📺 اولین قدم‌ها برای فهمِ سینما کدام‌اند؟

🍂 اگر بپذیریم که ما در ایران هنوز به یک سینمای ملی نرسیده‌ایم، حال سؤال این است که چه باید بکنیم تا سینما داشته باشیم؟

🍂 در این بخش #مسعود_فراستی توضیح می‌دهند که مقدمۀ شناخت و همینطور رسیدن به سینما چیست و چگونه باید این مسیر را طی کرد.

00:00 بپذیریم که سینما نداریم
00:47 تکلیف استاد به دانشجویان برای رشد نگاه تصویری
05:50 چرا برای فهم نگاه تصویری باید از نقاشی‌های غربی استفاده کنیم؟
07:45 تجربه فراستی از تدریس در حوزه علمیه
10:07 ارتباط فلسفه با سینما
11:19 اولین قدم برای سینما داشتن این است که یاد بگیریم درست نگاه کنیم
12:06 اشکال فلاسفه، از جمله ژیژک، در مواجهه با سینما چیست؟

🗄پست مرتبط
📺 ما ملتی کلامی هستیم و نه تصویری

#نقد_فیلم #درس‌گفتار
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘عقرب جراره، مار غاشیه؛ آنجا، اینجا، همه‌جا

✍🏻 #نگار_ذیلابی

🍂 از جمله درس‌های انتخابات اخیر این بود که سیاست ترساندن از هولناک‌ترین گزینه هنوز کاراست و با اینکه بخش عمدۀ جامعه نسبت بدان هشیارند، گروه قابل توجهی هم هستند که ترس از عقرب جراره را امری واقع‌بینانه تفسیر کرده و بی‌توجهی به آن را خلاف خرد می‌دانند.

🍂 کاربست این تکنیک ظاهرا واقع‌نگرانه در اقناع درصدی از تحریم‌کنندگان برای شرکت در دور دوم تاثیرگذار بود، البته بحوی ارگانیک توانست در مقابل حریف، نقشی دفعی ایفا کند. هرچند چنانکه در بسیاری از تحلیل‌ها عنوان شده، بنظر می‌رسد همۀ اینها بازی‌گردانی کارگردان اعظم بود که در اقدامی همزمان، هم هواداران ولایت‌مآب را راضی نگاه‌داشت، هم شماری از تحریم‌کنندگان را وارد میدان کرد تا عرصه چندان هم خالی از "مردم" نباشد و همچنین با رأی نزدیک دو حریف، اعتماد به نفس دولت جدید هم در سطحی شکننده‌ نگاه داشته شود تا هرجا که لازم بود بتوان از چماق حریف برای اسکات و تسلیم استفاده کرد. گو اینکه ایدۀ دولت ملی و تنوع سهم‌بران بیش از آنکه بخواهد در پی رفع تبعیض‌های مذهبی و جنسیتی باشد، در پی اطمینان‌بخشیدن به هیأت حاکمه و بالا بردن دست تسلیم است که بله قربان پیام را گرفتیم، ید شما و اذناب عالی هرجا که اراده بفرمایید مبسوط خواهد بود.

🍂 با این همه، پزشکیان در همین یکسال پیش‌رو، ناچار است تکلیفش را با مسائل عمده‌ و مطالبات مردمی و اوامر ولایی یکسره کند. از آنجا که شیب مواضع طرفین تند است و فاصله‌ها بسیار، او سرانجام مجبور خواهد شد سیاست‌های تألیف قلوب این روزهایش را به شیوۀ اصلی بدل کند، یا تلاش کند حداقل‌هایی از مطالبات مردم را عملی سازد؛ که در صورت شکست، با توجه به تأکید مداوم بر صداقت و همراهی مردم، گزینه‌ی استعفا محتمل خواهد بود. به هر حال باید به رئیس‌جمهور فرصت داد تا عملا دست به انتخاب زند.

🍂 و اما در این میان مطلوب هیأت حاکمه با همۀ پیچیدگی‌ها و ابهام‌ها چیست؟ طبعا اینکه با حفظ قدرت در همین سیستم ولایی و تمرکز ثروت در مجموعه‌ی خود، اجازه ندهد رخنه‌ای در محوریت قدرت رخ دهد و در ضمن با اعطای امتیازهایی قطره‌چکانی، مردم را حتی‌الامکان راضی نگاهدارد تا بتواند با سهولت بیشتر طی طریق کند. بیشترین امید به این تحلیل است که با اندک بهبود وضع اقتصادی چه با مذاکره یا فرمان ایست موقت به مفسدان و دیگر طرق ممکن و نیز برخی آزادی‌های محدود مدنی مثلا سهل‌گیری درباب حجاب (به معنای کمتر‌ شدن آزارها و نه آزادی پوشش)، همراهی جامعه و مشروعیتی نسبی تضمین گردد.

🍂 در این میان از آنجا که انسان میراست، لازم است مسیر جانشینی هموار گردد و چالش‌های پیرامون رهبری آینده به حداقل برسد و دست‌اندازها چنان نباشد که ماشین ولایت زمین‌گیر گردد. برای همین بار دیگر سیاست ترساندن از عقرب جراره پیش خواهد آمد.

🍂 چنانکه چندی‌ست معرفی مرشد و مراد جریان آکادمی (فرهنگستان علوم اسلامی)، با محوریت سید منیرالدین حسینی هاشمی فقید و شاگرد خلفش محمدمهدی میرباقری در شطرنج مربوط به جانشینی در حال شکل‌گیری‌ست برای ایجاد همان دو قطبی معروف!

🍂 یک طرف، جریان ولایت‌مداری که اصولا منطق ارسطویی و مبنای علوم را کشک فرض کرده و به جایش ولایت را نشانده و آنقدر در طالبانی کردن فرهنگ استاد است که زنان را خارج از خانه و زایشگاه برنمی‌تابد و در سیاست خارجی هم بر طبل جنگ می‌کوبد و آرزویش احیای اسلام ناب، برای مثال احیای برده‌داری اسلامی و سیاست‌هایی از این دست است، طرف دیگر ولایت‌مداران معتدل‌تر از سنخ و تبار رهبر کنونی، و خب ناگفته پیداست که ما ملت شریف سربه‌زیر قانع ترسان، باز مار غاشیه را بر آن هیولای طالبانی ترجیح خواهیم داد.

🍂 با اینکه باید نسبت به این هیولای خفته حساس و هشیار بود، اما نباید بی‌جهت با بزرگ کردن موضوع به چنین جریانی هویت بخشید. قدرت گرفتن طالبانیسم در جامعه‌ی کنونی ایران از منظر جامعه "نه ممکن است و نه مطلوب"هسته‌ی سخت قدرت.

🍂 بنابراین چارۀ کار این است که مردم اعم از کسانی که در انتخابات اخیر در شمار تحریم‌کنندگان بودند و نیز امیدواران به اصلاح‌طلبی و پزشکیان، ایده‌های کلان و چشم‌اندازهای فردا را فراموش نکنند. آمار انتخابات اخیر، نشان داد که شمار انبوهی از جامعه فراتر از گفتمان کنونی اصلاح‌طلبی و اصولگرایی، بدنبال گشایش افق‌های جدید در سیاست‌گذاری‌های کلان آتیۀ کشور هستند.
با توجه به آمارها در خوش‌بینانه‌ترین حالت هم، موافقان سیستم فعلی در اقلیت هستند و در مقابل، وجه اشتراک جامعه در اهداف تحول‌خواهانه‌ای چون رفع استبداد ولایت فقیه، تغییر قانون اساسی و افق سکولار دموکراسی است (چه در قالب جمهوری و چه در قالب مشروطه و دیگر گفتمان‌ها). و در صورت پیگیری این اهداف، نه تنها طلسم عقرب‌های جراره که جادوی همۀ مارهای غاشیۀ آتی هم  در هم خواهد پیچید.

➖➖➖

🌾 @Naqdagin | تاریخ‌وتمدن

📹 انقلاب رز گرجستان: انقلابی برای دموکراسی

🍂 انقلاب «رز» در گرجستان، انقلابی بود که در سال ۲۰۰۳ اتفاق افتاد و نقش بسیار مهمی در تاریخ سیاسی این کشور داشت که منجر به تغییرات بسیار شگرفی شد.

🍂 انقلاب‌های زیادی در سراسر دنیا رخ داده که بعضی‌هاشون موفق بوده‌اند و برخی دیگر به سرانجام نرسیده‌اند. در این ویدیو می‌کوشیم داستان الهام‌بخش «انقلاب رز» را که در گرجستان رخ داده، برای شما روایت کنیم. داستانی که باعث شد این کشور طی مدت کوتاهی پیشرفت کند، مثل اصلاحات سیاسی، اقدامات ضد فساد و تغییر به سمت یک حکومت دموکراتیک. (+)

#سیاست
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🎧فیلسوفانِ هیتلر
— فصل سوم) همدستان (۲)

✍🏻 #ایوون_شرات

🔶 ارنست کریک، معلم و استاد آلمانی بود. او همراه با ألفرد بویملر، یکی از دانشمندان برجسته آموزشی ناسیونال سوسیالیست به‌شمار می‌رفت.

🔸اولین اثر او، «شخصیت و فرهنگ» در سال ۱۹۱۰ منتشر شد، و سرانجام «فلسفۀ آموزش و پرورش» را در سال ۱۹۲۲ منتشر کرد که مهم‌ترین کتاب او محسوب می‌شود. برای این کتاب او دکترای افتخاری را از دانشگاه روپرشت کارلز هایدلبرگ دریافت کرد.

🔸او اولین ناسیونال سوسیالیستی بود که رئیس دانشگاه آلمان شد. پس از انتخاب، او اعلام کرد که «شکاف قدیمی بین مردم و دانشگاه بالاخره از بین رفته است». وی از پاکسازی و همگام سازی تهاجمی دانشگاه خبر داد: «هدف مشترک ما این است که شهر فرانکفورت را به سنگر روح آلمانی تبدیل کنیم. ما به سمت فرهنگ جدیدی پیش می رویم که توسط ناسیونال سوسیالیسم و ​​رهبر آن با انقلاب سیاسی هموار شد».

🔶 اخراج هوسرل علی‌رغم خدمت همه فرزندانش در جنگ؛ فاصله‌گیری شاگردش (مارتین) هایدگر از او

🔶 افراد/مکاتب ضاله:‌ یاسپرس، مندلسون، اسپینوزا، فروید و روان‌شناسی، لسینگ، مارکسیسم و مکتب فرانکفورت


#کتاب_صوتی #آینه_تاریخ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🥁 تنبک‌نوازیِ نیلوفر محسنی


#نوا
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 اطلاعات شوکه‌کننده در مورد ترور ترامپ (+)

🔸در روز ترور ترامپ چه اتفاقی افتاد؟ چطور توماس کروکس، تروریست، موفق شد در نزدیکترین ساختمان به محل سخنرانی ترامپ، کمین کند؟ چه کسی مسئول تامین امنیت ساختمانی بود که تروریست در آنجا کمین کرده بود؟ چرا یک شرکت سرمایه‌گذاری، چند روز قبل از ترور ترامپ، سهام شرکت ترامپ را شورت کرد؟

🔸#رضا_عامری و #امیر_استاد به بررسی جدیدترین اطلاعات در مورد ترور ترامپ می‌پردازند.

⌚️فهرست زمانی - اهم مطالب
0:00 بررسی صحنۀ ترور
1:09 سقف شیبدار، نقطه ضعف سرویس مخفی آمریکا
6:00 گزارش رسمی زمان‌بندی اتفاقات روز ترور
9:49 افشاگری کارکنان وزارت امنیت داخلی در مورد تیم محافظ ترامپ
14:21 شورت کردن سهام ترامپ، چند روز قبل از ترور

#آمریکا #نظامی
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘چالشِ دولتِ بی‌پرنسیب

✍🏻 #آرمان_امیری

➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @DivaneSara

📘چالشِ دولتِ بی‌پرنسیب
(۱/۲)
✍🏻 #آرمان_امیری

🔻پردۀ نخست: بخشی از یادداشت عباس عبدی ۲ سال پیش از انتخابات

یکی از خطاهای رایج در ایران، تقلیل امر سیاست به مفهوم «مبارزه و مقاومت» است، یا تقلیل سیاست به «صداقت و مردم‌مداری» است، و در یک کلمه، تقلیل امر سیاست به «اخلاق» است. «مبارزه، مقاومت، صداقت، مردم‌مداری، اخلاق» جملگی از ارزش‌های قابل احترام هستند، ولی اینها را نباید جایگزین سیاست يا معادل آن کرد.

🔻پرده‌ی دوم: بخشی از نوشته‌های عباس عبدی در موعد تبلیغات انتخاباتی

مهم‌ترین ویژگی فضای کنونی ما، عادی‌شدن دروغ و ریاکاری است. این گزاره که سیاست‌مداران باید دروغ بگویند و فریب دهند را عده‌ای باور کرده‌اند و به آن عمل می‌کنند؛ درحالی‌که هم در سنت ملی و هم در سنت دینی ما، «دروغ» نگوهیده‌ترین ویزگی اخلاقی است. مناظره‌ها هم نشان داد که دارویِ اساسیِ مورد نیازِ جامعۀ ما، همان است که «دکتر» مسعود پزشکیان در مقام نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری تشخیص و تجویز کرد: «من دروغ نمی‌گویم، / من به عهد خود وفا می‌کنم».

❓اگر شما هم احساس می‌کنید بین رویکرد پرده‌ی نخست و پرده‌ی دوم تضادی وجود دارد، شاید از خود بپرسید که بالاخره از نگاه آقای عبدی «صداقت، مردم‌داری و مقاومت» معیارهایی برای «تقلیل امر سیاست» هستند يا «معیارهای مورد نیاز» و «داروی اساسی» جامعه؟ بالاخره قرار است صداقت معیار و ارزشی برای سنجش امر سیاسی و کنش‌گران سیاسی باشد، يا باید از فهرست معادلات سیاسی کنار گذاشته و در ساحت دیگری مورد سنجش فرار گیرند؟

🔺پاسخ من به‌کلی متفاوت از دوگانه‌سازی میان «سیاست اخلاقی با غیراخلاقی»، و در واقع مساله‌ی ««صداقت یا دروغ» است.

🔻دو سال پیس که آقای عبدی یادداشتی شامل عبارات «پرده‌ی نخست» را منتشر کرد. من در نقد رویکرد ایشان نوشتم:

«تدبیر» راهبردهای مناسب برای پیشبرد هدفی‌ست که در نظر گرفته‌شده‌است. پرسش اینجاست که «هدف سیاست را چه چیز تعیین می‌کند؟» با چه معیاری باید تشخیص دهیم که «مصلحت و خیر عمومی» چیست؟ اصلا با چه هدفی سیاست‌ورزی می‌کنیم؟ سیاست‌مداری که هدف را مشخص نکند و در نتيجه، متناسب با هدف، خط فرمزی نداشته‌باشد، نمی‌تواند هیچ بخشی از جامعه را نمایندگی کند.

خط فرمزهای هر جریان سیاسی را نیز دقیقا ملاک‌‌ها و با نگرش‌های اخلاقی آن جریان نسبت به منافع و خیر عمومی می‌سازند.

به‌شخصه باور دارم که یکی از مشکلات جریان اصلاحات، دقیقا نداشتن همین برنسیب‌های اخلاقی و در نتیجه، نداشتن «خط قرمز»ی بود که بنواند مرز بین اصلاح‌طلب و اصول‌گرا، و یا مشتی فرصب‌طلب که به هر قیمتی فمط خواستار حفظ خود در قدرت هستند را مشخص کند.

🍂 امروز دشوار است که بتوانم به این نقد قدیمی، مطلب جدیدی اضافه کنم. صرفا می‌خواهم با گذشت دو سال از طرح آن بحت، بخشی از پیامدهای نداشتنِ «پرنسیب» و «خط قرمز» در جریان اصلاحات را شفاف‌تر کنم.

🍂 طبیعتا من همچنان باور دارم که سیاست مدرن، عرصه‌ی «حاکمیت مصلحان» و «ولایت فقیهان/نخبگان» نیست که توقع داشته‌باشیم شخص سیاست‌مدار، به‌دلیل «زهد و تقوای شخصی»، از دروغ پرهیز کند. مساله‌ی نظارت بر صداقت سیاست‌مداران و تنگ‌کردن عرصه و امکانات دروغ‌گویی بر عهده‌ی رسانه‌ها و نظارت‌های عمومی است.

🍂 آنچه از سیاست‌مدار مدرن توقع می‌رود، داشتنِ یک «چهارچوب مشخص اعتقادی-عملی» يا همان است که به‌اصطلاح غربی «پرنسیب» می‌‌خوانیم.

🍂 وقتی ما به عرصۀ سیاست جهانی نگاه می‌کنیم، مساله این نیست که ترامپ آدم صادق‌تری‌ است يا بایدن؟ مساله این است که هرکدام از اين افراد، یک «پرنسیب»ی دارند که دایره‌ی تصمیمات و اعمال آن‌ها را برای مخاطبان‌شان قابل پیش‌بینی می‌کند.

🍂 مثلا ترامپ گرایشی به سمت سباست‌های فرهنگی و اجتماعی «محافظه‌کارانه» دارد، پس هیچ‌کس از او توقع ندارد که ناکهان برای بهبود امتیازهای اجتماعیِ «اقلیت‌های جنسی»، دست به عمل بزند. اين را هم موافقانش می‌دانند و هم مخالفانش، و بدین تربیب، مساله‌ی سیاست‌ورزی حول نامزدی که این پرنسیب‌ها را دارد، معنادار می‌شود: می‌خواهید مخالف یا موافقش باشید، تکلیف روشن است: بنابر اصولی که دارید، از او حمایت يا با او مخالفت کنید.

🍂 بحران سیاسی از زمانی آغاز می‌‌شود که جریانات سیاسی، پرنسیب‌های خود را از دست بدهند. نتیجه‌ی چنین بحرانی، همین می‌شود که نمایندۀ سیاسی اصلاح‌طلبان، امروز رئیس جمهوری‌ست که احتمالا «بی‌پرنسیب‌ترین رئیس‌جمهور تاریخ کشور» است و اتفاقا از این جهت، شایسته‌ترین جایگزین برای ابراهیم رئیسی است!

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘چالشِ دولتِ بی‌پرنسیب
(۲/۲)
✍🏻 #آرمان_امیری

🍂 یعنی اگر همین فردا سخنرانی کند و بگوید ما باید روابط خود را با آمریکا اصلاح کنیم، کسی غافل‌گیر نمی‌شود، به‌همان اندازه که همین فردا بگوید «آمریکا شیطان بزرگ است» و ما باید روابط خود را به سمت چین و روسیه ببریم، کسی نمی‌تواند گلایه کند! اکر بگوید اولویت فرهنگیِ من حمایت از آزادی‌های فرهنگی جوانان است، شوکه‌کننده نیست، به‌همان اندازه که اگر بگوید اولویت فرهنگی من ترویج نوحه‌خوانی و رویکرد عاشورایی در جامعه است، باز کسی غافل‌گیر نمی‌شود!

🍂 دقت کنید که اینجا اصلا بحتِ «صداقت» یا «دروغ‌گویی» مطرح نیست. این یک آدرس غلط برای منحرف‌کردن موضوع اصلی به سمت دوگانه‌سازی‌های کلامی و بی‌اعتبار است، اما آنچه سیاست را به آن سطح از بی‌معنایی می‌کشاند، اتفاقا کلید‌واژه‌ی دیگری‌ست که آقای عبدی آن را هم در بخش‌هانی از پرده‌ی نخست سخنان‌شان تخطئه کرده‌بودند: «مقأومت».

🍂 البته که همچنان باید هشیار بود که میان کنش سیاسی و رویکرد «جدلی/جنگی/چریکی» تمایز آشکاری وجود دارد. اگر از تعبیر کلاوزویتس بخواهیم اسفاده کنیم، اين رویکردها مصداقِ «جنگ کامل» هستند که هدف‌شان نابود کردن یا نابود شدن است. سیاست را باید از جنس «جنگ محدود» قلمداد کرد که هدفش «اعمال فشار» برای «رسیدن به یک توافق با بیشترین دستاورد» است، اما وقتی یک جریان سیاسی، تصورش از سیاست‌ورزی، مترادف «حذف هرگونه ابزارهای فشار» (به‌ویژه نیروی مردمی) باشد، و وقتی مفهوم «مقاومت» را به‌کلی انکار کند، آن‌وقت کارش بی‌‌‌بر-و-برگرد به وضعیت «بی‌پرنسیبی» می‌رسد؛ چرا که تنها با «مقاومت بر سر خطوط قرمز» است که هر جریان سیاسی می‌تواند پرنسیب خودش را حفظ کند.

🍂 فقدان عنصر «مقاومت» در جریان اصلاح‌طلب را طی ربع قرن گذشته بارها مشاهده کرده‌ایم و همین امر سبب شد تا جریانی که زمانی ادعای «فتح سنگر به سنگر» عرصه‌های قدرت را داشت، اتفاقا مواضع خودش را یکی پس از دیگری تحویل بدهد و اینقدر عقب برود که عملا هیچ هویتی برای خودش باقی نماند و تنها امیدواری‌اش به این باشد که صرفا در برابر حریفانی قرار بگیرد که اتفاقا هویت و پرنسیب کاملا مشخص و قاطعی داشته باشند (یعنی مثل جلیلی باشند نه قالیباف) که برای عموم مردم بیش از اندازه نفرت‌انگیز باشد.

🍂 در نهایت، اینکه امروز در خبرها خواندم که آقای رضا کیانیان، طبق یادداشتی از پزشکیان خواسته که لباسش را عوض کند و به‌جای کاپشن، کت و شلوار بپوشد! شاید این موضوع عجیب یا نامربوط به‌نظر برسد، اما به گمان من، این اتفاقا آشکارترین پیامد روند ابتذال و انحطاط سیاست در کشور ماست. وقتی دولتی بر سر کار آمده که اینقدر بی‌پرنسیب و بی‌هویت است که حتی مدافعانش هم دقیقا نمی‌دانند باید از کجایش تعریف کنند و محض خالی‌نبودن عریضه، با زیر پا گذاشتن تمامی ملاک‌های معنادار، صرفا مدعی می‌شوند که «فلانی اصلا دروغ نمی‌گوید»، (جدی؟!) طبیعی‌ست که منتقدان هم نمی‌دانند به کجای این دولت می‌شود نقد کرد. پس در حالی که چالش‌های اقتصادی، تهدیدهای بین‌المللی، و شکاف‌های اجتماعی به بالاترین سطح بحران رسیده، داغ‌ترین نقد وارد بر دولت‌پرنسیب نهایتا می‌تواند در این سطح خلاصه بشود که کاپشن‌ نپوش یا «کلاهت کو»؟!


🔻پی‌نوشت (دربارۀ صحبت اخیر پزشکیان -ویدیوی پیوست-)

🍂 سال ۸۸ احمدی‌نژاد یکجا از دهنش در رفت که:

حالا "یک مشت خس و خاشاک" این گوشه و کنارها فلان و بهمان می‌کنند.

طرف اتفاقا همانجا هم تاکید کرده‌بود که جشن پیروزی متعلق به "تمام ۴۰ میلیون نفر " است، اما همان تعبیر بی‌ادبانه چنان بی‌حیئیتش کرد که می‌دانیم.

❓حالا اگر زمانی به حامیان اصلاحات می‌گفتند نماینده‌ی شما بعد از پیروزی، رای‌تان را مشت محکمی به دهان بیش از ۵۰ درصد از مردم همین کشور می‌خواند، آیا باور می‌کردند؟

❓آیا سعید جلیلی یا خود رهبر نظام پس از انتخابات چنین توهینی به "اکثریت جامعه" کرده‌اند؟!

🔺نکته‌ی مهم‌تر اما همچنان همان است که اين موضع را نمی‌توانید موضع و رویکرد پزشکیان قلمداد کنید؛ چون تمام مساله این است که این جریان اصلا هویت و شخصیت و گفتمان و پرنسیبی ندارد. اگر همین موضع را سفت و سخت حفظ کند، من حرفم را پس می‌گیرم، و می‌گویم او دشمن من است، اما حداقل پرنسیب خودش را دارد (مثل سعید جلیلی). اما همین پزشکیان، قطعا به‌زودی حرفی ۱۸۰ درجه وارونه‌ی همین حرف را خواهد زد و باز هم کسی تعجب نخواهد کرد!


#سیاست #استمرارطالبان
➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @DivaneSara

📘 آقای پزشکیان برایت متأسفم!

✍🏻 دکتر #احمد_بخارایی

🍂 یک‌شنبه ۳۱ تیر، شما در مجلس صحبت کردی. ۹۵ درصدحرف‌هایت تکراری بود. همیشه حرف‌های شما مکرر است مانند آخوندهایی که با چند حدیث و آیه‌ی تکراری همه‌ی مجالس شادی و عزا را برگزار می‌کنند.

🍂 شما برای کوچک‌ترها و بزرگ‌ترها و زنان و مردان و کارگران و کارمندان و مدیران و دانش‌جویان و اساتید و رفتگران و … فقط یک سری جملات تکراری و هم‌گون می‌گویید که همه‌اش در ده جمله خلاصه می‌شود. در یک تحلیل گفتمان، کلام محدود شما حکایت از ذهن محدود شما دارد. حال چگونه می‌خواهید معضلات متنوع را حل کنید؟

🍂 الآن هم عده‌ای که عمدتاً کوته‌قامت‌اند در شوراهای راهبردی «وزیر‌یاب» به امید نام و نان دور هم جمع شده‌اند و شما هم مشغول سخن‌پراکنی تکراری و خسته‌کننده هستید …

🔻اما یک جمله‌ی جدید در صحبت‌های امروز‌تان در مجلس بود که فاجعه‌بار می‌نمود، گفتید:

«مردم علی‌رغم تمام تبلیغات، پای صندوق‌های رأی آمدند و مشت محکمی بر دهان افرادی زدند که در خارج و داخل برای شرکت نکردن مردم در انتخابات تبلیغ می‌کردند».

🍂 آقای پزشکیان، فرض محال، محال نیست. فرض کنیم درست گفته‌اند که ۴۹ درصد در انتخابات شرکت کردند. می‌خواهید بگویید این مردم ۴۹ درصدی مشت محکمی بر دهان آن ۵۱ درصد زدند؟ آن ۴۹ درصد را هم مصادره به مطلوب می‌کنید؟ یعنی می‌گویید آن ۵۱ درصد تحول‌خواه، تودهنی خورده‌اند و آیا شما آمده‌اید تا مثلاً بر دهان ۷۵ درصد مردم پایتخت که رأی ندادند هم مشت محکم بکوبید؟ از این مشت‌زنی‌ها خسته نشده‌اید؟

🍂 من فکر می‌کنم اگر جلیلی برنده می‌شد، چنین جمله‌ای که شما در مجلس گفتید را نمی‌گفت.

🍂 و اما ای کسانی‌که دور اول مشارکت نکردید، اما دور دوم، نظام را از چاه بحران مشروعیت، یک متر بالا آوردید، اینک تحویل بگیرید سخنان رئیس‌جمهورتان را! سرفراز باشید!


#استمرارطالبان
➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @dr_bokharaei

🍂 هنر و ادبیات غرب هم مثل ایران به‌شدت با دین ممزوج شده‌اند؛ البته با این تفاوت که در غرب، هنر و ادبیات راهبر مسیحیت شدند تا دین از بنیادگرایی فاصله بگیره؛ در ایران، دین راهبر هنر و ادبیات شد و همین وارونگی، باعث شد هنر به شکل‌گیری بنیادگرایی کمک کنه. این تفاوت بنیادین، رسم‌الخط فاصله‌ی ماهوی هنر و ادبیات ایران و غرب رو نشون میده.

#اسلام_و_غرب
➖➖➖

🌾 @Naqdagin