امروز سیزده خرداد چهارصد و چهار همزمان با #سه_شنبه_های_نه_به_اعدام جمعی از خانواده‌های زندانیان سیاسی به صدور احکام اعدام اعتراض کرده و خواهان لغو احکام اعدام فرزندان خود شدند.
اعدام حق زندانیان سیاسی نیست. این افراد هیچ شاکی خصوصی ندارند و از انسان‌های خوشنام این مملکت هستند. هرکسی که با آنها کوچکترین برخوردی داشته چه در زندان و چه در سطح جامعه بی اغراق شیفته رفتار و منش آنهاست.

برای نجات جانشان به حمایت نیاز دارند. لطفا با اطلاع رسانی برای لغو احکام اعدام پشتیبان خانواده ها باشیم.


در ادامه ویدیویی از خانواده زندانی سیاسی #وحید_بنی_عامریان می‌بینید که خواهان لغو حکم فرزند خود هستند. وحید و پنج زندانی سیاسی دیگر #پویا_قبادی ، #اکبر_دانشورکار #ابوالحسن_منتظر #سید_محمد_تقوی_سنگدهی و #بابک_علیپور در یک جلسه کوتاه دادگاه به صورت ناعادلانه به اعدام محکوم شده‌اند.

همچنین ویدیویی از تقاضای مادر و پدر سالخورده زندانی سیاسی #اکبر_دانشورکار برای لغو حکم اعدام فرزندشان، که تصویر او را در دست گرفته‌اند و به خیابان رفته‌اند.

با حمایت از این خانواده‌ها و ایستادن کنار آن‌ها و مبارزه با حکم ناعادلانه اعدام، تلاش کنیم تا با آگاه‌سازی جامعه، هزینه ستاندن جان انسان‌ها را برای حکومت بالا ببریم.

#نه_به_اعدام #اعدام_نکنید #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

🕊️✌️.
شریفه‌ی عزیزم

وقتی خبر تأیید دوباره‌ی حکم اعدامت را شنیدم، شوک وجودم را فرا گرفت. بی‌اختیار به روزهایی برگشتم که خودم کارگر اداره‌ی برق بودم. ده سال کار کردم و همچون هزاران کارگر دیگر، همه‌ی امیدم به همان دستمزدی بود که زندگی‌ام را می‌چرخاند. اما در سال ۱۳۹۰، به خاطر فعالیت سیاسی و بازداشتم، با دخالت مستقیم وزارت اطلاعات اخراج شدم؛ بی‌هیچ حق سنوات و بی‌هیچ پشتوانه‌ی قانونی. آن روزها، اگر تو در کنارم بودی، می‌توانستی صدایم باشی، در برابر کارفرما بایستی و نگذاری زندگی‌ام این‌گونه قربانی بی‌عدالتی شود. می‌دانم که رسالت تو همواره همین بوده است: دفاع از کارگران، زحمت‌کشان، فرودستان و تمام کسانی که صدایشان به جایی نمی‌رسد.

حکمی که علیه تو صادر شده، نه ریشه در عدالت دارد و نه در قانون، بلکه از دل ترس برآمده است. این حکم، بیش از آن‌که یک تصمیم قضایی باشد، یک پیام سیاسی است؛ پیامی هشداردهنده در شرایطی که کشور از التهاب و بحران‌های پیاپی رنج می‌برد: فشارهای اقتصادی و معیشتی کمر مردم را شکسته، ناهنجاری‌های اجتماعی رو به فزونی است و بحران‌های سیاسی ـ چه درون‌مرزی و چه بیرون‌مرزی ـ رژیم را در تنگنایی روزافزون گرفتار کرده‌اند. در چنین فضایی، تأیید دوباره‌ی حکمی که پیش‌تر نقض شده بود، معنایی جز تهدید جامعه ندارد: هر کس علیه تبعیض برخیزد، از کارگر و معلم گرفته تا هر صدای آزادی‌خواه، با شدیدترین سرکوب مواجه خواهد شد. آن‌ها می‌خواهند با اعدام، ترس را بر دل مردم حاکم کنند. اما تجربه‌ی تاریخ نشان داده است که هر چه فشار بیشتر شود، ریشه‌های مقاومت نیز ژرف‌تر و پایدارتر می‌گردد.

ما بارها آموخته‌ایم که سرکوب، سکوت نمی‌آورد. صدای یک مبارز اگر خاموش شود، در ده‌ها، صدها و هزاران صدا تکثیر می‌شود: در فریاد زندانیان، در اعتراضات کارگری و مردمی، در جنبش‌های صنفی و سیاسی، در کارزارهای بین‌المللی و در نامه‌های اعتراضی. این صداها، همان خطوط روشن مقاومت‌اند که بیش از هر حکم اعدام، دستگاه سرکوب را به لرزه می‌اندازند. صدای اعتراض، سلاح حقیقی مردم در برابر ظلم است؛ سلاحی که هیچ دیواری توان سد کردنش را ندارد.

شریفه‌ی عزیز، بدان که تنها نیستی. آن‌ها می‌خواهند تو را خاموش کنند، اما صدایت امروز بخشی از صدای جمعی ماست. هیچ طنابی قادر نیست این صدا را از تاریخ و حافظه‌ی مردم پاک کند. در قاموس حقوق بشر، حق حیات و آزادی اندیشه از بنیادین‌ترین حقوق انسان است و هر اعدامی، جز لکه‌ای سیاه بر کارنامه‌ی حکومت، چیزی به جا نمی‌گذارد.
اطمینان داشته باش: هیچ مرگی توان خاموش کردن حقیقت را ندارد. صدای تو، حالا صدای ماست.

از اینستاگرام مریم یحیوی، فعال سیاسی و زندانی سیاسی سابق

#شریفه‌_محمدی
#شریفه_محمدی_آزاد_باید_گردد
#فعال_کارگری
#نه_به_اعدام
#نه_به_دیکتاتوری
#زندانیان_سیاسی_عقیدتی_آزاد_باید_گردند
#زندان_لاکان_رشت
#سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@Tavaana_TavaanaTech

طرح‌های یکی از هنرمندان عزیز، به مناسبت یکصدمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» منتشر می‌شود.

اگر شما نیز اثر هنری، داستان، روایت، شعر، تصویر، ویدیو یا هر شکل دیگری از بیان خلاقانه در مخالفت با مجازات اعدام دارید، آن را برای ما ارسال کنید تا صدای جمعیِ زندگی، بلندتر شنیده شود.
مقابله با اعدام، تنها به کارزار زندانیان و اعتصاب غذای آن‌ها محدود نمی‌شود. مبارزه با این مجازات ظالمانه نیازمند آگاهی‌رسانی عمومی و بهره‌گیری از ادبیات، هنر، سینما، روایت، شب‌نامه و هر ابزار فرهنگی دیگری است که بتواند درک جامعه را عمیق‌تر و انسانی‌تر کند.
برای برچیدن مجازات اعدام در کشورمان، به همبستگی اجتماعی، کار میدانی، گفت‌وگو و اقناع نیاز داریم؛ گفت‌وگو با خانواده‌ها، اقوام، دوستان، همکلاسی‌ها، همکاران و همه کسانی که در زیست روزمره با آنان در ارتباطیم. مخالفت با اعدام باید از یک موضع فردی فراتر رود و به یک گفت‌وگوی جمعی و فراگیر بدل شود.

در غیر این صورت، جامعه‌ای که به‌لحاظ تاریخی با چرخه‌ای از خشونت، خون‌ریزی، انتقام‌کشی، جنگ‌های طایفه‌ای و حذف «دیگری» زیسته است، همچنان در بازتولید خشونت گرفتار خواهد ماند. امروز حتی در میان بخشی از افراد داغدارِ ستم‌دیده از جمهوری اسلامی نیز گاه به‌جای دادخواهی و عدالت‌جویی، صداهایی شنیده می‌شود که خواهان انتقام، اعدام و حتی مجازات جمعیِ خانواده‌های حتکمان و حتی گروه‌هایی از مخالفان است؛ مسیری خطرناک که ما را از عدالت دورتر می‌کند، نه نزدیک‌تر.

بیایید آگاهانه و مسئولانه، به چرخه خشونت پایان دهیم. جمهوری اسلامی بر فرهنگ ترس، ارعاب و خشونت بنا شده است؛ ما با کند کردن تیغ ماشین اعدام، نه‌تنها جان انسان‌ها را نجات می‌دهیم، بلکه آینده‌ای انسانی‌تر را بنیان می‌گذاریم.
همزمان باید مراقب باشیم که در فردای آزادی، خود به بازتولید همان منطق سرکوب و حذف تبدیل نشویم.
راه ما، راه زندگی است؛ راه گفت‌وگو، همبستگی و عدالت، نه مرگ و انتقام.
خیر و سعادت جمعی را بر احساس لحظه‌ای خود ترجیح دهیم. مقابل هر نوع اعدام با هر اتهامی بایستیم.
جمهوری اسلامی دیر یا زود سقوط می‌کند، ولی بیاییم ما سقوط نکنیم.

برای این کار از همین حالا با همبستگی علیه اعدام بایستیم. به رفتار ارتجاعی حکومت نه بگوییم و به زندگی و حق حیات و آزادی آری بگوییم.

#نه_به_اعدام #سه_شنبه_های_نه_به_اعدام #صد_هفته_نه_به_اعدام #هنر_اعتراض #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech