پاسدار علیمحمد نائینی، سخنگوی سپاه تروریستی پاسداران انقلاب اسلامی کشته شد
او روز گذشته ضمن تاکید بر توانایی تولید موشک، گفته بود: «قطعاً شگفتانههایی برای دشمن داریم. هر میزان پیش برویم نبردها، نبردهای متحیر کننده، پیچیدهتر و همراه با شگفتانه خواهد بود.»
حالا کسی که اینگونه رجزخوانی میکرد، در کمتر از یک روز پس از این سخنان پاسخش را گرفت!
کشته شدن این فرد، بار دیگر خطای محاسباتی بزرگ جمهوری اسلامی را نشان میدهد. حکومتی که سالها بر طبل جنگطلبی و دیگریسازی کوبید، ولی توانایی محافظت از رهبران خود را هم نداشت.
#علی_محمد_نائینی #جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
او روز گذشته ضمن تاکید بر توانایی تولید موشک، گفته بود: «قطعاً شگفتانههایی برای دشمن داریم. هر میزان پیش برویم نبردها، نبردهای متحیر کننده، پیچیدهتر و همراه با شگفتانه خواهد بود.»
حالا کسی که اینگونه رجزخوانی میکرد، در کمتر از یک روز پس از این سخنان پاسخش را گرفت!
کشته شدن این فرد، بار دیگر خطای محاسباتی بزرگ جمهوری اسلامی را نشان میدهد. حکومتی که سالها بر طبل جنگطلبی و دیگریسازی کوبید، ولی توانایی محافظت از رهبران خود را هم نداشت.
#علی_محمد_نائینی #جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
👍9😍2👌1
«نوروزت شاد، زینب
نوروزی که برای تو نوزدهمین سالیست که پشت میلههای زندان آغاز میشود. نوزدهمین بهاری که بهجای شکوفه و آفتاب، با دیوار و درد و محرومیت گره خورده است.
خواندهام که از ۲۴ سالگی در زندانی؛ از روزهایی که میتوانست سرشار از زندگی، انتخاب و آینده باشد. اما نه سالها توانستهاند صدایت را خاموش کنند و نه رنجها توانستهاند ایستادگیات را بشکنند.
در تمام این سالها، حتی یک روز مرخصی نداشتهای. در نامهات نوشته بودی چگونه با زنجیر به تخت بسته شدی، چگونه با کابل بر کف پاهایت زدند، چگونه آنقدر شکنجه شدی که دیگر هیچچیز را احساس نمیکردی. اما آنچه باقی ماند، ارادهای بود که هنوز ایستاده است.
امروز، همچنان در همان مسیر ایستادهای؛ مسیری که هزینهاش را با سالهای عمرت پرداخت کردهای.
زینب! نوروز یعنی امید، یعنی باور به اینکه هیچ زمستانی ماندگار نیست.
یعنی این یقین که رنج، هرچقدر طولانی باشد، پایان خواهد داشت.
ما کنار تو هستیم؛
با آرزوی روزی که نوروز را نه در زندان، که در آزادی ایران جشن بگیری.»
پیام ارسالی از همراهان توانا
@Tavaana_TavaanaTech
نوروزی که برای تو نوزدهمین سالیست که پشت میلههای زندان آغاز میشود. نوزدهمین بهاری که بهجای شکوفه و آفتاب، با دیوار و درد و محرومیت گره خورده است.
خواندهام که از ۲۴ سالگی در زندانی؛ از روزهایی که میتوانست سرشار از زندگی، انتخاب و آینده باشد. اما نه سالها توانستهاند صدایت را خاموش کنند و نه رنجها توانستهاند ایستادگیات را بشکنند.
در تمام این سالها، حتی یک روز مرخصی نداشتهای. در نامهات نوشته بودی چگونه با زنجیر به تخت بسته شدی، چگونه با کابل بر کف پاهایت زدند، چگونه آنقدر شکنجه شدی که دیگر هیچچیز را احساس نمیکردی. اما آنچه باقی ماند، ارادهای بود که هنوز ایستاده است.
امروز، همچنان در همان مسیر ایستادهای؛ مسیری که هزینهاش را با سالهای عمرت پرداخت کردهای.
زینب! نوروز یعنی امید، یعنی باور به اینکه هیچ زمستانی ماندگار نیست.
یعنی این یقین که رنج، هرچقدر طولانی باشد، پایان خواهد داشت.
ما کنار تو هستیم؛
با آرزوی روزی که نوروز را نه در زندان، که در آزادی ایران جشن بگیری.»
پیام ارسالی از همراهان توانا
@Tavaana_TavaanaTech
💔10🕊3
«همین دو قرن پیش بود که میشد یک نفر را به جرم الحاد و کفرگویی برای داشتن عقایدی دینی، به شعلههای آتش سپرد و سوزاند. آنها انسانهای جایزالخطایی بودند و ما امروزه از این آزادی برخورداریم تا نه تنها با آنان موافق نباشیم که اعتقادات آنها را محکوم کنیم. و باید اذعان دارم که حق داریم چنین آزادانه در باب اعتقادات دینی بیاندیشیم و سخن بگوییم.»
«اندرو همیلتون (۱۷۴۱-۱۶۷۶) در دورانی که آمریکا مستعمره بود، به وکالت مشغول بود و شهرت خود را بیش از هر چیز به پیروزی حقوقی خود در سال ١٧٣٥ در دفاع از یک ناشر روزنامه، به نام جان پیتر زنگر، علیه اتهام افترا مدیون است.
کتاب دفاع از آزادی مطبوعات را از اینجا دانلود کنید:
https://tavaana.org/andrew-hamilton-defense-of-freedom-of-the-press/
#آزادی #آزادی_بیان #آزادی_مطبوعات
@Tavaana_TavaanaTech
«اندرو همیلتون (۱۷۴۱-۱۶۷۶) در دورانی که آمریکا مستعمره بود، به وکالت مشغول بود و شهرت خود را بیش از هر چیز به پیروزی حقوقی خود در سال ١٧٣٥ در دفاع از یک ناشر روزنامه، به نام جان پیتر زنگر، علیه اتهام افترا مدیون است.
کتاب دفاع از آزادی مطبوعات را از اینجا دانلود کنید:
https://tavaana.org/andrew-hamilton-defense-of-freedom-of-the-press/
#آزادی #آزادی_بیان #آزادی_مطبوعات
@Tavaana_TavaanaTech
💔4
تاریخ بارها نشان داده که هیچ ظلمی ماندگار نیست. صدای دادخواهی—حتی اگر سرکوب شود—خاموش نمیشود و راه خود را پیدا میکند. آنچه میماند، نه قدرت سرکوبگران، که ایستادگی مردمی است که حق خود را فراموش نمیکنند.
چند بیتی از قصیده سیف فرغانی، شاعر قرن هفتم و هشتم را بازخوانی میکنیم که یکی از معروفترین واکنشهای اجتماعی اوست و خطاب به سپاهیان مغول سروده شده و امروز نیز همچنان تازه و معنادار است:
هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد
چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد
بیداد ظالمان شما نیز بگذرد
در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد
این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد
دادخواهی—حتی اگر دیر—سرانجام راه خود را خواهد یافت.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #نوروز
@Tavaana_TavaanaTech
چند بیتی از قصیده سیف فرغانی، شاعر قرن هفتم و هشتم را بازخوانی میکنیم که یکی از معروفترین واکنشهای اجتماعی اوست و خطاب به سپاهیان مغول سروده شده و امروز نیز همچنان تازه و معنادار است:
هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد
چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد
بیداد ظالمان شما نیز بگذرد
در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد
این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد
دادخواهی—حتی اگر دیر—سرانجام راه خود را خواهد یافت.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #نوروز
@Tavaana_TavaanaTech
👍8❤2👌1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
در واپسین ساعات سال ۱۴۰۴، یکی از هموطنان در نازیآباد، همزمان با فرا رسیدن نوروز، این دیوارنویسی را انجام داده و از احساسی گفته که این روزها در میان مردم جریان دارد؛ احساسی از نزدیکبودن تغییر، از امید به آزادی:
«این دیوارنویسی رو امروز تو نازیآباد بخاطر فرا رسیدن نوروز انجام دادیم.
این روزها احساس یک تغییر تحول و ندای آزادی تو هوا وجود داره و شدیدا احساس میشه.
دیوارنوشته اینه:
نوروز که برسه بعد از براندازی رژیم جشن آزادی سرزمینمون را میگیریم.»
دیوارنویسی همچنان یکی از سادهترین و در عین حال جسورانهترین راههای بیان اعتراض و امید به تغییر است. این نوشتهها، روایت مردماند از آنچه میخواهند و آنچه دیگر نمیپذیرند.
تنها ساعاتی تا پایان این سال باقی مانده.
آرزوی شما برای سال ۱۴۰۵ چیست؟
#نه_به_جمهوری_اسلامی #نوروز
@Tavaana_TavaanaTech
«این دیوارنویسی رو امروز تو نازیآباد بخاطر فرا رسیدن نوروز انجام دادیم.
این روزها احساس یک تغییر تحول و ندای آزادی تو هوا وجود داره و شدیدا احساس میشه.
دیوارنوشته اینه:
نوروز که برسه بعد از براندازی رژیم جشن آزادی سرزمینمون را میگیریم.»
دیوارنویسی همچنان یکی از سادهترین و در عین حال جسورانهترین راههای بیان اعتراض و امید به تغییر است. این نوشتهها، روایت مردماند از آنچه میخواهند و آنچه دیگر نمیپذیرند.
تنها ساعاتی تا پایان این سال باقی مانده.
آرزوی شما برای سال ۱۴۰۵ چیست؟
#نه_به_جمهوری_اسلامی #نوروز
@Tavaana_TavaanaTech
❤6🕊1
Forwarded from گفتوشنود
خمینی: «ما تا بانگ لا اله الا الله را در سراسر جهان طنینانداز نکنیم، مبارزه هست.»
توهمات فرقهای، مبارزهخواهی و به آتش کشیدن یک کشور
ورق بزنید
یکی از خطرناکترین ویژگیهای فرقهها این است که خود را مأمور تحقق یک «رسالت الهی و روحانی» میدانند. در چنین تفکری، انسانیت، آزادیهای فردی، مرزهای ملی و منافع مردم یک کشور اهمیت خود را از دست میدهد.همه چیز را میتوان قربانی آن «رسالت الهی» کرد، حتی جان مومنین. خمینی در یکی از سخنان خود میگوید: «ما تا بانگ لا اله الا الله را در سراسر جهان طنینانداز نکنیم، مبارزه هست.» خمینی میگفت حتی جان مهمترین شخصیت فرقه، مهدی، را نیز میتوان قربانی نمود، بیتوجه به این که شایداین رسالت صرفا خیالاتِ مومنان فرقه باشد.
این جمله نشان میدهد که در نگاه او مبارزه نه محدود به ایران، بلکه یک رسالت معنوی، قُدسی و جهانی است. وقتی چنین تفکری به سیاست رسمی یک حکومت تبدیل شود، نتیجه فاجعه است: سوزاندن فرصتها و منابع یک کشور، دخالت در درگیریهای منطقهای، حمایت از گروههای مسلح و ایجاد دشمنی با کشورهای مختلف، و از دست رفتن جانهای ارزشمند مردمی که نمیخواهند در سایه فرقه زیست کنند.
در چنین شرایطی کشور به جای تمرکز بر توسعه، رفاه مردم و ثبات داخلی، به میدان پروژههای ایدئولوژیک تبدیل میشود. مردم ایران این واقعیت تلخ را برای دههها زیستهاند. آنان با چشم خود شاهد بودند چگونه زندگیها و آرامش آنان قربانی ایمان فرقهای عدهای خشونتطلب و ستیزهخو اما خود-حق-پندار شد.
تاریخ چهار دههٔ گذشته نشان میدهد که بسیاری از بحرانهایی که ایران با آن روبهرو بوده، ریشه در همین نگاه فرقهای دارد. حملات به ایران نیز نتیجه همین دیدگاه ایمانی و اعتقادی است: دیدگاهی که مبارزه و مقاتله در آن جایگاهی محوری دارد.
#حکومت_ایدئولوژیک #حکومت_فقهی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
توهمات فرقهای، مبارزهخواهی و به آتش کشیدن یک کشور
ورق بزنید
یکی از خطرناکترین ویژگیهای فرقهها این است که خود را مأمور تحقق یک «رسالت الهی و روحانی» میدانند. در چنین تفکری، انسانیت، آزادیهای فردی، مرزهای ملی و منافع مردم یک کشور اهمیت خود را از دست میدهد.همه چیز را میتوان قربانی آن «رسالت الهی» کرد، حتی جان مومنین. خمینی در یکی از سخنان خود میگوید: «ما تا بانگ لا اله الا الله را در سراسر جهان طنینانداز نکنیم، مبارزه هست.» خمینی میگفت حتی جان مهمترین شخصیت فرقه، مهدی، را نیز میتوان قربانی نمود، بیتوجه به این که شایداین رسالت صرفا خیالاتِ مومنان فرقه باشد.
این جمله نشان میدهد که در نگاه او مبارزه نه محدود به ایران، بلکه یک رسالت معنوی، قُدسی و جهانی است. وقتی چنین تفکری به سیاست رسمی یک حکومت تبدیل شود، نتیجه فاجعه است: سوزاندن فرصتها و منابع یک کشور، دخالت در درگیریهای منطقهای، حمایت از گروههای مسلح و ایجاد دشمنی با کشورهای مختلف، و از دست رفتن جانهای ارزشمند مردمی که نمیخواهند در سایه فرقه زیست کنند.
در چنین شرایطی کشور به جای تمرکز بر توسعه، رفاه مردم و ثبات داخلی، به میدان پروژههای ایدئولوژیک تبدیل میشود. مردم ایران این واقعیت تلخ را برای دههها زیستهاند. آنان با چشم خود شاهد بودند چگونه زندگیها و آرامش آنان قربانی ایمان فرقهای عدهای خشونتطلب و ستیزهخو اما خود-حق-پندار شد.
تاریخ چهار دههٔ گذشته نشان میدهد که بسیاری از بحرانهایی که ایران با آن روبهرو بوده، ریشه در همین نگاه فرقهای دارد. حملات به ایران نیز نتیجه همین دیدگاه ایمانی و اعتقادی است: دیدگاهی که مبارزه و مقاتله در آن جایگاهی محوری دارد.
#حکومت_ایدئولوژیک #حکومت_فقهی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در آستانه نوروز، یاد خسرو علیکردی زنده است؛ وکیلی که زندگیاش را وقف دفاع از زندانیان سیاسی و خانوادههای دادخواه کرد و خود نیز بارها هزینه این ایستادگی را با زندان، تبعید و محرومیت پرداخت.
خسرو علیکردی، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر، ۱۵ آذر ۱۴۰۴ در دفتر کارش در مشهد درگذشت؛ مرگی که با وجود اعلام رسمی «سکته قلبی»، از سوی بسیاری از همکاران، فعالان و نزدیکانش مشکوک دانسته شد. او تا آخرین روزهای زندگی، صدای بیصدایان بود و از دادخواهی دست نکشید.
نوروز سال گذشته، او در پیامی از شرایط سخت و طاقتفرسای زندگی مردم ایران گفت؛ از فشارهای اقتصادی و اجتماعی که زندگی شرافتمندانه را برای بسیاری دشوار کرده است. اما در کنار این واقعیت تلخ، بر چیزی مهمتر تأکید کرد: زندهبودن امید. امید به آزادی، دموکراسی، برابری و تداوم مبارزه با ظلم و بیعدالتی.
او در آن پیام، زندانیان سیاسی را «آزادگان» نامید؛ انسانهایی که اگرچه جسمشان در بند است، اما روحشان در پرواز است. از همبندیهایش یاد کرد و آنها را قهرمانانی دانست که با ایستادگیشان به زندان معنا و اعتبار دادهاند، نه برعکس.
@Tavaana_TavaanaTech
خسرو علیکردی، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر، ۱۵ آذر ۱۴۰۴ در دفتر کارش در مشهد درگذشت؛ مرگی که با وجود اعلام رسمی «سکته قلبی»، از سوی بسیاری از همکاران، فعالان و نزدیکانش مشکوک دانسته شد. او تا آخرین روزهای زندگی، صدای بیصدایان بود و از دادخواهی دست نکشید.
نوروز سال گذشته، او در پیامی از شرایط سخت و طاقتفرسای زندگی مردم ایران گفت؛ از فشارهای اقتصادی و اجتماعی که زندگی شرافتمندانه را برای بسیاری دشوار کرده است. اما در کنار این واقعیت تلخ، بر چیزی مهمتر تأکید کرد: زندهبودن امید. امید به آزادی، دموکراسی، برابری و تداوم مبارزه با ظلم و بیعدالتی.
او در آن پیام، زندانیان سیاسی را «آزادگان» نامید؛ انسانهایی که اگرچه جسمشان در بند است، اما روحشان در پرواز است. از همبندیهایش یاد کرد و آنها را قهرمانانی دانست که با ایستادگیشان به زندان معنا و اعتبار دادهاند، نه برعکس.
@Tavaana_TavaanaTech
❤10
گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، در آستانه نوروز، خواستار توقف فوری درگیریها و پایان حملات نظامی شد و از همه طرفها خواست به تعهدات خود بر اساس حقوق بینالملل پایبند باشند و امکان دسترسی بدون مانع به کمکهای بشردوستانه را فراهم کنند.
مای ساتو همچنین با اشاره به اینکه نقض حقوق بشر در ایران پیش از آغاز این درگیریها نیز ادامه داشته، بر ضرورت توجه به موضوعاتی چون اعدامها، فشار بر اقلیتها، وضعیت زندانیان سیاسی و خشونت علیه زنان تأکید کرد. او از مقامهای جمهوری اسلامی خواست قطع اینترنت را پایان دهند و تمامی افرادی را که بهطور خودسرانه بازداشت شدهاند، از جمله بازداشتشدگان اعتراضات سراسری، آزاد کنند تا خانوادهها بتوانند نوروز را در کنار یکدیگر سپری کنند.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #نوروز
@Tavaana_TavaanaTech
مای ساتو همچنین با اشاره به اینکه نقض حقوق بشر در ایران پیش از آغاز این درگیریها نیز ادامه داشته، بر ضرورت توجه به موضوعاتی چون اعدامها، فشار بر اقلیتها، وضعیت زندانیان سیاسی و خشونت علیه زنان تأکید کرد. او از مقامهای جمهوری اسلامی خواست قطع اینترنت را پایان دهند و تمامی افرادی را که بهطور خودسرانه بازداشت شدهاند، از جمله بازداشتشدگان اعتراضات سراسری، آزاد کنند تا خانوادهها بتوانند نوروز را در کنار یکدیگر سپری کنند.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #نوروز
@Tavaana_TavaanaTech
👍4❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ربایش و قتل نوید سلطانپور توسط جمهوری اسلامی ایران
جاویدنام نوید سلطانپور، متولد ۱۳۶۱ و اهل کاشمر، از جمله شهروندان معترضی بود که پیشتر نیز در جریان اعتراضات سال ۱۳۸۸ بازداشت و تحت شکنجه قرار گرفته بود.
او در اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ نیز به خیابان آمد. در همان روزها، یکی از دوستانش در نزدیکی او کشته شد. پس از آن، ناچار به زندگی مخفیانه روی آورد تا اینکه در شهر مشهد ربوده شد. ساعاتی بعد، خبر جانباختن او به خانوادهاش اطلاع داده شد.
پیکر او در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۴۰۴، تحت تدابیر شدید امنیتی، در امامزاده سیدمرتضی شهر کاشمر به خاک سپرده شد.
در روزهایی که توجه بخش قابل توجهی از افکار عمومی، تحت تأثیر تحولات منطقهای و حملات خارجی، از وضعیت داخلی ایران منحرف شده، ماشین سرکوب جمهوری اسلامی همچنان بیوقفه به کار خود ادامه میدهد و جان شهروندان معترض را میگیرد.
نوید سلطانپور، ساکن مشهد، از شهروندان فعال و پیگیر مطالبات اجتماعی بود که سالها در اعتراضات و فعالیتهای میدانی حضور داشت. او در زمان اعتراضات سال ۱۳۸۸، دانشجوی کارشناسی ارشد تربیت بدنی دانشگاه تهران بود و در جریان اعتراضات ۱۶ آذر (روز دانشجو) ـ به گفته دوستانش ـ هدف شلیک گلولههای ساچمهای قرار گرفت، بهگونهای که بیش از ۹۰ ساچمه به بدنش اصابت کرد. پس از آن بازداشت شد و برای ماهها در شرایطی نگهداری شد که خانوادهاش از محل نگهداری و وضعیت او بیاطلاع بودند. او با وجود جراحات شدید، تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفت.
با وجود فشارها و تهدیدهای مداوم پس از آزادی، نوید هرگز از پیگیری مطالبات مردم عقبنشینی نکرد.
در روزهای ۱۸ و ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، او نیز همچون بسیاری از شهروندان به خیابان آمد. در جریان این اعتراضات، شاهد کشته شدن یکی از دوستانش بود و خود نیز بهشدت مورد ضربوشتم قرار گرفت، اما موفق شد محل را ترک کرده و جان خود را نجات دهد.
نوید بهطور منظم به ورزش و دویدن میپرداخت. در روز ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، طبق برنامه روزانه برای تمرین از منزل خارج شد. ساعاتی بعد، خانوادهاش با تماسی مواجه شدند که از آنها خواسته شد به کلانتری مراجعه کنند. در آنجا تصویر پیکر بیجان او به آنها نشان داده شد.
شواهد و قرائن موجود نشان میدهد که نیروهای امنیتی با اطلاع از برنامه روزانه نوید، او را در همان روز ربوده و به قتل رساندهاند.
پیکر نوید سلطانپور یک روز پس از قتل به خانواده تحویل داده شد. مراسم تدفین در ۲۶ اسفند ۱۴۰۴، تحت نظارت شدید امنیتی و با حضور نامحسوس نیروهای امنیتی در میان جمعیت برگزار شد. در جریان مراسم، زمانی که اعضای خانواده و حاضران با دست زدن و سر دادن شعارهای ملی واکنش نشان دادند، از بلندگوهای محل دفن شعار «حیدر حیدر» ـ از شعارهای شناختهشده نیروهای بسیج ـ پخش شد؛ اقدامی در راستای ایجاد فضای ارعاب و کنترل مراسم سوگواری.
#نوید_سلطانپور #مشهد #کاشمر #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
جاویدنام نوید سلطانپور، متولد ۱۳۶۱ و اهل کاشمر، از جمله شهروندان معترضی بود که پیشتر نیز در جریان اعتراضات سال ۱۳۸۸ بازداشت و تحت شکنجه قرار گرفته بود.
او در اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ نیز به خیابان آمد. در همان روزها، یکی از دوستانش در نزدیکی او کشته شد. پس از آن، ناچار به زندگی مخفیانه روی آورد تا اینکه در شهر مشهد ربوده شد. ساعاتی بعد، خبر جانباختن او به خانوادهاش اطلاع داده شد.
پیکر او در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۴۰۴، تحت تدابیر شدید امنیتی، در امامزاده سیدمرتضی شهر کاشمر به خاک سپرده شد.
در روزهایی که توجه بخش قابل توجهی از افکار عمومی، تحت تأثیر تحولات منطقهای و حملات خارجی، از وضعیت داخلی ایران منحرف شده، ماشین سرکوب جمهوری اسلامی همچنان بیوقفه به کار خود ادامه میدهد و جان شهروندان معترض را میگیرد.
نوید سلطانپور، ساکن مشهد، از شهروندان فعال و پیگیر مطالبات اجتماعی بود که سالها در اعتراضات و فعالیتهای میدانی حضور داشت. او در زمان اعتراضات سال ۱۳۸۸، دانشجوی کارشناسی ارشد تربیت بدنی دانشگاه تهران بود و در جریان اعتراضات ۱۶ آذر (روز دانشجو) ـ به گفته دوستانش ـ هدف شلیک گلولههای ساچمهای قرار گرفت، بهگونهای که بیش از ۹۰ ساچمه به بدنش اصابت کرد. پس از آن بازداشت شد و برای ماهها در شرایطی نگهداری شد که خانوادهاش از محل نگهداری و وضعیت او بیاطلاع بودند. او با وجود جراحات شدید، تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفت.
با وجود فشارها و تهدیدهای مداوم پس از آزادی، نوید هرگز از پیگیری مطالبات مردم عقبنشینی نکرد.
در روزهای ۱۸ و ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، او نیز همچون بسیاری از شهروندان به خیابان آمد. در جریان این اعتراضات، شاهد کشته شدن یکی از دوستانش بود و خود نیز بهشدت مورد ضربوشتم قرار گرفت، اما موفق شد محل را ترک کرده و جان خود را نجات دهد.
نوید بهطور منظم به ورزش و دویدن میپرداخت. در روز ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، طبق برنامه روزانه برای تمرین از منزل خارج شد. ساعاتی بعد، خانوادهاش با تماسی مواجه شدند که از آنها خواسته شد به کلانتری مراجعه کنند. در آنجا تصویر پیکر بیجان او به آنها نشان داده شد.
شواهد و قرائن موجود نشان میدهد که نیروهای امنیتی با اطلاع از برنامه روزانه نوید، او را در همان روز ربوده و به قتل رساندهاند.
پیکر نوید سلطانپور یک روز پس از قتل به خانواده تحویل داده شد. مراسم تدفین در ۲۶ اسفند ۱۴۰۴، تحت نظارت شدید امنیتی و با حضور نامحسوس نیروهای امنیتی در میان جمعیت برگزار شد. در جریان مراسم، زمانی که اعضای خانواده و حاضران با دست زدن و سر دادن شعارهای ملی واکنش نشان دادند، از بلندگوهای محل دفن شعار «حیدر حیدر» ـ از شعارهای شناختهشده نیروهای بسیج ـ پخش شد؛ اقدامی در راستای ایجاد فضای ارعاب و کنترل مراسم سوگواری.
#نوید_سلطانپور #مشهد #کاشمر #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
💔3❤1
این گزارش بهطور اختصاصی در «دادبان» منتشر شده است.
بر اساس یافتههای این نهاد، فرماندهان ارشد بسیج و سپاه پاسداران بهصورت گسترده از نوجوانان ۱۵ تا ۱۸ ساله در فعالیتهای امنیتی استفاده کردهاند. این نوجوانان عمدتا بهعنوان نگهبان در پایگاههای بسیج یا مأمور در ایستبازرسیها در شهرهای مختلف به کار گرفته شدهاند.
طبق اطلاعاتی که به دادبان رسیده، دستکم پنج نوجوان در همین بازه سنی، در جریان هدف قرار گرفتن پایگاهها و ایستبازرسیها در شهرهایی مانند تهران و تبریز جان خود را از دست دادهاند؛ نوجوانانی که در موقعیتهایی قرار گرفته بودند که بهطور مستقیم در معرض خطر قرار داشت.
تاکید میکنیم بهکارگیری افراد زیر ۱۸ سال در فعالیتهای نظامی یا شبهنظامی، بهویژه در شرایط درگیری مسلحانه، نقض آشکار حقوق بینالملل است. بر اساس کنوانسیون حقوق کودک و قواعد حقوق بشردوستانه، کودکان باید از مشارکت در مخاصمات محافظت شوند و استفاده از آنها در نقشهای امنیتی ممنوع است.
طبق استانداردهای بینالمللی، بهکارگیری افراد زیر ۱۵ سال در چنین شرایطی مصداق جنایت جنگی است.
@Tavaana_TavaanaTech
بر اساس یافتههای این نهاد، فرماندهان ارشد بسیج و سپاه پاسداران بهصورت گسترده از نوجوانان ۱۵ تا ۱۸ ساله در فعالیتهای امنیتی استفاده کردهاند. این نوجوانان عمدتا بهعنوان نگهبان در پایگاههای بسیج یا مأمور در ایستبازرسیها در شهرهای مختلف به کار گرفته شدهاند.
طبق اطلاعاتی که به دادبان رسیده، دستکم پنج نوجوان در همین بازه سنی، در جریان هدف قرار گرفتن پایگاهها و ایستبازرسیها در شهرهایی مانند تهران و تبریز جان خود را از دست دادهاند؛ نوجوانانی که در موقعیتهایی قرار گرفته بودند که بهطور مستقیم در معرض خطر قرار داشت.
تاکید میکنیم بهکارگیری افراد زیر ۱۸ سال در فعالیتهای نظامی یا شبهنظامی، بهویژه در شرایط درگیری مسلحانه، نقض آشکار حقوق بینالملل است. بر اساس کنوانسیون حقوق کودک و قواعد حقوق بشردوستانه، کودکان باید از مشارکت در مخاصمات محافظت شوند و استفاده از آنها در نقشهای امنیتی ممنوع است.
طبق استانداردهای بینالمللی، بهکارگیری افراد زیر ۱۵ سال در چنین شرایطی مصداق جنایت جنگی است.
@Tavaana_TavaanaTech
Forwarded from گفتوشنود
نوروز امسال، نه برای شادی، که برای ایستادگی است.
در روزگاری که هموطنانمان در آتش جنگ و زخم سالها سرکوب نفس میکشند، ما جشن نمیگیریم… اما نوروز را زنده نگه میداریم.
نوروز، یادآور ریشههای ماست؛
یادآور امیدی که خاموش نمیشود.
باشد که این بهار،
بهار آزادی ایران باشد
#گفتگو_توانا
نوروز امسال، نه برای شادی، که برای ایستادگی است.
در روزگاری که هموطنانمان در آتش جنگ و زخم سالها سرکوب نفس میکشند، ما جشن نمیگیریم… اما نوروز را زنده نگه میداریم.
نوروز، یادآور ریشههای ماست؛
یادآور امیدی که خاموش نمیشود.
باشد که این بهار،
بهار آزادی ایران باشد
#گفتگو_توانا
❤1
نوروز از راه رسید؛ سنت دیرینی که از فراز و نشیب تاریخ به ما رسیده و همه ما را در چهارگوشه ایران به هم پیوند میدهد؛ سنتی که هیچگاه خاموش نشده؛ نه در جنگ، نه در اندوه، نه در سختترین سالها. همچون امسال که میهن عزیزمان گرفتار جنگی شده که اهریمن جمهوری اسلامی به راه انداخته است. با این حال آمدن بهار یادآور این است که هیچ زمستانی ماندگار نیست.
ایران سال پراتفاقی را پشت سر گذاشت؛ آمیخته با رنج، امید، ایستادگی و ازدستدادن. در روزهایی که تاریکی گاه سنگینتر از همیشه بر ما سایه انداخت، چراغهایی روشن ماند در دل مردمی که دست از پایداری برنمیدارند.
ما نیز در سال گذشته تلاش کردیم روایتگر همین ایستادگی و پایداریها باشیم؛ در کنار شما، با شما و برای ایران.
امیدواریم که در سال نو آرزوی دیرینه همهمان برآورده شود و نور آزادی و آبادی بر میهن بتابد.
در سال نو با گرامیداشت یاد قهرمانان دلاوری که خون خود را در راه آزادی میهن دادند و با امید به فردایی که باید با همدلی و همبستگی ساخته شود به پیش میرویم.
نوروز ۱۴۰۵/۲۵۸۵ پیروز!
به امید روزهای روشن برای ایران!
@Tavaana_TavaanaTech
ایران سال پراتفاقی را پشت سر گذاشت؛ آمیخته با رنج، امید، ایستادگی و ازدستدادن. در روزهایی که تاریکی گاه سنگینتر از همیشه بر ما سایه انداخت، چراغهایی روشن ماند در دل مردمی که دست از پایداری برنمیدارند.
ما نیز در سال گذشته تلاش کردیم روایتگر همین ایستادگی و پایداریها باشیم؛ در کنار شما، با شما و برای ایران.
امیدواریم که در سال نو آرزوی دیرینه همهمان برآورده شود و نور آزادی و آبادی بر میهن بتابد.
در سال نو با گرامیداشت یاد قهرمانان دلاوری که خون خود را در راه آزادی میهن دادند و با امید به فردایی که باید با همدلی و همبستگی ساخته شود به پیش میرویم.
نوروز ۱۴۰۵/۲۵۸۵ پیروز!
به امید روزهای روشن برای ایران!
@Tavaana_TavaanaTech
«مریم جان! نوروزت شاد
امیدوارم این بهار برای تو نوید آغاز و تازگی باشد، تویی که سالهاست سهمت از مادری، تنها دلتنگی و دوری بوده. سالها گذشته و تو حتی یک روز هم مرخصی نداشتهای؛ حتی یک روز برای در آغوشگرفتن فرزندانت، برای بودن در کنار خانوادهات.
دادخواه خواهر و برادرانت در کشتار دهه شصت هستی و پاسخ دادخواهیات را با زندان دادهاند. با همه اینها، ایستادهای.
ایستاده، با صدایی که خاموش نشده؛ با حقی که از آن نگذشتهای.
مریم، عدالت، هرچند دیر، راه خود را پیدا میکند.
با آرزوی روزی که بهار را در آزادی، در کنار فرزندانت، جشن بگیری.»
پیام نوروزی همراهان توانا
مریم اکبری منفرد در دیماه ۱۳۸۸، در ۳۳ سالگی بازداشت شد؛ شبی که او را از خانه و از کنار کودکانش بردند. او پس از ۴۳ روز نگهداری در سلول انفرادی و بازجویی بدون دسترسی به وکیل، در خرداد ۱۳۸۹ به اتهام «محاربه» به ۱۵ سال حبس محکوم شد. با وجود پایان این محکومیت، در مهر ۱۴۰۳ بهجای آزادی، با پروندهای تازه به دو سال زندان دیگر محکوم و سپس به زندان قرچک ورامین منتقل شد.
@Tavaana_TavaanaTech
امیدوارم این بهار برای تو نوید آغاز و تازگی باشد، تویی که سالهاست سهمت از مادری، تنها دلتنگی و دوری بوده. سالها گذشته و تو حتی یک روز هم مرخصی نداشتهای؛ حتی یک روز برای در آغوشگرفتن فرزندانت، برای بودن در کنار خانوادهات.
دادخواه خواهر و برادرانت در کشتار دهه شصت هستی و پاسخ دادخواهیات را با زندان دادهاند. با همه اینها، ایستادهای.
ایستاده، با صدایی که خاموش نشده؛ با حقی که از آن نگذشتهای.
مریم، عدالت، هرچند دیر، راه خود را پیدا میکند.
با آرزوی روزی که بهار را در آزادی، در کنار فرزندانت، جشن بگیری.»
پیام نوروزی همراهان توانا
مریم اکبری منفرد در دیماه ۱۳۸۸، در ۳۳ سالگی بازداشت شد؛ شبی که او را از خانه و از کنار کودکانش بردند. او پس از ۴۳ روز نگهداری در سلول انفرادی و بازجویی بدون دسترسی به وکیل، در خرداد ۱۳۸۹ به اتهام «محاربه» به ۱۵ سال حبس محکوم شد. با وجود پایان این محکومیت، در مهر ۱۴۰۳ بهجای آزادی، با پروندهای تازه به دو سال زندان دیگر محکوم و سپس به زندان قرچک ورامین منتقل شد.
@Tavaana_TavaanaTech