کوکب بداغی پگاه: مرا از مرزی منع کرده‌اید که هیچ‌وقت مقصدم نبود

کوکب بداغی پگاه، معلم و فعال مدنی اهل ایذه، در واکنش به ممنوع‌الخروج شدن خود از سوی قوه قضاییه، با انتشار یادداشتی تأکید کرد که قصد ترک ایران را نداشته و آنچه برای او دردناک است، نه ممنوعیت خروج، بلکه برخورد امنیتی با کسانی است که برای آینده کشور تلاش می‌کنند.


متن این یادداشت به شرح زیر است:

به بهانه‌ی ممنوع الخروج بودنم توسط قوه‌ی قضاییه

«به نام نامی ایران
سال‌ها به فرزندان این سرزمین آموختم که وطن فقط خاک نیست خاطره است ریشه است، امید است هر روز با عشق نام ایران را بر زبان آوردم و باور داشتم که ساختن آینده از کلاس‌های کوچک مدرسه آغاز می‌شود.
امروز اما نام من در فهرست ممنوع‌الخروج‌هاست نه حسرت دیدن سرزمین‌های دیگر را دارم و نه سودای گریختن از این خاک مگر می‌شود از خانه‌ای که تمام عمر برای آبادانی‌اش کوشیده‌ای گریخت؟
درد من ممنوع‌الخروج بودن نیست، درد آنجاست که عشق به وطن گاهی با سوءتفاهم پاسخ می‌گیرد با این همه هنوز باور دارم که #ایران را باید با دانایی خِرد و از خودگذشتگی ساخت
مرا از مرزی منع کرده‌اید که هیچ وقت مقصدم‌ نبود عاشق از مرز نمی‌گذرد، می‌ماند تا بسازد.

کوکب بداغی پگاه_معلم وفعال مدنی ایذه»


ـ ممنوع‌الخروجی در جمهوری اسلامی وجهی تناقض‌آمیز نیز دارد: حکومتی که خود مدعی است ایران بهترین مکان برای زندگی شهروندان است، «مجبور کردن فرد به ماندن در ایران» را به‌عنوان مجازات و ابزار فشار به کار می‌گیرد. گویی سلب حق خروج از کشور و اقامت اجباری در سرزمینی که حکومت بر آن فرمان می‌راند، خود بخشی از کیفر مخالفان و منتقدان است. ممنوع‌الخروجی فقط بستن یک مرز نیست؛ محدود کردن حق انتخاب انسان درباره محل زندگی، سفر، تحصیل، کار و ارتباط با جهان بیرون است.

#کوکب_بداغی_پگاه #ایذه #بیانیه

@Tavaana_TavaanaTech

مرگ تک‌صدایی و تولد معناهای تازه
چرا تکثرگرایی تهدید نیست، بلکه ضامن بقای فرهنگی است؟

هنگامی که تک‌صدایی به عنوان سیاست مسلط یک ساختار اجتماعی تثبیت می‌شود، جریان سیال معنا و حیات فرهنگی آرام‌آرام به سمت انجماد پیش می‌رود. در چنین فضایی فرهنگ به جای آنکه بدنه‌ای پویا، خودجوش و متکثر باشد، به مجموعه‌ای از الگوهای ازپیش‌تعیین‌شده و تکراری تقلیل می‌یابد که هرگونه انحراف از آن، تهدیدی علیه نظم موجود تلقی می‌شود.

این اصرار ساختاری بر یکدستی، در ظاهر به معنای ثبات و هماهنگی است، اما در عمق خود نشانگر نوعی شکنندگی پنهان در برابر تحولات و بحران‌های پیرامونی است.

حیات فرهنگی برای بقا و بازتولید خود، به اصطکاک مداوم اندیشه‌ها، سبک‌های زیست و روایت‌های گوناگون نیاز دارد. تکثرگرایی، بستر این برخورد زاینده است، جایی که هیچ روایت واحدی توان انحصار حقیقت را ندارد و معنا در فضای میان این تفاوت‌ها زنده نگه داشته می‌شود.

وقتی این شبکه ارتباطی قطع می‌شود و تفاوت‌ها به حاشیه رانده یا حذف می‌شوند، جامعه ابزار خود را برای فهم پیچیدگی‌های جهان از دست می‌دهد. سیستم‌های تک‌صدا در مواجهه با چالش‌های تازه فاقد انعطاف لازم برای بازنگری در ساختارهای خود هستند، چرا که انعطاف‌پذیری مستلزم پذیرش حضور دیگری و به رسمیت شناختن زاویه‌دیدهای متکثر است.

مرگ تک‌صدایی در واقع آغاز بازگشت پویایی به درون کالبد فرهنگ است. این روند نشان می‌دهد که هویت‌های فرهنگی نه در ایزوله‌کردن اجتماع و حذف رقیبان، بلکه در بستر تعامل مستمر و همنشینی ناهمگون‌ها دوام می‌آورند.

جوامعی که از تکثر هراسی ندارند، امکان ظهور معناهای تازه را فراهم می‌کنند و از این طریق ظرفیت انطباق خود را با آینده‌ای پیش‌بینی‌ناپذیر افزایش می‌دهند.

#تکثر_گرایی #پلورالیسم #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

در روزهای گذشته مریم طهماسبی، همسر پسر معصومه ابتکار، روایتی منتشر کرده و خود را از طبقه کارگر دانسته است که عاشق آمریکا ست!

لادن بازرگان، فعال مدنی، در واکنش به روایت مریم طهماسبی نوشته است که روایت او از پیشینه خانوادگی‌اش، به‌ویژه درباره معصومه ابتکار، تنها بخشی از ماجرا را بازگو می‌کند. بازرگان معتقد است نمی‌توان ابتکار را صرفا «مترجم گروگان‌گیران» معرفی کرد؛ زیرا او در جریان اشغال سفارت آمریکا در تهران، به‌عنوان سخنگوی انگلیسی‌زبان اشغال‌کنندگان در برابر رسانه‌های بین‌المللی ظاهر می‌شد و از این اقدام دفاع می‌کرد.

او همچنین تأکید کرده است که خانواده ابتکار پس از حضور او در ساختار قدرت جمهوری اسلامی، از ارتباطات و موقعیت‌هایی برخوردار شدند که برای بسیاری از ایرانیان عادی دست‌نیافتنی بوده است.
زمانی که خبرنگار شبکه ان‌بی‌سی از او پرسید که می‌تواند اسلحه بردارد و گروگان‌ها را بکشد، پاسخ داد: «بله. وقتی دیده‌ام اسلحه آمریکایی برادران و خواهرانم را در خیابان‌ها هدف قرار می‌دهد… طبیعی است که باید با ظلم و ستم مقابله کرد.»
@Tavaana_TavaanaTech

سپهر امیرزاده، دانشجوی پزشکی و از معترضان بازداشت‌شده در اصفهان، با حکم دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده است.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، مبنای صدور این حکم اتهام «محاربه» عنوان شده است. منابع حقوق بشری همچنین گزارش داده‌اند که سپهر امیرزاده در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ به مجروحان اعتراضات کمک کرده و این موضوع در روند پرونده او مورد استناد قرار گرفته است.

سپهر امیرزاده روز ۲۳ دی‌ماه ۱۴۰۴، در ارتباط با اعتراضات سراسری، در محل سکونت خود در اصفهان توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. او پس از بازداشت مدتی در مرحله بازجویی و تحقیقات قرار داشت و سپس به زندان دستگرد اصفهان منتقل شد و همچنان در این زندان به‌سر می‌برد.

صدور حکم اعدام برای سپهر امیرزاده بار دیگر نگرانی‌ها درباره استفاده جمهوری اسلامی از مجازات مرگ علیه معترضان را افزایش داده است. اطلاع‌رسانی درباره نام و وضعیت افرادی که با خطر اعدام روبه‌رو هستند، اهمیت حیاتی دارد؛ چرا که سکوت و بی‌خبری می‌تواند جان زندانیان را بیش از پیش در معرض خطر قرار دهد.

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

ابهام درباره وضعیت رهبر جمهوری اسلامی و روایت‌های متناقض مقام‌های حکومتی، به یکی از پرسش‌های مهم درباره ساختار قدرت در ایران تبدیل شده است؛ در شرایطی که هر بخش از حکومت می‌کوشد تصمیم‌ها و مواضع خود را به راس نظام نسبت دهد و تصویری از انسجام و اقتدار ارائه دهد.

مانا نیستانی این وضعیت و تناقض‌های موجود در روایت رسمی جمهوری اسلامی را دستمایه کاریکاتور هفته خود برای دویچه وله فارسی قرار داده است.

توضیح دویچه وله فارسی:

«جمهوری اسلامی در یکی از مبهم‌ترین مقاطع سیاسی خود قرار گرفته است؛ درباره وضعیت و نقش مجتبی خامنه‌ای، به عنوان رهبر فعلی جمهوری اسلامی روایت‌های رسمی متناقض و پرسش‌های بی‌پاسخ فراوانی وجود دارد.

در حالی که مقام‌های مختلف حکومت بر سلامت و حضور فعال او تاکید می‌کنند، بدون آنکه شواهد عمومی روشنی برای پایان دادن به این ابهام ارائه شود. هم‌زمان، در شرایط بحران با آمریکا، جناح‌ها و نهادهای مختلف حکومت تلاش می‌کنند مواضع خود را به رهبری نسبت دهند و نشان دهند که تصمیم‌ها و رویکردهایشان با نظر او هماهنگ است.»

@dw_farsi
@mananey
@Tavaana_TavaanaTech

پذیرش، نقطه‌ صفر حرکت
چرا تا زمانی که واقعیت موجود را در آغوش نکشیم، نمی‌توانیم تغییرش دهیم؟

انسان تمایل دارد در برابر واقعیت‌های ناخوشایند گارد بگیرد، آن‌ها را پس بزند یا در پناه انکار، به سوی تصویری مطلوب‌تر و خیالی از جهان بگریزد.

این واکنش دفاعی، اگرچه در نگاه نخست آرامش‌بخش به نظر می‌رسد، اما سد محکمی در برابر هرگونه دگرگونی واقعی می‌سازد.

تا زمانی که وضعیت موجود، با تمام زوایا، کاستی‌ها و تناقضاتش به‌دقت دیده نشود و به رسمیت شناخته نشود، انرژی روانی و اجتماعی صرف جنگیدن با سایه‌ها می‌شود.

پذیرش، پیش از آنکه رویکردی عاطفی باشد، نقطه‌ی ثقل شناخت است، لحظه‌ای که ذهن دست از تحریف جهان برمی‌دارد و دقیقا همان‌جایی می‌ایستد که واقعیت قرار دارد.

حرکت و تغییر در اجتماع، زمانی آغاز می‌شود که نقطه‌ صفر مختصات به درستی تعیین شود.

انکار واقعیت، به معنای پاک کردن صورت‌مسئله است و مسیر حرکت را به بیراهه می‌برد.

پذیرش به معنای تسلیم شدن یا رضایت دادن به شرایط نیست، بلکه توقف فرسایشِ انرژی در کوران مقاومتِ بی‌حاصل است.

هنگامی که واقعیت موجود بدون نقاب و به تمامی دیده می‌شود، ابزار مناسب برای مواجهه با آن نیز شکل می‌گیرد.

در این نقطه است که بستر تحول، نه از روی توهم، بلکه از دل سخت‌ترین لایه‌های واقعیت سر برمی‌آورد و پویایی از سر گرفته می‌شود.

#‌پذیرش #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

شورای مرکزی انضباطی وزارت علوم حکم اخراج رضا دالمن، دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف، و محرومیت چهارساله او از تحصیل در تمامی دانشگاه‌های کشور را تأیید کرده است؛ حکمی که پرونده انضباطی یک دانشجو بر سر آویختن یک عروسک موش از درختی در محوطه دانشگاه را به اخراج و محرومیت چندساله از حق تحصیل رسانده است.

یک منبع آگاه در دانشگاه صنعتی شریف گفته است که شورای مرکزی انضباطی وزارت علوم حکم صادرشده علیه رضا دالمن را تأیید کرده و این حکم به‌زودی به او ابلاغ خواهد شد. با تأیید شورای مرکزی، روند رسیدگی به پرونده‌ای که از خردادماه در جریان بود، به مرحله پایانی رسیده است.

پیش‌تر شورای انضباطی دانشگاه صنعتی شریف این دانشجوی ۲۴ ساله مقطع کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر را به اخراج از دانشگاه و چهار سال محرومیت از تحصیل در تمامی دانشگاه‌های کشور محکوم کرده بود.

پرونده رضا دالمن پس از آن شکل گرفت که او شب سال نو ۱۴۰۵، به دلیل آویختن یک عروسک موش از درختی در محوطه دانشگاه شریف، با برخورد نیروهای امنیتی مواجه شد. او روز ۲۸ اسفند ۱۴۰۴ بازداشت و پس از حدود یک ماه با تودیع وثیقه آزاد شد.

در پرونده قضایی او اتهاماتی از جمله «برهم‌زدن نظم»، «تخریب اموال عمومی» و «فحاشی و هتاکی به رهبر انقلاب» مطرح شده است.

صدور چنین مجازاتی بار دیگر ابعاد برخوردهای امنیتی و انضباطی با دانشجویان در جمهوری اسلامی را برجسته می‌کند؛ جایی که حتی اقدامی نمادین مانند نصب یا آویختن یک عروسک موش روی یک درخت در محوطه دانشگاه می‌تواند مسیری را آغاز کند که از بازداشت و تشکیل پرونده قضایی تا اخراج از دانشگاه و محرومیت چهارساله از ادامه تحصیل پیش می‌رود.

محروم‌کردن یک دانشجوی کارشناسی ارشد از ادامه تحصیل، آن هم به این دلیل، تنها یک مجازات انضباطی نیست؛ چنین حکمی می‌تواند به‌عنوان پیامی بازدارنده به دیگر دانشجویان عمل کند: حتی کنش‌های نمادین و اعتراضی در محیط دانشگاه ممکن است با هزینه‌ای سنگین برای آینده تحصیلی آنان پاسخ داده شود. در چنین فضایی، نهاد دانشگاه به‌جای آنکه عرصه‌ای برای آزادی بیان، اعتراض و تجربه اشکال مختلف کنش دانشجویی باشد، بیش از پیش زیر سایه سازوکارهای امنیتی و تنبیهی قرار می‌گیرد.

#رضا_دالمن

@Tavaana_TavaanaTech

نگرانی از وضعیت یاشار تبریزی در زندان؛ آغاز اعتصاب دارو در اعتراض به شرایط موجود

یاشار تبریزی، زندانی سیاسی، در شرایطی که از چندین بیماری از جمله مشکلات قلبی و گوارشی و همچنین عفونت چشم رنج می‌برد، از دسترسی به داروهای مورد نیاز خود محروم مانده است. نزدیکان او، با ابراز نگرانی شدید از وضعیت سلامتی تبریزی اعلام کرده‌اند که داروهای او از حدود ۱۰ روز پیش در زندان تمام شده و اکنون این زندانی سیاسی دست به اعتصاب دارو زده است.

بنا به گزارش دریافتی وضعیت گوارشی یاشار تبریزی طی روزهای اخیر وخیم‌تر شده و او به دلیل شدت رفلاکس معده، سه روز است که قادر به خوردن غذا نیست. خانواده او نسبت به پیامدهای ادامه این وضعیت و به خطر افتادن سلامتی‌اش ابراز نگرانی شدید کرده‌اند.

در تازه‌ترین تماس تلفنی یاشار تبریزی با خانواده، او اعلام کرده است که در اعتراض به شرایط موجود و عدم رسیدگی به وضعیتش، اعتصاب دارو را آغاز کرده است.

#یاشار_تبریزی

@Tavaana_TavaanaTech

جمهوری اسلامی بامداد یکشنبه شهرام صادقی یکی از معترضان بازداشتی دی‌ماه را در کرج اعدام کرد.

رسانه‌های حکومتی گزارش دادند او به اتهام «اقدام عملیاتی» به نفع اسرائیل، آمریکا و «گروه‌های متخاصم» به اعدام محکوم شده بود.

بر پایه روایت رسمی، صادقی شامگاه ۱۸ دی سال گذشته و در جریان اعتراضات سراسری، در چهارراه گلزار گلشهر کرج با خودروی پراید به سمت مأموران نیروی انتظامی رفت و هفت نفر از آنان را زیر گرفت.

حسین فاضلی هریکندی، رئیس کل دادگستری استان البرز، در تیرماه گفت یکی از این مأموران سه ماه در کما بود.

پیش از این در رسانه‌ها نام شهرام صادقی برده نشده بود. از روند رسیدگی به پرونده او اطلاعاتی در دست نیست و شرایط نگهداری و بازجویی از او و دسترسی به وکیل انتخابی نیز مبهم مانده است.

در وقایع دی ماه نیروهای سرکوبگر جنایتی بی‌سابقه را انجام دادند و هزاران نفر از شهروندان را به قتل رساندند. اگر روایت حکومت درباره شهرام صادقی درست باشد، او در برابر جنایتکاران اقدام به حمایت از مردم کرد و دفاعی مشروع را انجام داده است. دفاع مشروع جرم نیست و عمل او نیز در برابر نیروهای تابان دندان مسلح کاری قهرمانانه بوده است. یادش گرامی و نامش جاوید.

#شهرام_صادقی #نه_به‌_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

گفت‌وگو به جای مناظره
هدف از حرف زدن پیروزی نیست، بلکه «فهم مشترک» است

در مناظره، کلمات حکم سلاح را دارند و هدف نهایی، فتح موضع طرف مقابل و نشاندن او بر سکوی شکست است. در این میدان، هر استدلال برای چوب زدن به دیوار استدلال دیگری چیده می‌شود و پیروزی زمانی رخ می‌دهد که صدای رقیب خاموش شود یا به عقب‌نشینی تن دهد.

اما این ساختار ستیزه‌جو پیش از آنکه واقعیتی را روشن کند، آن را در دود غلیظ لجبازی‌های لفظی پنهان می‌سازد. در چنین فضایی، شنیدن نه ابزاری برای درک کردن، بلکه فرصتی برای یافتن نقاط ضعف و ضربه‌زدن به موقع است.

در نقطه‌ مقابل، گفت‌وگو از منطق دیگری پیروی می‌کند. در گفت‌وگو، انسان‌ها نه برای غلبه بر یکدیگر، بلکه برای پر کردن فاصله میان جهان‌های ذهنی‌شان روبه‌روی هم می‌نشینند.

اینجا کلمات ابزار تسخیر نیستند، بلکه پل‌هایی برای عبور از مرز تنهایی فکری‌اند. هدف از حرف زدن، رسیدن به نقطه‌ای است که هیچ‌کدام پیش از ورود به آنجا را نداشتند. فضایی از معنای مشترک که از برخورد آرام و بی‌کینه زاویه‌دیدها متولد می‌شود.

وقتی غایت گفتگو پیروزی نباشد، نیاز به دفاع سرسختانه از سنگر عقاید هم رنگ می‌بازد. افراد اجازه می‌دهند تردیدها و ابهام‌هایشان دیده شود و به جای اصرار بر مطلق بودن خویش، تکه‌ای از پازل حقیقت را در دست دیگری جستجو می‌کنند.

مرگ مناظره و تولد گفت‌وگو، آغاز بازگشت انسانیت به متن ارتباطات است، جایی که تفاوت آرا نه بهانه‌ای برای جنگ، بلکه دعوتی است برای دیدن جهان از پنجره‌ای تازه، بدون آنکه کسی بازنده از میدان بیرون برود.

#مناظره #جدل #رواداری #آزاداندیشی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

میلاد حیدری، شهروند ۲۷ ساله ساکن اهواز، روز پنجشنبه ۲۲ مرداد ۱۴۰۵ پس از یورش نیروهای اداره اطلاعات به منزل شخصی‌اش در کوی مشعلی اهواز بازداشت شده و به مکانی نامعلوم منتقل شده است.

بر اساس گزارش منابع حقوق بشری، میلاد حیدری متأهل است و به مذهب اهل سنت گرایش دارد. تاکنون از علت بازداشت، اتهامات احتمالی و محل نگهداری او اطلاعی در دست نیست و خانواده‌اش نیز از وضعیت او بی‌خبرند.

بازداشت میلاد حیدری در شرایطی صورت گرفته که پیش‌تر نیز گزارش‌هایی از بازداشت گروهی از شهروندان اهل سنت در اهواز و مناطق اطراف این شهر منتشر شده بود. در ماه‌های گذشته، شماری از شهروندان اهل سنت در کوت‌عبدالله، حمیدیه و دیگر مناطق اطراف اهواز توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و برای مدتی به مکان‌های نامعلوم منتقل شده‌اند.

تداوم این بازداشت‌ها و بی‌خبری خانواده‌ها از سرنوشت عزیزانشان، نگرانی‌ها درباره افزایش فشارهای امنیتی بر شهروندان اهل سنت در خوزستان را افزایش داده است.
@Tavaana_TavaanaTech

چند مرکز ارائه خدمات تتو در اردبیل با دستور دادستان مرکز استان پلمب و چند نفر نیز در ارتباط با فعالیت این مراکز بازداشت شدند.

محسن امامی، نماینده دادستان مرکز استان اردبیل، روز شنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۵ در صداوسیمای جمهوری اسلامی درباره این اقدام گفت این مراکز با حضور نماینده ویژه دادستانی شناسایی و پلمب شده‌اند.

امامی مدعی شد گردانندگان این مراکز با ارائه خدمات تتو به زنان و مردان و انتشار تصاویر مربوط به فعالیت خود در فضای مجازی، «اقدام به تبلیغ و ترغیب جوانان و نوجوانان» کرده‌اند و این تصاویر را «مغایر با عفت عمومی» توصیف کرد. به گفته او، چند نفر نیز در ارتباط با این مراکز بازداشت شده‌اند و تحقیقات برای شناسایی افراد دیگر ادامه دارد.

این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که مقام قضایی جمهوری اسلامی به‌جای توضیح روشن درباره جرم مشخص افراد بازداشت‌شده، از عباراتی کلی مانند «ترغیب نوجوانان» و «مغایر با عفت عمومی» برای توجیه برخورد امنیتی با کسب‌وکارهای مرتبط با تتو استفاده می‌کند؛ ادعاهایی که بدون ارائه جزئیات یا شواهد مشخص مطرح شده‌اند.

@Tavaana_TavaanaTech

خودآیینی فکری در عصر الگوریتم‌ها
چگونه در میان حجم انبوه جهت‌دهی‌ها، خودمختار بمانیم؟


انسان امروز در هزارتوئی از جریان‌های نامرئی دست‌وپا می‌زند که در آن‌ها، ماشین‌ها و الگوریتم‌ها پیش از آنکه خود فرد اراده کند، مسیر خواستن، پسندیدن و اندیشیدن را ترسیم کرده‌اند.

این مهار نامحسوس در بستر جوامعی که زیر سایه یک ساختار ایدئولوژیک مذهبی تمام‌عیار زیست می‌کنند، ابعادی به‌مراتب پیچیده‌تر و فرساینده‌تر به خود می‌گیرد. در چنین ساختاری، ماشین کنترل اجتماعی از روز اول تولد، مسئولیت مهندسی میل، تعریف ارزش‌ها و جهت‌دهی به جریان آگاهی را انحصاری کرده است.

رسانه‌ها، تریبون‌ها و نهادهای رسمی، روزانه خوراک فکری ازپیش‌جویده‌ای را به خورد جان جمعی می‌دهند که هدف نهایی‌اش، تولید انسان‌هایی هم‌شکل و تابع است.

در دل این میدان فشار، مرز میان خواست درونی و بازتاب اراده‌ قدرت حاکم به‌تدریج رنگ می‌بازد. الگوریتم‌های دیجیتال در بیرون و سیستم‌های عقیدتی ایدئولوژیک در درون، دست‌به‌دست هم می‌دهند تا فضایی برای نفس کشیدن تردید باقی نگذارند. پرسشگری به جرمی پنهان تبدیل می‌شود و تفکر انتقادی زیر وزن بارهای سنگین باورهای رسمی، سر خم می‌کند.

خودآیینی فکری در چنین منظومه‌ای، بیش از آنکه یک انتخاب ساده باشد، تقلاییست مداوم برای حفظ مرزهای باریک «منِ مستقل» در برابر هجوم بی‌رحم ماشین‌های کلان‌پیکر جهت‌دهی، ماشینی که تلاش می‌کند حتی خلوت‌ترین زاویه‌های ذهن را نیز با فرمول‌های مذهبی و سیاسی خود تسخیر کند.

با این همه، انسان در این تقابل، تاب‌آورتر از آن است که به تمامی در قالب‌های دیکته‌شده ذوب شود. هرچند نظارت حداکثری، دامنه‌ انتخاب را تنگ می‌کند، اما هر تردید آرام در ذهن، هر نگاه مورب به شعارهای رسمی و هر وقفه‌ کوتاه پیش از پذیرش باورهای تحمیلی، نشانه‌ای از حیات سرسختانه‌ خودآیینی است.

خودآیینی فکری در این اقلیم، نه یک پیروزی پرهیاهو، که عادتی برای پس‌گرفتن حقِ مالکیت بر تن و اندیشه است، تلاشی برای اینکه در میان هیاهوی مداوم آیین‌ها و الگوریتم‌ها، صدای درون خویش گم نشود.

#خودآیینی #آزاداندیشی #تفکر_انتقادی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402