است. اما این تنها نگاهی سطحی و ساده به کولبری است. ما هنگامی‌که نگاهِ شخصی‌نگرانه به کولبری داشته باشیم، بیشتر با تَن و بدن کولبر مواجه هستیم. این در حالی‌ست که کولبری تنها یک وضعیت بیولوژیک و زیستی نیست، بلکه بیشتر از آن، ماهیتی سیاسی-اجتماعی دارد. در این حالت کولبر، تنها یک تنِ بیولوژیک نیست، بلکه یک سوژه سیاسی نیز می‌باشد. این مسئله هنگامی بیشتر از همه پُررنگ می‌شود که کولبری تبدیل به یک موقعیتِ اعمال قدرت و تنظیم معادلات قدرت می‌شود. کولبر توسط مناسباتِ قدرت احضار شده و فراخوانده می‌شود(تبدیل به یک سوژه می‌شود). او تبدیل به ابزار و ابژه‌ای برای اعمال قدرت و سیاستِ تعامل می‌شود. کولبر از خودش «وجود»ی ندارد، بلکه وجود او تبدیل به ابزارِ اعمالِ «وجودِ دیگری» شده است. به زبانی دیگر، «میل» کولبر به خودش تعلق ندارد، بل‌که «میل دیگری» است. «دیگری» کولبر را احضار می‌کند «میل» او را مدیریت می‌کند، و در نهایت «میل» خودش(میل دیگری) را به او تزیق می‌کند. میلِ «دیگری»، فرمی #اســــتعـــمـــاری دارد. «دیگری» نه تنها به دنبال استعمارِ فضای عینی زیستِ کوردستان است، بل‌که به دنبال تسلط بر فضای ذهنی «ملت کورد» نیز می‌باشد.

#کولبری
#کولبر
#انقلاب_ژینا

پنگ|مستندی زیبا از سپیده قلیان

پنگ، تو را سلاخی کرده‌اند؟
دوربین، دوربینِ ثبت دروغ و انتشار آن بود!
زندگی در جهنم و مقاومت در دل توحش. اینجا زندان سپیدار، زندان مرکزی بوشهر، زندان قرچک ورامین، اینجا زندان جمهوری اسلامی است.
اینجا ماییم و تعرض و دوربین و اعترافات اجباری، فریب و دروغ نمایشی و صدبار کوبیدن دروغ سازماندهی شده بر سر ما و مردم.
«زنم، زندانی‌ام، قنادم، کُردم، عربم، ترکم،لرم، گیلم، نامرئی هستم»!
دورافتاده‌ای از کاشانه.
به کارگاه قنادی «پنگ» بیا. جنگ و مصیبت را رها کن و با ما فراموش‌شدگان کامت را شیرین کن.
«پنگ» در گویش بوشهری به معنی خوشه خرماست، مردمان جنوب همواره در طول تاریخ رنج‌هایشان را به «خوشه‌های خرما» سپرده‌اند.


از طريق لینک زیر می‌توانید این مستند را ببینید:

https://bit.ly/3QR1vOq

دختر فرزانه‌ی ما
بوی ریحان در تو آویخته
در هر بار دیدار
شیشه‌های زندان
ورطه‌ای میان شما
و جاده‌ای یخ‌زده
که تو همپای ژاله
در آمد و شد
اما خسته نه.

مرا با خود ببر
تا آنیشا را از ریحان ببویم
و نسیم خاطره‌اش
یادم را سرشار

سرونازم را ببوس
که سرو
از استواریش
شاخه‌ها فرو فکنده

به سپیده بگو
ایزد بانوی زیبا
چیزی تا سحر نمانده
و تو روشنایی بخش سیاهی و رخوت

به عاطفه سلامم را برسان
بگو تو را در دست‌نوشته‌هایت دوست دارم.

فرزانه تو تنها نیستی...

تقدیم به فرزانه، دختر ریحانه انصاری‌نژاد، فعال کارگری زندانی

🖋ش.الف

#ریحانه_انصاری‌نژاد
#آنیشا_اسداللهی
#سپیده_قلیان
#سروناز_احمدی
#عاطفه_رنگریز

ترجمه بخشی از سخنان مهرنگ بلوچ از رهبران راهپيمايی (Long March) هزاران نفری زنان و مردان بلوچ در اعتراض به نسل‌کشی و ناپدیدسازی قهری:

«ما وارد سرزمین کسی نشده‌ایم و کسی از شما را نکشتیم. شما در سرزمین ما قدم گذاشته‌اید و از زمان آغاز استعمار شما، روزگار ما زیر یوغ استعمار آب در چشم و آه بر لب است. مادران ما، روزگار ما چنین است که در سرتاسر سرزمین زرخیز بلوچستان فقر چیره گردیده‌ است.
روزگار ما چنین است که هزاران مامور انتظامی و امنیتی و سپاهی و پنچاپی همه کاره و میلیون‌ها بلوچ در سرزمین خود هیچ کاره هستند.
برادران و خواهران سرزمینم! اکنون وقت اتحاد است اکنون بلوچستان قهرمانِ ما یکپارچه برای حق خود برخواسته است نسلی به میدان آمده است که سکوت را ننگ می‌داند تا جایی که شعار می‌دهد «سکوت ما مرگ ماست».
در نتیجه مبارزات و فعالیت‌های زنان و مردان بلوچ، ما از غرب تا شرق شاهد بیداری و فریادهای آزادیخواهان هستیم.
بلوچستان قهرمان ما با این مردمش با این زنانش قطعاً روزی آزاد خواهد شد و سرانجام مبارزه‌ی ما آزادی و رسیدن به حق تعیین‌سرنوشت است.

-مهرنگ بلوچ یک پزشک حرفه‌ای است که فعالانه در اعتراضات علیه نقض حقوق بشر در بلوچستان شرکت می‌کند. مهرنگ بلوچ اهل کویته بلوچستان و ۳١ سال سن دارد. ﭘﺪﺭ ﻣﻬﺮﻧﮓ؛ "ﻋﺒﺪﺍﻟﻐﻔﺎﺭ ﻻﻧﮕﻮ" با شکنجه نیروهای پاکستانی کشته شد و از آن زمان تاکنون مهرنگ، دهنده دادخواه خون هزاران بلوچی است که توسط حکومت پاکستان کشته و ناپدید شده‌اند.

#بلوچستان
#حق_تعیین_سرنوشت
#ژنوساید_بلوچ‌ها