رواداری به مثابه ایمنی‌زیستی جامعه
چرا جامعه‌ای که تحمل تنوع را ندارد، در برابر بحران‌ها شکننده‌تر است؟

وقتی به سیستم ایمنی بدن انسان نگاه می‌کنیم، پیچیدگی شگفت‌انگیزی را می‌بینیم که بقا را نه در یکدستی، بلکه در تکثر و حضور سلول‌های متنوع معنا می‌کند. هرچه این شبکه متنوع‌تر باشد، توانایی شناسایی تهدیدها و ویروس‌های ناشناخته بالاتر می‌رود.

جامعه نیز در مقیاسی بزرگ‌تر، از همین قانون زیستی پیروی می‌کند. هنگامی که ساختار یک جمع، هرگونه تفاوت، صدای ناهمساز و اندیشه‌ی متفاوتی را پس بزند و به دنبال یکدستی اجباری باشد، در واقع سیستم دفاعی خود را فلج کرده است.

جامعه‌ای که تنوع را برنمی‌تابد، مانند ارگانیسمی است که سلول‌های خودی را بیگانه پندارند و به نابودی آن‌ها برخیزد. این فرآیند فرسایشی، سیستم را در برابر بحران‌های پیش‌بینی‌نشده به‌شدت آسیب‌پذیر و شکننده می‌کند. در چنین بستری، انعطاف‌پذیری اجتماعی رنگ می‌بازد و ساختارها به جای انطباق با واقعیت‌های متغیر، دچار خشک‌مغزی می‌شوند.

هر تکانه‌ی بیرونی، از بحران‌های اقتصادی گرفته تا چالش‌های فرهنگی، می‌تواند پوسته‌ی نازک این همگونی مصنوعی را بشکند و کل سیستم را به آستانه‌ فروپاشی برساند.

تاریخ بارها نشان داده است که انعطاف و پویایی، زاییده برخورد اندیشه‌ها و سبک‌های زیست گوناگون است. حذف تنوع، هزینه‌های پنهان سنگینی بر دوش جوامع می‌گذارد که معمولا خود را در قالب از دست رفتن خلاقیت، فرار نخبگان فکری و انجماد اجتماعی نشان می‌دهند.

وقتی مسیرهای یادگیری و مواجهه با حقیقت به یک جریان واحد و بی‌رقابت محدود می‌شود، توانایی جامعه برای بازآفرینی و حل مسئله تحلیل می‌رود. در نهایت، شکنندگی حاصل از عدم رواداری، نه یک تصادف، بلکه پیامد طبیعی سیستمی است که زیستن در میان طیف وسیعی از رنگ‌ها و صداها را برنمی‌تابد و به تقابل با ماهیت تکثرگرای حیات برمی‌خیزد.


#رواداری #تکثر #آزاداندیشی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

حمید حاج‌جعفر کاشانی؛
با وجود بیماری‌های متعدد محروم از رسیدگی پزشکی در زندان تهران بزرگ

حمید کاشانی، زندانی سیاسی محبوس در زندان تهران بزرگ، با وجود ابتلا به مشکلات جدی ستون فقرات، بیماری‌های گوارشی و عارضه قلبی، از رسیدگی و خدمات پزشکی مناسب محروم مانده است. بر اساس اطلاعات رسیده، وضعیت روحی و روانی او نیز در پی شرایط زندان و فشارهای اعمال‌شده نگران‌کننده گزارش شده است.

بر اساس اطلاعات رسیده، کاشانی در ماه‌های اخیر بخشی از فعالیت‌های خود در زندان را به همراهی با کارزار «نه به اعدام» و اعتراض به اجرای احکام اعدام معطوف کرده است. یک منبع مطلع می‌گوید این فعالیت‌ها با واکنش منفی برخی مسئولان و مقامات مرتبط با پرونده او مواجه شده و فشارهای بیشتری را متوجه وی کرده است.
حمید کاشانی پیش‌تر در سال ۱۴۰۱ و پس از توقف اجرای حکم از زندان خارج شده بود، اما در پرونده‌ای جدید با اتهاماتی از جمله «اجتماع و تبانی» و اتهامات مرتبط با حضور در اعتراضات دی‌ماه محاکمه و در نهایت به پنج سال حبس محکوم شد.
این زندانی سیاسی اخیراً همراه با چند زندانی سیاسی دیگر به‌صورت تنبیهی به زندان تهران بزرگ منتقل شده و در حال حاضر دوران محکومیت خود را در بند محل نگهداری بازداشت‌شدگان و محکومان مرتبط با اعتراضات سپری می‌کند.
بر اساس اطلاعات رسیده، حمید کاشانی در حال حاضر از زندانیان سیاسی باسابقه محبوس در زندان تهران بزرگ است.

مسئولیت تأمین مراقبت‌های پزشکی مورد نیاز زندانیان بر عهده سازمان زندان‌ها و مقام‌های مسئول است و محروم کردن زندانی از درمان ضروری می‌تواند سلامت و جان او را با خطر مواجه کند.
#حمید_کاشانی #زندانی_سیاسی

@Tavaana_TavaanaTech

ویدیوهای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی، درگیری میان شماری از حاضران در صحن حرم امام هشتم شیعیان در مشهد را در شامگاه پنج‌شنبه ۲۲ مرداد نشان می‌دهد.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این درگیری میان اعضای دو هیئت عزاداری، منتسب به هیئت‌های یزدی و تبریزی، رخ داده و شماری از افراد با چوب‌های مورد استفاده در مراسم به یکدیگر حمله کرده‌اند. در برخی تصاویر، پرتاب چوب به سمت افراد مقابل نیز دیده می‌شود.

علت آغاز این درگیری هنوز مشخص نیست و درباره تلفات یا بازداشت‌های احتمالی نیز اطلاعات رسمی منتشر نشده است.

جامعه‌ای که سال‌ها شاهد نهادینه‌شدن خشونت از سوی حکومت بوده، برای بازسازی اعتماد، مدارا و گفت‌وگو نیازمند عبور از همین فرهنگ خشونت است؛ خشونتی که جمهوری اسلامی نه‌تنها علیه شهروندان، بلکه با سیاست‌های خود در روابط اجتماعی نیز به بازتولید آن کمک کرده است.

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

پدر جاویدنام عباس قنبری بر سر مزار فرزند جان‌باخته‌اش؛ سوگ، یادآوری و ادامه دادخواهی

ویدیویی که امروز جمعه ۲۳ مردادماه منتشر شده، پدر این معترض جان‌باخته را در سالروز تولد فرزندش بر سر مزار او در گویم شیراز نشان می‌دهد؛ پدری که با رقصی آمیخته به اندوه، یاد فرزندش را گرامی می‌دارد و اجازه نمی‌دهد نام و خاطره او به فراموشی سپرده شود.

عباس قنبری، مهندس نقشه‌برداری و ورزشکار اهل گویم شیراز، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات و بر اثر اصابت گلوله جنگی مقابل کلانتری گویم جان خود را از دست داد. از او دختری پنج‌ساله به یادگار مانده است.
این تصاویر یادآور خانواده‌هایی است که پس از کشته‌شدن عزیزانشان، با داغی سنگین و پرسش‌هایی بی‌پاسخ درباره حقیقت و مسئولیت عاملان این جنایت‌ها زندگی می‌کنند.

در چنین شرایطی، همراهی جامعه با خانواده‌های دادخواه اهمیت ویژه‌ای دارد. حضور مردم در کنار این خانواده‌ها، یادکردن از نام جان‌باختگان و بازگوکردن روایت زندگی آنان، اجازه نمی‌دهد سرکوب و کشتار معترضان در سکوت و فراموشی فرو رود.
#دادخواهی
#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

حسین بیات، وکیل دادگستری، در یادداشتی در صفحه اینستاگرام خود، با اشاره به زندگی شمار قابل توجهی از فرزندان و بستگان مقام‌ها و کارگزاران جمهوری اسلامی در کشورهای غربی، این پدیده را نشانه شکاف میان گفتار رسمی و رفتار خصوصی حاکمان می‌داند. او می‌پرسد چرا کسانی که در عرصه عمومی از الگوی حکمرانی جمهوری اسلامی، نظام آموزشی و سبک زندگی مورد تأیید آن دفاع می‌کنند، در زندگی شخصی برای فرزندان خود انتخاب‌هایی متفاوت دارند. به باور بیات، این تناقض را می‌توان نشانه‌ای از بی‌اعتمادی بخشی از کارگزاران نظام به همان ساختاری دانست که خود در ایجاد و استمرار آن نقش داشته‌اند.


متن این یادداشت به شرح زیر است:

_چرا بسیاری از فرزندان مسئولان و کارگزاران جمهوری اسلامی حاضر به زندگی در ایران تحت سلطه پدران خویش نیستند؟؟

با انتشار خبر اعلام برائت عروس معصومه ابتکار از جمهوری اسلامی سئوالی بسیار خطیر قابل طرح است:
چرا فرزندان مسئولان و کارگزاران جمهوری اسلامی حاضر به زندگی در ایران تحت سلطه پدران خویش نیستند؟
تعداد سه تا پنج هزار تن از فرزندان مسئولان فعلی و گذشته جمهوری اسلامی بر اساس آنچه در اخبار آمده در اروپا زندگی می‌کنند بررسی اسامی آن‌ها نشان می دهد پدرانشان متعلق طیف‌ها و جریانات مختلف سیاسی هستند .
به چند نکته اشاره می‌کنم شما بخوانید حدیث مفصل از این مجمل:
سال‌های سال است که کارایی و کارآمدی ایدئولوژی و خط مشی سیاسی اقتصادی اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی دچار بن بست و انسداد جدی گشته است. البته در ملا و منظر عام و مناسبات رسمی و در رسانه‌ها مسئولان جمهوری اسلامی بدان اعتراف نمی‌کنند اما به خانه که بر می گردند نزد خانواده خویش در عمل و نظر بدان معترف می‌شوند.
مسئولان جمهوری اسلامی در ساحت مطابق ظواهر ایدئولوژی زندگی می‌کنند و برای وجاهت و اعتبارش سینه جاک می‌کنند در خلوت اما آن کار دیگر می‌کنند و فرزندانشان را نیز به راه و روش دگری که مبراتر از مفاسد ایدئولوژی‌ست هدایت می‌کنند.
مثلا مدام داد سخن از مزایا و امکانات علمی دانشگاه‌های ایران سر می‌دهند در خفا اما فرزندان خود را رهسپار بهترین دانشگاه‌های اروپا و آمریکا می‌کنند.
حضور گسترده فرزندان مسئولان جمهوری اسلامی در اروپا و آمریکا گویای نارضایتی عمیقی ست که میان طیف وسیعی از کارگزاران جمهوری اسلامی از وضعیت موجود وجود دارد وضعیتی که به دلیل ساختار متصلب ایدئولوژیک و البته منافع شخصی و جناحی خویش قادر به بیان و تغییر آن نیستند زین روی دست به ریا و تزویر می‌یازند در محراب و منبر نسخه صبر برای ملت می پیچند در خلوت اما آن کار دیگر می‌کنند
حکایت حکایت آخوندی‌ست که سر منبر به خلائق می گفت اگر فرزندانتان روی فرش خانه ادار کرد آن تکه را ببرید به خانه که برگشت دید قسمتی از فرش خانه بریده شده از همسرش پرسید داستان چیست او پاسخ داد که پای منبر بوده و به توصیه او عمل کرده آخوند فریاد زد که زن من این حرف‌ها را برای مردم می زنم نه خودم. مسئولین جمهوری اسلامی هرچه از خوبی و وزانت حکمرانی خویش از صدر تا ذیل می‌گویند برای مردم می‌گویند نه برای خود و خانواده خویش. خودشان به آنچه می‌گویند باور ندارند به طریق اولی فرزندانشان نیز که در جریان ریز همه ابعاد حکمرانی پدران خویشند بیش از سایر آحاد مردم از آن بیزاری نشان می‌دهند.

@Tavaana_TavaanaTech