سه بازداشت‌شده خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ در خطر فوری اعدام؛ گزارش‌های دریافتی از تأیید احکام در دیوان عالی کشور

طبق گزارش‌های دریافتی، سه تن از بازداشت‌شدگان خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ به نام‌های محمدرضا طبری، دکتر محمدرضا عبدالله‌پور و امیرمحمد زارع، که هم‌اکنون در یکی از سوئیت‌های (احتمالا بند ۳۵ واحد ۳) زندان قزل‌حصار نگهداری می‌شوند، به‌شدت در معرض خطر اجرای حکم اعدام قرار دارند.

بر اساس اطلاعات رسیده، این سه زندانی همچنان ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌تماس هستند. این در حالی است که سایر زندانیانی که پیش‌تر همراه آنان در همان سوئیت نگهداری می‌شدند، به یکی از بندهای زندان قزل‌حصار منتقل شده‌اند؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره احتمال اجرای ناگهانی حکم این سه تن را افزایش داده است.

طبق گزارش دریافتی، برای هر سه نفر حکم اعدام صادر شده و گفته می‌شود شعبه نهم دیوان عالی کشور به ریاست قاسم مزینانی این احکام را تأیید کرده است. همچنین گفته می‌شود این افراد در تمام مراحل رسیدگی پرونده، از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و تنها وکیل تسخیری داشته‌اند. منابع خبری نزدیک به این پرونده‌ها هیچ دسترسی مستقلی به جزئیات پرونده‌ها و روند رسیدگی نداشته‌اند.

بر اساس اطلاعات رسیده، اتهاماتی از جمله «جاسوسی» و «قتل» به این سه زندانی نسبت داده شده است.

همچنین به گفته یک منبع مطلع، یکی از قضات دیوان عالی کشور خطاب به خانواده یکی از این متهمان گفته است: «بروید لباس سیاهتان را آماده کنید؛ تا الان باید چهلم گرفته بودید و حکم باید زودتر اجرا می‌شد.»

این در حالی است که درباره این متهمان، پیش‌تر نیز گزارش‌هایی در رسانه‌ها منتشر شده بود.

محمدرضا طبری، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه در تهران، پیش‌تر توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده بود. این شهروند ۵۰ ساله، ساکن اورین اسلامشهر، با اتهاماتی از جمله «محاربه» مواجه شده است.

خبرگزاری فارس نیز در گزارشی که ۱۸ بهمن‌ماه منتشر شد، مدعی شده بود که آقای طبری از چهره‌های فعال اعتراضات بوده و در جریان رویدادهای دی‌ماه با استفاده از سلاح گرم، یکی از نیروهای امنیتی را زخمی کرده است. این در حالی است که برخی گزارش‌های غیررسمی از وجود ابهاماتی در پرونده او حکایت دارند؛ از جمله نبود اشاره روشن به هویت فرد مجروح در مستندات قضایی، برگزاری جلسه دادگاه بدون حضور وکیل منتخب و بی‌اطلاعی قبلی خانواده از روند رسیدگی.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، گفته می‌شود محمدرضا طبری پس از اطلاع از تحت تعقیب بودن، شخصاً خود را به نیروهای انتظامی معرفی کرده و در طول دوران بازداشت تنها تماس‌های محدودی با خانواده داشته است. همچنین نگرانی‌هایی درباره رعایت نشدن استانداردهای دادرسی عادلانه در پرونده او مطرح شده است.

درباره دکتر محمدرضا عبدالله‌پور نیز پیش‌تر گزارش شده بود که او ۲۸ ساله و کارشناس بیهوشی است و هنگام کمک‌رسانی به یک مجروح در جریان اعتراضات دی‌ماه بازداشت شده است. بنا بر اطلاعات منتشرشده، او اهل تنکابن بوده و در یکی از بیمارستان‌های تهران مشغول به کار بوده است. گزارش‌هایی نیز از طرح اتهامات سنگین علیه این زندانی منتشر شده بود.

درباره امیرمحمد زارع اطلاعاتی در دسترس نیست و جزئیات دقیقی از وضعیت پرونده او در دست نیست.

با وجود نگرانی‌های گسترده خانواده‌ها و فعالان حقوق بشر، همچنان اطلاعات رسمی و شفافی درباره وضعیت این سه زندانی، روند دادرسی، جزئیات احکام و زمان احتمالی اجرای آن‌ها منتشر نشده است.

با توجه به اینکه جمهوری اسلامی در چند وقت گذشته تعداد زیادی از زندانیان سیاسی را اعدام کرده است، نگرانی درباره اجرای قریب‌الوقوع حکم اعدام این سه زندانی بسیار جدی است.

اصلاحیه: در پوستر نوشته شده عبدالله‌زاده، عبدالله‌پور درست است.

#نه_به‌_اعدام #محمدرضا_طبری #محمدرضا_عبدالله_زاده #امیرمحمد_زارع

@Tavaana_TavaanaTech

خواهر جاویدنام پرهام آقامحمدی، ضمن انتشار این ویدیو نوشت:

«من پایان‌نامه‌ام رو تقدیم کردم به
برادرم پرهام و تمام انسان‌های باشرفی که در برابر سرنوشت کشورشان بی‌تفاوت نماندند،
برای آزادی ایستادند،
و در ۱۸و۱۹ دی‌ماه جانشان را از دست دادند؛
به آنان که نبودنشان، مسئولیتِ ساختنِ فردایی بهتر را سنگین‌تر کرد.»

پرهام آقامحمدی، شهروند ۳۲ ساله، روز ۱۹ دی در محله کاشانی تهران پس از شلیک ساچمه و گلوله جنگی از سوی نیروهای انتظامی حکومت و در پی خودداری از درمان در بیمارستان، جان خود را از دست داد.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، جاویدنام پرهام آقامحمدی، ۳۲ ساله، روز ۱۹ دی‌ماه در محله کاشانی تهران هدف تیراندازی نیروهای انتظامی قرار گرفت.

این حادثه پس از متفرق‌شدن جمعیت رخ داده است. پرهام در حالی که با موتورسیکلت خود در یک کوچه خلوت در حال بازگشت بود، از سوی نیروهای انتظامی با یونیفرم، هدف چندین شلیک ساچمه‌ای قرار می‌گیرد. در پی این شلیک‌ها، او تعادل خود را از دست داده و از موتور سقوط می‌کند.

گزارش‌ها حاکی است که پس از زمین‌خوردن، نیروهای انتظامی از پشت به او تیر جنگی شلیک کرده‌اند که به پهلویش اصابت کرده است.

بر اساس این گزارش، یک خودروی وانت پرهام آقامحمدی را در حالی که هنوز زنده بوده به بیمارستان منتقل می‌کند، اما از ارائه خدمات درمانی به او خودداری شده و وی در نهایت به‌دلیل شدت خون‌ریزی جان خود را از دست داده است.

یادش همواره ماندگار و نامش جاوید باد

#پرهام_آقامحمدی #جنایت_علیه_بشریت #علیه_فراموشی #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

با گذشت بیش از ۵۰ روز از بازداشت حسین افراسیاب، رپر معترض و زندانی سیاسی، او همچنان بدون اعلام رسمی اتهام و در شرایطی نامشخص در زندان دستگرد اصفهان نگهداری می‌شود.

حسین افراسیاب روز ۲۳ اسفند ۱۴۰۴ در ورودی شاهین‌شهر اصفهان توسط نیروهای امنیتی لباس‌شخصی بازداشت شد. بر اساس گزارش‌ها، مأموران به خودروی او یورش برده و پس از ضرب‌وشتم شدید، وی را به بازداشتگاه «الف‌طا» وابسته به سازمان اطلاعات سپاه در زندان دستگرد اصفهان منتقل کردند.

با وجود گذشت هفته‌ها از زمان بازداشت، تاکنون هیچ توضیح رسمی درباره دلیل بازداشت، اتهام‌های احتمالی یا وضعیت پرونده او منتشر نشده و خانواده‌اش نیز همچنان در بی‌خبری و بلاتکلیفی به‌سر می‌برند.

خانواده حسین افراسیاب پیش‌تر با انتشار مطالبی در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرده بودند که در تمام این مدت هیچ تماس یا اطلاع دقیقی از وضعیت جسمی و روحی او نداشته‌اند و پیگیری‌هایشان از نهادهای مسئول نیز بی‌نتیجه مانده است.

حسین افراسیاب پیش‌تر در آثار اعتراضی مشترکی از جمله «بازمانده» و «نه به اعدام» با توماج صالحی همکاری داشته است.
@Tavaana_TavaanaTech

لیلا جعفرلو، روز پنجم اردیبهشت‌ماه در زنجان بازداشت شد و از زمان بازداشت تاکنون، نهادهای مسئول توضیحی درباره وضعیت او ارائه نکرده‌اند.

لیلا جعفرلو که متولد سال ۱۳۶۹ است، پیش‌تر نیز در بهمن‌ماه ۱۴۰۱ بازداشت شده بود و پس از حدود ۴۰ روز حبس در سلول انفرادی، در اسفندماه همان سال با قرار وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی به‌طور موقت آزاد شده بود.

پرونده او در اواخر بهار ۱۴۰۲ به دادگاه ارجاع شد. لیلا جعفرلو در آن پرونده با اتهام‌هایی از جمله «تبلیغ علیه نظام» و «افشای اسناد محرمانه» روبه‌رو شد و در نهایت به سه سال حبس محکوم شد؛ حکمی که اجرای آن برای مدت پنج سال به حالت تعلیق درآمده بود.

ادامه بی‌خبری از وضعیت بازداشت‌شدگان و عدم اطلاع‌رسانی شفاف به خانواده‌ها، از جمله مواردی است که بارها از سوی نهادهای حقوق بشری مورد انتقاد قرار گرفته است.

#از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

دادستان ساری از توقیف اموال و مسدودشدن حساب‌های بانکی ۲۰ شهروند در استان مازندران خبر داده و مدعی شده این افراد با «دولت‌های آمریکا و اسرائیل در مسیر براندازی جمهوری اسلامی» همکاری داشته‌اند.

با وجود این ادعاها، تاکنون هیچ اطلاعات شفافی درباره هویت این افراد، مستندات پرونده، روند رسیدگی قضایی یا امکان دسترسی آن‌ها به وکیل منتشر نشده است. استفاده از اتهام‌های امنیتی مبهم، بدون ارائه مدارک روشن و بدون برگزاری دادگاه علنی و مستقل، سال‌هاست به ابزاری برای سرکوب، ارعاب و اعمال فشار بر شهروندان تبدیل شده است.

توقیف اموال، مسدودسازی حساب‌های بانکی و مصادره دارایی شهروندان، تنها یک اقدام قضایی نیست؛ بخشی از سازوکار سرکوبی‌ است که جمهوری اسلامی از نخستین سال‌های استقرار خود با اعدام، مصادره و غارت گسترده اموال ایرانیان آغاز کرد و همچنان ادامه می‌دهد.

رسانه‌ای‌شدن این پرونده‌ها و ثبت و انتشار موارد توقیف و مصادره اموال، اهمیت زیادی دارد؛ چرا که این اقدامات تنها متوجه چند فرد مشخص نیست، بلکه بخشی از الگوی گسترده سوءاستفاده از قدرت و قانون برای خاموش‌کردن صداهای منتقد و معترض است.
@Tavaana_TavaanaTech

‏«شما که نسبت وطن فروش را مثل نقل ونبات پخش میکنی، خبر شدی ، در مشهد، ماموران امنیتی وقتی دنیال یک پسریچه ۱۶ ساله بودند، که فرار کرده بود ، سگهای توی خانه اش را کشتند و هم کلاسی ها و دوستان قدیمی وجدید، وپسرهای خاله وعمو ودایی وعمه و قوم وخویش همسایه طبقه بالا وپایین و… را بازداشت وشکنجه کردند؟»
روایتی که مرضیه محبی، حقوقدان، در شبکه اجتماعی اکس منتشر کرده، تصویری هولناک از شیوه‌ای‌ است که در آن، خانواده، دوستان و حتی حیوانات خانگی یک نوجوان مجازات می‌شود.
یک بار دیگر این روایت را بخوانید. با شکلی عریان از مجازات جمعی و انتقام‌گیری حکومتی روبه‌رو هستیم؛ سبعیتی که نه‌تنها هیچ نسبتی با عدالت و قانون ندارد، بلکه یادآور ساختارهایی است که برای ایجاد ترس قوانین انسانی را از بین می‌برند.
این روایت‌ها نباید در هیاهوی خبرها گم شوند. ثبت و روایت مداوم این خشونت‌ها ضروری است؛ چون سرکوب، زمانی گسترده‌تر و بی‌هزینه‌تر می‌شود که قربانیانش بی‌صدا بمانند.
جامعه‌ای که نسبت به بازداشت و شکنجه اطرافیان یک نوجوان یا کشتن حیوانات خانگی بی‌تفاوت شود، قدم‌به‌قدم به عادی‌سازی خشونت حکومتی نزدیک‌ می‌شود.

@Tavaana_TavaanaTech

شهدای گمنام؛ از جنگ با عراق تا جنگ با جمهوری اسلامی

✍مهدی نوذر

در حافظه‌ی تاریخی ما ایرانیان، «شهید گمنام» واژه‌ای آشناست؛ واژه‌ای که ما را به سال‌های جنگ ایران و عراق می‌برد. سال‌هایی که میدان نبرد، میدان جنگ کلاسیک بود: تانک، توپ، بمباران هوایی و تسلیحات سنگین. در آن جنگ، گاه شدت انفجارها به‌حدی بود که پیکر برخی از رزمندگان قابل شناسایی نمی‌ماند. آنها بی‌نام دفن می‌شدند، نه از سر بی‌هویتی، بلکه از شدت خشونتِ جنگی که با دشمن خارجی بود.

آن روزها من کودکی بودم که «شهید گمنام» برایم فقط یک واژه بود، بی‌درک عمق فاجعه. هرگز تصور نمی‌کردم روزی بزرگ شوم و معنای این کلمه را نه در تاریخ، بلکه در زندگی روزمره لمس کنم.

امروز، چهار دهه بعد، باز هم با «شهدای گمنام» روبرو هستیم؛ با یک تفاوت تکان‌دهنده:دیگر دشمن پشت مرزها نیست.

امروز نه جنگی کلاسیک در جریان است، نه بمباران هوایی، نه توپخانه‌ی دشمن خارجی!

امروز این جمهوری اسلامی است که سلاح را به سمت مردم خود گرفته؛ مردمی که نه در سنگرند و نه مسلح، نه مهاجم‌اند و نه اشغالگر. با این حال، شدت و شیوه‌ی سرکوب بقدری خشن، بی‌رحمانه و حساب‌نشده است که باز هم پیکرهایی باقی می‌ماند که قابل شناسایی نیستند؛ پیکرهایی که بی‌نام دفن می‌شوند، بی‌مزار، بی‌سوگواری، بی‌حقیقت.

در جنگ با عراق، بی‌نام ماندن شهدا نتیجه فناوری ویرانگر جنگ بود؛ اما در جنگ جمهوری اسلامی با مردمش، گمنام شدن قربانیان نتیجه‌ی پنهان‌کاری، حذف، انکار و جنایت سیستماتیک است.

آن روز دشمن، جوان ایرانی را با گلوله و بمب می‌کشت؛ امروز حاکمیت، همان جوان را با گلوله جنگی، ضرب‌وشتم، شکنجه، شلیک از فاصله‌ی نزدیک، یا رها کردن پیکر بی‌جانش در بیابان و رودخانه از بین می‌برد.

آن روز، شهید گمنام نماد مقاومت ملی بود؛ امروز، قربانی گمنام، نماد فروپاشی اخلاقی یک حکومت است.

در گذشته، خانواده‌ها می‌دانستند فرزندشان برای دفاع از خاک کشور جان داده؛ امروز، خانواده‌ها حتی اجازه ندارند بدانند فرزندشان کِی، کجا و چگونه کشته شده است. نه تحویل پیکر، نه گواهی شفاف، نه حق عزاداری.

شهدای گمنامِ دیروز، قربانیان جنگ بودند؛ گمنام‌های امروز، قربانیان حکومتی‌اند که بقای خود را در حذف مردمش می‌بیند.

در کنار این کشتارهای خیابانی، چوبه‌های دار نیز هر روز بی‌وقفه برپا هستند. اعدام‌هایی که نه در میدان جنگ، بلکه در زندان‌ها و پشت دیوارهای بسته انجام می‌شوند؛ بی‌هیچ شفافیتی، بی‌دادرسی عادلانه و گاه حتی بدون اطلاع‌رسانی به خانواده‌ها.

امروز مرگ، فقط در خیابان‌ها و در لحظه‌ی سرکوب نیست؛ بلکه در سکوت زندان‌ها، به‌صورت روزانه و سیستماتیک تکرار می‌شود. انگار حاکمیتی که از صدای مردم هراس دارد، حذف فیزیکی را به ابزاری عادی برای بقا تبدیل کرده است.

و این، شاید دردناک‌ترین بخش تاریخ معاصر ایران باشد: وقتی «دشمن» دیگر خارجی نیست، و جنگ، بی‌اعلان اما دائمی، علیه خود ملت جریان دارد.

#نه_به‌_اعدام #جنایت_علیه_بشریت


@Tavaana_TavaanaTech

مارکو روبیو با پاپ دیدار کرد؛ تاکید بر رابطه قوی و تعهد مشترک به صلح

مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا پنجشنبه ۱۷ اردیبهشت در آغاز سفر خود به ایتالیا پیش از دیدار با جورجیا ملونی نخست وزیر ایتالیا، با پاپ چهاردهم لئو، در واتیکان دیدار کرد.
وزارت امور خارجه آمریکا اعلام کرد که روبیو و پاپ لئو در مورد وضعیت خاورمیانه و موضوعات مشترک مورد علاقه در نیمکره غربی گفتگو کردند و این دیدار «بر رابطه قوی بین ایالات متحده و کرسی مقدس و تعهد مشترک آنها به ترویج صلح و کرامت انسانی» تاکید شد.
در این دیدار مارکو روبیو که خود کاتولیک است یک گوی کوچک کریستالی به شکل توپ فوتبال آمریکایی به پاپ هدیه داد. او به طرفداری معروف پاپ از تیم بیسبال شیکاگو وایت ساکس اشاره کرد و گفت: «شما عاشق بیسبال هستید، اما این یکی نشان وزارت خارجه را دارد.» روبیو افزود: «برای کسی که همه‌چیز دارد، چه می‌توان هدیه برد؟»
پاپ لئو نیز خودکاری ساخته‌شده از چوب زیتون به روبیو هدیه داد و گفت: «زیتون، آشکارا نماد صلح است.» او همچنین کتابی مصور درباره آثار هنری واتیکان به وزیر خارجه آمریکا هدیه کرد.
پیشتر دونالد ترامپ در بیانیه‌ای، پاپ لئو را به دلیل مواضعش در قبال ایران و ونزوئلا به شدت مورد انتقاد قرار داده و او را در سیاست خارجی «وحشتناک» و در برخورد با جرم و جنایت «ضعیف» توصیف کرده بود.
ترامپ با رد انتقادات پاپ از عملیات نظامی اخیر آمریکا در ایران، گفته بود که پاپ نسبت به خطر دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای بی‌تفاوت است و از کلیسا خواسته بود به جای دخالت در سیاست، بر مسائل مذهبی تمرکز کند.

#پاپ #واتیکان #روبیو #صلح #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

دونالد ترامپ: جمهوری اسلامی «که مردم خودش را می‌کشد نباید کنترل بمبی را داشته باشد که می‌تواند میلیون‌ها نفر را بکشد»

دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا در تماسی با رئیس کمیسیون اروپا، گفت که هر دو کاملاً با این نکته هم‌نظر هستند که جمهوری اسلامی ایران هرگز نباید به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند. وی همچنین اعلام کرد که منتظر عمل اتحادیه اروپا در توافق تجاری مصوب می‌ماند و در غیر این صورت تعرفه‌ها به سطح بالاتری افزایش خواهد یافت.

دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا روز پنجشنبه در تروت‌سوشال اعلام کرد که با اورزولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا «تماس بسیار خوبی» داشت و در این تماس در مورد ایران گفت‌وگو کرد.
آقای ترامپ گفت «درباره موضوعات زیادی صحبت کردیم، از جمله اینکه کاملاً هم‌نظر هستیم که [جمهوری اسلامی] ایران هرگز نباید به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند.»
آقای ترامپ در مورد جمهوری اسلامی افزود که در تماسش با ئیس کمیسیون اروپا «موافقت داشتیم که حکومتی که مردم خودش را می‌کشد، نباید کنترل بمبی را داشته باشد که می‌تواند میلیون‌ها نفر را بکشد.»

#ایران #جنگ #دونالد_ترامپ


@Tavaana_TavaanaTech

جاویدنام فائزه حسین‌نژاد، دانشجوی ورودی ۱۴۰۲ مامایی دانشگاه آزاد مشهد، در جریان خیزش دی ماه ۱۴۰۴ به دست سرکوب‌گران جمهوری اسلامی کشته شد.
او ۲۳ ساله، اهل رشت و والیبالیست بود و روز ۱۹ دی ماه در مشهد با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی مجروح و پس از انتقال بە یکی از مراکز درمانی بر اثر شدت جراحات و خونریزی شدید جان خود را از دست داد.

فائزه در حوالی چهارراه میلاد در بلوار امامت مشهد هدف تیراندازی نیروهای سرکوب قرار گرفتە و پس از مجروح شدن نیز با باتوم مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتە است.

‏دانشجویان در مراسم یادبود او شعارهایی ازجمله این گل پرپرشده هدیه به میهن شده و دانشجو می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد سر دادند.

#فائزه_حسین_نژاد #علیه_فراموشی #نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت


@Tavaana_TavaanaTech