علیه فراموشی؛

حدود ۷ ماه پیش محسن رضایی، فرمانده نظامی پیشین و سیاست‌مدار سالخورده جمهوری اسلامی، بار دیگر سخنانی را گفته بود که ایران طی ۴۷ سال گذشته بارها تاوان آن را داده: توهم قدرت، شعارهای توخالی و سیاست‌هایی که فقط و فقط دودش به چشم مردم ایران رفته است.

محسن رضایی در نمایش تبلیغاتی‌اش با تهدید به «انتقام بزرگ» و «تنبیه شدید اسرائیل» عملاً ادامه همان ادبیات پرهزینه‌ای را پیش کشیده که در دهه‌های گذشته کشور را به پرتگاه‌های جنگ، تحریم، انزوا، و بحران اقتصادی کشانده است.

امروز بیش از پیش روشن شده است که این گزافه‌گویی‌ها نه تنها تاثیری بر معادلات واقعی منطقه‌ای نداشته، بلکه نقش بنزین روی آتش را بازی کرده است.

مردم ایران سال‌هاست که فهمیده‌اند دشمن اصلی آن‌ها نه در تل‌آویو که در ساختار فاسد، ناکارآمد و سرکوب‌گر داخلی است؛ همان ساختاری که محسن رضایی یکی از چهره‌های محوری آن است.

در حالی که مردم با گرانی، تورم، بیکاری و خفقان دست و پنجه نرم می‌کردند، امثال محسن رضایی با آرامش در جایگاه‌های حکومتی نشسته و از جنگ، انتقام و محو دیگران سخن می‌گفتند.

همین تفکر نظامی‌گری و صدور بحران، چه در جنگ هشت ساله، چه در ماجراجویی‌های منطقه‌ای، بارها فرصت توسعه، پیشرفت و صلح را از ملت ایران گرفته است.

افرادی چون رضایی با کلمات پرطمطراق اما پوچ، آینده‌ی نسل‌ها را گروگان گرفتند و ایران را به ورطه جنگ کشاندند.

۴۷ سال از نابودی اسرائل سخن گفتند، نتیجه‌اش حذف رهبرشان، که روزشمار نابودی اسرائیل را تعیین کرده بود، در نخستین ساعات حمله اسرائیل بود.


#ج_ا_یعنی_جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

✍️ ژینوس، از کاربران شبکه اجتماعی ایکس، نوشته است:
«به نظر من، ۴۷ سال زندگی در یک سیستم فقط نهادها را خراب نمی‌کند؛ آدم‌ها را هم تغییر می‌دهد. وقتی فساد، دروغ، بی‌رحمی و خشونت نهادینه شود، با عوض کردن چند اسم همه‌چیز درست نمی‌شود. یک جایی باید چرخهٔ معیوبِ فکر و رفتار متوقف شود و از نو چیزی سالم ساخته شود، حتی اگر سخت باشد. مثل وقتی که کسی می‌تواند ادامه دهد اما تصمیم می‌گیرد مسیر خشونت را متوقف کند.»

این نگاه به یک واقعیت مهم اشاره می‌کند: حکومت‌های طولانی‌مدتِ استبدادی فقط ساختارهای سیاسی و اداری را فرسوده نمی‌کنند، بلکه به مرور بر فرهنگ عمومی، شیوه‌های فکر کردن و حتی رفتارهای روزمره در جامعه هم اثر می‌گذارند. به همین دلیل، تغییر واقعی تنها با جابه‌جایی قدرت یا تغییر نام نهادها به دست نمی‌آید. آنچه برای آینده اهمیت دارد، متوقف کردن چرخه‌ای از رفتارها و الگوهای فکری است که در طول سال‌ها شکل گرفته‌اند؛ چرخه‌ای که اگر شکسته نشود، می‌تواند حتی در قالب‌های تازه نیز همان مشکلات قدیمی را بازتولید کند.

نظر شما چیست؟

#ایران #آزادی #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

طرح و متن از هنرمند کارتونیست
اسد بیناخواهی


آخرین شاه ساسانی، یزدگرد سوم، در سال ۳۱ هجری قمری (۶۵۱ میلادی) کشته شد و شاهنشاهی ساسانی پایان یافت. پس از آن، ایران تحت خلافت اسلامی قرار گرفت تا ورود آل‌بویه(از دیلمان) در حدود سال ۳۳۴ هجری قمری، که عملاً خلافت عباسی را تحت نفوذ خود گرفت و بخش‌های مهم ایران دوباره زیر حکومت ایرانی درآمد.

این روند تاریخی پس از قرن‌ها، در سال ۱۳۵۷ هجری خورشیدی متوقف شد. با انقلاب اسلامی، نظام پادشاهی کنار گذاشته شد و حکومتی مبتنی بر ولایت مذهبی جای آن را گرفت. آیت‌الله خمینی با نظریهٔ «ولایت فقیه» ادارهٔ کشور، دفاع از مستضعفان جهان و حمایت از فلسطین را از وظایف دولت اسلامی اعلام کرد.

پس از درگذشت او، آیت‌الله علی خامنه‌ای هدایت «امت» را بر عهده گرفت. حاکمیت مذهبی، در تقابل با «کفر جهانی»، طی دهه‌ها با هزینه‌های گسترده و پشتیبانی گروه‌های اسلام‌گرای جهادی، سرنوشت ایران را با فلسطین پیوند زد، تا اینکه ولایت ۳۷ سالهٔ خامنه‌ای در یک بمباران ناگهانی پایان یافت وخامنه ای کشته شد.

اکنون، در میانهٔ این جنگ و بمباران‌ها، در حالی که جمهوری اسلامی سال‌ها آرزوی رویارویی با اسرائیل را داشته، این پرسش مطرح است: ملایان با سرنوشت «ایران» چه خواهند کرد؟

همزمان، جمعی از فقها، از جانب همهٔ ایرانیان، تصمیم گرفته‌اند آیندهٔ میهنمان را به دست پسر او، سید مجتبی خامنه‌ای، بسپارند تا «ولایت» بر «امت» ادامه یابد تا بنا بر باور مذهبی شان پرچم انقلاب «ایران اسلامی» را به دست «امام ناپیدا» برسد.
#پایان_دیکتاتور #پایان_جمهوری_اسلامی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402