مصطفی معین وزیر پیشین علوم ۲۵ سال پس از سرکوب خونین دانشجویان در واقعه کوی دانشگاه در سال ۱۳۷۸ در گفتگو با کافه‌خبر خبرآنلاین گفت:
«دانشجو در این حادثه قربانی شد چون گناهی نداشت، امانتی بود در دستان ما، کوی خانه او بود اما شبانه به او حمله کردند، دست و پای او را شکستند، از بالای بام پرتابش کردند، ویژگی جوان و دانشجو این است که آرمان‌خواه باشد، آرمان‌خواهی که چیز بدی نیست.»

فردا سالگرد حمله وحشیانه به کوی دانشگاه است. و پس از ۲۵ سال اکنون وزیر آن زمان علوم دولت خاتمی اذعان کرده که دانشجو در آن حادثه قربانی شده است.


اما ۲۵ سال پیش در کوی دانشگاه چه گذشت؟
روزنامه «سلام» در ۱۵ تیرماه ۱۳۷۸ تیتر می‌زند که سعید امامی - مجری قتل‌های زنجیره‌ای - مجری اصلی طرح قانون مطبوعات بوده است. این روزنامه ۱۶ تیرماه توقیف می‌شود. غروب پنج‌شنبه ۱۷ تیرماه، دانشجویان برای اعتراض به توقیف سلام، در کوی دانشگاه گرد می‌آیند. تظاهرات دانشجویان تا پاسی از شب طول می‌کشد. نیروی‌انتظامی به همراه نیروهای لباس‌شخصی به کوی یورش می‌آورند. دانشجویان به شدت مضروب و مصدوم می‌شوند و حتی سرپرست کوی دانشگاه و معاون دانشجویی دانشگاه تهران بازداشت می‌شوند.
اما خشم نیروهای حزب‌اللهی نمی‌خوابد. ساختمان‌های مختلف کوی محل تاخت‌وتاز نیروهای حزب‌اللهی می‌شود و تا سپیده‌دم آن روز، دانشجویان به شدت کتک می‌خورند. روایت‌هایی از پرت‌کردن دانشجویان از طبقات بالا وجود دارد. با فریاد «یا حسین» و «یا زهرا» حتی به مسجد کوی حمله می‌برند و دانشجویان نمازگزار را نیز به شدت زیر ضرب می‌گیرند. در ساختمان‌ها گاز اشک‌آور می‌زنند. دانشجویان احساس خفگی می‌کنند. در راهروها دالان مرگ درست می‌کنند و بر سر و روی دانشجویان بی‌پناه باتوم می‌کوبانند.
ادامه را بخوانید:
https://tavaana.org/18tir1378/

#یاری_مدنی_توانا
#کوی_دانشگاه
#دانشجو
#سعید_زینالی
#عزت_الله_ابراهیم_نژاد
#فرشته_موسوی
#تامی_حامی_فر
@Tavaana_TavaanaTech

مادری که بیست و پنج سال به دنبال فرزندش میگردد

بیست و پنج سال گذشت، چه بلایی سر #سعید #زینالی آمده؟ سعید زینالی کجاست ؟؟

این صدای مادر سعید #زینالی است، #دانشجویی که ۲۵ سال است خبری از او نیست... سعید زینالی دانشجویی ۲۳ ساله ای بود چند روز بعد از ۱۸ تیر ۷۸ در منزل خود بازداشت شد اما به جز یک تماس تلفنی هیچ خبری از او در دست نیست.اکرم نقابی، مادر سعید زینالی بیست سال است که برای گرفتن نشانه ای از فرزندش به بسیاری از مراکز قضایی، دولتی و نیز مجلس شورای اسلامی رفته و یا نامه نوشته است اما به او گفته اند پیگیر فرزندت نباش شما، دنبال چهار تا استخوان می گردی.

مادر سعید زینالی خودش هم بازداشت و زندانی شد، دخترش را زندانی کردند، همسرش را از کار اخراج و سپس در بند ۲ الف سپاه زندانی کردند، همه و همه تا از سرنوشت فرزندش سؤالی نکند.من یک مادر هستم که ۲۵ سال است بچه‌‌ام را برای ده دقیقه بردند و من دنبال خبری از سرنوشت سعیدم هستم ببینم خدایا، چه بر سرش آمد؟ زنده است؟ من هیچی ندارم، نه قبری، نه نشانه‌‌ای، مانده‌‌ام چه کار باید بکنم، ولی دلم می‌سوزد برای تک‌تک مادران که هر روز یک مادر داغدار می‌شود. شکستن قلب مادرها را تک‌تک حس می‌کنم، چون ۲۵ سال من خودم همین بودم و دلم می‌خواهد یکجا این تمام شود، ولی متأسفانه نمی‌دانم به کجا باید صدایمان را برسانیم و کجا باید برویم که دیگر مادری داغدار نشود.

بیست و پنج سال است سعید زینالی را دستگیر و زندانی کردند ولی بی شک یاد و خاطره اش همیشه در روح و قلب این مادر است اما چه فایده که یاد سعید با افسوس نبودنش گره خورده است... مادر عزیزم !! بدان که یاد فرزندت سعید تا همیشه برای ما جاودان است و ما همیشه به نیکی از پسرت سعید یاد میکنیم ، مادر عزیزم ، در این راه شما تنها نیستید و ما همه در کنارنتان خواهیم بود ، ما همه فریادت خواهیم شد ، ما همه راه سعید را ادامه می دهیم تا دیکتاتور زمانه علی خامنه ای از میان برود ، صدای عدالت خواهی شما بزرگترین جنبش است در قلب ما و بزرگترین ترس در دل ظالم.

صدای مظلومیت مادر سعید زینالی و دیگر مادران دادخواه وطن باشیم.

از اینستاگرام مسعود علی‌زاده

#زن_زندگی_آزادی
#مهساامینی
#سعید_زینالی_کجاست
#سعید_زینالی_را_فراموش_نمیکنیم
#۱۸تیر۷۸
#علیه_فراموشی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavsana_TavaanaTech

مادری که ۲۵ سال به دنبال فرزندش می‌گردد

مادر سعید زینالی به دلیل دادخواهی بازداشت و زندانی شد، خواهر سعید زینالی را هم زندانی کرده‌اند، پدر سعید زینالی را هم از کار اخراج کردند و در بند ۲ الف سپاه زندانی کردند، به جرم! دادخواهی۔
از یاد نبریم


مادر سعید زینالی، ۱۸ تیر، ۲۵ سال بعد
‎طرح از مانا نیستانی

منتشرشده در ایران‌وایر


#کوی_دانشگاه #۱۸_تیر #سعید_زینالی
#یاری_مدنی_توانا
#کارتون_بازنشر

@Farsi_Iranwire
@mananey
@Tavaana_TavaanaTech

برنامه یادبود کوی دانشگاه سال ۱۳۷۸ و جنایت بازداشتگاه کهریزک سال۱۳۸۸

امروز مراسمی در سالگرد فاجعه کهریزک در سال ۱۳۸۸ و جنایت حمله به کوی دانشگاه درسال ۱۳۷۸، در شهر هامبورگ آلمان برگزار شد.

در این مراسم مهرداد لهراسبی زندانی سیاسی کوی دانشگاه،
مسعود علیزاده زندانی سیاسی کهریزک، الناز زینلی خواهر سعید زینلی از ناپدیدشدگان کوی دانشگاه سال۱۳۷۸، مادر جاویدنام ابوالفضل امیرعطایی و پارسا قبادی آسیب دیده چشمی انقلاب مهسا حضور داشتند
این برنامه با همکاری انجمن اتحاد ایرانیان هامبورگ و انجمن می گو هامبورگ برگزار شد.

#کوی_دانشگاه #جنایت_کهریزک #انقلاب_۱۴۰۱ #سعید_زینالی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

سخنرانی خواهر سعید زینالی، ۲۵ سال پس از ناپدیدسازی قهری برادرش

هامبورگ، ۱۴ جولای ۲۰۲۴
مادری که بیست و پنج سال به دنبال فرزندش میگردد

بیست و پنج سال گذشت، چه بلایی سر #سعید #زینالی آمده؟ سعید زینالی کجاست ؟؟

سعید زینالی دانشجویی بود که که ۲۵ سال است خبری از او نیست... سعید زینالی دانشجویی ۲۳ ساله‌ای بود چند روز بعد از ۱۸ تیر ۷۸ در منزل خود بازداشت شد اما به جز یک تماس تلفنی هیچ خبری از او در دست نیست.اکرم نقابی، مادر سعید زینالی بیست سال است که برای گرفتن نشانه‌ای از فرزندش به بسیاری از مراکز قضایی، دولتی و نیز مجلس شورای اسلامی رفته و یا نامه نوشته است اما به او گفته اند پیگیر فرزندت نباش شما، دنبال چهار تا  استخوان می‌گردی.

مادر سعید زینالی خودش هم بازداشت و زندانی شد، دخترش را زندانی کردند، همسرش را از کار اخراج و سپس در بند ۲ الف سپاه زندانی کردند، همه و همه تا از سرنوشت فرزندش سؤالی نکند.

بیست و پنج سال است سعید زینالی را دستگیر و زندانی کردند ولی بی شک یاد و خاطره‌اش همیشه در روح و قلب این مادر است اما چه فایده که یاد سعید  با افسوس نبودنش گره خورده است...

صدای مظلومیت خانواده سعید زینالی و دیگر خانواده‌های دادخواه وطن باشیم.

#زن_زندگی_آزادی
#مهساامینی
#سعید_زینالی_کجاست
#سعید_زینالی_را_فراموش_نمیکنیم
#۱۸تیر۷۸
#علیه_فراموشی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavsana_TavaanaTech

روز گذشته زادروز جاویدنام عادل کیان‌پور بود. خانواده و بستگانش با حضور مادر سعید زینالی - جوانی که از تیر ماه ۱۳۷۸ توسط حکومت ناپدیدسازی قهری شده - زادروزش را جشن گرفتند و یادش را گرامی داشتند.

عادل کیانپور  زندانی سیاسی‌ای بود که از چهارم دی‌ماه سال ۱۴۰۰ در اعتراض به محرومیت از حق دادرسی عادلانه و بدون رسيدگى پزشكى اعتصاب غذای خود را آغاز کرده بود و در پی وخامت حال بعدازظهر روز شنبه، ۱۱ دی ۱۴۰۰ در زندان شیبان اهواز جان باخت.

این زندانی سیاسی پیش‌تر طی حکمی از سوی دادگاه انقلاب اهواز، به اتهام‌های «تبلیغ علیه نظام»، «تبلیغ به سود گروه‌های مخالف» و «تشویش اذهان عمومی به قصد برهم زدن امنیت ملی» به تحمل سه سال حبس تعزیری محکوم شده بود.

عادل آن سال مهر ماه دچار بیماری کرونا شده بود ولی به او مرخصی نداده بودند.

مادر آقای کیانپور پس از زندانی‌شدن فرزندش دچار سکته شده و در وضعیت مناسبی به‌سر نمی‌برد.

عادل که مدتی به یک گروه در کردستان عراق پیوسته بود، وقتی فکر کرد فریب خورده، به ایران بازگشته بود و خود را تسلیم کرده و تبرئه شده بود، اما مجددا بازداشت شد و در ممنوعیت ملاقات ماه‌ها تخت شکنجه قرار گرفته بود. او به سه سال حبس محکوم شد. همسرش از او در این مدت جدا شد

چند بار اعتصاب غذا کرد که اعتنایی نکردند و وعده وعید دادند. با توجه‌ به شرایطی که برایش پیش امده بود در یک فایل صوتی خطاب به «محسنی اژه‌ای»گفت: «مگه نگفتین هر کس خارج کشور هست ما کمک می‌کنیم به زندگی برگرده؟ منظورتون از زندگی، زندگی تو زندان بود؟ اینجور رفتارها رو نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم.»

بعد از گذشت ۵ ماه، ۲ میلیارد و ۲۵۰ میلیون تومان وثیقه تعیین کردند که موقتا از زندان آزاد شود، اما ماموران نگذاشتند که مادرش وثیقه بگذارد. متعاقباً در زندان به کرونا مبتلا شد. ...چهارم دی ماه اعتصاب غذا کرد و یازدهم درگذشت.

#علیه_فراموشی #یادمون_نمیره #عادل_کیانپور #سعید_زینالی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

گمان می‌کردند برادرش در سال ۲۰۱۲ توسط حکومت بشار اسد به قتل رسیده. فریاد می‌زنند «عایش» یعنی زنده است زندگی می‌کند و نگاه ناباورانه و ذوقی که قابل وصف نیست.
پس از شکستن در زندان‌های دیکتاتور سوریه و آزادشدن زندانیان تصاویر دردناکی از دیدار مجدد این افراد با خانواده‌های‌شان منتشر می‌شود.
به امید آزادی ایران و در آغوش‌کشیدن سعید زینالی و هزاران زندانی دیگر که ناپدید! شدند.

#سعید_زینالی
#یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#سوریه
#ایران

@Tavaana_TavaanaTech

سعید زینالی کجاست؟

۲۵ سال از روزی که سعید زینالی، دانشجوی ۲۳ ساله، چند روز پس از وقایع ۱۸ تیر ۷۸ از منزل خود بازداشت شد، می‌گذرد. از آن روز تا کنون، خانواده او تنها یک تماس تلفنی از او دریافت کرده‌اند و هیچ خبر دیگری از سرنوشتش ندارند. مادرش، خانم اکرم نقابی، در تمام این سال‌ها به‌دنبال پاسخ، از مراکز قضایی و دولتی گرفته تا مجلس شورای اسلامی، رفته است. اما پاسخی که به او داده‌اند، چیزی جز تحقیر و تهدید نبوده است. به او گفته‌اند: «پیگیر فرزندت نباش، دنبال چهار تا استخوان می‌گردی.»

این مادر رنج‌کشیده نه تنها بی‌خبری از فرزندش را تحمل کرده، بلکه خود نیز بازداشت و زندانی شده است. دخترش را زندانی کردند، همسرش را از کار اخراج و در بند ۲ الف سپاه زندانی کردند، فقط برای اینکه او را وادار کنند سکوت کند و از پرسیدن سرنوشت فرزندش دست بردارد.

اکرم نقابی می‌گوید:

> «۲۵ سال است که بچه‌ام را برای ده دقیقه بردند و من دنبال خبری از سرنوشت سعیدم هستم. خدایا، چه بر سرش آمد؟ زنده است؟ نه قبری دارم، نه نشانه‌ای، مانده‌ام چه کار باید بکنم. دلم برای تک‌تک مادران می‌سوزد که هر روز یک مادر داغدار می‌شود. شکستن قلب مادرها را تک‌تک حس می‌کنم، چون ۲۵ سال خودم همین بودم. دلم می‌خواهد یک جا این تمام شود.»



تصاویر بازگشت زندانیان سوریه‌ای به آغوش خانواده‌هایشان پس از سقوط رژیم بشار اسد، امیدی دوباره در دل بسیاری از مردم ایران زنده کرده است. تصویری از خواهری که برادرش را پس از سال‌ها زنده در زندان‌های مخوف بشار اسد یافت، یادآور مادرانی مانند اکرم نقابی است؛ مادرانی که سال‌ها در انتظار شنیدن خبری از عزیزانشان هستند. آیا روزی خواهد رسید که سعید زینالی نیز پس از سرنگونی رژیم علی خامنه‌ای به خانه بازگردد؟

مظلومیت مادر سعید زینالی، نماد درد و رنج همه مادرانی است که سال‌ها در سکوت، با امید ویران‌نشده، به دنبال خبری از فرزندانشان بوده‌اند. سکوت ما، خیانتی است به صدای این مادران. امروز باید صدای اکرم نقابی باشیم، باید بپرسیم: سعید زینالی کجاست؟

به امید روزی که این مادر بزرگوار و همه مادران داغدار، سرنوشت عزیزانشان را بدانند و دیگر هیچ مادری در این سرزمین قلب شکسته‌ای نداشته باشد.

از صفحه مسعود علیزاده

مرتبط:
ناپدیدسازی قهری؛ جرم بین‌المللی و جنایت علیه بشریت

https://tavaana.org/day_disappeared/

#۱۸تیر۷۸
#کوی_دانشگاه
#سعید_زینالی_کجاست #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

خانواده‌های دادخواه، بار دیگر در تکاپوی برپایی نمایشگاه دیگری با عنوان «آنچه باقی ماند»، این بار در وین اتریش هستند. سوران، برادر جاویدنام برهان منصورنیا، ضمن انتشار عکسی از لباس‌های سعید زینالی، نوشت:


چند هفته پیش، لباس‌های #سعید_زینالی به دست‌مان رسید. پیراهنی سفید، با ردی از زردیِ زمان، و یک کراوات، همان‌قدر ساده، همان‌قدر محترم. چند ده دقیقه فقط نگاهش کردم. لمسش کردم. صدایی بی‌صدا از میان پارچه‌ها بلند می‌شد. انگار خودِ سعید آن‌جا بود، ایستاده در روشنایی...

اولین‌بار که تصویر سعید را دیدم، دانشجوی ترم اول کارشناسی بودم. بعدتر، با صدای آرام اما قاطعِ #فرزاد_کمانگر آشنا شدم. نمی‌دانم دقیقاً کی، اما کم‌کم تصویر سعید و صدای فرزاد در ذهنم به هم گره خوردند؛ انگار صدای فرزاد، از تصویر سعید می‌آمد. شده بودند بخشی از زندگی روزمره‌ام، عکس‌ها، صداهای ضبط‌شده، روایت‌هایی که نسل به نسل چرخیدند...

بسیار تلاش کردیم یادگاری‌ای از فرزاد هم در نمایشگاه #آنچه_باقی_ماند باشد. اگر شما یا اطرافیان‌تان از او یادبودی دارید، لطفاً به یکی از انجمن‌ها یا برگزارکنندگان نمایشگاه اطلاع دهید.

«آن‌چه باقی ماند» فقط نمایشگاه اندوه نیست. موزه‌ی مبارزه است. حافظه‌ی صدها جان عزیزی که صدایشان، آرام یا بلند، در روان ما می‌پیچد؛ صدایی که هر روز آزادی را در گوش‌مان زمزمه می‌کند.

لباسِ سعید، تصویرش، و برای من صدای فرزاد، برای نخستین‌بار در کنارمان خواهند بود؛ در چهارم و پنجم آوریل، در وینِ اتریش، در چهارمین دوره‌ی نمایشگاه «آن‌چه باقی ماند»...

مرتبط:
آنچه باقی ماند، نمایشگاهی برای پاسداشت دادخواهی

https://tavaana.org/advocacy-exhibition-cologne/

#نه_به_جمهوری_اسلامی #دادخواهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مادری که بیست و شش سال به دنبال فرزندش میگردد ، سعید زینالی را ربودند و بی‌صدا، ناپدیدش کردند

۲۶ سال گذشت، چه بلایی سر #سعید #زینالی آمده؟ او کجاست ؟؟

این صدای مادر سعید #زینالی است، #دانشجویی که ۲۶ سال است خبری از او نیست... سعید زینالی دانشجویی ۲۳ ساله ای بود چند روز بعد از ۱۸ تیر ۷۸ در منزل خود بازداشت شد. مادر سعید، ۲۶ سال است که چشم به در دوخته، دل به نشانی بسته و روحش را تکه‌تکه در راهروهای بی‌پاسخ دادگاه‌ها، نهادها و دیوارهای بسته جا گذاشته.نه فقط خودش، که دخترش را زندانی کردند، همسرش را از کار انداختند، خانواده‌اش را درهم کوبیدند، فقط برای آنکه بگویند:فراموش کن. نپرس. دنبال چهار تا استخوان نباش...

من یک مادر هستم...

مادری که ۲۶ سال پیش، فرزند جوانش را برای ده دقیقه بردند و دیگر هرگز برنگرداندند. ۲۶ سال است که دنبال خبری، نشانی، یا حتی یک نشانه‌ام تا بفهمم چه بر سر سعیدم آمد.زنده است؟ اسیر است؟ جانش را گرفتند؟
من هیچ ندارم… نه قبری که اشکم را بر آن بریزم، نه سنگی که دست بر آن بکشم، نه حتی یک تکه خاک که بگویم فرزندم این‌جاست...

تنها مانده‌ام با یک دنیا سؤال و یک دل پر از داغ.

۲۶ سال است که قلبم هر روز می‌شکند. هر شب، در تاریکی، با اشک می‌خوابم و هر صبح با امیدی پوسیده از خواب بیدار می‌شوم. امیدی که نه از پاسخ، که از مادری ریشه می‌گیرد.دلم نه فقط برای فرزند خودم، که برای تک‌تک مادرانی می‌سوزد که هر روز، یکی‌شان داغدار می‌شود، هر روز، مادری چشم‌به‌راه می‌ماند، بی‌پاسخ، بی‌صدا...

من تمام این سال‌ها، خودم همین بوده‌ام.
من داغ مادرانه را با گوشت و پوست حس کرده‌ام و تنها آرزویم این است که یک روز، این رنج تمام شود. اما نمی‌دانم… نمی‌دانم صدایمان را کجا باید برد؟
به که باید گفت؟کجا بروم که شاید یک‌بار برای همیشه هیچ مادری در این سرزمین داغدار نشود.

بیاییم همگی صدای مادران باشیم، صدای اکرم نقابی، صدای سعید زینالی و صدای تمام فرزندانی که در تاریکی بلعیده شدند.
تا دیگر هیچ مادری، تنها اشک نریزد.

✍️مسعود علیزاده masoudalizadeh___

#سعید_زینالی_کجاست
#سعید_زینالی_را_فراموش_نمیکنیم
#۱۸تیر۷۸
#علیه_فراموشی
#اکبر_محمدی_هجده_تیر
#فرشته_علیزاده_کجاست #فرشته_علیزاده #سعید_زینالی #اکبر_محمدی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

۱۸ تیر، زخمی در حافظه، گامی در راه آزادی

✍🏽 بینش نوروزی | ۱۸ تیر ۱۴۰۴

۱۸ تیر، نه فقط یادآور شبی‌ست که به خوابگاه کوی دانشگاه حمله شد، بلکه نمادی‌ست از زخمی که جامعه‌ی ما از سرکوب اندیشه و اعتراض بر تن دارد.

در آن شب و روزها،
دانشجویانی که پرسیدند، ایستادند، نوشتند و فریاد زدند، با باتوم و گلوله پاسخ گرفتند. برخی جان باختند، برخی سلامتی‌شان را از دست دادند، و بسیاری تا همیشه با زخم‌های ناپیدا به زندگی ادامه دادند.

اما آن رنج‌ها بی‌ثمر نماند.
هر جنبش، هر فریاد، هر مقاومت مدنی،
دیوار ترس را ترک انداخت و پایه‌های استبداد را فرسوده‌تر کرد.

امروز،
حکومت از همیشه ضعیف‌تر است؛ نه فقط به‌خاطر انباشتِ دروغ، بی‌کفایتی، بی‌عدالتی، و سرکوب. که این ضعف، ثمره‌ی تمام آن ایستادگی‌هاست:
از ۱۸ تیر تا دی ۹۶، از آبان ۹۸ تا خیزش زن، زندگی، آزادی.

اگرچه مردم هزینه‌های سنگینی پرداخته‌اند،
اما هرگز این‌چنین به آزادی نزدیک نبوده‌اند.

در این روز،
یاد و احترام خود را نثار تمام کسانی می‌کنیم که در راه آگاهی، کرامت و آزادی، ایستادند و رنج کشیدند.

و باور داریم که هیچ سرکوبی نمی‌تواند راه را برای همیشه ببندد؛ چرا که مردم، آگاه‌تر و امیدوارتر از همیشه‌اند.


از کانال تلگرام بینش نوروزی
https://t.me/BineshNowruzi

طرح از میلاد وثوقی

#۱۸تیر #فرشته_علیزاده #سعید_زینالی #عزت_ابراهیم_نژاد #کوی_دانشگاه #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

سی و یکم شهریور؛ تولدی که سه دهه است با دلتنگی گره خورده ، سعید زینالی فرزند گمشده‌ای که مادر هنوز چشم‌به‌راه اوست.

۳۱ شهریور، زادروز سعید زینالی است؛ روزی که باید پر از خنده و شادی باشد، اما بیش از سه دهه است که این روز با اشک و دلتنگی گره خورده است. روزی که مادر، پدر و خانواده‌اش باید در کنار او جشن می‌گرفتند، حالا یادآور نبودنش، سکوت بی‌رحم خانه‌ها و قلب‌هایی است که هنوز جای خالی‌اش را حس می‌کنند.

سعید زینالی، دانشجوی ۲۳ ساله دانشگاه تهران در رشته مهندسی کامپیوتر، با قلبی روشن و آرزوهایی بزرگ برای آینده، در ۲۳ تیر ۱۳۷۸ در جریان اعتراضات دانشجویی موسوم به «کوی دانشگاه» در خانه‌اش بازداشت شد و از آن روز تاکنون هیچ خبری از او در دست نیست. تنها یک تماس کوتاه با خانواده‌اش برقرار شد و پس از آن، سکوتی عمیق جای خنده‌ها و حضورش را گرفت.

مادر مهربان و داغدارش، بانو اکرم نقابی، بیش از ۲۶ سال است که هر روز با اشک و امید، با قلبی پاره و روحی خسته، به دنبال حقیقت و فرزندش می‌گردد. ۲۶ سال انتظار، ۲۶ سال درد و ۲۶ سال نگاه به هر کوچه و هر درگاه که شاید نشانی از او باشد. مادری که حتی خواسته است اگر فرزندش دیگر در میان ما نیست، حداقل محل آرامگاه او را بداند تا بتواند با آرامش، خاطره‌اش را در آغوش گیرد.

امروز، تولد سعید زینالی با خاطره‌ها و امید به عدالت گرامی داشته می‌شود، با قلب‌هایی که هنوز برای او می‌تپند و با یادش که هیچ‌گاه فراموش نمی‌شود. نبودنش زخمی است که هرگز کهنه نمی‌شود، اما یاد و نامش همچنان روشن و جاودانه است.

سعید جان، هر سال که می‌گذرد، نبودت بیشتر حس می‌شود، اما یاد تو، مظلومیتت و دلی که برایت می‌تپد، هرگز خاموش نخواهد شد. تولدت مبارک، ای فرزند گم‌شده‌ای که مادر هنوز به دنبال استخوان‌هایت است، به دنبال هر نشانی از تو، به دنبال حقیقتی که باید روشن شود…

و ما امیدواریم روزی فرا برسد که پس از سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی، سعید زینالی در زندان باشد و دوباره به آغوش مادر و خانواده‌اش بازگردد.

نوشته مسعود علیزاده
masoudalizadeh___✍️

#کوی_دانشگاه_۷۸
#سعید_زینالی_کجاست
#اکرم_نقابی
#زادروز
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
#علیه_فراموشی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

اکرم نقابی، مادر سعید زینالی، دانشجویی که توسط حکومت در تابستان ۱۳۷۸ بازداشت شد و از آن زمان تا کنون هیچ خبری از او در دست نیست، بار دیگر در جستجوی اثری از فرزندش به اداره آگاهی شاپور مراجعه کرد. این اقدام در پی انتساب خبری به یک رسانه داخلی مبنی بر پیدا شدن اجسادی در پشت سد خشک شده کرج، صورت گرفت.

دختر خانم نقابی در صفحه اینستاگرام خود نوشت:

«گاهی یک خبر... فقط یک جمله ...

می‌تواند قلب مادری را دوباره از هم پاره کند.

مادری که سال‌هاست بین امید و ترس زندگی می‌کند مادری که هر بار تلفن زنگ می‌خورد هر بار خبری پخش می‌شود هر بار اسمی از گم‌شده‌ها می‌آید دوباره تمام داغ‌هایش تازه می‌شود.

چند روز پیش گفتند در سد کرج جنازه‌های دست بسته پیدا شده. سد خشک شد، اما داغ دل خیلی‌ها دوباره پر شد. مادرم همان روز بی‌صدا از خانه بیرون رفته... به آگاهی شاپور همان جایی که سال‌ها پیش بعد از بردن سعید پرونده باز کرده بود.

رفته بود شاید شاید نشانی، اسمی، ردی از پسرش پیدا شود.

رفته بود که ببیند نکند یکی از آن جنازه‌ها سعیدش باشد. وقتی گوشی را برداشت گریه‌اش بند نمی‌آمد.

فقط گفت:

ترسیدم بهتون بگم و ناراحتتون کنم .... فقط رفتم ببینم... شاید... نکنه سعیدم بین اون‌ها باشه. سال‌ها گذشته اما دل مادرم هنوز همان جا مانده در لحظه‌ای که پسرش را بردند و گفتند:
چند تا سوال داریم زود بر میگرده...

اما هیچوقت برنگشت و مادرم هنوز بعد از این همه سال دنبال یک نشانی ست... گاهی از خدا می‌خواهد حداقل جسدش را پیدا کند و گاهی در عمق قلبش هنوز امید دارد که پسرش زنده باشد و روزی برگردد.

چقدر دردناکه؛

این که آدم بین مرگ و زندگی عزیزش معلق بماند و هیچ پاسخی نگیرد.»

برگرفته از صفحه الناز زینالی.


سعید زینالی دانشجوی دانشگاه تهران بود که در روز ۲۳ تیر ۱۳۷۸، پس از وقایع مربوط به حمله به کوی دانشگاه تهران، در منزل خود توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران بازداشت شد.

بر اساس گزارش‌های موجود، او دست‌کم تا سال ۱۳۸۱ در زندان اوین نگهداری شده است. سه ماه پس از بازداشت، تنها یک‌بار اجازه یافت با خانواده‌اش تماس تلفنی برقرار کند و از آن زمان تاکنون هیچ اطلاع رسمی یا قابل تأییدی دربارهٔ وضعیت یا سرنوشت او منتشر نشده است.

با وجود پیگیری‌های گسترده خانواده و نهادهای حقوق بشری، مقام‌های امنیتی و مسئولان زندان اوین همواره از ارائه هرگونه اطلاعات دربارهٔ او خودداری کرده‌اند.سعید زینالی فارغ‌التحصیل رشتهٔ مهندسی کامپیوتر بود و اکنون ۲۶ سال است که هیچ خبری از او در دست نیست.

سعید زینالی مصداق بارز یک ناپدید شده قهری است. جوانی که به خواهرش بی‌رحمانه گفتند دنبال چند تا استخوان می‌گردی؟

روزی حقیقت روشن خواهد شد که چه بر سر سعید زینالی و سایر مفقود شدگان آمده است.

هرگز بخشوده نخواهند شد آن‌هابی که فرزندان بسیاری را کشتند تا فرزندان مقامات جمهوری اسلامی در کشورهای غربی، زندگی لاکچری داشته باشند.

#سعید_زینالی
#اکرم_نقابی
#سعید_زینالی_کجاست
#کوی_دانشگاه_۷۸
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech