ویدیویی که مادر جاویدنام غزاله چلابی در استوری اینستاگرام خود منتشر کرد.

در کنار این مادر عزیز و سایر مادران دادخواه ایران هستیم و تا ابد مدیون ایثار آن‌هاییم.

غزاله را در روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱، در حالی که در خیابان فیلم می‌گرفت، به قتل رساندند.
گلوله‌ای به سمت غزاله چلابی شلیک شد و بر زمین افتاد. تلفنش هنوز در دستش بود و در حال ضبط تصویر مردمی که بهت‌زده و حیران بالای سرش جمع شده بودند و فریاد می‌زدند: «یکی رو کشتند.» و او غزاله بود.

غزاله پس از اصابت تیر، پنج روز در کما بود. چنانکه خاله‌اش می‌گوید یک گلوله‌ی جنگی به پیشانی‌‌اش شلیک شده بود، پیشانی‌اش را سوراخ کرده بود و به حالت انفجار از سرش بیرون رفته بود. طوری که پشت سرش به اندازه یک نارنگی سوراخ شده بود. دکترهایش گفته بودند بصل‌‌النخاعش آسیب ندیده بود و برای همین با اینکه دچار مرگ مغزی شده بود اما حرکات غیرارادی بدنش مثل تپش قلب و عملکرد شُش‌ها ادامه داشت. غزاله می‌خواست که در صورت مرگ مغزی اعضای بدنش اهدا شود. دوبار هم در سال‌های گذشته کارت‌های اهدای عضو را پر کرده بود. وقتی که دکترها اعلام کردند راهی برای زنده نگه‌داشتنش نیست، هنوز ۹ عضو بدنش سالم بود و می‌شد که برای پیوند به دیگران اهدا شود. اما نهادهای امنیتی اجازه این کار را ندادند.

غزاله چلابی از دنبال کننده‌های صفحه اینستاگرام توانا بود.
#غزاله_چلابی
#یاری_مدنی_توانا
#دادخواهی #زن_زندگی_آزادی


@Tavaana_TavaanaTech

خواهر جاویدنام روزبه خادمیان، ضمن انتشار این ویدئو به مناسبت سالگرد جان‌باختن برادرش نوشت:

»دومین سال از نبودنت هم گذشت روزبه جان…بعد رفتنت دیگه اون آدمای سابق نشدیم، سراسر وجودمون رو غم گرفته، خشم گرفته،نفرت گرفته، من هنوزم شبا خواب چشم هاتو میبینم که نیمه باز مونده بود. دستات که تا آرنجت خونی بود از تخت آویزون شده بود…موهام که به خونت آغشته شد.خیلی صدات زدیم اما جواب ندادی… ما هنوز به رفتنت عادت نکردیم داداش. انگاری همیشه منتظریم که برگردی… اما شک ندارم انتقام خون پاک به ناحق ریخته شده تو میگیریم، اون روز دیر نیست…
تا همیشه دادخواه خون پاکت هستیم…
قسم به خون یاران ایستاده ایم تا پایان✌️»


- روزبه خادمیان، جوانی که روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱، در فردیس کرج توسط عوامل جمهوری اسلامی کشته شد، در آخرین استوری اینستاگرامش با انتشار تصویری از یک زن در اعتراضات، نوشته بود: «تو عقب وایستا، من جونمو برات میدم» و او جانش و جوانیش را نثار آزادی میهن کرد.

#روزبه_خادمیان🕊🤍
#روزبه_خادمیان #باری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

حسام برادر جاویدنام پارسا رضادوست، ویدیویی از بی‌تابی مادرش در دومین سالگرد جان‌باختن برادرش را منتشر کرده و نوشته:

«سکوت آدمیزاد بوی دلخوری میده، پر حرفی بوی دلتنگی.
وای به حال وقتی کلی حرف برای گفتن داری ولی سکوتت نمیشکنه.»


پارسا رضادوست، در تاریخ اول مهر ۱۴۰۱، در جریان اعتراضات سراسری با شلیک مستقیم نیروهای نظامی در ‎هشتگرد کرج کشته شد و مادرش رفت به آن خیابان نشست و عزاداری کرد و گفت: ««کجا خون بچم رو ریختید.»

#پارسا_رضادوست #پارسارضادوست #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

لیلا مهدوی، مادر جاویدنام سیاوش محمودی، ویدیویی منتشر کرده که نشان می‌دهد او به یاد فرزندش غذا توزیع می‌کند.

او ضمن انتشار این ویدیو نوشت:

«عزیزم‌

پاک‌ کن‌ از چهره‌ اشکت‌ را، ز جا برخیز

تو در من‌ زنده‌ای‌، من‌ در تو

ما هرگز نمی‌میریم‌

من‌ و تو با هزارانِ دگر

این‌ راه‌ را دنبال‌ می‌گیریم‌

از آن‌ ماست‌ پیروزی‌

از آن‌ ماست‌ فردا

با همه‌ شادی‌ و بهروزی‌

عزیزم‌

کار دنیا رو به‌ آبادی‌ست‌

و هر لاله‌ که‌ از خون‌ شهیدان‌ می‌دمد امروز

نوید روز آزادی‌ست‌»


#سیاوش_محمودی
#دادخواهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

در طول هشت سال جنگ ایران و عراق کودکان و نوجوانان زیادی تشویق به شرکت در جنگ شدند. این حضور اگرچه شکل داوطلبانه داشت اما از سوی منتقدان نوعی «شستشوی مغزی» برپایه گسترش فرهنگ شهادت‌طلبی در مدارس خوانده شد. نوجوانانی که تحت‌تاثیر تبلیغات دستگاه‌های رسمی حکومتی برای جستجوی «کلید بهشت» روانه منطقه جنگی شدند. بخشی از آن‌ها جان خود را بر سر این آرمان گذاشتند، گروهی به اسارت نیروهای دشمن در آمده، و سایرین هم یا مجروح شدنذ و یا آسیب‌های روحی و روانی سبب شد دیگر هیچ‌گاه زندگی عادی را تجربه نکنند. «محسن کاظمینی»، یکی از فرماندهان سپاه، با افتخار می‌گوید که یک چهارم جان‌باختگان جنگ از میان دانش‌آموزان بوده‌اند که این رقم چیزی بیش از پنجاه هزار نفر بوده است.

اخیرا مستندی از پگاه اهنگرانی، در بی‌بی‌سی فارسی منتشر شده است. وحید پور استاد، روزنامه‌نگار، می‌گوید:
مستند «کودک سرباز» به کارگردانی پگاه آهنگرانی  از مهم‌ترین و اثرگذارترین مستندهای سال‌های اخیر است.
کودک سربازانی که چکمه نظامی،اندازه پایشان پیدا نمی‌شد. همه بزرگ بود.آنها هم‌قد کلاشینکف بودند و مردم ذوق‌زده با آنها عکس یادگاری می‌گرفتند. فاجعه بود.

ویدیو گزیده‌ای از این مستند است.

مستند کامل را در لینک زیر ببینید:

https://youtu.be/iGjXHp5zIBQ?feature=shared

@bbcpersian
مرتبط:

کودکانی که قرار است گوشت دم توپ باشند
http://bit.ly/2VmQJTe
مروری بر افسانه حسین فهمیده
https://tavaana.org/mohammad_hossein_fahmideh/

#جنگ #کودک_سرباز #جنایت_جنگی #حقوق_کودک #نه_به_جمهوري_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

خواهر جاویدنام مهدی ببرنژاد، از جان‌باختگان خیزش انقلابی ۱۴۰۱ در قوچان، ضمن انتشار این ویدیو نوشت:
‌
«۲سال شده......
داداشی کاش میشدی دوباره برگردی واسه یبارم شده بلغت میکردم 😭
قشنگ حسرت دیدنت تا ابد در دل من موند💔😭
۱۴۰۱/۶/۳۰ شهریور خونین »

مهدی ببرنژاد ۲۲ ساله، ۳۰ شهریور ماه ۱۴۰۱ در شهرستان قوچان. توسط جمهوری اسلامی به قتل رسید. آن شب در قوچان ۴ نفر کشته شدند و مهدی از اخرین نفراتی بود که تیر خورده بود. او با وجود تیراندازی ماموران و زخمی شدن چندین نفر، پا پس نکشید و میدان را خالی نکرد. وقتی او را به بیمارستان رساندند، هنوز جان در بدن داشت و اما مأمورانی که آنجا بودند اجازه انتقالش به اتاق عمل را ندادند و او ساعتی بعد جان سپرد.

طبق گزارش یکی از آشنایان با خانواده مهدی،  آن‌ها با تاخیر از موضوع خبردار شدند و پس از سه روز تلاش توانستند پیکر مهدی را تحویل بگیرند.

#مهدی_ببرنژادقوچانی
#علی_مظفری
#مهدی_ببرنژاد #قوچان #مهسا_امینی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ماموران جمهوری اسلامی #بهار_خورشیدی رو جلوی چشمای همه از بالای بالکن به پایین پرت کردن و کشتن

شما آدمای ج.ا درباره پرت شدن هیچکس تو هیچ جای دنیا از بالای ساختمان حرف نزنید

طرح از قلم‌فرسا


#هنر_اعتراض‌ #زن_رندگی_آزادی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

جمعی از استادان اخراج‌شده، در نامه‌ای به پزشکیان خواهان بازگشت بی‌قیدوشرط تمامی دانشجویان اخراجی و تعلیقی و دلجویی از آن‌ها شدند

در بخشی از این نامه خطاب به مسعود پزشکیان آمده است:

«نظر به دستور اخیر شما به وزیر علوم، تحقیقات و فناوری مبنی بر بازگشت و ادامه‌ کار استادان و دانشجویانی که به دلایل ناموجه، غیرقانونی و سیاسی از حقوق و فرصت‌های شهروندی خود محروم شده‌ و در وضعیت اخراج، تعلیق، بازنشستگی و استعفای اجباری قرار گرفته‌اند، نکاتی را خدمت شما عرض می‌نماییم:

علی رغم دستور صریح شما، هنوز سازوکار روشنی در خصوص بازگشت استادان اخراجی به دانشگاه اعلام نشده و اقدام موثری در این مورد صورت نگرفته است. قرائن و شواهد موجود حکایت از موانعی دارد که سد راه بازگشت این افراد به دانشگاه شده‌اند.

ما جمعی از استادان اخراجی، خواهان اظهار نظر روشن و اقدام قاطع درین مورد هستیم تا روشن شود که آیا اراده‌ای واقعی در کار است یا صرفا با بازگشت تعدادی انگشت‌شمار قرار است این موضوع مورد بهره‌برداری تبلیغاتی قرار گیرد!؟

در حافظه‌ تاریخ بماند که در کشوری با نام جمهوری اسلامی، مسئولانی بودند که استادان دانشگاه را به جرم سعادت‌خواهی، راست‌گویی و احساس مسئولیت اجتماعی از حق طبیعی و اولیه کارکردن باز داشتند.

آنچه که به ناروا بر ما گذشته است، محصول سازوکار غیر علمی و غیرشفاف تعیین صلاحیت عمومی و تبدیل وضعیت، تفتیش عقاید، سرکوب آزاداندیشی و ناشکیبایی در برابر تفکر انتقادی است. بخش اصلی مسئله وجود قوانین و مقررات ناقض «آزادی آکادمیک» است که در سال‌های اخیر به تصویب رسیده است. قوانین و مقرراتی که دست نهادهای اقتدارگرای غیر دانشگاهی را در سرکوب استادان باز گذاشته است.

بدیهی است که بازگشت استادان دگراندیش و منتقد در شرایطی ممکن و مطلوب است که شاهد تغییری در این سازوکار ناسالم باشیم. ما همچنان از حق انسانی و شهروندی خود برای اظهار نظر، نقد حکمرانی و تعهد به مبانی علمی و دانشگاهی که راستگویی، تفکر انتقادی و زیستن در دایره‌ حقیقت است، دفاع کرده و حق اعتراض و انتقاد مردم از حاکمان را یک اصل بنیادین و خدشه‌ناپذیر می‌دانیم.

در این ارتباط خواستار آنیم تا ضمن جبران حق و حقوق تضییع‌شده استادان اخراجی، بدون تشریفات اداری و بورکراتیک فرسایشی امکان «حضور مجدد همه‌ آن‌ها» در دانشگاه فراهم شود.

به عنوان بخشی از بدنه‌ انسانی دانشگاه «خواهان بازگشت بی‌قید و شرط تمامی دانشجویان اخراجی و تعلیقی و دلجویی از آن‌ها» هستیم.»

متن کامل نامه را اینجا بخوانید:

https://tinyurl.com/UniOd1

#سرکوب_دانشگاه #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech