از عربده تا قمه؛
خیابان در صحنه نمایش خشونت

روایت یک شهروند مشهدی:
این شب‌ها، برخی خیابان‌های مشهد به صحنه‌ای از ارعاب و تهدید شهروندان بدل شده. در ساعاتی از شب، با محدود شدن مسیرهایی چون بلوار احمدآباد و چند خیابان اطراف، فضای شهر حال‌وهوایی متفاوت به خود می‌گیرد؛ در این میان یگان‌های موتور سوار با اسلحه جنگی در شهر نمایش قدرت می‌دهند؛ حال‌وهوایی که برای بسیاری از ساکنان، به ویژه کودکان ناآشنا و نگران‌کننده است.
در این میان، صداهای بلند، هیاهو و رفتارهایی که رنگی از خشونت دارند، بیشتر به چشم می‌آیند. گزارش‌ها و مشاهدات از حضور گروه‌هایی حکایت دارد که با رفتارهای تحریک‌آمیز، از عربده‌کشی تا نمایش قمه، خیابان را از یک فضای عمومی به صحنه‌ای پرتنش بدل می‌کنند. در چنین وضعیتی، احساس امنیت، که باید بدیهی‌ترین حق شهروندان باشد، به‌تدریج تضعیف می‌شود.
در فضای پرتنش این روزها، همزمانی این رخدادها با تحولات منطقه‌ای از جمله تنش‌ها با اسرائیل و ایالات متحده آمریکا باعث شده برخی شهروندان این وضعیت را نه صرفاً به‌عنوان رخدادهایی پراکنده، بلکه در چارچوبی گسترده‌تر تفسیر کنند. در میان این برداشت‌ها، گاه این نگرانی شنیده می‌شود که فشارها و نمایش‌های خیابانی، به‌نوعی تخلیه تنش به درون جامعه باشد؛ برداشتی که حتی اگر محل اختلاف باشد، نشان‌دهنده سطحی از بی‌اعتمادی و اضطراب در افکار عمومی است.
از سوی دیگر، حافظه جمعی هنوز از وقایع تلخ اخیر فاصله نگرفته است. رخدادهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، برای بسیاری یادآور روزهایی است که خشونت به شکلی گسترده‌تر تجربه شد؛ زخمی که به نظر می‌رسد همچنان در ذهن و احساس مردم تازه است و در قضاوت آنان نسبت به تحولات امروز نقش دارد.
این صحنه‌ها، برای بخشی از حافظه تاریخی ایران نیز بی‌سابقه نیست. در مقاطعی از تاریخ معاصر، از جمله در جریان کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، حضور گروه‌های خیابانیِ خشن در تحولات سیاسی نقش‌آفرین بوده است؛ چهره‌هایی مانند شعبان جعفری که در ادبیات عمومی به «شعبان بی‌مخ» شهرت یافت، نمادی از چنین الگوهایی به شمار می‌روند.
اشاره به این پیشینه، تلاشی است برای دیدن الگوها: هرجا که مرز میان «امنیت» و «نمایش قدرت» مخدوش شود، خیابان از کارکرد طبیعی خود فاصله می‌گیرد. آنچه باید محل عبور، زندگی و تعامل روزمره باشد، به صحنه‌ای برای نمایش تنش بدل می‌شود.
پرسش اینجاست: آیا می‌توان از دل چنین فضاهایی، احساس امنیت یا حتی اقتدار پایدار را بازسازی کرد؟ شاید دقیق‌تر آن باشد که بگوییم این‌گونه وضعیت‌ها، بیش از آنکه نشانه ثبات باشند، می‌توانند بازتاب نوعی بی‌قراری در رابطه میان جامعه و ساختار قدرت تلقی شوند.
خیابان، در نهایت، آینه‌ای از حال جامعه است. وقتی این آینه تصویری آشفته نشان می‌دهد، مسئله فقط آنچه در خیابان رخ می‌دهد نیست؛ بلکه آن چیزی است که در پسِ آن، در سطحی عمیق‌تر، در حال شکل‌گیری یا فرسایش است.

#جنگ #نه_به_جمهورى_اسلامى

@Tavaana_TavaanaTech

وحید بنی‌عامریان، متولد ۱۳۷۱ در شهر سنقر کرمانشاه، زندانی سیاسی‌ای بود که سال‌ها در بازداشت، زندان و تبعید به‌سر برد. او فارغ‌التحصیل دانشگاه خواجه‌نصیر و دارای مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بود و پیش از بازداشت به تدریس زبان انگلیسی مشغول بود.

بنی‌عامریان از سال‌های ۹۶ و ۹۷ چندین‌بار بازداشت شد و در پرونده‌های مختلف به احکام سنگین زندان و تبعید محکوم شد. او پس از آزادی از زندان در اسفند ۱۴۰۱، به بشاگرد تبعید شد، اما دوباره در دی ۱۴۰۲ بازداشت و به بند ۲۰۹ اوین منتقل شد و تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفت.

حکم اعدام او به همراه پنج زندانی سیاسی دیگر در آذر ۱۴۰۳ صادر شد. در نهایت، پس از اعدام چهار نفر از هم‌پرونده‌هایش در روزهای ۱۰ و ۱۱ فروردین ۱۴۰۵، وحید بنی‌عامریان در سحرگاه ۱۵ فروردین ۱۴۰۵ همراه با ابوالحسن منتظر اعدام شد.

نوشته‌هایی از او در فضای مجازی منتشر شده، چند جمله منتخب از دستخط او:

«نباید فراموش کنیم چه بر ما رفت.»
«من راه‌ها را بلد نیستم، اما می‌دانم باید ادامه داد.»
«در همه این خاک صدای آزادی است، نام این میهن آزادشده، ایران است.»

#نه_به_جمهوری_اسلامی #نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech