ابوالفضل قدیانی، زندانی سیاسی، از اوین:
تروریستی در کار نبوده و نیست و قاتلان دی‌ماه، همان نیروهای مزدور حاکمیت‌اند که به دستور علی خامنه‌ای خونریز تبهکار و طراحی پسرش مجتبی، مردم را به گلوله بستند

ابوالفضل قدیانی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، در آستانه سالگرد جنبش «زن، زندگی، آزادی» با انتشار بیانیه‌ای، روایت رسمی جمهوری اسلامی درباره کشتار معترضان در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ را به چالش کشیده و خواستار پاسخگویی درباره تناقض میان ادعای حضور «تروریست‌ها» در اعتراضات مردمی و امنیت کامل تجمعات حکومتی شده است.

متن کامل بیانیه ابوالفضل قدیانی:

«۲۵ شهریورماه سالگرد جنبش زن، زندگی، آزادی است.به یاد شهدای خونین‌کفن این جنبش تحول‌آفرین و همچنین جنبش خونبار دی‌ماه ۱۴۰۴ هم که به شیوه‌ای وحشیانه، با سبعیت و قساوت قلب، با رگبار مسلسل قتال عام شدند، ۲ سؤال مطرح می‌کنم.

بیش از ۶ ماه است که مزدوران نظام فاسد جمهوری اسلامی، به سرکردگی مجتبی خامنه‌ای تبهکار غارتگر، در کمال امنیت و آرامش شب‌ها خیابان‌گردی و پرچم‌گردانی می‌کنند و با رجزخوانی و عربده‌کشی و هل من مبارز طلبیدن (البته همراه با سورچرانی و دریافت پاداش‌های کلان)، مزاحم استراحت و آرامش مردم می‌شوند.

عجیب آن است که نه در این تجمعات شبانه و نه در تظاهرات حکومتی ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، خبری از تروریست‌های مورد ادعای دروغ‌پردازان جمهوری اسلامی که مردم معترض بی‌دفاع را در اعتراض‌های دی‌ماه به رگبار بستند، نبوده و نیست.

اکنون رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری باید در مقابل تناقض‌گویی‌ها و دروغ‌پردازی‌های گوبلزی نظام سران آدم‌کش جمهوری اسلامی بایستند و بپرسند چگونه است که هر بار به محض اوج گرفتن اعتراضات مردم، عده‌ای که حکومت آنان را تروریست می‌نامد، همچون قارچ سر از خاک بیرون می‌آورند و مردم را قتل عام می‌کنند، اما در راهپیمایی‌های حکومتی ناپدید می‌شوند.

مگر غیر از این است که منافع قاتلان مردم که حکومت آنان را به بیگانگان منتسب می‌کند، در پیروزی مردم معترض و در شکست راهپیمایان حکومتی است؟

پس با کدام منطق باید اعتراض مردم علیه حکومت را با گلوله خاموش کنند که منافع آنان را تأمین می‌کند و در راهپیمایی‌های حکومتی دود می‌شوند و به هوا می‌روند؟

باید پرسید چگونه است که حکومت می‌تواند امنیت راهپیمایان مزدور و هواداران خود را در سراسر شهرهای ایران به گونه‌ای تأمین کند که حتی خون از دماغ احدی جاری نشود، اما وقتی نوبت به اعتراضات و مخالفت‌های مردم بی‌دفاع می‌رسد، میدان را برای مزدورانی که تروریست می‌خواند خالی می‌کند؟

راهپیمایی ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ در کمال امنیت و آرامش و بیش از ۶ ماه پرچم‌گردانی و تجمعات همراه با مزاحمت و ایجاد رعب و وحشت برای مردم، بار دیگر دست خونین و شیوه خائنانه حکومت ولایت شیطانی فقیه را رو می‌کند که تروریستی در کار نبوده و نیست و قاتلان ده‌ها هزار جان بیدار و بی‌دفاع، همان نیروهای مزدور حاکمیت‌اند که به دستور علی خامنه‌ای خونریز تبهکار و طراحی پسرش مجتبی، مردم را در دی‌ماه ۱۴۰۴ به گلوله بستند و مرتکب جنایت سهمگینی شدند که در تاریخ معاصر ایران بی‌سابقه است.

ملت ایران هرگز این جنایت ضد بشری را فراموش نخواهد کرد و تاریخ به نسل‌های آینده که تداوم‌بخش این ملت خواهند بود، خواهد گفت که این نظام و سرکردگانش با ملت چه کردند.»
ابوالفضل قدیانی
سالن ۱، بند ۷ زندان اوین
۱۴۰۴/۶/۲۴

#ابولفضل_قدیانی #مهسا_امینی #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

عفو بین‌الملل: جمهوری اسلامی در جریان خیزش «زن، زندگی، آزادی» مرتکب «جنایات علیه بشریت» شده است / درخواست صدور حکم بازداشت برای ۸۷ مقام جمهوری اسلامی

سازمان عفو بین‌الملل با انتشار گزارشی تفصیلی در چهارمین سالگرد قتل حکومتی ژینا (مهسا) امینی، اعلام کرد که جمهوری اسلامی در جریان سرکوب اعتراضات سراسری «زن، زندگی، آزادی»، مرتکب «جنایات علیه بشریت» شده است. این نهاد بین‌المللی از دادستان‌های سراسر جهان خواست تا درباره مقام‌های دخیل در این سرکوب‌ها تحقیق کرده و در صورت وجود شواهد کافی، احکام بازداشت آنان را صادر کنند.
بر اساس این گزارش، عفو بین‌الملل ۸۷ مقام جمهوری اسلامی را شناسایی کرده است که باید تحت تحقیقات کیفری قرار گیرند. این فهرست شامل ۶۲ فرمانده نیروهای امنیتی (۳۳ فرمانده سپاه پاسداران و ۲۷ فرمانده فراجا) و همچنین ۲۵ مقام وزارت کشور از جمله استانداران و فرمانداران است. از این میان، ۱۰ نفر مقام کشوری و ۷۷ نفر مسئولان منطقه‌ای و استانی در ۱۷ شهرستان واقع در استان‌های کردستان، کرمانشاه و آذربایجان غربی بوده‌اند.
در صدر فهرست ارائه‌شده از سوی عفو بین‌الملل، نام چهره‌هایی چون علی خامنه‌ای، محمد باقری، حسین سلامی و محمد پاکپور به چشم می‌خورد. همچنین احمد وحیدی، وزیر کشور وقت در سال ۱۴۰۱، از دیگر مقام‌هایی است که نامش در این پرونده قرار دارد. این سازمان حقوق بشری بر ضرورت اقدام عملی جامعه جهانی و اعمال صلاحیت جهانی برای محاکمه عاملان و آمران این سرکوب‌های خونین تأکید کرده است.


#عفو_بین_الملل #زن_زندگی_آزادی #نه_به_جمهوری_اسلامی #مهسا_امینی

@Tavaana_TavaanaTech

کریستوفر هیچنز در این بخش از یک مناظره، یکی از مشهورترین استدلال‌های خود درباره نسبت دین و اخلاق را مطرح می‌کند: آیا انسان برای اخلاقی بودن به ترس از خدا و نظارت الهی نیاز دارد؟ آیا بدون ترس از خدا و مجازات انسان به حیوانی درنده تبدیل خواهد شد؟

مناظره کریستوفر هیچنز و اَل شارپتون در ۷ مه ۲۰۰۷ در کتابخانه عمومی نیویورک برگزار شد. هیچنز ابتدا به تاریخ این ادعا اشاره می‌کند، اما خودش درست برعکس استدلال می‌کند: انسان‌های خوب معمولا بدون فرمان دینی هم کار خوب می‌کنند، اما گاهی همین ایمان به «دستور الهی» است که می‌تواند انسان‌های معمولی را به انجام کاری بسیار شرورانه متقاعد کند.

هیچنز به طنز بسیار قوی خود شناخته شده بود و در ادامه گفتگو، با ارائه مثال‌هایی مانند عملیات تروریستی یا ختنه، می‌گوید ایمان مذهبی می‌تواند اعمال خشونت‌آمیز را توجیه عادی‌سازی یا حتی زیباسازی کند. البته او در برابر رویکرد تهاجمی شارپتون (کشیش آمریکایی طرف مناظره) با ادب و متانت برخورد می‌کند.

آیا اخلاق بدون دین ممکن است؟ و آیا دین همیشه انسان را اخلاقی‌تر می‌کند؟

#فلسفه #اخلاق #نقد_دین #گفتگو_توانا @Dialogue1402

‌
صمد پورشه، شهروند معترض زندانی، در این ویدیو می‌گوید که پس از ۵ ماه حبس که به مرخصی آمده تا کارهای درمانی‌اش را انجام دهد، تا بیاید پول عمل جراحی را تهیه کند و وقت جراحی برایش تعیین کنند، به او گفتند که بایستی که به زندان برگردد و مرخصی‌اش به اتمام رسیده، بدون آنکه کارهای درمانی‌اش انجام شود.

آقای پورشه چندین بار در زمانی که در زندان بود، در فایل‌های صوتی از مورد آزار و شکنجه قرار گرفتن خود خبر داده بود.

#صمد_پورشه #یاسوج

@Tavaana_TavaanaTech

‌
ناهید شیرپیشه خطاب به پویا بختیاری: «چقدر بزرگ و هدفمند زیستی»

ناهید شیرپیشه، مادر دادخواه پویا بختیاری، از جان‌باختگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸، با انتشار نوشته‌ای در صفحه اینستاگرام خود، از لبخند همیشگی، عشق به زندگی و آرمان‌خواهی فرزندش یاد کرد.
او خطاب به پویا نوشت:
«پویا جان، مامان قربونت بشه که تو همه عکسات لبخند به لب داری. این دنیا که خندیدن نداشت، ولی تو آن‌قدر عاشق و آگاه زیستی که دانستی فقط با عشق به همه کائنات می‌توان شاد و خرسند زندگی کرد؛ بدون توقع و انتظار از کسی یا چیزی.
جوانی‌ات را بیهوده هدر نکردی، برای آرمانت جان دادی. چقدر بزرگ و هدفمند زیستی و هدفمند به میدان رفتی و…»

پویا بختیاری، جوان ۲۷ ساله، روز ۲۵ آبان ۱۳۹۸ در جریان اعتراضات سراسری، در مهرشهر کرج با شلیک مستقیم گلوله نیروهای حکومتی به سرش جان باخت. او همراه مادر و خواهرش به جمع معترضان پیوسته بود.

ناهید شیرپیشه در سال‌های پس از کشته‌شدن فرزندش، به‌دلیل فعالیت‌های دادخواهانه با بازداشت و زندان روبه‌رو شد. او در ۲۰ تیر ۱۴۰۱ بازداشت و سپس در شعبه اول دادگاه انقلاب کرج با اتهام‌هایی از جمله «اجتماع و تبانی» و «تبلیغ علیه نظام» به پنج سال حبس محکوم شد. این مادر دادخواه سرانجام روز دوم مهر ۱۴۰۴، پس از بیش از سه سال حبس، از زندان زنجان آزاد شد.

منوچهر بختیاری، پدر دادخواه پویا، همچنان در زندان مرکزی بندرعباس به سر می‌برد. او در پرونده‌ای تازه، در شعبه اول دادگاه انقلاب بندرعباس مجموعاً به ۱۰ سال حبس تعزیری محکوم شده است؛ حکمی که روز ۱۰ شهریور ۱۴۰۵ به‌صورت شفاهی در زندان به او ابلاغ شد.
پنج سال از محکومیت تازه منوچهر بختیاری به‌عنوان مجازات اشد قابل‌اجرا خواهد بود. او پیش‌تر نیز بیش از چهار سال در زندان بود و پس از آزادی در مهر ۱۴۰۴، برای اجرای حکم تبعید به بندرعباس فرستاده شد؛ اما روز ۲۹ دی همان سال، در دوران تبعید، بار دیگر بازداشت و به زندان منتقل شد.


#ناهید_شیرپیشه #پویا_بختیاری #منوچهر_بختیاری

@Tavaana_TavaanaTech

چرا «امنیت ملی» محبوب‌ترین توجیه طرد در طول تاریخ بوده است؟

جان استوارت میل در «رساله‌ای درباره‌ آزادی» (۱۸۵۹) هشدار داده بود که استدلال «آسیب» (تنها توجیه مشروع برای محدود کردن آزادی دیگری)، به‌آسانی می‌تواند به ابزاری برای توجیه هر نوع سرکوب بدل شود، اگر تعریف «آسیب» آن‌قدر گسترده شود که هر ناخوشایندی یا نگرانی فرضی را هم در بر بگیرد. میل تاکید داشت که خود ادعای خطر، باید در برابر شواهد واقعی سنجیده شود، نه صرفا پذیرفته شود چون از سوی اکثریت یا قدرت مطرح شده است.

هانا آرنت، در تحلیل خود از نظام‌های توتالیتر در «خاستگاه‌های توتالیتاریسم» (۱۹۵۱)، نشان داد یکی از الگوهای تکرارشونده‌ این نظام‌ها، معرفی گروه‌های خاص (اقلیت‌های قومی، مذهبی یا سیاسی) به‌عنوان «تهدید امنیتی» پیش از هرگونه اقدام سرکوبگرانه است؛ چارچوبی که به گفته‌ی آرنت، نه‌فقط ابزار توجیه بعد از عمل، بلکه پیش‌شرط روانی و گفتمانی برای مقبول‌سازی آن سرکوب نزد افکار عمومی بود.

جان تیرنی و همکارانش در پژوهش‌های روان‌شناسی اجتماعی درباره‌ «نظریه‌ مدیریت وحشت» (Terror Management Theory) که ریشه در کار اولیه‌ ارنست بکر دارد، نشان داده‌اند وقتی افراد به یاد مرگ یا تهدید امنیتی خود می‌افتند، به‌طور اندازه‌گیری‌شده تمایل بیشتری به طرد گروه‌های «غیرخودی» و دفاع سخت‌گیرانه‌تر از هنجارهای فرهنگی خودشان پیدا می‌کنند؛ واکنشی که در آزمایشگاه حتی با یادآوری‌های نمادین و غیرواقعی از خطر نیز قابل بازتولید بود.

نمونه‌ مستندی از این الگو، اخراج دسته‌جمعی چچن‌ها و تاتارهای کریمه توسط دولت شوروی در سال ۱۹۴۴ است؛ استالین این اقدام را با استناد به «همکاری احتمالی» این اقوام با نیروهای آلمان نازی و ضرورت «امنیت داخلی» توجیه کرد.

مورخانی مانند نورمن نایمارک در «نسل‌کشی‌های استالین» (۲۰۱۰) با استناد به اسناد آرشیوی بعدا منتشرشده‌ی NKVD نشان داده‌اند که این اتهام کلی و بدون شواهد مشخص علیه اکثریت جمعیت غیرنظامی این اقوام اعمال شد؛ حدود نیم میلیون نفر در بحبوحه‌ زمستان به آسیای مرکزی تبعید شدند و بخش قابل‌توجهی از آن‌ها در مسیر یا سال‌های نخست تبعید جان باختند.

آنچه از کنار هم گذاشتن این شواهد پیداست این است که تفکیک میان خطر واقعیِ قابل‌سنجش و ترسی که صرفا برای توجیه طرد به‌کار می‌رود، نیازمند شواهد مشخص است، نه صرف ادعا.

#طرد #پذیرش #امنیت #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

آتش زیر خاکستر
خالق اثر
اسد بیناخواهی


«حضرت آقا» در گور شد و جنبش آزادی‌خواهی ایرانیان زنده است.

#مهسا_امینی #زن_زندگی_آزادی #نه_به_جمهوری_اسلامی

زن، زندگی، آزادی در امتداد تجربه‌ها

✍️مهدی یراحی

‏چهار سال از قتل مهسا امینی گذشت؛ از خشونتی که بر او رفت، از کشته‌ شدن و مجروح‌ شدن و زندانی ‌شدن هزاران ایرانی معترض و از عزادار شدن خانواده‌هایشان تا ایستادگی‌ها، سوگواری‌ها و فسردگیِ‌ تک‌تک‌مان، و از آغاز «زن، زندگی، آزادی» در ایران.

‏به گمانم، خیزش‌های اجتماعی جزایر جدا از هم نیستند؛ هرکدام بخشی از رنج، تجربه و حافظه پیشین را با خود حمل می‌کنند و به بعدی می‌سپارند. پیوستگی اما به معنای یکسان بودن شعار، رهبر یا مقصد سیاسی نیست؛ و نمی‌توان برای اثبات تصویری مطلوب از حال و آینده، گذشته و مفهومِ تجربه میلیون‌ها انسان را بازتعریف کرد.

‏زن، زندگی، آزادی نیز در همین روند، مسئله زن، بدن، کرامت انسان، معیشت، حجاب اجباری و نسبت فرد و حکومت را به رویارویی کشاند. شکافی عمیق در جامعه را آشکار کرد و در عین تکثر، میان بخش بزرگی از جامعه «مایی» ساخت که پیش از آن به این روشنی وجود نداشت. این دو با هم‌اند و یکی دیگری را پاک نمی‌کند؛ تجربه‌ای انسانی و ملی.

‏این جنبش، به گمان من، نفی مشخصی است: نه به تحقیر، نه به حجاب اجباری، نه به حکومت بر بدن و نه به فرودست‌ کردنِ انسان در برابر ایدئولوژی.

‏همین تکثر، روایت‌های مختلفی ساخته و می‌سازد؛ اما هر روایت مخدوشی امروز، خاستگاه واقعی دیروز را تغییر نمی‌دهد.

‏زن، زندگی، آزادی به باور من، نه نقطه آغاز این مسیر است و نه پایان آن؛ در امتداد تجربه‌های پیشین شکل گرفت، معنای تازه‌ای به آن‌ها داد و خود نیز به تجربه‌ای برای آنچه پس از آن آمده و می‌آید تبدیل شد؛ بخشی از همان دریای تجربه‌های گران جامعه ایران که باید تا رسیدن به آزادی و دموکراسی چراغ راه بماند، نه دستاویزی برای جدل‌های فرسایشی، نه بازگشتی به اصلاح‌طلبی بی‌افق در دل همین ساختار، و نه تکرار چرخه جایگزینی یک اقتدار با اقتدار دیگر.‌

از صفحه اینستاگرام نویسنده

#مهدی_یراحی #زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی

@Tavaana_TavaanaTech

اخراج و محرومیت از تحصیل کمند روحی، دانشجوی معماری، از دانشگاه به دلیل باور به آیین بهائی

کمند روحی، شهروند بهایی ساکن یزد و دانشجوی مقطع کارشناسی معماری در دانشگاه آزاد اسلامی، پس از گذراندن چند ترم تحصیلی، به دلیل احراز بهایی بودن از ادامه تحصیل محروم و از دانشگاه اخراج شد.

بر اساس اطلاعات دریافتی، این دانشجوی بهایی که بخشی از دوره دانشگاهی خود را با موفقیت پشت سر گذاشته بود، در میانه مسیر تحصیل با ممانعت از ادامه حضور در دانشگاه مواجه شد. محرومیت دانشجویان بهایی از حق تحصیل در چارچوب مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی صورت می‌گیرد؛ سیاستی که بر اساس آن، در صورت احراز هویت دینی فرد، ادامه آموزش او متوقف شده و دسترسی به آموزش عالی به عقیده مذهبی شهروندان وابسته می‌شود.

این در حالی است که بر اساس ماده ۱۳ میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، که ایران نیز به آن ملحق شده است، حق آموزش به رسمیت شناخته شده و بر دسترسی بدون تبعیض همگان به نهادهای آموزشی تاکید شده است. محرومیت شهروندان بهایی از تحصیل مصداق بارز تبعیض آشکار و نقض حقوق بنیادی شهروندی محسوب می‌شود.

اخراج این دانشجوی معماری در حالی رخ داده است که موج تازه‌ای از فشارها، بازداشت‌های خودسرانه، تفتیش منازل، احضارها و صدور احکام حبس و محرومیت‌های اجتماعی علیه جامعه بهایی در شهرهای مختلف ایران با شدت در جریان است.

#کمند_روحی #داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

کانون صنفی معلمان در بزرگداشت یاد و خاطره ژینا امینی و جنبش، زن، زندگی آزادی بیانه‌ای با این شرح منتشر کرد:

بیانیه کانون صنفی معلمان در بزرگداشت یاد و خاطره ژینا امینی و جنبش، زن، زندگی آزادی
«نامت از خانه کوچک ما فراتر رفت»

چهار سال از جان‌باختن معصومانه دختری گذشت که مرگش به انفجار خشم و مطالبه‌ای منجر شد که سال‌ها سینه میلیون‌ها زن و مرد ایرانی را سنگین و دردمند کرده بود. نام او  تبدیل به شعاری شد جاری بر زبان‌ها؛ شعاری که از خیابان‌های کردستان تا تهران و تا... ، از دانشگاه‌ها تا کارگاه‌ها، و از زبان جوانان تا صدای مادران، طنین انداخت.
«زن زندگی آزادی»
دیگر فقط یک شعار نبود؛ یک خواست جمعی، یک هویت، و یک راه شد.

آن‌چه در این چهار سال رخ داد، فقط اعتراض نبود. تغییری عمیق در بطن جامعه بود.

دختران و زنانی که برای سال‌ها ساکت بی‌صدا بودن را یاد گرفته بودند، به خیابان آمدند و با صدای‌ رسا اعلام حضور کردند.

مردانی که تصور می‌کردند حقوق زنان امری زنانه است، در کنار آن‌ها قرار گرفتند.

خانواده‌هایی که فقط سوگوار بودند، به دادخواه تبدیل شدند.

و جامعه‌ای که می‌خواستند در ترس و سکوت بماند، دانست که باید بپرسد، اعتراض کند، و تسلیم نشود.

جنبش ژینا، جنبش خشونت نبود؛ جنبش آگاهی و پایداری مدنی بود. جنبشی بود که با وجود سرکوب، با وجود زندان، و از دست دادن‌ها، نه‌تنها متوقف نشد که ریشه‌هایش عمیق‌تر و قوی‌تر شد. از خیابان‌ به خانه‌ها رفت و از خانه‌ها به دل‌ها و اندیشه‌ها؛ از بزرگترین شهرها تا دورافتاده‌ترین روستاها، هرکدام گام‌هایی به جلو برداشتند.

امروز، دختری که در شهری کوچک، بزرگ می‌شود، می‌داند که حق دارد انتخاب کند، حق دارد بپوشد آنچه می‌خواهد، و حق دارد زندگی کند. این تغییر نه کوچک است و نه هیچ قدرتی می‌تواند از جامعه بگیرد.

خانواده امینی اما هنوز چشم به راه حقیقت است. اگرچه این انتظار، تنها انتظار یک خانواده نیست؛ میلیون‌ها نفر در این سرزمین، با آن‌ها همراهند و باور دارند که این حقیقت‌جویی، تنها با پایداری مدنی و با تداوم همین جنبش به نتیجه می‌رسد.

کانون صنفی معلمان ایران یاد و خاطره جان‌سوز ژینا را پاس می‌دارد، با خانواده او همدردی می‌کند و با جنبش برابری‌طلبانه و آزادی‌خواه زن زندگی آزادی همراه است.

کانون صنفی معلمان ایران
                                      
۱۴۰۵/۶/۲۵

#مهسا_امینی #کانون_صنفی_معلمان_ایران
#زن_زندگی_آزادی

@Tavaana_TavaanaTech

تأیید پنج سال حبس پوریا علی‌یاری؛ بازداشت هنگام فیلم‌برداری از خشونت نیروهای امنیتی در اسفراین

یک منبع مطلع به آموزشکده توانا خبر داد که محکومیت پوریا علی‌یاری، دانشجوی مهندسی ایمنی در مجتمع آموزش عالی فنی مهندسی اسفراین، به پنج سال حبس تعزیری در دادگاه تجدیدنظر قطعی شده است.

بر اساس متن رأی، شعبه اول دادگاه انقلاب شهرستان بجنورد در تاریخ ۱۴ فروردین ۱۴۰۵، این دانشجو را به اتهام «تحریک و تشویق دیگران علیه امنیت داخلی کشور در فضای مجازی» به پنج سال حبس و به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس محکوم کرده بود. دادگاه تجدیدنظر با حذف مجازات یک‌ساله مربوط به اتهام تبلیغ علیه نظام، محکومیت پنج‌ساله او را تأیید کرده است.

به گفته این منبع مطلع، پوریا علی‌یاری روز ۱۳ دی‌ماه ۱۴۰۴، هنگامی که از خشونت نیروهای امنیتی در اسفراین فیلم‌برداری می‌کرد، بازداشت شد.

دادگاه در رأی خود، گزارش مأموران، حضور پوریا در محل اعتراضات، فیلم‌برداری و محتوای تلفن همراه او را از مستندات محکومیت عنوان کرده است.

این منبع مطلع با اشاره به سرکوب اعتراضات اسفراین گفت که شامگاه ۱۸ دی‌ماه، ده‌ها نفر در این شهر به دست نیروهای امنیتی کشته شدند. به گفته او، محمدرسول جعفری، از دانشجویان مجتمع آموزش عالی فنی مهندسی اسفراین، و جلیل میلانلویی، مدرس حق‌التدریس درس اقتصاد این مجتمع، نیز از جان‌باختگان آن شب بودند.

این منبع همچنین درباره خطر صدور حکم اعدام برای شماری از بازداشت‌شدگان اسفراین هشدار داد.

لازم به ذکر است، پوریا مدتی است که از ایران خارج شده است.

آموزشکده توانا پیش‌تر ویدیویی از پدر پوریا در اعتراض به بازداشت فرزندش منتشر کرده بود.

#پوریا_علیاری

@Tavaana_TavaanaTech

آزادی، اتحاد و جمهوری دموکراتیک؛ پیام‌های تام باراک و مورا نامدار در جشن ۲۵۰سالگی آمریکا

تام باراک، سفیر ایالات متحده در ترکیه، و مورا نامدار، دستیار وزیر خارجه آمریکا در امور کنسولی، در مراسم دویست‌وپنجاهمین سالگرد تأسیس آمریکا در استانبول حضور یافتند و سخنرانی کردند.

باراک در سخنان خود با اشاره به تار و پود درهم‌تنیده آزادی و اتحاد و با یادکرد از آتاتورک، از شکل‌گیری یک جمهوری دموکراتیک به‌عنوان حاصل این مسیر سخن گفت.

مورا نامدار نیز در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس، ضمن ابراز خرسندی از حضور و سخنرانی در کنار باراک، نوشت: «استانبول شهری است که قرن‌ها در چهارراه تاریخ قرار داشته است؛ همان‌گونه که آمریکا چراغ راه آزادی بوده است.»

نامدار همچنین از استقبال گرم میزبانان و تلاش‌های روزانه تیم کنسولی وزارت خارجه آمریکا برای خدمت‌رسانی به شهروندان آمریکایی در ترکیه قدردانی کرد و روز قانون اساسی و دویست‌وپنجاهمین سالگرد تأسیس آمریکا را تبریک گفت.

از منظر تحلیلی، تجربه ترکیه، همسایه ایران با اشتراکات تاریخی و فرهنگی فراوان، فرصتی برای تأمل در مسیر متفاوت دو کشور است. ترکیه توانسته است از ارتباط با کشورهای توسعه‌یافته، از جمله ایالات متحده آمریکا، برای دسترسی به فناوری، جذب سرمایه و گسترش پیوندهای اقتصادی بهره بگیرد و این امکانات را در خدمت توسعه و رفاه قرار دهد؛ هرچند این مسیر با مشکلات و نابرابری‌های جدی نیز همراه بوده است.

ایران نیز با برخورداری از موقعیت جغرافیایی ارزشمند، منابع طبیعی غنی، سرمایه انسانی و ظرفیت‌های صنعتی و زیرساختی، می‌توانست مسیر دیگری را طی کند. اگر تعامل سازنده با جهان با حکمرانی پاسخ‌گو و سیاست‌های توسعه‌محور همراه می‌شد، امکان آن وجود داشت که ایران عزیز ما، به‌جای گرفتارشدن در جنگ و تنش، از ادغام در اقتصاد جهانی برای افزایش رفاه مردم بهره ببرد و حتی جایگاهی بهتر از ترکیه به دست آورد. چنین چشم‌اندازی، فرصتی بود که تحقق آن به انتخاب‌ها و سیاست‌های حاکمان وابسته بود.

@Tavaana_TavaanaTech

تفتیش منزل و ضبط اموال سعید عظیمی و سه شهروند بهائی دیگر در اصفهان توسط ماموران امنیتی

منزل سعید عظیمی، شهروند بهائی ساکن اصفهان، روز یکشنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۵ توسط ماموران اداره اطلاعات مورد تفتیش قرار گرفت و شماری از لوازم شخصی، الکترونیکی و کاری او ضبط شد.

ماموران امنیتی در حالی به منزل آقای عظیمی یورش بردند که او و مادر بیمارش در منزل حضور نداشتند؛ بر اساس گزارش هرانا ماموران با بالا رفتن از دیوار وارد حیاط شده و پس از شکستن درب ورودی، به تفتیش منزل پرداختند. در جریان این بازرسی، علاوه بر وسایل الکترونیکی نظیر لپ‌تاپ و تلویزیون، سازهای موسیقی، گلدان‌ها و مقدار زیادی زیورآلات نقره که مرتبط با فعالیت‌های شغلی این شهروند بوده، ضبط و از محل خارج شد.

تا لحظه تنظیم این گزارش، دلیل تفتیش منزل و اتهامات مطروحه علیه آقای عظیمی که پیش‌تر نیز سابقه بازداشت و برخوردهای قضایی داشته، مشخص نشده است.

این تفتیش در حالی صورت گرفته است که ماموران اداره اطلاعات در همان روز (۱۵ شهریورماه)، به‌طور همزمان منازل سه شهروند بهائی دیگر ساکن اصفهان را نیز مورد بازرسی قرار داده و لوازم و اموال آنان را ضبط کرده بودند.

تداوم تفتیش منازل، مصادره اموال و فشارهای امنیتی بر شهروندان بهایی در اصفهان و سایر شهرهای کشور در حالی ادامه دارد که موج فزاینده‌ای از سرکوب‌ها علیه جامعه بهایی با شدت در جریان است.

#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402