بازگشت محسن نامجو به ایران پس از حدود دو دهه، از یک منظر اتفاق مثبتی است: او ایرانی است و حق دارد به کشور خود بازگردد و در آن زندگی کند.
اما همین اتفاق یک پرسش مهمتر ایجاد میکند. تقریباً همزمان با بازگشت نامجو، مقامهای جمهوری اسلامی از «تسهیل بازگشت» شماری از چهرههای فرهنگی و فکری خارج از کشور سخن گفتهاند.
چرا بازگشت یک ایرانی به وطن خودش اساساً باید نیازمند «تسهیل» یا موافقت حکومت باشد؟
بازگشت به کشور خود یک امتیاز سیاسی نیست. ماده ۱۲ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی نیز تصریح میکند که هیچکس نباید خودسرانه از حق ورود به کشور خود محروم شود. وطن ملک حکومت نیست که بر اساس عقیده، سابقه سیاسی یا میزان وفاداری شهروندان درباره ورود آنها تصمیم بگیرد.
مسئله فقط ممنوعیت رسمی هم نیست. گاهی کافی است یک حق ناامن و نامطمئن شود.
مریم ابراهیموند، فیلمساز و زندانی سیاسی سابق، ماههاست برای دریافت گذرنامه ایرانی با مشکل مواجه است و بنا بر روایت خودش، در جریان پیگیریها بهصورت شفاهی به او گفته شده «سلب تابعیت» شده است؛ بدون آنکه حکم یا روند قانونی مشخصی به او ارائه شود.
وقتی شهروند نداند شرکت در یک تجمع، انجام مصاحبه یا انتشار یک نوشته چه اثری بر گذرنامه یا امکان بازگشت امن او خواهد داشت، همین عدم اطمینان میتواند رفتارش را تغییر دهد:
«این را منتشر نکنم؟»
«به این تجمع نروم؟»
«اگر برگردم، بازداشت میشوم؟»
اینجاست که تفاوت حق و امتیاز اهمیت پیدا میکند.
حق قرار است شهروند را در برابر تصمیم خودسرانه قدرت محافظت کند. اگر گذرنامه، تابعیت، بازگشت به وطن، آزادی بیان، اشتغال یا انتخاب پوشش به رضایت حکومت وابسته باشد، آنچه باید «حق» باشد عملاً به امتیازی قابل اعطا و پسگرفتن تبدیل میشود.
همین وارونگی را درباره حجاب نیز میتوان دید. اگر حکومت پس از دههها اجبار در برابر مقاومت زنان عقب مینشیند، نباید گفت «به زنان آزادی داد». آزادی پوشش متعلق به حکومت نبود که آن را ببخشد.
آزمون یک حق ساده است: آیا مخالف حکومت هم از آن برخوردار است؟
وطن پاداش وفاداری سیاسی نیست.
آزادی هدیه حکومت نیست.
و حق، امتیازی نیست که حکومت به شهروند مطیع بدهد.
#محسن_نامجو
@Tavaana_TavaanaTech
بازگشت محسن نامجو به ایران پس از حدود دو دهه، از یک منظر اتفاق مثبتی است: او ایرانی است و حق دارد به کشور خود بازگردد و در آن زندگی کند.
اما همین اتفاق یک پرسش مهمتر ایجاد میکند. تقریباً همزمان با بازگشت نامجو، مقامهای جمهوری اسلامی از «تسهیل بازگشت» شماری از چهرههای فرهنگی و فکری خارج از کشور سخن گفتهاند.
چرا بازگشت یک ایرانی به وطن خودش اساساً باید نیازمند «تسهیل» یا موافقت حکومت باشد؟
بازگشت به کشور خود یک امتیاز سیاسی نیست. ماده ۱۲ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی نیز تصریح میکند که هیچکس نباید خودسرانه از حق ورود به کشور خود محروم شود. وطن ملک حکومت نیست که بر اساس عقیده، سابقه سیاسی یا میزان وفاداری شهروندان درباره ورود آنها تصمیم بگیرد.
مسئله فقط ممنوعیت رسمی هم نیست. گاهی کافی است یک حق ناامن و نامطمئن شود.
مریم ابراهیموند، فیلمساز و زندانی سیاسی سابق، ماههاست برای دریافت گذرنامه ایرانی با مشکل مواجه است و بنا بر روایت خودش، در جریان پیگیریها بهصورت شفاهی به او گفته شده «سلب تابعیت» شده است؛ بدون آنکه حکم یا روند قانونی مشخصی به او ارائه شود.
وقتی شهروند نداند شرکت در یک تجمع، انجام مصاحبه یا انتشار یک نوشته چه اثری بر گذرنامه یا امکان بازگشت امن او خواهد داشت، همین عدم اطمینان میتواند رفتارش را تغییر دهد:
«این را منتشر نکنم؟»
«به این تجمع نروم؟»
«اگر برگردم، بازداشت میشوم؟»
اینجاست که تفاوت حق و امتیاز اهمیت پیدا میکند.
حق قرار است شهروند را در برابر تصمیم خودسرانه قدرت محافظت کند. اگر گذرنامه، تابعیت، بازگشت به وطن، آزادی بیان، اشتغال یا انتخاب پوشش به رضایت حکومت وابسته باشد، آنچه باید «حق» باشد عملاً به امتیازی قابل اعطا و پسگرفتن تبدیل میشود.
همین وارونگی را درباره حجاب نیز میتوان دید. اگر حکومت پس از دههها اجبار در برابر مقاومت زنان عقب مینشیند، نباید گفت «به زنان آزادی داد». آزادی پوشش متعلق به حکومت نبود که آن را ببخشد.
آزمون یک حق ساده است: آیا مخالف حکومت هم از آن برخوردار است؟
وطن پاداش وفاداری سیاسی نیست.
آزادی هدیه حکومت نیست.
و حق، امتیازی نیست که حکومت به شهروند مطیع بدهد.
#محسن_نامجو
@Tavaana_TavaanaTech
❤7👍6💯1
Forwarded from گفتوشنود
انسانگرایی، جایگزینی برای دینهای باستانی
ساختار و فعالیت سازمانهای انسانگرا و درسهایی برای ایران
یک عروسی برگزار میشود، اما در آن نه کشیشی هست، نه آخوندی. یکی از دوستان زوج مراسم را اجرا میکند؛ زوج سوگندهایی را که خود نوشتهاند میخوانند. این تصویر از «مراسم انسانگرایانه»، پرسشی ساده اما بنیادین را پیش میکشد: آیا لحظههای مهم زندگی حتما باید مذهبی باشند؟
سازمانهای انسانگرا در بریتانیا و فرانسه ثابت میکنند حتی سنتهای ریشهدار اجتماعی مانند ازدواج و تشییع جنازه میتوانند بدون تکیه بر نهاد دینی بازتعریف شوند؛ نه با گسست ناگهانی، بلکه با شکلگیری تدریجی و آرام جایگزینها.
انسانگرایان پادشاهی متحد در بریتانیا و اتحادیه خردگرایان در فرانسه بر خردورزی، کرامت انسانی و مسئولیت اخلاقی تاکید دارند. اهداف آنها شامل جدایی دین از نهادهای دولتی، آموزش فراگیر و دفاع از آزادی باور ، از جمله آزادی بیباوری است. در فرانسه، فدراسیون ملی آزادی اندیشه بر دفاع از لائیسیته و مقابله با نفوذ دین در امور عمومی تمرکز دارد. اهداف میتوانند رسانه و خانواده را نیز در بر بگیرند؛ مثلا بازتعریف ازدواج یا تدفین بدون الزام مذهبی.
رهبری این سازمانها نهادی و حرفهای است، نه کاریزماتیک. چهرههایی مانند اندرو کاپسون بر اعتبار، استدلال مبتنی بر شواهد و مشارکت مدنی پایدار تکیه دارند؛ الگویی که مشروعیت را از دانش تخصصی میگیرد، نه از جذابیت خطابی.
این سازمانها فراتر از نظریه عمل میکنند: مراسم غیردینی برگزار میکنند، از پناهجویان مذهبی حمایت میکنند و مراقبت معنوی در بیمارستانها و زندانها ارائه میدهند. پیوند ایده با خدمات عملی، مشروعیت اجتماعی آنها را ساخته است.
نهادینهشدن، بسیار پیش از بهرسمیتشناختن رسمی آغاز میشود. در تجربه اروپا، جوامع نخست بنیانهای فکری، انجمنهای غیررسمی و مشروعیت فرهنگی را شکل دادهاند و سپس به دیدهشدن عمومی گستردهتر رسیدهاند. برای ایران این یعنی تغییر معنادار صرفا به اصلاحات حقوقی وابسته نیست، بلکه میتواند با حلقههای کوچک اما تابآور اعتماد آغاز شود؛ حلقههایی حول گفتوگو، کمک متقابل یا یادگیری مشترک که در طول زمان میتوانند به واحدهای پایهای یک بافت اجتماعی کثرتگرا تبدیل شوند.
تجربه سازمانهای انسانگرا در بریتانیا و فرانسه نشان میدهد شکلهای پایدار همزیستی از دگرگونی ناگهانی پدید نمیآیند، بلکه محصول شکلگیری تدریجی و چندلایه رویههای اجتماعیاند. مسیر رشد آنها با پیشرفتهای آرام، عقبگردهای دورهای و گفتوگوهای مداوم همراه بوده است. برای کنشگران ایرانی، این واقعیت را تقویت میکند که تغییر پایدار بهندرت خطی یا فوری است؛ بلکه نیازمند تعهد به تلاشهای مستمر، بیهیاهو و کمهزینه است که بهتدریج انباشته میشوند.
متن کامل این نوشتار را در وبسایت گفتوشنود بخوانید
«انسانگرایی، جایگزینی برای دینهای باستانی
ساختار و فعالیت سازمانهای انسانگرا و درسهایی برای ایران»
https://dialog.tavaana.org/humanist-organizations/
#انسانگرایی #اومانیسم #سکولاریسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ساختار و فعالیت سازمانهای انسانگرا و درسهایی برای ایران
یک عروسی برگزار میشود، اما در آن نه کشیشی هست، نه آخوندی. یکی از دوستان زوج مراسم را اجرا میکند؛ زوج سوگندهایی را که خود نوشتهاند میخوانند. این تصویر از «مراسم انسانگرایانه»، پرسشی ساده اما بنیادین را پیش میکشد: آیا لحظههای مهم زندگی حتما باید مذهبی باشند؟
سازمانهای انسانگرا در بریتانیا و فرانسه ثابت میکنند حتی سنتهای ریشهدار اجتماعی مانند ازدواج و تشییع جنازه میتوانند بدون تکیه بر نهاد دینی بازتعریف شوند؛ نه با گسست ناگهانی، بلکه با شکلگیری تدریجی و آرام جایگزینها.
انسانگرایان پادشاهی متحد در بریتانیا و اتحادیه خردگرایان در فرانسه بر خردورزی، کرامت انسانی و مسئولیت اخلاقی تاکید دارند. اهداف آنها شامل جدایی دین از نهادهای دولتی، آموزش فراگیر و دفاع از آزادی باور ، از جمله آزادی بیباوری است. در فرانسه، فدراسیون ملی آزادی اندیشه بر دفاع از لائیسیته و مقابله با نفوذ دین در امور عمومی تمرکز دارد. اهداف میتوانند رسانه و خانواده را نیز در بر بگیرند؛ مثلا بازتعریف ازدواج یا تدفین بدون الزام مذهبی.
رهبری این سازمانها نهادی و حرفهای است، نه کاریزماتیک. چهرههایی مانند اندرو کاپسون بر اعتبار، استدلال مبتنی بر شواهد و مشارکت مدنی پایدار تکیه دارند؛ الگویی که مشروعیت را از دانش تخصصی میگیرد، نه از جذابیت خطابی.
این سازمانها فراتر از نظریه عمل میکنند: مراسم غیردینی برگزار میکنند، از پناهجویان مذهبی حمایت میکنند و مراقبت معنوی در بیمارستانها و زندانها ارائه میدهند. پیوند ایده با خدمات عملی، مشروعیت اجتماعی آنها را ساخته است.
نهادینهشدن، بسیار پیش از بهرسمیتشناختن رسمی آغاز میشود. در تجربه اروپا، جوامع نخست بنیانهای فکری، انجمنهای غیررسمی و مشروعیت فرهنگی را شکل دادهاند و سپس به دیدهشدن عمومی گستردهتر رسیدهاند. برای ایران این یعنی تغییر معنادار صرفا به اصلاحات حقوقی وابسته نیست، بلکه میتواند با حلقههای کوچک اما تابآور اعتماد آغاز شود؛ حلقههایی حول گفتوگو، کمک متقابل یا یادگیری مشترک که در طول زمان میتوانند به واحدهای پایهای یک بافت اجتماعی کثرتگرا تبدیل شوند.
تجربه سازمانهای انسانگرا در بریتانیا و فرانسه نشان میدهد شکلهای پایدار همزیستی از دگرگونی ناگهانی پدید نمیآیند، بلکه محصول شکلگیری تدریجی و چندلایه رویههای اجتماعیاند. مسیر رشد آنها با پیشرفتهای آرام، عقبگردهای دورهای و گفتوگوهای مداوم همراه بوده است. برای کنشگران ایرانی، این واقعیت را تقویت میکند که تغییر پایدار بهندرت خطی یا فوری است؛ بلکه نیازمند تعهد به تلاشهای مستمر، بیهیاهو و کمهزینه است که بهتدریج انباشته میشوند.
متن کامل این نوشتار را در وبسایت گفتوشنود بخوانید
«انسانگرایی، جایگزینی برای دینهای باستانی
ساختار و فعالیت سازمانهای انسانگرا و درسهایی برای ایران»
https://dialog.tavaana.org/humanist-organizations/
#انسانگرایی #اومانیسم #سکولاریسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍7❤1👌1
Forwarded from گفتوشنود
کشوری که هیچ دینی در آن اکثریت ندارد
رازهای نقشه تازه دینهای جهان
تصور کن وارد کشوری بشی که اگر از صد نفر بپرسی «دینت چیه؟»، هیچ جوابی بهتنهایی نصف جمعیت رو پوشش نمیده. چنین جایی وجود داره؛ نه یکی، بلکه هفتتا! و تازهترین گزارش مرکز تحقیقات پیو دقیقا همین دنیای رنگارنگ دینی رو زیر ذرهبین برده.
پیو در گزارش تازهاش با عنوان «تنوع دینی در جهان» (فوریه ۲۰۲۶)، با فرمولی وامگرفته از اکولوژی، همون فرمولی که زیستشناسها برای سنجش تنوع گونهها استفاده میکنن، تنوع دینی ۲۰۱ کشور و منطقهای رو اندازه گرفته که ۹۹.۹۸٪ جمعیت جهان رو تشکیل میدن.
نتیجه؟ سنگاپور عنوان متنوعترین کشور جهان از نظر دین رو از آن خودش کرده، اما در میان کشورهای پرجمعیت بالای ۱۲۰ میلیون نفر، آمریکا رتبه اول تنوع دینی رو داره؛ کشوری که مسیحیان هنوز ۶۴٪ جمعیتش رو تشکیل میدن اما بیدینها با رشدی چشمگیر به حدود ۳۰٪ رسیدهاند.
جالبتر اینجاست که هفت کشور در دنیا هیچ اکثریت دینی مشخصی ندارند: بریتانیا، موریس، کرهجنوبی، استرالیا، فرانسه، ساحل عاج و سنگاپور. در این کشورها نه مسیحیت، نه اسلام و نه هیچ دین دیگری بهتنهایی نصف جمعیت رو در اختیار نداره.
در نقطه مقابل، خاورمیانه و شمال آفریقا کمتنوعترین منطقهی جهانه؛ جاییکه کشورهایی مثل تونس، عراق، ایران، سومالی، افغانستان و یمن بیش از ۹۹٪ جمعیت مسلمان دارند.
با این حال، هنوز ۴۳ کشور جهان بیش از ۹۵٪ جمعیتشون به یک دین خاص تعلق داره؛ عمدتا مسلمان (۲۵ کشور)، مسیحی (۱۷ کشور) یا بودایی (۱ کشور). یعنی دنیا هنوز بیشتر «تکرنگ» است تا رنگینکمان.
#آزادی_دین #تکثر #پلورالیسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
رازهای نقشه تازه دینهای جهان
تصور کن وارد کشوری بشی که اگر از صد نفر بپرسی «دینت چیه؟»، هیچ جوابی بهتنهایی نصف جمعیت رو پوشش نمیده. چنین جایی وجود داره؛ نه یکی، بلکه هفتتا! و تازهترین گزارش مرکز تحقیقات پیو دقیقا همین دنیای رنگارنگ دینی رو زیر ذرهبین برده.
پیو در گزارش تازهاش با عنوان «تنوع دینی در جهان» (فوریه ۲۰۲۶)، با فرمولی وامگرفته از اکولوژی، همون فرمولی که زیستشناسها برای سنجش تنوع گونهها استفاده میکنن، تنوع دینی ۲۰۱ کشور و منطقهای رو اندازه گرفته که ۹۹.۹۸٪ جمعیت جهان رو تشکیل میدن.
نتیجه؟ سنگاپور عنوان متنوعترین کشور جهان از نظر دین رو از آن خودش کرده، اما در میان کشورهای پرجمعیت بالای ۱۲۰ میلیون نفر، آمریکا رتبه اول تنوع دینی رو داره؛ کشوری که مسیحیان هنوز ۶۴٪ جمعیتش رو تشکیل میدن اما بیدینها با رشدی چشمگیر به حدود ۳۰٪ رسیدهاند.
جالبتر اینجاست که هفت کشور در دنیا هیچ اکثریت دینی مشخصی ندارند: بریتانیا، موریس، کرهجنوبی، استرالیا، فرانسه، ساحل عاج و سنگاپور. در این کشورها نه مسیحیت، نه اسلام و نه هیچ دین دیگری بهتنهایی نصف جمعیت رو در اختیار نداره.
در نقطه مقابل، خاورمیانه و شمال آفریقا کمتنوعترین منطقهی جهانه؛ جاییکه کشورهایی مثل تونس، عراق، ایران، سومالی، افغانستان و یمن بیش از ۹۹٪ جمعیت مسلمان دارند.
با این حال، هنوز ۴۳ کشور جهان بیش از ۹۵٪ جمعیتشون به یک دین خاص تعلق داره؛ عمدتا مسلمان (۲۵ کشور)، مسیحی (۱۷ کشور) یا بودایی (۱ کشور). یعنی دنیا هنوز بیشتر «تکرنگ» است تا رنگینکمان.
#آزادی_دین #تکثر #پلورالیسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤15🕊1
وقتی بازگشت به وطن به امتیاز حکومت تبدیل میشود
بازگشت محسن نامجو به ایران را نمیتوان صرفاً تصمیم شخصی یک هنرمند برای زندگی در وطنش دانست.
در شرایطی عادی، اساساً نباید درباره بازگشت او بحثی وجود داشته باشد. هر ایرانی حق دارد به کشور خود بازگردد. اما مسئله دقیقاً اینجاست که جمهوری اسلامی این حق را برای همه ایرانیان به رسمیت نمیشناسد.
امروز بسیاری از مخالفان سیاسی، فعالان مدنی، روزنامهنگاران و شهروندانی که در اعتراضات یا فعالیتهای خارج از کشور حضور داشتهاند، نمیدانند در صورت بازگشت چه سرنوشتی در انتظارشان است. برخی ناچار به مهاجرت شدهاند، برخی سالهاست در تبعید زندگی میکنند و حکومت حتی فعالان رسانهای خارج از کشور را آشکارا تهدید کرده است.
در چنین وضعیتی، وقتی برای یک چهره مشهور امکان بازگشت امن فراهم میشود، نمیتوان فقط گفت: «او هم حق داشت به وطنش برگردد.»
باید پرسید:
چرا این حق برای او قابل استفاده است، اما برای بسیاری دیگر میتواند به زندان منتهی شود؟
این پرسش در شرایط امروز ایران سنگینتر هم میشود.
هنوز خون قربانیان کشتار دیماه خشک نشده است. خانوادههای بسیاری داغدارند، شمار زیادی از معترضان در زنداناند و صدور و اجرای احکام اعدام ادامه دارد. بسیاری نیز در نتیجه سرکوب، تهدید و ناامنی مجبور به ترک کشور شدهاند.
درست در چنین شرایطی، حکومت از «تسهیل بازگشت» برخی چهرههای خارج از کشور سخن میگوید.
اینجا دیگر با یک حق برابر شهروندی روبهرو نیستیم؛ با توزیع گزینشی امکانی روبهرو هستیم که باید حق همه باشد.
حکومت ابتدا بازگشت را برای مخالفان ناامن میکند و سپس بازشدن همان در برای افراد منتخب میتواند به نشانه «مدارا» و «عادیشدن اوضاع» تبدیل شود.
به همین دلیل، انتخاب محسن نامجو نیز از زمینه سیاسی آن جدا نیست.
یک چهره عمومی نمیتواند انتظار داشته باشد جامعه فقط خودِ عبور او از مرز را ببیند و زندانیان، اعدامشدگان، تبعیدیان و کسانی را که همان مرز برایشان خطر بازداشت دارد، نبیند.
از این منظر، پذیرفتن چنین امکان گزینشی در اوج سرکوب را میتوان بهشدت نقد کرد؛ زیرا خواهناخواه به روایتی کمک میکند که حکومت به آن نیاز دارد: اینکه ایران به وضعیت عادی بازگشته و مخالفان خارج از کشور نیز میتوانند برگردند.
در حالی که واقعیت برای بسیاری کاملاً متفاوت است.
مسئله فقط این نیست که محسن نامجو چرا برگشت.
مسئله این است که چه ساختاری تعیین میکند چه کسی میتواند به وطنش بازگردد و چه کسی باید میان تبعید و زندان یکی را انتخاب کند.
وقتی بازگشت به وطن به رضایت قدرت وابسته میشود، دیگر با اجرای برابر یک حق روبهرو نیستیم؛ با امتیازی سیاسی روبهرو هستیم که حکومت میتواند آن را به برخی بدهد و از دیگران دریغ کند.
و پذیرفتن چنین امتیازی در روزهایی که دیگران هزینه مخالفت با همان حکومت را با زندان، اعدام و تبعید میپردازند، دیگر صرفاً یک «انتخاب شخصی» نیست.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #محسن_نامجو
@Tavaana_TavaanaTech
بازگشت محسن نامجو به ایران را نمیتوان صرفاً تصمیم شخصی یک هنرمند برای زندگی در وطنش دانست.
در شرایطی عادی، اساساً نباید درباره بازگشت او بحثی وجود داشته باشد. هر ایرانی حق دارد به کشور خود بازگردد. اما مسئله دقیقاً اینجاست که جمهوری اسلامی این حق را برای همه ایرانیان به رسمیت نمیشناسد.
امروز بسیاری از مخالفان سیاسی، فعالان مدنی، روزنامهنگاران و شهروندانی که در اعتراضات یا فعالیتهای خارج از کشور حضور داشتهاند، نمیدانند در صورت بازگشت چه سرنوشتی در انتظارشان است. برخی ناچار به مهاجرت شدهاند، برخی سالهاست در تبعید زندگی میکنند و حکومت حتی فعالان رسانهای خارج از کشور را آشکارا تهدید کرده است.
در چنین وضعیتی، وقتی برای یک چهره مشهور امکان بازگشت امن فراهم میشود، نمیتوان فقط گفت: «او هم حق داشت به وطنش برگردد.»
باید پرسید:
چرا این حق برای او قابل استفاده است، اما برای بسیاری دیگر میتواند به زندان منتهی شود؟
این پرسش در شرایط امروز ایران سنگینتر هم میشود.
هنوز خون قربانیان کشتار دیماه خشک نشده است. خانوادههای بسیاری داغدارند، شمار زیادی از معترضان در زنداناند و صدور و اجرای احکام اعدام ادامه دارد. بسیاری نیز در نتیجه سرکوب، تهدید و ناامنی مجبور به ترک کشور شدهاند.
درست در چنین شرایطی، حکومت از «تسهیل بازگشت» برخی چهرههای خارج از کشور سخن میگوید.
اینجا دیگر با یک حق برابر شهروندی روبهرو نیستیم؛ با توزیع گزینشی امکانی روبهرو هستیم که باید حق همه باشد.
حکومت ابتدا بازگشت را برای مخالفان ناامن میکند و سپس بازشدن همان در برای افراد منتخب میتواند به نشانه «مدارا» و «عادیشدن اوضاع» تبدیل شود.
به همین دلیل، انتخاب محسن نامجو نیز از زمینه سیاسی آن جدا نیست.
یک چهره عمومی نمیتواند انتظار داشته باشد جامعه فقط خودِ عبور او از مرز را ببیند و زندانیان، اعدامشدگان، تبعیدیان و کسانی را که همان مرز برایشان خطر بازداشت دارد، نبیند.
از این منظر، پذیرفتن چنین امکان گزینشی در اوج سرکوب را میتوان بهشدت نقد کرد؛ زیرا خواهناخواه به روایتی کمک میکند که حکومت به آن نیاز دارد: اینکه ایران به وضعیت عادی بازگشته و مخالفان خارج از کشور نیز میتوانند برگردند.
در حالی که واقعیت برای بسیاری کاملاً متفاوت است.
مسئله فقط این نیست که محسن نامجو چرا برگشت.
مسئله این است که چه ساختاری تعیین میکند چه کسی میتواند به وطنش بازگردد و چه کسی باید میان تبعید و زندان یکی را انتخاب کند.
وقتی بازگشت به وطن به رضایت قدرت وابسته میشود، دیگر با اجرای برابر یک حق روبهرو نیستیم؛ با امتیازی سیاسی روبهرو هستیم که حکومت میتواند آن را به برخی بدهد و از دیگران دریغ کند.
و پذیرفتن چنین امتیازی در روزهایی که دیگران هزینه مخالفت با همان حکومت را با زندان، اعدام و تبعید میپردازند، دیگر صرفاً یک «انتخاب شخصی» نیست.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #محسن_نامجو
@Tavaana_TavaanaTech
👍20❤8💯2👌1
Forwarded from تواناتک Tavaanatech
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
پیانونوازی دختر افسانه محمدعلیزاده با دست تیرخورده، به یاد مادرش
نوشآفرين محيطيان، فرزند جاويدنام افسانه محمد عليزاده،، با دست و پایی که هنوز جراحت گلولههای جنگی در آن است، ملودی را برای مادرش مینوازد.
نوشآفرین با انتشار این ویدیو نوشته است:
«هر کدام مشعل خاموش نشدنی نام مادرم باشید.»
افسانه محمدعلیزاده، ۴۲ سال داشت. شب نوزدهم دی، کنار همسر و دخترش، سوار بر ماشین بود که نیروهای بسیج، ماشین خانوادگیشان را به رگبار بستند. گلوله به قلب افسانه نشست و او را همان لحظه از دختر و همسرش گرفت، درست همانطور که خودروی کیان پیرفلک را پیش از آن به رگبار بسته بودند.
نوشآفرین این دختر هنرمند و شجاع با پنج گلوله در دست و پا زنده ماند و پدرش هم با جراحتهای شدید سرانجام نجات یافت.
#افسانه_محمد_علیزاده
📱 tavaanatech
نوشآفرين محيطيان، فرزند جاويدنام افسانه محمد عليزاده،، با دست و پایی که هنوز جراحت گلولههای جنگی در آن است، ملودی را برای مادرش مینوازد.
نوشآفرین با انتشار این ویدیو نوشته است:
«هر کدام مشعل خاموش نشدنی نام مادرم باشید.»
افسانه محمدعلیزاده، ۴۲ سال داشت. شب نوزدهم دی، کنار همسر و دخترش، سوار بر ماشین بود که نیروهای بسیج، ماشین خانوادگیشان را به رگبار بستند. گلوله به قلب افسانه نشست و او را همان لحظه از دختر و همسرش گرفت، درست همانطور که خودروی کیان پیرفلک را پیش از آن به رگبار بسته بودند.
نوشآفرین این دختر هنرمند و شجاع با پنج گلوله در دست و پا زنده ماند و پدرش هم با جراحتهای شدید سرانجام نجات یافت.
#افسانه_محمد_علیزاده
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤24💔14
Forwarded from تواناتک Tavaanatech
شرکت متا اعلام کرده شبکهای متشکل از حسابهای جعلی در فیسبوک و اینستاگرام را که گردانندگان آن در ایران مستقر بودند، شناسایی و حذف کرده است.
🔸بر اساس گزارش آکسیوس، این شبکه شامل ۴ حساب فیسبوک و ۳۱ حساب اینستاگرام بود و در مجموع توانسته بود نزدیک به ۸۰ هزار دنبالکننده جذب کند.
گردانندگان این حسابها خود را به عنوان شهروندان آمریکایی، از جمله دانشجویان، فعالان اجتماعی و طراحان گرافیک معرفی میکردند و مدعی بودند در شهرهایی مانند واشنگتن، سندیگو و آتلانتا زندگی میکنند.
🔸محتوای منتشرشده در این حسابها بیشتر بر موضوعات سیاسی و اجتماعی آمریکا متمرکز بود؛ از مطالب انتقادی علیه جمهوریخواهان گرفته تا موضوع مهاجرت و مناقشه اسرائیل و فلسطینیها.
متا همچنین گفته است بخشی از تصاویر و میمهای منتشرشده در این شبکه با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تولید شده بود.
🔸گردانندگان این حسابها برای جلب توجه بیشتر، روزنامهنگاران و سیاستمداران واقعی را در پستهای خود تگ میکردند و حتی مستقیما برای رسانهها و چهرههای سیاسی پیام میفرستادند تا آنها را به همکاری در تولید محتوا ترغیب کنند. به گفته متا، این تلاشها به نتیجه نرسیده است.
برای پنهان کردن محل واقعی فعالیت نیز از پروکسیها و سرویسهای میزبانی مستقر در آمریکا و کانادا استفاده میشد.
متا گفته اطلاعات مربوط به این شبکه را در اختیار نهادهای مجری قانون آمریکا قرار داده است.
🔸این نخستین بار نیست که شبکههای اجتماعی حسابهایی مرتبط با ایران را شناسایی میکنند که با هویت جعلی، خود را شهروند کشورهای دیگر معرفی کرده و تلاش میکنند بر فضای سیاسی و اجتماعی آن کشورها تاثیر بگذارند. تفاوت مهم این پرونده، استفاده از هوش مصنوعی در بخشی از فرایند تولید محتواست.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤8👍2😍1
Forwarded from تواناتک Tavaanatech
سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) داروی جدیدی را برای درمان سرطان پیشرفته لوزالمعده تایید کرد
سازمان غذا و داروی آمریکا(FDA) یک داروی جدید به نام «Rasonque» با نام علمی «daraxonrasib» را برای درمان گروهی از بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته لوزالمعده تایید کرده است.
🔹این دارو به صورت قرص و روزی یکبار مصرف میشود و نوعی پروتئین به نام «RAS» را هدف قرار میدهد؛ پروتئینی که در رشد بسیاری از تومورهای لوزالمعده نقش مهمی دارد.
این دارو برای همه بیماران مبتلا به سرطان لوزالمعده نیست. تایید آن مربوط به بزرگسالانی است که سرطان آنها به دیگر بخشهای بدن گسترش پیدا کرده و پیش از این دستکم یک درمان دارویی دریافت کردهاند، یا امکان استفاده از درمانهای چنددارویی برای آنها وجود ندارد.
🔹در یک آزمایش بالینی با حضور ۵۰۰ بیمار، میانه طول عمر بیمارانی که این دارو را دریافت کردند ۱۳.۲ ماه بود؛ در حالی که این عدد برای بیمارانی که شیمیدرمانی معمول دریافت کردند ۶.۷ ماه گزارش شد.
همچنین مدت زمانی که بیماری بدون پیشرفت باقی ماند، در گروه دریافتکننده داروی جدید ۷.۲ ماه و در گروه شیمیدرمانی ۳.۶ ماه بود.
🔹سرطان غدهای لوزالمعده که در پزشکی «آدنوکارسینوم پانکراس» نامیده میشود، حدود ۹۰ تا ۹۵ درصد موارد سرطان لوزالمعده را تشکیل میدهد. این بیماری معمولا دیر تشخیص داده میشود، سرعت پیشرفت بالایی دارد و گزینههای درمانی آن نیز محدود است.
سازمان غذا و داروی آمریکا این دارو را در مسیر بررسی سریع داروهای مهم ارزیابی کرده و تایید آن حدود ۶.۵ ماه زودتر از موعد تعیینشده صادر شده است.
🔹از عوارض شایع این دارو میتوان به التهاب و جوش پوستی، اسهال، التهاب دهان، تهوع، خستگی، استفراغ، درد شکم، ورم، کاهش اشتها و خونریزی اشاره کرد.
با این حال، تایید این دارو به معنای کشف «درمان قطعی سرطان لوزالمعده» نیست. این دارو یک گزینه درمانی تازه برای گروه مشخصی از بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته و گسترشیافته لوزالمعده است که در آزمایشهای بالینی نتایج امیدوارکنندهای نشان داده است.
🔗 لینک مقاله در وبسایت FDA
📱 tavaanatech
سازمان غذا و داروی آمریکا(FDA) یک داروی جدید به نام «Rasonque» با نام علمی «daraxonrasib» را برای درمان گروهی از بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته لوزالمعده تایید کرده است.
🔹این دارو به صورت قرص و روزی یکبار مصرف میشود و نوعی پروتئین به نام «RAS» را هدف قرار میدهد؛ پروتئینی که در رشد بسیاری از تومورهای لوزالمعده نقش مهمی دارد.
این دارو برای همه بیماران مبتلا به سرطان لوزالمعده نیست. تایید آن مربوط به بزرگسالانی است که سرطان آنها به دیگر بخشهای بدن گسترش پیدا کرده و پیش از این دستکم یک درمان دارویی دریافت کردهاند، یا امکان استفاده از درمانهای چنددارویی برای آنها وجود ندارد.
🔹در یک آزمایش بالینی با حضور ۵۰۰ بیمار، میانه طول عمر بیمارانی که این دارو را دریافت کردند ۱۳.۲ ماه بود؛ در حالی که این عدد برای بیمارانی که شیمیدرمانی معمول دریافت کردند ۶.۷ ماه گزارش شد.
همچنین مدت زمانی که بیماری بدون پیشرفت باقی ماند، در گروه دریافتکننده داروی جدید ۷.۲ ماه و در گروه شیمیدرمانی ۳.۶ ماه بود.
🔹سرطان غدهای لوزالمعده که در پزشکی «آدنوکارسینوم پانکراس» نامیده میشود، حدود ۹۰ تا ۹۵ درصد موارد سرطان لوزالمعده را تشکیل میدهد. این بیماری معمولا دیر تشخیص داده میشود، سرعت پیشرفت بالایی دارد و گزینههای درمانی آن نیز محدود است.
سازمان غذا و داروی آمریکا این دارو را در مسیر بررسی سریع داروهای مهم ارزیابی کرده و تایید آن حدود ۶.۵ ماه زودتر از موعد تعیینشده صادر شده است.
🔹از عوارض شایع این دارو میتوان به التهاب و جوش پوستی، اسهال، التهاب دهان، تهوع، خستگی، استفراغ، درد شکم، ورم، کاهش اشتها و خونریزی اشاره کرد.
با این حال، تایید این دارو به معنای کشف «درمان قطعی سرطان لوزالمعده» نیست. این دارو یک گزینه درمانی تازه برای گروه مشخصی از بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته و گسترشیافته لوزالمعده است که در آزمایشهای بالینی نتایج امیدوارکنندهای نشان داده است.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤10😍1
Forwarded from تواناتک Tavaanatech
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
همسر جاویدنام امیر احمدوند:
آن روز که گفتم حالم خیلی خوبه، واقعا خوب بودم، چون تو کنارم بودی
نیلوفر، همسر جاویدنام امیر احمدوند با انتشار ویدئویی از همسرش در صفحه اینستاگرام خود نوشت:
امیر احمدوند، بازیگر تئاتر، قهرمان مویتای و بوکس، شامگاه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در فلکه دوم تهرانپارس با شلیک مستقیم نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی جان باخت. او در حالی کشته شد که مدتکمی با تولد نخستین فرزندش فاصله داشت.
به گفته نزدیکان، امیر از پدر شدن سرشار از امید و شادی بود و برای پسرش نیز نام «دیار» را انتخاب کرده بود. همکارانش از او بهعنوان انسانی مهربان، آرام و دوستداشتنی یاد میکنند.
مرگ امیر احمدوند، همچون بسیاری دیگر از جانباختگان ۱۸ دیماه، زخمی عمیق بر حافظه جمعی جامعه بر جای گذاشته است؛ زخمی که با تولد فرزندی بیپدر، معنایی تلختر یافته است.
◾️شبکههای اجتماعی میتوانند روایت خانوادههای داغدار و دادخواه را از سکوت و فراموشی بیرون بیاورند. انعکاس و بازنشر روایت جانباختگان، به شنیدهشدن صدای این خانوادهها، ثبت حقیقت و زندهماندن خواسته آنان برای دادخواهی کمک میکند.
#امیر_احمدوند
💸 tavaanatech
آن روز که گفتم حالم خیلی خوبه، واقعا خوب بودم، چون تو کنارم بودی
نیلوفر، همسر جاویدنام امیر احمدوند با انتشار ویدئویی از همسرش در صفحه اینستاگرام خود نوشت:
"امیر جانم
تو همیشه میگفتی:
«این آهنگ ماست…»
و شاید هیچوقت فکر نمیکردیم
یک روز، تمام کلمههایش را زندگی کنیم.
آن روز که گفتم «حالم خیلی خوبه»،
واقعاً خوب بودم…
چون تو کنارم بودی."
امیر احمدوند، بازیگر تئاتر، قهرمان مویتای و بوکس، شامگاه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در فلکه دوم تهرانپارس با شلیک مستقیم نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی جان باخت. او در حالی کشته شد که مدتکمی با تولد نخستین فرزندش فاصله داشت.
به گفته نزدیکان، امیر از پدر شدن سرشار از امید و شادی بود و برای پسرش نیز نام «دیار» را انتخاب کرده بود. همکارانش از او بهعنوان انسانی مهربان، آرام و دوستداشتنی یاد میکنند.
مرگ امیر احمدوند، همچون بسیاری دیگر از جانباختگان ۱۸ دیماه، زخمی عمیق بر حافظه جمعی جامعه بر جای گذاشته است؛ زخمی که با تولد فرزندی بیپدر، معنایی تلختر یافته است.
◾️شبکههای اجتماعی میتوانند روایت خانوادههای داغدار و دادخواه را از سکوت و فراموشی بیرون بیاورند. انعکاس و بازنشر روایت جانباختگان، به شنیدهشدن صدای این خانوادهها، ثبت حقیقت و زندهماندن خواسته آنان برای دادخواهی کمک میکند.
#امیر_احمدوند
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🕊16❤3💔3
Forwarded from تواناتک Tavaanatech
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خشم مالباختگان FNDK در تالش به خیابان کشیده شد
ویدئوهای منتشرشده در شبکههای اجتماعی نشان میدهد گروهی از مالباختگان پروژه سرمایهگذاری و کلاهبرداری FNDK، روز پنجشنبه پنجم شهریور مقابل داروخانهای در تالش تجمع کردهاند؛ مکانی که معترضان آن را به افراد مرتبط با این مجموعه نسبت میدهند.
در بخشی از تصاویر، شماری از معترضان خشمگین در حال تلاش برای تخریب و آتش زدن این داروخانه دیده میشوند. ارتباط دقیق این داروخانه با گردانندگان FNDK هنوز به صورت رسمی تایید نشده است.
◾️پس از این تجمع، دادستانی تالش اعلام کرد پرونده فعالیت FNDK و بازگردانده نشدن پول شماری از سرمایهگذاران در دست بررسی است. مقامهای قضایی همچنین از مالباختگان خواستهاند رسیدهای پرداخت، اطلاعات حسابها، پیامها و دیگر مدارک خود را نگهداری کنند.
⚠️ اما چرا شمار زیادی از مردم گرفتار چنین پروژهای شدند؟
پاسخ را نمیتوان فقط در طمع برای سود بیشتر خلاصه کرد. FNDK با کنار هم گذاشتن عباراتی مانند «هوش مصنوعی»، «ربات معاملهگر»، «الگوریتم پیشرفته» و «معاملات شبکهای» تلاش کرده بود تصویری علمی و حرفهای از خود بسازد؛ در حالی که هیچ گزارش حسابرسی مستقل، سابقه روشن معاملات یا اطلاعات قابل راستیآزمایی درباره مدیران آن منتشر نشده بود.
🔴 این مجموعه همچنین مدعی فعالیت در نیویورک و برخورداری از ثبت مالی MSB بود. عنوانی که برای بسیاری از کاربران مانند یک مجوز معتبر آمریکایی به نظر میرسید. با این حال، شبکه مقابله با جرایم مالی آمریکا، FinCEN، صراحتا اعلام کرده است که ثبت نام یک مجموعه در فهرست MSB به معنای تایید اعتبار، قانونی بودن فعالیت سرمایهگذاری یا تضمین دارایی مشتریان نیست؛ حتی اطلاعات این فهرست نیز از سوی خود متقاضیان ارائه میشود و FinCEN آنها را تایید نمیکند.
🔴 عامل مهم دیگر، پرداخت سود به اعضای اولیه و پاداش برای معرفی افراد جدید بود. بر اساس گزارش رسانهها و روایت مالباختگان، این شبکه تا چند ماه پیش سودهای قابلتوجهی پرداخت میکرد و برخی اعضا با اضافه کردن زیرمجموعه درآمد بیشتری به دست میآوردند. همین پرداختهای اولیه باعث شد بسیاری از مردم تصور کنند با یک سرمایهگذاری واقعی روبهرو هستند. این دقیقا با الگوی شناختهشده طرحهای پانزی همخوانی دارد؛ پول اعضای تازه برای پرداخت سود اعضای قدیمی مصرف میشود و شبکه فقط تا زمانی دوام میآورد که سرمایهگذاران جدید وارد شوند.
🔴 فشار اقتصادی، تورم شدید و کاهش مداوم ارزش پسانداز مردم نیز زمینه چنین فریبهایی را گستردهتر کرده است. وقتی درآمد عادی پاسخگوی هزینههای زندگی نیست، وعده سود روزانه و درآمد دلاری بدون ریسک برای بسیاری نه یک فرصت تفریحی، بلکه راهی خیالی برای نجات از بحران معیشتی به نظر میرسد!
💸 tavaanatech
ویدئوهای منتشرشده در شبکههای اجتماعی نشان میدهد گروهی از مالباختگان پروژه سرمایهگذاری و کلاهبرداری FNDK، روز پنجشنبه پنجم شهریور مقابل داروخانهای در تالش تجمع کردهاند؛ مکانی که معترضان آن را به افراد مرتبط با این مجموعه نسبت میدهند.
در بخشی از تصاویر، شماری از معترضان خشمگین در حال تلاش برای تخریب و آتش زدن این داروخانه دیده میشوند. ارتباط دقیق این داروخانه با گردانندگان FNDK هنوز به صورت رسمی تایید نشده است.
◾️پس از این تجمع، دادستانی تالش اعلام کرد پرونده فعالیت FNDK و بازگردانده نشدن پول شماری از سرمایهگذاران در دست بررسی است. مقامهای قضایی همچنین از مالباختگان خواستهاند رسیدهای پرداخت، اطلاعات حسابها، پیامها و دیگر مدارک خود را نگهداری کنند.
پاسخ را نمیتوان فقط در طمع برای سود بیشتر خلاصه کرد. FNDK با کنار هم گذاشتن عباراتی مانند «هوش مصنوعی»، «ربات معاملهگر»، «الگوریتم پیشرفته» و «معاملات شبکهای» تلاش کرده بود تصویری علمی و حرفهای از خود بسازد؛ در حالی که هیچ گزارش حسابرسی مستقل، سابقه روشن معاملات یا اطلاعات قابل راستیآزمایی درباره مدیران آن منتشر نشده بود.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍4💯1
Forwarded from تواناتک Tavaanatech
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
۱۵ سال حبس برای محمد ابراهیمی، فارغالتحصیل رشته نقاشی
حکم حبس محمد ابراهیمی، از بازداشتشدگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، در دادگاه تجدیدنظر از ۲۰ سال به ۱۵ سال حبس تعزیری کاهش یافت.
محمد ابراهیمی، فارغالتحصیل رشته نقاشی از دانشگاه علم و فرهنگ، اوایل بهمنماه ۱۴۰۴ در تهران بازداشت شده بود.
🔸او پیشتر در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، با اتهامهایی از جمله «لیدری اعتراضات»، «اجتماع و تبانی» و «تشویش اذهان عمومی» به مجموع ۲۰ سال زندان محکوم شده بود. پس از اعتراض به این حکم و بررسی پرونده در مرحله تجدیدنظر، مجازات او به ۱۵ سال حبس تعزیری تغییر کرد.
ظاهرا از نگاه حکومت، قلممو، بوم نقاشی، صدا، اندیشه و اعتراض از فساد، غارت و سرکوب خطرناکترند. هنرمند را زندانی میکنند، خواننده را ممنوعالکار میکنند، صفحه هنرمندان را میبندند و برای معترضان پرونده میسازند؛ سپس همین سکوت اجباری را امنیت مینامند.
🔸این احکام سنگین فقط مجازات یک فرد نیست؛ پیامی از طرف حکومت برای تمام هنرمندان و جوانان است: یا ساکت بمانید و آنچه حکومت میخواهد به تصویر بکشید، یا سالهای زندگیتان را در زندان از دست بدهید!
💸 tavaanatech
حکم حبس محمد ابراهیمی، از بازداشتشدگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، در دادگاه تجدیدنظر از ۲۰ سال به ۱۵ سال حبس تعزیری کاهش یافت.
محمد ابراهیمی، فارغالتحصیل رشته نقاشی از دانشگاه علم و فرهنگ، اوایل بهمنماه ۱۴۰۴ در تهران بازداشت شده بود.
🔸او پیشتر در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، با اتهامهایی از جمله «لیدری اعتراضات»، «اجتماع و تبانی» و «تشویش اذهان عمومی» به مجموع ۲۰ سال زندان محکوم شده بود. پس از اعتراض به این حکم و بررسی پرونده در مرحله تجدیدنظر، مجازات او به ۱۵ سال حبس تعزیری تغییر کرد.
ظاهرا از نگاه حکومت، قلممو، بوم نقاشی، صدا، اندیشه و اعتراض از فساد، غارت و سرکوب خطرناکترند. هنرمند را زندانی میکنند، خواننده را ممنوعالکار میکنند، صفحه هنرمندان را میبندند و برای معترضان پرونده میسازند؛ سپس همین سکوت اجباری را امنیت مینامند.
🔸این احکام سنگین فقط مجازات یک فرد نیست؛ پیامی از طرف حکومت برای تمام هنرمندان و جوانان است: یا ساکت بمانید و آنچه حکومت میخواهد به تصویر بکشید، یا سالهای زندگیتان را در زندان از دست بدهید!
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🕊8💔3