در پروژه‌ای موسوم به «ساعت به وقت بهشت» که در شهر فومن توسط سپاه پاسداران اجرا شده، تجربه‌ای شبیه‌سازی‌شده از جهنم با استفاده از آتش واقعی، صداهای وهم‌انگیز، قبر، پل صراط و موجودات دینی طراحی شده است. این پروژه که با عنوان «نمایشگاه فرهنگی» معرفی شده، در واقع نمونه‌ای از مهندسی ترس است؛ تکنیکی روان‌شناختی به‌نام تنش-رهایی که ابتدا با ایجاد وحشت شدید مخاطب را در هم می‌شکند و سپس با ارائه آرامش مصنوعی، به‌طور ناخودآگاه مسیر اطاعت از دین و نظام را به‌عنوان تنها راه نجات در ذهن او تثبیت می‌کند.
دکتر حسن باقری‌نیا در ویدیویی با اشاره به این رویکرد هشدار می‌دهد که این پروژه یادآور تجربه‌های مشابه در دهه ۶۰ است؛ ازجمله نوار صوتی سیاحت غرب و پروژه‌های مشابه در مشهد توسط آستان قدس. در این شیوه، کودکان ابتدا در فضایی پر از وحشت و نمادهای جهنمی قرار می‌گیرند و پس از گریه و ترس، به طبقه‌ای با نور و موسیقی ملایم و صلوات هدایت می‌شوند تا به‌طور شرطی، اطاعت را با نجات و آرامش گره بزنند.
او همچنین به بخش دیگری از پروژه در فومن اشاره می‌کند: نمایش موشک‌ها، تانک‌ها و ادوات نظامی در کنار نمادهای دینی، که به‌زعم او نشان‌دهنده فرمول جدید حکومت است؛ اطاعت مساوی است با بهشت و قدرت، و نافرمانی با جهنم و عذاب.
باقری‌نیا تأکید می‌کند که نسل امروز دیگر آن کودکان ساکت نیستند؛ آن‌ها از جهنم ساختگی گذشته‌اند، کاست‌های ترس را در ذهن‌شان شکسته‌اند و این‌بار، چشم‌هایشان باز است.

#استبداد_دینی #حسن_باقری_نیا #ساعت_به_وقت_بهشت #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

در روزگاری که ما بیش از هر زمان دیگر نیازمند انسانیت و اخلاقی همدلانه هستیم، پروژه‌ای مثل «ساعت به وقت بهشت» در فومن – با شبیه‌سازی قبر و جهنم و استفاده از آتش واقعی با استفاده از صداهای وهم‌انگیز، قبر، پل صراط و موجودات مذهبی – به‌خوبی نشان می‌دهد چگونه ایده‌های مذهبی، اگر از ریشه‌های انسانی و اخلاقی‌شان جدا شوند، به یک «نمایش ترسناک» تبدیل می‌شوند: تئاتری که به جای پرورش ایمان به انسانیت و شفقت و مهربانی به همنوع، ترس و فرمانبرداری کور را در دل‌ها می‌کارد.

این پروژه عملاً به‌وضوح یک تصویر‌سازی از وحشت است: تجربه‌ای شدید و جسمانی، برای شوک‌دادن مخاطب و در عین حال حذف هرگونه گفت‌وگوی صادقانه با دل و وجدان آدمی. هدفش چیزی جز ترویج سرسپردگی مطلق و خفه‌کردن هر صدای پرسشگر نیست – اما در نهایت، آنچه باقی می‌ماند فقط هیجان‌زده‌گی زودگذر و خلأیی عمیق‌تر است.

از منظر روان‌شناسی، چنین تجربه‌های ترسناک، به‌ویژه برای نوجوانان و ذهن‌های جوان، می‌تواند به حالت های تجزیه ای و گسست، تروما سازی عمیق و کرختی و بی تفاوتی اخلاقی به رنج دیگراندیشان منجر شود. در جامعه‌ای که باید پرسشگری و حساسیت به رنج انسان‌ها را تقویت کند، چنین پروژه‌هایی دقیقاً برعکس عمل می‌کنند: ایجاد بی‌تفاوتی و خونسردی در برابر خشونت – خونسردی در برابر بدن‌های ساچمه‌خورده، در برابر تجاوز به معترضی که در خون خود غلتیده، در برابر اشک و زخم و جان‌های شکسته، مادری که می گرید و می سوزد و پسرش زیر تیغ اعدام است.

تاریخچه‌ی ما و جهان، پر است از نمونه‌های مشابه: از اردوگاه‌های شستشوی مغزی طالبان و داعش گرفته تا نظام‌های توتالیتر مثل کره شمالی یا گروه سفاکی چون بوکوحرام. همه‌ی این‌ها به‌خوبی نشان می‌دهند که وقتی ترس و نمایش‌های خشونت‌بار، جایگزین گفتگو و تربیت فکری می‌شوند، نتیجه چیزی جز پرورش نسلی مطیع و مسخ‌شده نیست – نه نسلی متفکر و اخلاق‌محور.

چنین پروژه‌هایی، با سلاح ترس و آتش، نه‌تنها به رشد معنوی یا اخلاقی هیچ کمکی نمی‌کنند، بلکه زمینه‌ساز افراط‌گرایی و حتی تربیت نیروهای سرکوب آینده خواهند شد. این تجربه‌ها، به‌جای پرورش وجدان اخلاقی، آدمی را به ابزاری برای خشونت و سرکوب بدل می‌کنند – سربازانی که پیش از هرچیز، در ذهن خود، وحشت و فرمانبرداری را تجربه کرده‌اند.

ایمان و اخلاق، به‌جای آتش و دود، در روابط انسانی، در لمس رنج و امید آدم‌ها، در تأمل‌های صادقانه و در چشم‌هایی که درد یکدیگر را می‌بینند، زنده می‌مانند – نه در آتش‌هایی که فقط برای سوزاندن روان انسان طراحی شده‌اند.

کانال تلگرام دکتر یزدی
https://t.me/DrARYazdi

#ساعت_به_وقت_بهشت

#بهشت #جهنم #گفتگو_توانا


@Dialogue1402