📺 تاییدی بیشتر بر «"عیسی" و "انجیل" دو دلیل غیرالاهی بودن قرآن»

🎙#آدم_الامصری

📌 استدلال اصلی آدم الامصری:
نقطه اصلی استدلال او این است که استفاده قرآن از نام "عیسی" یا تأکید آن بر نزول "انجیل" بر او، به خودی خود دلیلی است بر اینکه قرآن از سوی خدا نیست.

🔺او این را یک "حجت" (استدلال قوی) می‌داند و نه صرفاً یک "شبهه" (تردید).

واکنش به ویدیو:
در عرض ۷۲ ساعت، یک مبلغ برجسته اسلامی یا شیخ معروف به سرعت و در دو قسمت مجزا به ویدیو پاسخ داد، که الامصری معتقد است این خود نشان‌دهنده قوت استدلال اوست. ویدیوی او تاکنون ۲۴۴ هزار بازدید داشته‌است.

✍🏻 نقد و پاسخ به شیخ:
شیخ، الامصری را متهم به جهل، عدم فهم و فقر زبانی کرده است.

الامصری اذعان می‌کند که گاهی اوقات ممکن است آیات قرآنی را به درستی تلفظ نکند یا در حروف اعراب عربی اشتباه کند. او همچنین اعتراف می‌کند که استفاده‌اش از واژه "مستشرقین" (شرق‌شناسان) در ابتدا دقیق نبوده است.

با این حال، او تأکید می‌کند که این اشتباهات جزئی، استدلال اصلی او را تضعیف نمی‌کند. او مثال می‌زند که اگر کسی بگوید "۵ به اضافه ۴ مساوی ۹" و شما به جای پاسخ به صحت معادله، بر نحوه تلفظ او ایراد بگیرید، این نشانه سطحی‌نگری و ضعف منطق شماست.

الامصری بیان می‌کند که او در رشته نقد متنی کتب مقدس دارای مدرک کارشناسی است و هم مسیحیت و هم اسلام را نقد می‌کند.

او شیخ را به دلیل اشتباهاتش در زمینه زبان‌های عبری و یونانی، به ویژه در مورد کلمات "تورات" و "اوانگلیون" (Evangelion)، مورد انتقاد قرار می‌دهد. الامصری توضیح می‌دهد که "تورات" از ریشه عبری به معنای "آموزش" است، نه صرفاً "قوانین". همچنین، او تلفظ صحیح "اوانگلیون" در یونانی را تصحیح می‌کند و بیان می‌دارد که حذف حرف آخر (nu) در تلفظ، به دلیل حذف "تعریف" (همانند "ال" در عربی) است و اشتباه نیست.

🔷 عمق استدلال در مورد "انجیل" و "اوانگلیون":
الامصری توضیح می‌دهد که کلمه "اوانگلیون" (Evangelion) در اصل یونانی از دو کلمه "اِئو" (Eu) به معنای "خوب" و "اَنگِلیون" (Angelion) به معنای "اخبار" تشکیل شده است که روی هم به معنای "اخبار خوب" یا "بشارت" است. اما او تأکید می‌کند که این کلمه پیش از دوران مسیح دارای معانی فرهنگی، سیاسی و الهیاتی بسیار عمیقی بوده است.

🔔 معنای پیش از مسیح:
کلمه "اوانگلیون" قبل از ظهور کتب انجیلی یا حتی قبل از مسیح، برای اشاره به اخبار خوبی با جنبه‌های سیاسی یا مادی استفاده می‌شد. این اخبار اغلب مربوط به پایان خصومت‌ها، آشتی بین دو طرف، پیروزی در جنگ یا رسیدن به مرتبه بالای سیاسی بود.

🔻مثال‌ها:

🔸در ترجمه سپتوجینت (قرن دوم قبل از میلاد)، "اوانگلیون" به معنای بشارت پایان جنگ و ظلم در مورد داوود به کار رفته است.

🔸نامه‌ها و نوشته‌های تاریخی از قرن دوم قبل از میلاد نشان می‌دهد که این کلمه برای اشاره به تبرئه از حکم، یا اخبار خوب مربوط به آغاز شورش و رسیدن به مقامات بالاتر استفاده شده است.

🔸آگوستوس سزار (حدود ۳۰ سال قبل از میلاد) از "اوانگلیون" برای توصیف خود به عنوان "ناجی مردمان" و حامل "بشارت عهد جدید" برای امپراتوری استفاده کرده است. این کلمه در مورد او، دلالت بر "تجسم الهی" و "ظهور خدا بر زمین" داشت.

🔷 پذیرش توسط مسیحیت:
مسیحیان اولیه این واژه را به دلیل ارتباطش با مفهوم "نجات جهان"، "پایان خصومت بین زمین و آسمان" و "آشتی انسان با خدا از طریق قربانی مسیح" پذیرفتند. الامصری می‌گوید که این واژه به خودی خود حامل عمق فلسفه الهیاتی مسیحیت است.

🔺تناقض قرآن:
الامصری معتقد است که اگر قرآنی ادعا می‌کند کتابی بر عیسی نازل شده، این کتاب نمی‌توانسته "انجیل" نام داشته باشد، زیرا کلمه "انجیل" (اوانگلیون) در ریشه یونانی خود، مفاهیم الهیاتی‌ای مانند 1️⃣ نجات از طریق قربانی، 2️⃣ الوهیت، و 3️⃣ آشتی انسان با خدا را در بر دارد که اسلام صریحاً آنها را رد می‌کند.

🔺نتیجه‌گیری الامصری: قرآن با استفاده از این واژه یونانی، بدون آگاهی از میراث فرهنگی و معانی ضمنی عمیق آن، ناخودآگاه با عقایدی موافقت کرده که آشکارا ردشان می‌کند. این نشان می‌دهد که مولفان قرآن از دیگران اقتباس کرده‌اند اما میراث واژه‌هایی که نقل می‌کرده‌اند را درک نکرده‌اند، و به همین دلیل دچار تناقض شده‌اند.

🔸استدلال مربوط به نام "عیسی":
الامصری توضیح می‌دهد که منظور او از استدلال مربوط به نام "عیسی" این نبوده که قرآن از نام اشتباهی استفاده کرده است. بلکه منظور او این است که قرآن این نام را از منابع دیگر مانند یهودیان شبه جزیره، سریانی‌ها یا حبشی‌ها اقتباس کرده باشد. این نکته نیز به استدلال اصلی او مبنی بر تأثیرپذیری قرآن از فرهنگ‌های دیگر و ناآگاهی مولفان قرآن از میراث تاریخی و فرهنگی واژه‌های اقتباس‌شده کمک می‌کند.

🔻آدم المصری
📻 قرآن در محکِ تاریخ

.


#بازنگری

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 مؤلفان قرآن؛ «عیسی» و «انجیل» دو دلیل غیرالاهی بودن قرآن
(۱/۲)
🎙#آدم_الامصری

🔶 ادعای قرآن و منطق مرتبط با آن:

💬 قرآن در سوره نساء آیه ۸۲ می‌گوید:

آیا در قرآن تدبر نمی‌کنند؟ و اگر از جانب غیر خدا بود، قطعاً در آن اختلاف بسیاری می‌یافتند.

🔺منطقاً، اگر قرآن از جانب غیر خدا بود، باید زبان بشر، خطاهای میراث و فرهنگ زبانی انسان در آن آشکار می‌شد. انتظار می‌رود کلام خدا تحت تأثیر کلام انسان قرار نگیرد و روح‌الامین آن را "به زبان عربی واض" نازل کند، همانطور که سوره شعراء بیان می‌کند. با این حال، آدم‌المصری ادعا می‌کند که مولفِ قرآن در استفاده از الفاظی که بشر آن‌ها را از اصلشان تغییر داده، دچار خطاهای اساسی شده و این تغییرات اساسی را همانگونه پذیرفته است و به خدا نسبت داده‌است.

🔶 اصل بنیادین: تغییرناپذیری کلام خدا

🔸خداوند تغییر نمی‌کند و زبانش را نیز تغییر نمی‌دهد و آنچه نازل می‌کند تحت تأثیر زبان بشر قرار نمی‌گیرد.

💬 آدم المصری برای توضیح دیدگاه خود از یک مثال ساده استفاده می‌کند:

«اگر پدری نام پسر خود را «مصباح» بگذارد و پسر به کشور دیگری سفر کند، مردم آنجا ممکن است به دلیل تفاوت زبانی، نام او را اشتباه تلفظ کنند. اما انتظار می‌رود که پدر، در زبان خود، همچنان نام صحیح «مصباح» را به کار ببرد، نه تلفظ اشتباه دیگران را.»

🔺این مثال نشان می‌دهد که به باور او، خداوند نیز باید نام‌ها را به همان شکل اصلی و بدون تحریف، در کلام خود به کار ببرد. این مثال بر تفاوت بین یک نام اصلی (مانند مصباح) که توسط پدیدآورنده آن انتخاب شده و یک نام خارجی (اَعجَمی) تأکید می‌کند. سؤالی که مطرح می‌شود این است که آیا این نوع تغییر و تحریف در قرآن رخ داده است.

🔶 بررسی نام‌های کتب آسمانی پیشین در قرآن
🔻مولف قرآن بیان داشته که خداوند پیش از نزول قرآن، تورات، انجیل و زبور را نازل کرده است. پس نحوه استفاده قرآن از این نام‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرد:

▪️تورات (التوراة):
قرآن تورات را به همین نام ذکر می‌کند، که اسمی عبری (تورا) و کتاب قوانین یهودیان است. این منطقی است، زیرا قرآن لغت عبری اَعجَمی را بدون ترجمه یا تعریب به کار برده است، و معمولاً اسامی ترجمه نمی‌شوند. این با منطق "زبان عربی واضح" که در خود قرآن ذکر شده، مطابقت دارد.

▪️زبور (الزبور):
هنگامی که قرآن از کتاب مزامیر (تهیلیم در عبری) یاد می‌کند، آن را به "زبور" تبدیل کرده است، به معنای "کتاب نوشته شده" یا "کتاب مکتوب" مثلاً در سوره اسراء آیه ۵۵ آمده:

"وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَىٰ بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا" (و به راستی برخی از پیامبران را بر برخی دیگر برتری بخشیدیم و به داوود، زبور دادیم).

🔺این نیز قابل قبول است، زیرا قرآن یا از لغت اصلی خارجی (اعجمی) بدون ترجمه (تورات) استفاده کرده، یا آن را به یک فرم عربی واضح (مثل زبور) تغییر داده است.

▪️انجیل (الإنجيل):
اینجاست که به گفته المصری، قرآن دچار درهم‌ریختگی در زبان بشری شده و به درستی نمی‌داند درباره چه چیزی سخن می‌گوید. قرآن از لفظ "انجیل" برای کتابی که بر عیسی بن مریم نازل شده، استفاده می‌کند.

🔺مشکل اصلی: اگر خدا وحی را بر پیامبری آرامی - عبری زبان مانند عیسی (که یهودی بود و تورات می‌خواند) نازل کرده بود، نام آن کتاب به زبان عبری "بشارات/بِشُورَاه" (به معنای بشارت یا مژده) یا آرامی (بِسْوَرْتَا (Bəsōrtā)) می‌بود.

🔺"انجیل" یک لفظ تعریب‌شدۀ یونانی است که در اصل ترجمه‌ای از کلمۀ عبری "بشارات" (یا "بشارة المسیح" / "بشارة الماشیح") یا آرامیِ (بِسْوَرْتَا (Bəsōrtā)) است. این کلمه یونانی (اوانگلیون / euangelion) توسط قرآن از جوامع مسیحی عرب‌زبان و سریانی‌زبان گرفته شده‌است.

🔺قرآن باید یا از لفظ اصلی عبری (بشارات/بِشُورَاه) یا آرامی (بِسْوَرْتَا (Bəsōrtā)) استفاده می‌کرد، یا آن را به لفظ عربی واضح ("بشاره") ترجمه می‌کرد، همانطور که با "زبور" انجام داد. اما قرآن از یک لفظ خارجی ترجمه‌شده ("انجیل") استفاده کرده‌است، که آشکارگرِ دسترسیِ غیرمستقیم و با چند واسطۀ مولفانِ قرآن به کتب مسیحیان است؛ و نه اینکه با وحیِ مستقیم خدایی که بنا به ادعای قرآنی، کتابی را به مسیح نازل کرده، روبرو باشیم.

🔺این نشان می‌دهد که مولف قرآن تفاوت بین گروه‌های مختلف یهودیان و مسیحیان را درک نکرده است. یهودیان مسیحی‌شده (نصاری) انجیل به معنای یونانی آن نداشتند و عبری - آرامی زبان بودند؛ تنها مسیحیان از اقوام دیگر (امم) بودند که انجیل‌های یونانی یا ترجمه‌هایی از زبانِ یونانی داشتند. مولف قرآن به اشتباه فرض کرده که باید انجیلی برای نصاری (یهودیان مومن به مسیح) و حتی خود عیسی که زبانش آرامی - عبری بوده، وجود داشته باشد.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 مؤلفان قرآن؛ «عیسی» و «انجیل» دو دلیل غیرالاهی بودن قرآن
(۲/۲)
🎙#آدم_الامصری

🔶 بررسی نام عیسی (عيسى):

🔻نام اصلی و منطق عربی‌سازی:

🔸نام اصلی عبری عیسی، "یشوع هاماشیح" یا "یشوع الناصری" بود. "یشوع" به معنای "خدا نجات می‌دهد" است و نامی رایج در میان یهودیان بود.

🔸اگر این نام مستقیماً به عربی ترجمه می‌شد، "یسوع" می‌شد (مانند تبدیل شین به سین در اسامی عبری مانند "شمعون" به "سمعان" یا "شبات" به "سبت").

💎 تغییر به "عیسی":
🔺 اما مولف قرآن از نام "عیسی" استفاده کرده است و این تغییر نام، به گفته آدم‌المصری، دوباره نشان‌دهندۀ گیجی و عدم شناخت مولف قرآن از منابع اصلی است.

🔺نام "یشوع" در زبان یونانی به "یِسوس" (Iesous/Isous) تبدیل شد. سپس این نام در مصر قدیم از طریق زبان یونانی و قبطی به "یوس" و پس از آن در شبه‌جزیره عرب به "عیسی" تبدیل گشت. بنابراین، نویسنده قرآن نام را از ترجمه یونانی عربی کرده است، نه از منبع اصلی عبری، که نشان می‌دهد خدا نام پیامبر خود را نمی‌دانسته است!

🎖 تئوری دیگر (تاثیر یهودیان):
یک تئوری مطرح می‌کند که یهودیان شبه‌جزیره عرب، که عیسی را به عنوان مسیح رد می‌کردند، عمداً نام "یشوع" را به "عیسی" تغییر دادند. این تغییر به دلیل شباهت "عیسی" به نام "عیسو" (Esau) در عهد قدیم یهود است؛ "عیسو" شخصیتی بود که خداوند او را رد کرد.

🔺با پذیرش نام "عیسی"، اسلام موضعی بین یهودیان (که مسیح را رد کردند) و مسیحیان (که او را پرستش کردند) اتخاذ کرد؛ عیسی را پیامبر دانست و نام "عیسی" را که از سوی یهودیان ردکننده به کار می‌رفت، پذیرفت.

🔺چه این داستان درست باشد و چه نباشد، قرآن در هر دو حالت دچار مشکل شده است: یا نام "عیسی" را از یهودیان اطراف خود گرفته، یا نام ترجمه‌شده از مسیحیان یونانی‌زبان (یا عربی - سریانی زبان) را پذیرفته است. در هیچ‌کدام از این حالات، این نام ("عیسی") در "لوح محفوظ" (لوح سرنوشت) نبوده است.

📌 ناهماهنگی با سایر اسامی انبیا:
مولف قرآن اسامی عبری دیگر مانند ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب، موسی، هارون و داوود را به همان شکل اصلی عبری آن‌ها به کار برده و هیچ‌یک را تغییر نداده است. این امر، ناهماهنگی در مورد نام "عیسی" و "انجیل" برجسته می‌سازد، زیرا مولف قرآن نام مسیح را به دلیل زبان‌ها و فرهنگ‌های متعددی که در جهان وجود داشتند، اشتباه گرفته است.

❇️ نتیجه‌گیری:
اینکه قرآن از لفظ یونانی "انجیل" به جای "بشارات" و نام "عیسی" به جای "یشوع" یا "یسوع" استفاده کرده است، نشان می‌دهد که مولفِ قرآن انسان بوده، نه خدا. به گفته آدم‌المصری، مولف قرآن از نام دقیق پیامبر و نامِ وحی‌ای که بر او نازل شده‌بود، آگاهی دقیق نداشته است، و به ترجمه‌های ثانوی انسان‌ها (با دو واسطه: از عبری یا آرامی به یونانی، و از یونانی به عربی) استناد کرده‌است. این مسئله، ادعای خود قرآن را زیر سؤال می‌برد که اگر از جانب غیر خدا بود، اختلافات بسیاری در آن یافت می‌شد.

🔻آدم المصری
📺 قبلۀ پترا تنها قبله نبود
📺 چرا اسراء و معراج یک افسانه و خرافه است؟
📻 قرآن در محکِ تاریخ
📻 محمد در دامِ کدِ علمای یهود!
📺 «عیسی» و «انجیل» و هویت مؤلفان قرآن
📺 قرآن در ترازوی سوالات یهود
📺 قرآن و همراهی با تحریفِ «پیش‌گویی اشعیای نبی» دربارۀ «تولد مسیح از باکره»

.


#بازنگری #نقد_اسلام

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘چرا مولفان قرآن از «انجیل» سخن گفته‌اند و نه «اناجیل»؟

🔻در «چرا شراب در اسلام حرام است؟| مواجهۀ زیگزاگی دربارۀ شراب گواهی بر بشری بودن قرآن» نکته‌ای دربارۀ «مفرد بودنِ» واژۀ «انجیل» در قرآن و عدم ذکر واژۀ جمعِ «اناجیل» گفتیم:

🔸نکتۀ حاشیه‌ای اینکه، در آیۀ اول که در آغاز نقل کردیم، و البته به‌اشتباه تورات و انجیل را کتبی نازل‌شده از آسمان و از زبان خدا دانسته، و اناجیل را نیز (که گزارش حواریون عیسی از او بوده‌اند) به‌شکل‌ مفرد به‌کار برده، آن هم بجای بکار بردن لفظ عربی "بشارات"، از لفظ تعریب‌شدۀ یونانی "انجیل" بهره برده، که مشخص می‌کند مولف/مولفان قرآن، به کتب زبان اصلی دسترسی نداشته‌ و منبع مطالعاتی‌اش، کتب ترجمه‌شدۀ دسته‌سوم (از آرامی/عبری به یونانی و از یونانی به عربی) بوده‌است، و به این خطای مهلک و رسواکننده مبتلا شده که به کتابی دو مرحله ترجمه شده را، آن هم از حواریون، به خدا و وحی الهی نسبت بدهد. در این باره در ویدیویی با ترجمۀ نقدآگین (مؤلفان قرآن؛ «عیسی» و «انجیل» دو دلیل غیرالاهی بودن قرآن) به تفصیل پرداخته می‌شود و اشتباه مشابه و افشاگر هویت مولف/مولفان قرآن

🔺🔻که در اپیزود بیست و دوم از نقدآگین‌گپ پاسخ دقیق‌تری گرفت:

او به قوانین و عقاید نصاری مانند «تحقیر زنان، رژیم غذایی شبیه به یهودیان، مثلِ تحریم شراب و خوک، اعتقاد به یک انجیلِ واحد (انجیل عبرانیان، برخلاف اعتقاد تثلیثی‌ها به اناجیل)، دیدن خود به عنوان یک «امت وسط» و اعتقاد به «جنگ مقدس» (جهاد) برای بازپس‌گیری اورشلیم و تأسیس پادشاهی خدا بر روی زمین» می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه این اعتقادات در قرآن منعکس شده‌اند.

.


#نقد_قرآن #بازنگری

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🍂 اینهمه که موضوع به رسمیت شناخته شدن فلسطین رو در سطح دنیا بزرگ کرده‌اند، نمیگن فایده‌ش برای مردم چیه. بیش از ۱۰۰ کشور دنیا فلسطین رو به رسمیت می‌شناسند، در حالی که فقط ۱۲ کشور دنیا تایوان رو به رسمیت می‌شناسند.

🍂 شهروند تایوانی در قله درآمدی دنیاست، و فلسطینی داره در قعر فلاکت زندگی می‌کنه. تایوان دنیا رو وابسته محصولات های‌تک خودش کرده که ابرقدرت‌های دنیا بش حسادت می‌کنند، و فلسطین تبدیل شده به بزرگترین گدای سیاره زمین!

🍂 ایرانی هم زیاد این به رسمیت شناخته شدن رو جدی گرفته بود. دنیا رو میذاشت رو سرش وقتی برای اولین‌بار به جام‌جهانی صعود کرد. فکر کرد خیلی مهمه که توی یه گروه ۳۲ تایی از کشورها قرار بگیری. قله‌های هیمالیا رو فتح می‌کرد و پرچم حکومت رو میبرد بالاسر و فکر می‌کرد خیلی مهمه اون بالا یه اثری از ایران هم باشه‌.

🍂 حالا داره چونه میزنه تا منبع آب رو به دو برابر قیمت چین بش نفروشند با اینکه بش گفته بودند ایران تو پتروشیمی خیلی پیشرفت کرده ولی باید خوراک مفت بش بدیم تا بتونه رقابت کنه، و دنبال لامپ ال‌ای‌دی باتری‌دار میگرده که بتونه ببره توالت، چون تایم قطعی برق از برنامه روتین مثانه‌ش جلو زده.

🍂 تو استادیوم شعار میداد «پرچم فلسطینو بکن تو کونت». حالا پرچمی که بالای قله برده بود هم باید بکنه همونجا. تازه داره میفهمه بهتر بود ایران رو هم کسی به رسمیت نمیشناخت ولی عوضش آب و برق و اینترنت و یه زندگی نرمال داشتیم.

✍🏻 #اریک

.


#سیاست #حکومت_اسلامی

➖➖➖

🌾 @Naqdagin |‌ @anarchonomy

🔸نظام دانشگاهی که توسط ج.ا اِشغال و آشغال شده‌، به چنان انحطاطی رسیده‌ که برای شنیدنِ ابتدایی‌ترین مباحث دنیای امروز، که با واقعیت‌ها اندک نسبتی دارد و فاصله‌اش با پروپاگاندا را حفظ کرده، باید پای سخن یک آخوندِ شیعه بنشینیم که در مقابل چپی دانشگاهی ایستاده، که افکارِ رادیکالِ امثال او، از اوایل انقلاب تا به امروز، ج.ا را در جنونِ غرب‌ستیزی و ستیز با کشورهای دنیا راسخ‌تر کرده‌است.

🔸امر طنزآلود ماجرا اینجاست که این آخوند، خود به خرافۀ امام زمان باور دارد و ساعت‌ها برای آن استدلال طرح کرده، اما عقل عملی‌اش در برخورد با واقعیت‌های سختِ جمهوری اسلامی به حدی بیدار شده که در مقابل پروپاگاندا و تبلیغات حکومتی بایستد. او فریاد می‌زند: «بس کنید! این ویرانگری کشور برای اوهام امت‌گرایانه و توهم توطئه را متوقف کنید! از اسرائیل بیاموزید حرکت در مسیر توسعۀ اقتصادی را». این وضعیت، تصویری گویا از عمق فاجعه‌ای‌ست که نیم‌قرن در نهادهای علمی و فکری ما برقرار بوده‌است، و این مَثَل که «چپ [لااقل از نوع محور مقاومتی] هرگز نفهمید و نخواهد فهمید» را برجسته‌تر می‌کند.

.


#سیاست #حکومت_اسلامی #چپ_ایرانی

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘فروپاشی حافظۀ تاریخی ایران در سایۀ گفتمان امت‌گرا
— اگر ترامپ سخنِ لاریجانی را دربارۀ آمریکا می‌گفت، چه می‌شد؟
(۱/۶)
✍🏻 #عبدالله_کشمیری

🍂 در دنیای سیاست، نوع نگاه یک حاکمیت به تاریخ و هویت ملی خود، بازتاب‌دهندهٔ ماهیت و ایدئولوژی آن است. سخنان علی لاریجانی، از مقامات بلندپایه جمهوری اسلامی، درباره تحقیر تاریخ ایران پیش از اسلام، نمونه‌ای گویا از این مسئله است. این اظهارات نه یک اتفاق صرف، بلکه نتیجه یک گفتمان ریشه‌دار در ساختار جمهوری اسلامی است که با بررسی تطبیقی آن با کشورهای دیگر دنیا، می‌توان به درک عمیق‌تری از پیامدهای آن دست یافت.

🔶 تحقیر تاریخ به مثابه ابزار ایدئولوژیک: نمونه علی لاریجانی

🍂 علی لاریجانی در سخنرانی خود در سال ۱۳۸۲، ایران پیش از حمله اعراب را «بدوی‌تر» و عقب‌افتاده‌تر از قبایل ساکن در شبه‌جزیره عرب می‌خواند.

🔻او در بخشی از این سخنرانی می‌گوید:

«(در امپراطوری ساسانی) جریان علمی در ایران وجود نداشت. اینکه بعضی از ایران‌گراها در مورد حمله اعراب به ایران و نفوذ اسلام در ایران می‌گویند که ما در اینجا یک حکومتی داشتیم پر از علم و دانش، اسلام که آمد در این‌ها تخته شد و یا دروغ‌هایی در مورد آتش‌سوزی کتابخانه‌ها که واقعا سند تاریخی ندارد. ما در ایران یک مشت ملت بی‌سواد داشتیم که علاقه داشتند به بی‌سوادیشان».

«ایران کاملا عقب‌افتاده بود مگر در یک رشته خاص مثل فنون نظامی، اسلحه‌سازی و موسیقی و رقص و ساختن آلات و ابزار تجمل و خوشگذرانی. توی این‌ چیزها وضعشون خوب بود. اما از نظر تکنیک و دانش و فلسفه و حکمت و این چیزها خبری نبود».

🔺لاریجانی همچنین ادعا کرده بود که معماری، شعر، و هنر ایرانی تنها بعد از اسلام معنا پیدا کرده و ایرانِ قبل از اسلام نه تنها تمدنی قابل توجه نداشته، بلکه ایرانی‌ها از فهم مفاهیم بنیادین علمی نیز بی‌بهره بوده‌اند.

🍂 این گفتار، ریشه در ایدئولوژی انقلابی جمهوری اسلامی دارد که برای مشروعیت بخشیدن به خود، به نفی و حذف کامل گذشته پیش از انقلاب می‌پردازد. این گفتمان به جای اینکه هویت ملی را بر پایهٔ تداوم تاریخی بنا کند، به دنبال ساختن هویتی جدید بر مبنای یک روایت مذهبی خاص است. در این چارچوب، هرآنچه خارج از این روایت باشد، «جاهلیت» و بی‌ارزش تلقی می‌شود.

🔶 آنالیز گفتار لاریجانی: تقابل با واقعیت‌های تاریخی

🔻سخنان لاریجانی از نظر تاریخی و علمی به شدت قابل نقد است و با شواهد موجود تناقض آشکار دارد. تحلیل دقیق اظهارات او نشان می‌دهد که این سخنان نه یک تحلیل تاریخی، بلکه ابزاری ایدئولوژیک برای تخریب گذشته است:

❌ انکار پیشرفت علمی و فلسفی: ادعای «نبود جریان علمی و فلسفی» در دوران ساسانی، با واقعیت‌های تاریخی در تضاد است. در آن دوره، دانشگاه گندی‌شاپور یکی از مهم‌ترین مراکز علمی جهان بود که پزشکان، فیلسوفان و دانشمندان از نقاط مختلف دنیا در آن به تبادل دانش می‌پرداختند.

❌ تحقیر هنر و فرهنگ: تقلیل فرهنگ ساسانی به «رقص و آواز»، چشم‌پوشی آگاهانه از میراثی غنی است. طاق کسری، نقش‌برجسته‌های ساسانی در طاق بستان و بیستون، و فلزکاری شگفت‌انگیز آن دوران، گواه تمدنی پیشرفته و هنری فاخر هستند.

☑️ توان نظامی و صنعت اسلحه: ارتش ساسانی، به‌ویژه سواره‌نظام سنگین آن (سواران)، برای قرن‌ها یکی از قدرتمندترین نیروهای نظامی جهان بود. توسعه زره، شمشیر و دیگر ادوات جنگی برای چنین ارتشی، نیازمند صنعت پیشرفته و دانش متالورژی بود که خود نشانه‌ای از سطح بالای تکنولوژی و علم است، نه یک جامعه بدوی.

☑️ سازمان کشوری و دیوان اداری: مدیریت یک امپراتوری گسترده، از بین‌النهرین تا آسیای میانه، نیازمند یک سیستم مالیاتی، دیوان اداری و کشورداری بسیار پیچیده بود که با ادعای «بی‌سوادی» کاملاً در تضاد است.

☑️ گستردگی ادیان و آزادی‌های مذهبی: ایران ساسانی، با وجود اینکه دین رسمی‌اش زرتشتی بود، در عمل یک امپراتوری چندفرهنگی و چندمذهبی به شمار می‌رفت. مسیحیان، یهودیان، مانویان، و بودائیان در آن حضور داشتند. این گستردگی مذهبی، با رویکرد تقابلی اسلام که غیرمسلمانان را به سه گزینۀ «اسلام، جزیۀ با خفت یا قتال» (برای اهل کتاب) و در بسیاری موارد دیگر تنها به «اسلام یا قتال» محدود می‌کرد، تفاوت اساسی داشت؛ خود همین رویکرد به‌تنهایی گویای قد و قامت دو فرهنگ است.

🪚 پارادوکس هویتِ وام‌گرفته: تلاشی ناکام برای حذف گذشته

🔻در تحلیل دقیق‌تر، با پارادوکسی مواجهیم که ایدئولوژی جمهوری اسلامی را از درون دچار تناقض می‌کند. این نظام، در حالی که گذشته را تحقیر می‌کند، برای ساخت هویت جدید، مجبور است از همان گذشته وام بگیرد:

☑️ استفاده از نام‌ها و اسطوره‌ها: همچنان از اسامی اسطوره‌ای نظیر «کاوه»، «آرش»، «رخش» در ابزارهای نظامی استفاده می‌شود.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘فروپاشی حافظۀ تاریخی ایران در سایۀ گفتمان امت‌گرا
— اگر ترامپ سخنِ لاریجانی را دربارۀ آمریکا می‌گفت، چه می‌شد؟
(۲/۶)
✍🏻 #عبدالله_کشمیری

☑️ دوگانگی نمادین: گفتمانی که از یک سو «ایرانیان پیشا اسلام را فاسد و بی‌فرهنگ» می‌خواند، از سوی دیگر نمادهای آن را برای تهییج ملی‌گرایی در جنگ یا بحران‌ها به کار می‌گیرد. نمونه‌ای اخیر از این تناقض، اجرای سرود «ای ایران» به خواست رهبر جمهوری اسلامی، پس از درگیری نظامی با اسرائیل بود. این رویداد، که تلاشی آشکار برای ایجاد هم‌افزایی عاطفی میان دین و میهن بود، نشان داد که این تلفیق بیشتر از سر نیاز به بسیج عمومی است تا باور به همزیستی اصیل این دو حوزه، و واکنش‌های عمومی نیز این بن‌بست ایدئولوژیک و خودآگاهی به استفادۀ ابزاری را نمایان ساخت.

🔺این دوگانگی هویتی نه‌تنها نشانه‌ی بحران، بلکه نشان می‌دهد که حذف حافظه ملی ممکن نیست؛ حتی برای کسانی که آن را نفی می‌کنند.

🔶 خلأ حافظه تاریخی و ساختار «روایت مصنوعی»: جایگزینی تاریخ با اسطوره‌های ایدئولوژیک

🍂 زمانی که یک حاکمیت، پیوند خود با تاریخ را قطع می‌کند، ناگزیر می‌شود برای مشروعیت‌بخشی، به روایت‌های مصنوعی و برساخته ایدئولوژیک روی آورد. در غیاب یک حافظه تاریخی پیوسته و معنادار، ایدئولوژی مجبور است تاریخ را نه‌تنها بازخوانی، بلکه بازآفرینی کند—و این نه با تکیه بر واقعیت‌های تاریخی، بلکه با خلق «اسطوره‌های مفید برای قدرت» صورت می‌گیرد.

🔻در جمهوری اسلامی، ما شاهد شکل‌گیری چنین روایت‌های بدلی هستیم:

☑️ جایگزینیِ کوروش با نمادهای غیرملی، خشکه‌مقدس، ناروادار و بی‌تدبیر نظیر علی: نمادهای تاریخی مشروعیت سیاسی ایران (مانند کوروش یا داریوش) کنار گذاشته می‌شوند و به‌جای آن‌ها چهره‌هایی از تاریخ صدر اسلام به عنوان الگوی حکومت‌داری معرفی می‌شوند، بی‌آنکه بستر فرهنگی و تمدنی آن‌ها با ایران هم‌راستا باشد و قد و قامتی در حد حکمرانیِ جامعۀ پویا و چندفرهنگیِ ایران را داشته‌باشند.

☑️ ساخت اسطوره‌ی یکدست از انقلاب ۵۷: این روایت، نه‌تنها تاریخ پیشاانقلابی را حذف می‌کند، بلکه تنوع و تعارضات داخلی انقلاب را نیز سانسور کرده و فقط یک قرائت رسمی از آن باقی می‌گذارد.

☑️ تقدیس چهره‌های جدید به جای میراث کهن: چهره‌هایی مانند شهدای مدافع حرم یا مدافع انقلاب، با جایگزینی کامل نمادهای اسطوره‌ای تاریخی به‌عنوان «الگوی اخلاق، فداکاری و وطن‌دوستی» مطرح می‌شوند، اما در فضایی فاقد ارتباط تاریخی و حافظه تمدنی.

🔺در غیاب یک حافظه تاریخی پذیرفته‌شده، جامعه ناگزیر درگیر دوگونه حافظه‌ی متعارض می‌شود: یکی حافظه رسمی و مصنوعی که توسط قدرت تولید و تکرار می‌شود، و دیگری حافظه پنهان و سنتی که در ناخودآگاه جمعی و در نهادهای غیررسمی، مانند خانواده، هنر، و ادبیات باقی می‌ماند.

🔺نتیجه این دوپارگی، چیزی است که جامعه‌شناسان از آن با عنوان «تروما یا زخم حافظه تاریخی» یاد می‌کنند؛ زخمی که بازتولید می‌شود، سر باز می‌کند، و از طریق رادیکالیسم، نوستالژی افراطی، و حتی جنبش‌های اعتراض‌محور، خود را به صورت‌های ناگهانی و غیرقابل پیش‌بینی بروز می‌دهد.

🔶 تأثیر تحقیر تاریخ بر روان جمعی: بحران اعتماد به خود

🍂 تحقیر نظام‌مند تاریخ ملی، تنها یک پروژه‌ی سیاسی برای پاکسازی حافظه تاریخی نیست، بلکه ضربه‌ای عمیق به روان جمعی جامعه نیز وارد می‌آورد. در چنین فضایی، ملت‌ها نه‌فقط گذشته‌ی خود را از دست می‌دهند، بلکه دچار نوعی گسست عاطفی با خویشتن تاریخی‌شان می‌شوند. این گسست، در بلندمدت، به بحران هویت و بی‌اعتمادی به «خودِ فرهنگی» منجر می‌شود.

🍂 از منظر روان‌شناسی اجتماعی و تحلیل‌های حافظه‌پژوهان مانند موریس هالبواکس، تاریخ نه صرفاً مجموعه‌ای از وقایع، بلکه بنیانی روانی برای «خودآگاهی جمعی» است. ملتی که به‌دروغ ولی به‌شکلی مدوام، شنیده‌است پیش از نقطه‌ای خاص از تاریخ، هیچ نبوده یا «جاهل» و «بدوی» بوده، به تدریج حسّ ارزشمندی تاریخی خود را از دست می‌دهد. این پدیده، نوعی سرکوب مزمن در ناخودآگاه جمعی ایجاد می‌کند که آثار آن در سطوح مختلف جامعه، از سیاست‌زدگی افراطی گرفته تا بی‌هویتی فرهنگی، به‌وضوح مشهود است.

🍂 چنان‌که افرادی مانند فرانتس فانون نیز هشدار داده‌اند، تحقیر مستمر هویت پیشااستعماری (یا در اینجا پیشاانقلابی - پیشا اسلامی) یک ملت، منجر به نوعی اختلال شخصیتی در سطح ملی می‌شود؛ جایی که ملت‌ها دیگر نمی‌دانند به کدام «من» باید وفادار بمانند: «منِ تحقیرشدهٔ تاریخی» یا «منِ تحمیلیِ ایدئولوژیک». نتیجهٔ این شکاف، 1️⃣ شکل‌گیری شخصیت‌های فرهنگی دوپاره، 2️⃣ اعتماد به نفس جمعی آسیب‌دیده، و نوعی 3️⃣ بی‌ثباتی روانی و فرهنگی مزمن است.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘فروپاشی حافظۀ تاریخی ایران در سایۀ گفتمان امت‌گرا
— اگر ترامپ سخنِ لاریجانی را دربارۀ آمریکا می‌گفت، چه می‌شد؟
(۳/۶)
✍🏻 #عبدالله_کشمیری

🍂 در چنین شرایطی، تحقیر گذشته نه‌تنها یک «روایت تحریف‌شده»، بلکه یک نوع خشونت روانی بر حافظهٔ ملی محسوب می‌شود. این خشونت، در نسل‌های جوان که به دنبال معنا، ریشه و افتخار هستند، آثار مخرب‌تری دارد. چراکه آن‌ها در پی هویت خویش، نه با تاریخ واقعی خود، بلکه با یک تاریخِ انکارشده از سوی ایدئولوژی‌ای تمامیت‌خواه و دیگری‌ستیز مواجه می‌شوند. نتیجه، شکل‌گیریِ نسلی‌ست که یا به کل از تاریخ خود می‌بُرد، یا دچار سرخوردگی و بحران معنای تاریخی می‌شود.

🔶 پیامدهای اقتصادی و دیپلماتیک تحقیر تاریخ

🔻تحقیر تاریخ یک ملت، پیامدهای اقتصادی و دیپلماتیک ملموسی نیز دارد که کمتر به آن پرداخته می‌شود:

1️⃣ کاهش سرمایه‌ی گردشگری: تاریخ و تمدن ایران یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های بالقوه برای جذب گردشگر است. اما وقتی یک حکومت، بخش عمده‌ای از تاریخ خود (از جمله دوران ساسانی، هخامنشی و قاجار و حتی پهلوی) را تحقیر یا نفی می‌کند، در عمل یک سرمایه‌ی عظیم اقتصادی را از دست می‌دهد. توریست‌ها برای دیدن ویرانه‌های «جاهلیت» نمی‌آیند، بلکه برای مشاهده‌ی میراثی که حکومت خودش به آن افتخار می‌کند، سفر می‌کنند.

2️⃣ از دست دادن «قدرت نرم»: تاریخ یک کشور، ابزاری برای دیپلماسی فرهنگی و افزایش نفوذ در جهان است. وقتی مقامات رسمی از تاریخ یک ملت با تحقیر یاد می‌کنند، در عمل اعتبار فرهنگی و «قدرت نرم» کشور را در سطح بین‌المللی تضعیف می‌کنند. کشورهای موفق، از میراث تاریخی خود برای جذب سرمایه، تقویت پیوندهای فرهنگی و حتی ایجاد ائتلاف‌های سیاسی استفاده می‌کنند (مثل استفاده‌ی چین از جاده ابریشم جدید یا تأکید ترکیه بر میراث عثمانی).

3️⃣ بیگانگی با نخبگان ملی‌گرا: گفتار تحقیرآمیز نسبت به گذشته، باعث بیگانگی نخبگان، هنرمندان، مورخان و روشنفکرانی می‌شود که به میراث فرهنگی خود افتخار می‌کنند. این افراد، که می‌توانستند سرمایه‌ی انسانی مهمی برای توسعه‌ی کشور باشند، در برابر گفتمان حکومتی موضع می‌گیرند و همین امر، به شکاف میان دولت و ملت دامن می‌زند که خود یک بحران اقتصادی و اجتماعی پنهان است.

🔶 اگر ترامپ/نتانیاهو سخنِ لاریجانی را دربارۀ آمریکا/اسرائیل می‌گفت، چه می‌شد؟

🍂 با توجه به اینکه علی لاریجانی قرار است پس از جنگ ۱۲ روزه، ریاست شورای عالی امنیت ملی را بر عهده بگیرد، سخنان او درباره تاریخ ایران اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. این اظهارات در چارچوب یک ایدئولوژی امت‌گرای شیعی تا بنِ دندان فاشیستی که ذاتاً حذف‌گراست و هیچ هویتی خارج از دایرۀ تنگی از مطیعان و ذوبانِ فرقه را به رسمیت نمی‌شناسد.

📌 اگر اظهاراتی مشابه آنچه لاریجانی درباره تاریخ پیشا-اسلامی ایران گفت، از سوی یک مقام بلندپایه در اسرائیل یا آمریکا مطرح می‌شد، نتیجه‌اش حذف سیاسی و طرد کامل آن فرد بود. او نه تنها از صحنه قدرت محو می‌شد، بلکه اعتبار اجتماعی و رسانه‌ای خود را نیز از دست می‌داد.

🔺دلیل این تفاوت فاحش، نگاه متفاوت به تاریخ در این کشورهاست. در حالی که در ایران تاریخ به ابزاری در خدمت ایدئولوژی امت‌گرا و اسلامی تبدیل شده، در کشورهایی چون آمریکا و اسرائیل، تاریخ ستون تثبیت هویت ملی محسوب می‌شود و تحقیر آن به معنای تضعیف کل بنیان‌های کشور است.

🔻تاریخ در آمریکا🇺🇸: متنی مقدس با روایتی در حال تکامل

🍂 در ایالات متحده، با وجود آنکه تاریخ تمدنی‌اش تنها به چند قرن محدود می‌شود، گفتمان ملی به شکلی عمیق با تقدس‌بخشی به گذشته گره خورده است. «پدران بنیان‌گذار»، قانون اساسی، انقلاب استقلال و جنگ داخلی نه تنها رویدادهایی تاریخی، بلکه به مثابه «متون مقدس سکولار» تلقی می‌شوند که بنیان‌های هویتی این کشور بر آن‌ها استوار است.

🍂 هرگونه حمله تحقیرآمیز به این ارکان، با واکنش‌های شدید اجتماعی، اخلاقی و رسانه‌ای مواجه می‌شود. اما این تقدس در میان جریان‌های مختلف، یکسان نیست. در حالی که محافظه‌کاران این تاریخ را تقریباً بی‌نقص و مقدس می‌بینند، لیبرال‌ها آن را متنی محترم اما قابل نقد می‌دانند که باید به صورت مداوم برای رفع تناقضاتش (مانند برده‌داری یا کشتار بومیان آمریکا) به آن رجوع کرد.

🔺به همین دلیل، هویت ملی آمریکا بیش از آنکه بر یک ایدئولوژی ثابت و حذف‌گرا بنا شده باشد، حافظه‌محور و اسطوره‌ساز است. در این نگاه، تاریخ نه یک مانع که باید انکار شود، بلکه یک منبع غنی برای هویت‌سازی و غرور ملی محسوب می‌شود؛ هویتی که هم به دستاوردهای گذشته افتخار می‌کند و هم به خطاهای آن اذعان دارد.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘فروپاشی حافظۀ تاریخی ایران در سایۀ گفتمان امت‌گرا
— اگر ترامپ سخنِ لاریجانی را دربارۀ آمریکا می‌گفت، چه می‌شد؟
(۴/۶)
✍🏻 #عبدالله_کشمیری

🔻اسرائیل🇮🇱: ایدئولوژی بر شانه‌های تاریخ کهن

🍂 ایدئولوژی ملی‌گرایی یهود از آغاز بر بازسازی و احیای حافظه تاریخی قوم یهود بنا شد. در این گفتمان، نه تنها اسطورۀ بازگشت به «ارض موعود» و داستان‌های کتاب مقدس، بلکه هویت پادشاهی‌های عهد عتیق، عناصر بنیادین مشروعیت دولت اسرائیل را شکل می‌دهند. این رویکرد، تاریخ را به ابزاری قدرتمند برای توجیه و تثبیت وجودی تبدیل کرده است:

▪️پیوند باستان‌شناسی و سیاست: در اسرائیل، باستان‌شناسی تنها یک علم نیست، بلکه ابزاری سیاسی برای اثبات پیوند ناگسستنی یهودیان با سرزمین باستانی خود است. هر کشف باستان‌شناختی، به عنوان سند دیگری برای مشروعیت حاکمیت فعلی معرفی می‌شود.

▪️تاریخ به مثابه مشروعیت حیاتی: هرگونه نفی گذشته یهود، به‌معنای انکار و نفی مشروعیت حال است. برای این دولت-ملت، تاریخ نه فقط یک افتخار، بلکه بنیان بقاء سیاسی و مشروعیت بین‌المللی محسوب می‌شود. به همین دلیل، در اسرائیل «تاریخ‌ستیزی» یا «تحقیر گذشته» به عنوان یک اقدام ضدامنیتی و خطرناک تلقی می‌شود.

▪️هم‌سویی نهادهای قدرت: ساختار آموزشی، سینما، رسانه و حتی ارتش اسرائیل، همگی در خدمت تقویت این حافظۀ تاریخی هستند. ارتش، خود را ادامه‌دهنده راه جنگجویان باستانی می‌داند و آموزش‌وپرورش، روایت ملی را از دل متون کهن بازتولید می‌کند.

🔺اگرچه در اسرائیل مثل آمریکا نقد تاریخ وجود دارد، اما نوع این نقد با گفتمان حاکم در ایران متفاوت است. در آمریکا و اسرائیل، نقد تاریخ (مانند بررسی مسئله برده‌داری یا جنگ‌های داخلی) بیشتر در چارچوب بازنگری در روایت ملی و به چالش کشیدن آن صورت می‌گیرد. این نقد، هرچند سخت و بی‌رحمانه باشد، در پی کشف حقیقت است و در نهایت به یک روایت پیچیده‌تر و کامل‌تر از هویت ملی منجر می‌شود.

🔺اما در ایران، گفتمان حاکم به جای نقد، به نفی کامل و ایدئولوژیک تاریخ پیشااسلامی می‌پردازد. این گفتار، با هدف جایگزین کردن یک تاریخ ملی با یک هویت جدید امت‌گرا، تلاش می‌کند تا ریشه‌های تمدنی کشور را از اساس از بین ببرد. به همین دلیل، در آمریکا و اسرائیل، یک مقام بلندپایه اساساً چنین سخنانی را در مخیله خود راه نمی‌دهد، چه رسد به آنکه بر زبان آورد. چرا که می‌داند تحقیر تاریخ، تضعیف مستقیم بنیان‌های هویتی و مشروعیتی کشور است و نتیجه آن، حذف فوری از قدرت خواهد بود.

🌍 تحقیر تاریخ: یک پدیده‌ی جهانی یا یک استثناء ایرانی؟

🔻برای درک عمیق‌تر تفاوت گفتار جمهوری اسلامی در تحقیر تاریخ با سایر دولت‌ها، نگاهی گذرا اما دقیق به چند نمونه مهم دیگر بیندازیم:

🔻چین🇨🇳: تلفیق تمدن کهن با ایدئولوژی نوین

🍂 در زمان مائو و انقلاب فرهنگی چین (دهه ۱۹۶۰)، هدف اصلی از بین بردن «چهار کهنه» بود: کهنه‌های فرهنگی، افکار، آداب و رسوم. در این دوران، هر چیزی که به تاریخ، فلسفه، دین و سنت‌های کهن چین مربوط می‌شد (از جمله آثار کنفوسیوس، معابد بودایی و هنر سنتی)، به عنوان نمادهای واپس‌گرایی و ضدانقلاب شناخته شد.

🔨 ارتش سرخ جوان، با شعار «مرگ بر چهار کهنه»، به تخریب معابد، موزه‌ها و آثار باستانی پرداخت. در این پروژه، تاریخ هزاران ساله چین به طور کامل نفی شد تا یک هویت جدید و ایدئولوژیک بر پایه کمونیسم ایجاد شود.

🔺با این حال، این تلاش نیز در نهایت شکست خورد. پس از پایان انقلاب فرهنگی، حاکمیت چین به تدریج به اهمیت تاریخ و سنت‌های کهن برای بقای هویت ملی پی برد. امروز، دولت چین با سرمایه‌گذاری‌های عظیم، تلاش می‌کند تا همان تاریخ باستانی را که روزی نماد انحطاط می‌دانست، به عنوان پشتوانه اقتدار و مشروعیت خود بازسازی و تبلیغ کند.

🔺هیچ مقام چینی اجازه ندارد تاریخ چین باستان را به‌صورت تحقیرآمیز نفی کند، حتی اگر ایدئولوژی او مارکسیستی باشد.

این مثال به وضوح نشان می‌دهد که نفی و تخریب ریشه‌های تاریخی یک ملت، پروژه‌ای شکست‌خورده است که در بلندمدت، همان تاریخ نفی‌شده با قدرت بیشتری بازمی‌گردد.

🔻فرانسه🇫🇷: میراث به‌مثابه سرمایه هویت ملی

🍂 در فرانسه، هویت ملی بر پایۀ یک روایت تاریخی پیوسته و فراگیر شکل گرفته است که رویدادهای مختلف را به هم پیوند می‌دهد. این روایت تاریخی، حتی پس از وقوع تحولات بنیادین، هرگز نفی نشده، بلکه در قالب‌های جدید بازسازی و نهادینه شده است.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘فروپاشی حافظۀ تاریخی ایران در سایۀ گفتمان امت‌گرا
— اگر ترامپ سخنِ لاریجانی را دربارۀ آمریکا می‌گفت، چه می‌شد؟
(۵/۶)
✍🏻 #عبدالله_کشمیری

🔸تداوم تاریخی از امپراتوری تا جمهوری: فرانسه توانست با وجود گسست‌های بزرگ سیاسی (مانند انقلاب کبیر که به سلطنت پایان داد)، یک روایت یکپارچه از تاریخ خود ایجاد کند. این روایت، از تمدن گل‌ها، تا رومی‌ها، تا امپراتوری شارلمانی و سپس سلسله‌های پادشاهی را در بر می‌گیرد و آن را به انقلاب و جمهوری‌های مدرن پیوند می‌زند. این پیوستگی به مردم فرانسه این حس را می‌دهد که بخشی از یک تمدن چند هزار ساله هستند.

🔸بازسازی در قالب نهادهای مدرن: جمهوری لائیک فرانسه، به جای نفی گذشته، آن را به عنوان یک سرمایه ملی «تملک و بازسازی» کرد. برای مثال:
▪️موزه‌ها: موزه لوور، که زمانی کاخ پادشاهان بود، به بزرگترین موزه ملی فرانسه تبدیل شد تا میراث فرهنگی را به همه مردم ارائه دهد.

▪️آموزش عمومی: در نظام آموزشی فرانسه، تاریخ به عنوان ستون اصلی شهروندی و هویت ملی تدریس می‌شود. دانش‌آموزان به تاریخ پادشاهان، انقلاب و دوران روشنگری به عنوان اجزای ضروری هویت خود می‌نگرند.

▪️نمادگرایی: بناهای تاریخی مانند کاخ ورسای به جای تخریب، به نمادهای قدرت و شکوه گذشته تبدیل شدند که اکنون بخشی از افتخار ملی محسوب می‌شوند.

🔸تابوی تحقیر تاریخ: در فرانسه، هرگونه تحقیر ریشه‌های تاریخی (مثلاً شارلمانی یا فرهنگ لاتین) یک تابوی سیاسی است؛ زیرا وحدت ملی دقیقاً بر بستر همین روایت شکل گرفته است. یک مقام رسمی که چنین گفتاری داشته باشد، فوراً بی‌اعتبار شده و از صحنه سیاست حذف خواهد شد، چرا که این عمل به معنای تضعیف ستون‌های اصلی هویت و مشروعیت کشور است.

🔻ژاپن🇯🇵: سنت در کنار تکنولوژی مدرن
ژاپن نمونه‌ای نادر و موفق از کشوری است که توانسته بدون قطع پیوند با گذشته، به مدرنیته دست یابد. این کشور به جای نفی ریشه‌های تاریخی خود، آن‌ها را با دقت در ساختار جدید جامعه ادغام کرده است.

🔸انتقال قدرت و حفظ نماد: پس از جنگ جهانی دوم، امپراتوری ژاپن از یک حاکمیت مطلق و مقدس به یک نهاد نمادین و صرفاً تشریفاتی تبدیل شد. این تغییر، به ژاپن اجازه داد تا بدون نابودی کامل سنت‌های تاریخی، مدرن شود. امپراتور به عنوان نماد وحدت ملی باقی ماند، اما قدرت سیاسی به دولت منتخب منتقل شد. این روند، شبیه به «حذف» نبود، بلکه نوعی «تبدیل» بود.

🔸حضور سنت در زندگی مدرن: آیین‌های باستانی و سنت‌های کهن ژاپن، مانند آیین شینتو، همچنان در زندگی روزمره و دولتی حضور پررنگی دارند. این سنت‌ها به عنوان میراث فرهنگی گرامی داشته می‌شوند و به جامعه حس پایداری و هویت می‌بخشند.

🔸مواجهه نقادانه با تاریخ جنگ: ژاپن پس از فاجعه جنگ جهانی دوم، به جای نفی یا تحقیر کامل آن تاریخ، با آن به صورت انتقادی مواجه شد. این کشور در قانون اساسی جدید خود، حق آغاز جنگ را برای همیشه کنار گذاشت و به یک رویکرد صلح‌طلبانه روی آورد. این اقدام، به معنای پاک کردن گذشته نبود، بلکه یک تعهد ملی برای درس گرفتن از آن و عدم تکرار اشتباهات بود. این «حافظه انتقادی»، ستون اصلی هویت جدید ژاپن پس از جنگ است.

🔺این رویکرد به آن‌ها اجازه داد که با حفظ پیوند با گذشته، به سوی آینده حرکت کنند. به همین دلیل، یک مقام سیاسی ژاپن هرگز نمی‌تواند بخشی بزرگی از تاریخ کشورش را «جاهلیت و بدوی» بخواند؛ چرا که چنین اظهاراتی به معنای نابودی تمام سرمایه‌های هویتی و فرهنگی کشور و حذف فوری از صحنه سیاسی است.

🔶 ایرانِ امروز🇮🇷 در تضاد با روند جهانی

🍂 در این مقایسۀ تطبیقی، جمهوری اسلامی ایران یکی از معدود نظام‌هایی‌ست که پروژۀ ملت‌سازی را با انکار یا تحقیر گذشتۀ تاریخی آغاز کرده و ادامه می‌دهد. در حالی که دیگر کشورها از تاریخ برای تقویت انسجام اجتماعی و مشروعیت استفاده می‌کنند، گفتارهایی مانند اظهارات لاریجانی، حافظۀ تاریخی را به عامل واگرایی، تحقیر و انقطاع بدل می‌سازند. در نتیجه، گفتار تحقیرآمیز نسبت به تاریخ ملی، نه‌فقط در ایران، بلکه در هیچ‌یک از کشورهای موفق و باثبات، مشروعیت سیاسی ندارد. حذف تاریخ، به جای حل بحران هویت، خود عامل بازتولید و شدیدِ بحران است.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘فروپاشی حافظۀ تاریخی ایران در سایۀ گفتمان امت‌گرا
— اگر ترامپ سخنِ لاریجانی را دربارۀ آمریکا می‌گفت، چه می‌شد؟
(۶/۶)
✍🏻 #عبدالله_کشمیری

🔶 مقایسه با پروژه‌های «انقلابیِ حذف تاریخ» (نمونه: اتحاد جماهیر شوروی)

🔻مقایسه‌های قبلی ما، جز چین در دوران سیطرۀ نگاهِ تاریخ‌ستیزِ کمونیستی، عمدتاً با کشورهایی بود که تاریخ را ستایش یا بازسازی می‌کنند. اما برای درک کامل پدیده «حذف تاریخ»، لازم است آن را با رژیم‌های انقلابی دیگری مقایسه کنیم که آن‌ها نیز برای تثبیت قدرت خود، سعی در پاک‌سازی گذشته داشتند. در این میان، مقایسه با اتحاد جماهیر شوروی بسیار روشنگر است:

☑️ هدف مشابه: خلق «انسان نوین»: درست همان‌طور که جمهوری اسلامی به دنبال خلق «انسان انقلابی» بود و هست، بلشویک‌ها نیز در دهه‌های اول قدرت خود، پروژه‌ای به نام «انسان نوین شوروی» را دنبال می‌کردند. این پروژه، مستلزمِ نفیِ کامل «گذشتۀ منحط تزاری» و «فرهنگ عقب‌مانده‌ی دینی و فئودالی» بود. آن‌ها نیز تاریخ، ادبیات، هنر، و معماری قبل از انقلاب اکتبر را تحقیر و نابود کردند.

☑️ عاقبت مشابه: شکست در حذف کامل حافظه: با وجود تمام تلاش‌های شوروی برای از بین بردن کلیساها، مجسمه‌ها و نمادهای امپراتوری روسیه، آن‌ها در حذف کامل حافظه‌ی جمعی شکست خوردند. در نهایت، با فروپاشی شوروی، بخش عظیمی از مردم روسیه به سرعت به همان حافظه تاریخی انکارشده‌ی خود بازگشتند و نمادهایی مانند کلیسای ارتدوکس، تزارها و قهرمانان ملی پیشاانقلابی را احیا کردند. این روند نشان می‌دهد که حذف حافظۀ یک ملت، تلاشی ناموفق و موقتی‌ست.

🔶 خاتمۀ کلام

🔺گفتار تحقیرآمیز علی لاریجانی (و امثال او که در ارکانِ حکومت حضور داشته و دارند) دربارۀ تاریخ ساسانی، شباهت عمیقی به گفتمان انقلابی شوروی دارد. هر دو تلاش برای جایگزینی یک هویت طبیعی و تاریخی با یک هویت ایدئولوژیک و مصنوعی بودند. اما تاریخ نشان می‌دهد که این پروژه‌ها در بلندمدت محکوم به شکست‌اند؛ زیرا حافظه‌ی تاریخی، یک نیروی مقاوم و پایدار است که به‌راحتی از بین نمی‌رود. این مقایسه نشان می‌دهد که پروژه‌ی جمهوری اسلامی در ایران نیز به لحاظ تاریخی و تئوریک، سرنوشتی مشابه خواهد داشت و هزینه‌های آن برای تاریخ‌سازی و امت‌سازی، مانند سایر پروژه‌های پرهزینۀ نظام، در مسیری بی‌فرجام و باطل تلف می‌شود.

🔺سخنان علی لاریجانی، فراتر از یک اظهارنظر شخصی است؛ این سخنان نمادی از یک گفتمان انقلابی و رادیکال است که برای بقای خود، ناگزیر از نفی هویت تاریخی یک ملت است. این رویکرد در تضاد کامل با اکثر کشورهای با ثبات و مشروعیت دنیا قرار دارد که بقا و مشروعیت خود را در پاسداری از گذشته خود می‌دانند. در این کشورها حافظه تاریخی یکی از ابزارهای اصلی تولید هویت، مشروعیت، و انسجام ملی است. حتی در رژیم‌های ایدئولوژیک (چین کمونیست)، نوعی تلفیق با تاریخ پیشاایدئولوژیک دیده می‌شود. از همین رو، این تناقض، مرز میان دو نوع نظام سیاسی را نشان می‌دهد: یکی که بقای خود را در حذف و سرکوب و تحقیرِ گذشته می‌بیند و دیگری که بقای خود را در پاس‌داشت و احترام و بزرگ‌داشتِ آن.

🔻گفتمان جمهوری اسلامی با حذف، تحقیر و تخریب تاریخ پیشااسلامی ایران، یک پارادوکس بنیادین خلق می‌کند:

❌ هویتی که از گذشته خود شرم دارد، نمی‌تواند آینده‌ای قابل اتکا بنا کند.

❌ حکومتی که حافظه جمعی را دشمن خود بداند، دائماً باید حافظه‌ای جعلی تولید کند.

❌ مردمی که تاریخ‌شان تحقیر شده، یا به «نوستالژی رادیکال» پناه می‌برند، یا در «بی‌هویتی»، «انفعال» یا «طغیان» فرو می‌روند.

🔺این وضعیت نه‌تنها از نظر فرهنگی، بلکه از منظر پایداری سیاسی نیز خطرناک است؛ چرا که دولت‌ - ‌ملت، بدون روایت تاریخی مشترک، به پروژه‌ای نامشروع و شکننده تبدیل می‌شود.

🔻عبدالله کشمیری
📺 تلاقی اسلام و فاشیسم: تاریخ‌زدایی از هویت ملی
📕سماعِ سروش بر جسدِ الله
— مبتذل‌سازیِ شر و نفیِ ضمنی وحی با تشریحِ بقایِ انگلی اسلام
📕نواندیشی دینی: خودویرانگری با لبخند
— نجات اسلام با انتحارِ آن به‌صورت تدریجی؟

.


#سیاست #حکومت_اسلامی #جامعه #ایران

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 شرم‌ساری و پوزش‌خواهیِ صادقانه و اصیل
— کالایی نایاب در بساط ۵۷ی‌ها

1️⃣ مادر عصمت:

«من از ایران و ایرانی بابت ۵۷ معذرت می‌خوام»

🔻عصمت وطن‌پرست، معروف به «مادر عصمت» که ۱۱ نفر از اعضای خانواده‌اش در دهۀ ۶۰ اعدام شدند، با شجاعت تمام از اشتباهات صورت گرفته که منجر به انقلاب ۵۷ شد عذرخواهی کرد و گفت:

«ما ۵۷ی‌ها یادمون می‌ره که چی کار کردیم با کشور خودمون

ما ایران را نابود کردیم

منم یکی‌شون بودم؛ همه می‌گن من نبودم! اما من بودم! من یکی بودم!

من از ایران و ایرانی معذرت می‌خوام. من از ایرانی که داره نابود می‌شه، معذرت می‌خوام

من از مادرایی که بچه‌هاشون واقعا داغون شد؛ همه بچه‌ها قتل‌عام شدن، معذرت می‌خوام

می‌گن ما که نبودیم! من نبودم، اون بود! اون نبود، اون بود! اما ما همه‌مون بودیم!

خیابونا پر بود، یادتون نره.

اما الان فراموش می‌کنی خاوران را،

فراموش می‌کنی مادران با چنگ و ناخن خاوران را پیدا کردند، و بچه‌هاشون قتل‌عام شدن،

فراموش می‌کنی در جهرم چقدر جوان ریختند در قنات؛

فراموش می‌کنی که ایران داره نابود می‌شه و مردم یک چکه آب ندارند

فراموش می‌کنی که مردم ایران تو چه وضعیتی هستند

فراموش می‌کنی که می‌ری بیانیۀ موسوی رو امضا می‌کنی؛ که باز این رژیم بمونه و خاوران‌ها بیشتر بشه؛ جوون‌هایی که در زندان‌ها هستند، بازم قتل‌عام بشن

اگر روزی منم خواستم بیانیۀ موسوی رو امضا کنم و فراموشی گرفتم، دور خونۀ ما پر از دریاچه است، یکی پیدا بشه منو هل بده تا خودم رو بدبخت نکنم!

مادر عصمت که اهل شهرستان جهرم است، پس از کشته‌شدن اعضای خانواده‌اش به ناچار ایران را ترک کرد و راهی کشور سوئد شد. مادر عصمت در تمام این سال‌ها صدای دادخواهی‌اش لحظه‌ای خاموش نشده و با وجود غم بزرگ ازدست‌دادن عزیزانش و دوری اجباری از وطن، همچنان دادخواه خون قربانیان جنایات جمهوری اسلامی است. حکومتی که از همان ابتدای روی‌کار‌آمدن از کوچک‌ترین قساوتی نسبت به مخالفان خود فروگذار نکرد.
@Tavaana_TavaanaTech

2️⃣ #فریدون_فرخ

🔺توصیه می‌کنم سخنان این زنِ آزاده که فرزندانش حامی تمام‌عیارِ انقلابِ ۵۷ بودند و به قربان‌گاه آن رفتند را حداقل ۲ بار گوش دهید. خیلی از مسائل، با شنیدن و لمس کردن و دیدن درک می‌شود، و نه فقط خواندنِ متنی بدون حس.

🔺به تمام خدایان زنده و مرده سوگند، یک اپسیلون از شجاعت و شرافت و صداقتِ این شیرزن، در کمتر کسی از جماعتِ ۵۷ی یافت می‌شود؛ چه پدران و مادران شما، چه مریم رجوی که همچنان در خیانت راسخ است و این بار رؤیای ایران‌براندازِ خودمختاری قومی را تبلیغ می‌کند تا شاید مزدی بگیرد یا توجهی بخرد از برخی؛ چه مسعود رجوی که از گور برخاست و بر خون یارانش لگد زد و از نخست‌وزیرِ اعدام حمایت کرد تا اپوزیسیونی که عقدۀ مشترکِ ۵۷ی‌هاست را بزند و از ضرورتِ حفظ حقوقِ موسوی به درگاهِ ولایت ناله کند؛ چه خود موسویِ ذوب در «آن جان بیدار» که حتی یک‌بار هم حاضر نشده به نقش خود و آن جانِ جانی و بنیاد نظام دینی در فجایع تاریخی اشاره کند؛ چه خاتمی و کروبی، و چه سروش، که با بی‌شرمی بر دریای خون و لجن نیم‌قرنه چشم می‌بندد و می‌گوید:

«اگر میان شاه و خمینی مجبور به انتخاب شوم، باز هم خمینی را ترجیح می‌دهم؛ چون باسوادترین سیاستمدار تاریخ ایران و جهان بود».

چه صادق زیباکلام که کلیت ایدئولوژی نظام را زده، اما وقتی حرف اصلی را باید بزند، اسلحه را به سمت مردم بی‌دفاعِ خودش می‌گیرد و با اعدام‌چی دهۀ ۶۰ عکس یادگاری می‌اندازد و مداحِ زندان می‌شود؛ چه بیژن عبدالکریمی که وقتی تا نوک سر در لجن ۵۷ و فلاکتش فرو رفته و می‌بیند فلاکت چند نسل را، باز به‌شکلی حیرت‌آور به بازتولید گفتمانِ شکست‌خوردۀ «محور مقاومت» می‌پردازد که کمرِ همان انقلاب ۵۷ را شکست و مایۀ عبرتش کرد؛ یعنی توبه‌ در شانش نیست، و توبۀ ملی از ۵۷ را با چند مغلطۀ بسیجی‌وار مساوی نابودیِ ایران جا می‌زند. و البته، نسبت به دریای خونی که نیم‌قرن برای هیچ ریخته شده کور است، مثل دریای خون سوریان، و فقط خونِ فلسطینی برایش رنگین است.

🔺این افراد شاید در زندگی شخصی انسان‌هایی نجیب و حتی در سطحِ درون‌گروهی اهل ایثار باشند، اما در سطح ملی، شرافت نیاز به حساسیت فوق‌العاده و شجاعتی ویژه دارد؛ حساسیتی که دردها و رنج‌های دیگری‌ها را پس نزند و فراموش نکند، هرچقدر هم دردها کثرت یابد و کمرشکن شود، و شجاعتِ اعتراف زجرآور به خبط تاریخی خود بعنوان شریکِ جرم در این دردهای میهن‌سوز. شجاعتِ آن‌که حتی اگر هر لحظه آمادگی‌اش را نداری، لااقل هر ۱۰ سال، بایستی و اعتراف کنی؛ خصوصا وقتی نتیجۀ آن‌ خطاها از هر چیز آشکارتر شده‌است، و خودت هم چوب‌خور آن اشتباهاتِ اساسی‌ات شده‌ای! نترسی که بگویی اشتباهاتی اساسی کردم در فلان موضوعات و باز هم ممکن است بکنم و شرمنده‌ام با تمام وجود؛ چراکه این اشتباهات من، بهای سنگینی برای همه داشت.

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 سیاست‌ورزی برپایۀ عمل‌گرایی یا ناخودآگاهی؟

🎙دکتر #محسن_بنائی

.


#سیاست #استمرارطالبان #چپ_ایرانی

➖➖➖

🌾 @Naqdagin