‌
تصویری از پلاکاردی که یکی از ایرانیان دور از وطن در راهپیمایی در دستش گرفته بود، مورد توجه کاربران قرار گرفته است.
روی پلاکارد نوشته شده:
«مصادره اموال؟ دارایی من مادرم بود که با ممنوعیت واکسن کرونا ازم گرفتید.»

جمهوری اسلامی، ایرانیان ساکن کشورهای دیگر را به مصادره اموال تهدید کرده است. اما وقتی عزیزترین انسان‌های زندگی فرد توسط ظلم رژیم گرفته شده، اموال مادی چه ارزشی پیدا می‌کند؟

فراموش نمی‌کنیم که هزاران نفر از هموطنان ما به خاطر ممنوعیت وارد کردن واکسن کرونا، جان خود را از دست دادند. در حالی که سازمان بهداشت جهانی و برخی کشورها اعلام آمادگی کرده بودند که به ایران واکسن کرونا ارسال شود، خامنه‌ای، پیرمرد متوهم و خرافاتی، مانع از دریافت واکسن شد و در فاصله آزمایش تا تایید واکسن داخلی (که مشخص نیست که به نتیجه رسیده باشد، چون نهایتا واکسن از چین وارد کردند و عده‌ای از رانت واردات انحصاری سود بردند) عده زیادی از هموطنان جان خود را از دست دادند. در ضمن از ابتدا هم شیوع کرونا را انکار می‌کردند و اقدامات لازم برای پیشگیری مثل فاصله اجتماعی را انجام ندادند و در عوض کارهای مسخره‌ای مثل رونمایی دستگاه ویروس‌یاب مستعان ۱۱۰ و روغن بنفشه و ... را پی گرفتند.

این موضوع عده زیادی را داغدار کرد و هنوز آمار دقیقی از قربانیان منتشر نشده است.

جان‌باختگان در اثر ابتلا به کرونا نیز از قربانیان ظلم خامنه‌ای محسوب می‌شوند و چه بسا با اقدام به موقع، بسیاری از آن‌ها می‌توانستند نجات یابند.

#نه_به_جمهورى_اسلامى #کرونا #خامنه_ای_ضحاک

@Tavaana_TavaanaTech

رجزهایی که سال‌ها از تریبون‌های قدرت شنیده می‌شد، سرانجام به سکوت ختم شد.
وقتی ایدئولوژی جای منافع ملی را می‌گیرد،
نه‌تنها سرنوشت افراد، بلکه سرنوشت یک کشور هم هزینه می‌دهد.

علی لاریجانی، مسئولی که تا همین چند روز پیش از تریبون‌های رسمی، از تقابل و درگیری می‌گفت و برای ترامپ و نتانیاهو خط و نشان می‌کشید، امروز خود به یکی از قربانیان همان مسیر تبدیل شده است.

علی لاریجانی سال‌ها در بالاترین سطوح قدرت حضور داشت؛ از صدا و سیما و سپاه و وزارت ارشاد، تا مجلس شورای اسلامی و شورای عالی امنیت ملی.
در بسیاری از تصمیم‌ها و سیاست‌هایی که به محدود شدن آزادی‌ها و تشدید تنش‌ها انجامید، نقش داشت.

مسیرهایی که می‌توانست به گفت‌وگو، اصلاح و در نظر گرفتن منافع مردم ایران ختم شود،
اما به سمت تقابل و بحران رفت.

مردم ایران خیلی به او و سایر سران حکومت فرصت دادند، اما او آنقدر غرق شد که در دی ماه ۱۴۰۴ از عوامل اصلی سرکوب و کشتار وحشیانه مردم شد.

شاید اگر انتخاب‌ها متفاوت بود، اگر به جای رجزخوانی، عقلانیت و منافع ملی در اولویت قرار می‌گرفت، امروز نه این سرنوشت رقم می‌خورد و نه ایران به ورطه جنگ می‌افتاد.

این فقط پایان یک فرد نیست؛ یادآور بهایی است که برای سیاست‌های اشتباه پرداخت می‌شود. عبرتی است برای همه قدرتمداران که آنقدر مغرور می‌شوند و موقت بودن هر قدرتی را فراموش می‌کنند.

عاقبت حکومتی است که پشتوانه مردمی ندارد و ایدئولوژی را بر منافع ملی ترجیح می‌دهد.

علی لاریجانی که تا چند روز پیش رجزخوانی می‌کرد، به همراه پسرش که دستیار ویژه‌اش بود، محافظانش و علی باطنی (علیرضا بیات)، معاون او در شورای عالی امنیت ملی کشته شد و بلافاصله به سوژه طنز کاربران شبکه‌های اجتماعی تبدیل شد.
امروز تصویر تابوت او منتشر شد، عاقبت همه کسانی که همچون او رنج و درد را به ملت ایران تحمیل کردند.

#علی_لاریجانی #جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی


@Tavaana_TavaanaTech

اعدام کوروش کیوانی با اتهام «جاسوسی»

مرکز رسانه قوه قضاییه از اجرای حکم اعدام یک زندانی با اتهام «جاسوسی برای اسرائیل» خبر داد. این حکم سحرگاه امروز چهارشنبه ۲۷ اسفندماه ۱۴۰۴ به اجرا درآمده است.

بر اساس گزارش منتشر شده، فرد اعدام‌شده «کوروش کیوانی» معرفی شده است.

طبق ادعای این گزارش، او در چهارمین روز «جنگ ۱۲ روزه» توسط سازمان اطلاعات سپاه در یکی از ویلاهای شهرستان ساوجبلاغ شناسایی و بازداشت شد. در زمان دستگیری، ادعا شده که از وی ۳۰ هزار یورو وجه نقد، یک دستگاه خودرو وانت پادرا، یک موتورسیکلت کراس و همچنین تجهیزات مختلف ارتباطی و اطلاعاتی کشف و ضبط شده است.

در روایت رسمی آمده است که کوروش کیوانی در سال ۱۴۰۲ پس از ثبت‌نام در یک لینک تبلیغاتی مربوط به سفرهای گروهی در فضای مجازی، از سوی سرویس امنیتی اسرائیل در سوئد شناسایی شده و سپس از طریق ارتباط‌گیری در فضای مجازی، اطلاعاتی درباره وضعیت شخصی، مالی و ارتباطات او جمع‌آوری شده است.

به ادعای مقامات قضایی، او در ادامه با ارسال تصاویر و اطلاعات از «مراکز حساس» کشور، به اتهام جاسوسی متهم و در نهایت به اعدام محکوم شده است. این حکم پس از تأیید در دیوان عالی کشور، صبح امروز به اجرا درآمد. در اطلاعیه منتشرشده، جزئیات بیشتری از جمله محل اجرای حکم اعلام نشده است.

جمهوری اسلامی در سال‌های گذشته بارها در مواجهه با بحران‌ها و شکست‌های خود، با صدور احکام سنگین از جمله اعدام برای زندانیان سیاسی، تلاش می‌کند فضای رعب و کنترل ایجاد کند. بسیاری از این پرونده‌ها در روندی غیرشفاف و با دادرسی‌های ناعادلانه بررسی شده‌اند و گزارش‌های متعددی از اتکای آن‌ها به اعترافات اجباری و سناریوهای از پیش‌ساخته منتشر شده است؛ موضوعی که نگرانی‌های جدی درباره صحت این احکام و رعایت اصول دادرسی عادلانه را افزایش داده است.

مشخص نیست کوروش کیوانی در کدام شعبه محاکمه شده، وکیل او چه کسی بوده، تاریخ برگزاری دادگاه و تاریخ حکم دیوان کی بوده؟ شرایط نگهداری او از ابتدای بازداشت تا زمان اجرای حکم ناعادلانه اعدام، مبهم مانده است.

#نه_به_اعدام #کوروش_کیوانی


@Tavaana_TavaanaTech

کشته شدن اسماعیل خطیب، وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی در حملات اسرائیل

یسرائیل کاتز، وزیر دفاع اسرائیل، اعلام کرد که در حملات شامگاه سه‌شنبه به تهران، اسماعیل خطیب، وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی، کشته شده است. خطیب از سال ۱۴۰۰ تاکنون به عنوان وزیر اطلاعات در دولت‌های جمهوری اسلامی فعالیت داشت.

سید اسماعیل خطیب (واعظی)، متولد ۱۳۴۰ در قائنات، از چهره‌های امنیتی جمهوری اسلامی بود که سابقه‌ای طولانی در نهادهای اطلاعاتی و امنیتی داشت. او در شهریور ۱۴۰۰ با رأی اعتماد مجلس رژیم به عنوان وزیر اطلاعات منصوب شد و به عنوان بالاترین مقام اجرایی این وزارتخانه و عضو شورای عالی امنیت ملی فعالیت می‌کرد.

در ساختار جمهوری اسلامی، قانون نانوشته‌ای وجود دارد که وزیر اطلاعات از جمله وزرایی است که مستقیما توسط رهبر رژیم منصوب می‌شود و معرفی توسط رئیس‌جمهور و رای اعتماد مجلس، نمایشی بیش نیست.

خطیب پیش از وزارت، در بخش‌های مختلف امنیتی از جمله وزارت اطلاعات، دفتر رهبر جمهوری اسلامی و همچنین به عنوان رئیس مرکز حفاظت و اطلاعات قوه قضائیه (۱۳۹۱ تا ۱۳۹۸) فعالیت داشت. او همچنین سابقه مدیریت اطلاعات در استان قم و حضور در ساختارهای امنیتی نزدیک به سپاه پاسداران را در کارنامه خود داشت.

برخی منابع او را از چهره‌های نزدیک به هسته اصلی قدرت و مرتبط با نهادهای امنیتی و سپاه پاسداران معرفی کرده‌اند.

وزیر اطلاعات، مخزن اسرار رژیم است و انجام ترورها و سرکوب‌ها و پیش‌بردن سیاست‌‌های رهبر رژیم برای حذف مخالفان سیاسی را بر عهده دارد.

طبق معمول، اخبار و روایات کشته شدن سران جمهوری اسلامی را ابتدا از کشور اسرائیل می‌شنویم و ساعاتی بعد منابع حکومت تأیید می‌کنند!
جمهوری اسلامی اینترنت را قطع کرده، رسانه‌ها را محدود کرده، سیم‌کارت سفیدها را فعال کرده، افراد را به بهانه داشتن دستگاه اتصال به استارلینک بازداشت می‌کند تا روایت رسمی خود از جنگ را ترویج دهد، تا دروغ بگوید (این هم از کارهای نهادهای اطلاعاتی است) در این کار هم ناتوان مانده است.

#اسماعیل_خطیب #جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

نام علی لاریجانی در تاریخ سیاسی معاصر ایران، نه با دیپلماسی و فلسفه، که با جوهر سیاه اعترافات اجباری و خون سرخ معترضان گره خورده است. او که روزگاری در میانه دهه هفتاد در راهروهای صداوسیما، خشت اول بنای «ترور شخصیت» را با برنامه رذیلانه «هویت» بنا نهاد، مسیر رسوایی را تا رسیدن به جایگاه طراح سرکوب‌های خونین طی کرد. لاریجانی با همکاری مستقیم جانیانی چون سعید امامی، قاب تلویزیون را به شکنجه‌گاهی بدل کرد که در آن عزت‌الله سحابی‌ها و سعیدی‌سیرجانی‌ها زیر فشار خرد می‌شدند تا راه برای قتل‌های زنجیره‌ای هموار شود. او ایدئولوگِ حذف بود؛ کسی که آموخت چگونه می‌توان پیش از سلاخی فیزیکی روشنفکر، روح او را در رسانه ملی مثله کرد.
او با نقاب «عقلانیتِ حکومتی»، دوازده سال بر کرسی ریاست مجلس تکیه زد و با بازی‌های سیاسی دوگانه، میان بدنه قدرت و لایه‌های امنیتی در رفت‌ و‌ آمد بود. اما بازگشت نهایی او به شورای عالی امنیت ملی و جایگاه مشاور ارشد، پرده از چهره واقعی‌اش برداشت. در دی‌ماه ۱۴۰۴، لاریجانی دیگر نه یک سیاستمدار، که یک استراتژیست کشتار بود. او با طراحی مدل سرکوب همه‌جانبه، دستور شلیک مستقیم به قلب هزاران ایرانی را صادر کرد تا بقای ساختار را به قیمت تبدیل خیابان‌ها به مسلخ تضمین کند. از رشت تا یاسوج، هر گلوله‌ای که سینه‌ای را شکافت، امضای فکری و اجرایی او را با خود داشت.
جمهوری اسلامی نشان داد که چگونه نخبگان ایدئولوژیک خود را پرورش می‌دهد؛ مهره‌هایی که کارآموزی‌شان را با شکنجه روانی نویسندگان شروع می‌کنند و فارغ‌التحصیلی‌شان را با فرمان قتل‌عام ‌مردم جشن می‌گیرند. علی لاریجانی، که سرانجام در آتش جنگی که خود هیزم‌آور آن بود سوخت، که یک کارگزار وفادار قتل‌عام بود. او میراثی جز ویرانی از خود بر جای نگذاشت؛ مردی که از ترور قلم شروع کرد و به قصابی معترضان‌ رسید. او نماد کامل سیستمی است که در آن «سیاست» چیزی جز استمرار جنایت با ابزارهای متفاوت نیست.

#پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402