با گذشت حدود دو هفته از بازداشت شهاب مشاری؛ همچنان بی‌اطلاعی از محل نگهداری و تداوم بازجویی

با وجود گذشت حدود دو هفته از بازداشت شهاب مشاری، شهروند ۴۳ ساله ساکن تهران، همچنان هیچ اطلاع دقیقی از محل نگهداری، نهاد بازداشت‌کننده و اتهامات منتسب به او در دست نیست.

پیش‌تر گزارش شده بود که آقای مشاری روز دهم تیرماه توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از تفتیش منزل، وسایل الکترونیکی و گذرنامه‌اش ضبط شد. او پس از بازداشت تنها یک تماس کوتاه با خانواده خود داشته است.

اکنون یک منبع مطلع می‌گوید: «به خانواده او اطلاع درستی نمی‌دهند و تنها اعلام کرده‌اند که تحقیقات هنوز به پایان نرسیده و پرونده‌اش تاکنون به دادگاه ارسال نشده است.»

به گفته این منبع، خانواده آقای مشاری وثیقه نیز آماده کرده‌اند، اما مقام‌های مسئول به آن‌ها گفته‌اند: «اگر نیازی به تودیع وثیقه باشد، خودمان اطلاع خواهیم داد.» همچنین، به گفته این منبع، از تحویل داروهای تخصصی مورد نیاز شهاب مشاری که خانواده برای او تهیه کرده‌اند، خودداری شده و به خانواده گفته‌اند که دارو توسط مسئولان در اختیار او قرار خواهد گرفت.

ادامه بازداشت در شرایط بلاتکلیفی، تداوم بازجویی، عدم دسترسی به داروهای تخصصی و بی‌اطلاعی از محل نگهداری شهاب مشاری، نگرانی خانواده او را به‌شدت افزایش داده است.

#شهاب_مشاری #از_بازداشتیها_بگو #حقوق_بشر #بازداشت_خودسرانه


@Tavaana_TavaanaTech

‌
اعتراض زندانیان واحد ۲ قزلحصار به انتقال ۶ محکوم به اعدام؛ اعتصاب غذا و انتشار پیام ویدئویی امیر نظریانی

زندانیان واحد ۲ زندان قزلحصار کرج روز دوشنبه ۲۲ تیر ۱۴۰۵، در اعتراض به انتقال دست‌کم شش زندانی محکوم به اعدام به سلول‌های انفرادی برای اجرای حکم، با خودداری از دریافت جیره غذایی دست به اعتصاب غذا زدند.
همزمان، ویدئوهایی از امیر نظریانی، زندانی محکوم به اعدام در زندان قزلحصار، منتشر شده است. او در این پیام ویدئویی می‌گوید حدود هفت سال است که از خانواده و دو فرزندش دور مانده و اکنون بیم آن دارد که فرزندانش به جای دیدار با پدر، با پیکر بی‌جان او روبه‌رو شوند. وی همچنین از اعتصاب غذای زندانیان واحد ۲ در اعتراض به اجرای احکام اعدام مرتبط با جرائم مواد مخدر خبر می‌دهد.
بر اساس اطلاعات منتشرشده، حامد نظریانی، برادر امیر نظریانی که هر دو اهل نورآباد استان لرستان هستند، نیز برای اجرای حکم اعدام به سلول انفرادی منتقل شده است.
زندانیان معترض خواستار توقف اجرای احکام اعدام و اعمال یک درجه تخفیف در مجازات از سوی رئیس قوه قضاییه هستند. آنان می‌گویند جرائم منتسب به بسیاری از محکومان در شرایط سخت اقتصادی، فقر و اجبار رخ داده و خواستار بازنگری در احکام صادرشده شده‌اند.
در همین ارتباط، سازمان حقوق بشر ایران اعلام کرده است که تمامی زندانیان واحد ۲ قزلحصار در اعتراض به انتقال محکومان به انفرادی دست به اعتصاب غذا زده‌اند. این سازمان با اشاره به سابقه اعتراض‌های ضد اعدام در زندان قزلحصار، از جمله اعتصاب گسترده مهر ۱۴۰۴ و شکل‌گیری کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از این زندان، تأکید کرده است که اعتراض اخیر ادامه مطالبه زندانیان برای دفاع از حق حیات و توقف اجرای مجازات اعدام است.

#نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

‌
آیدا عقیلی، ۳۴ ساله، در اعتراضات دی‌۱۴۰۴ با اصابت گلوله جنگی به سر کشته شد. خانواده‌اش پس از چند روز جست‌وجو و بی‌خبری، سرانجام پیکر او را در میان جان‌باختگان منتقل‌شده به کهریزک پیدا کردند.
آیدا در شبکه‌های اجتماعی حضوری فعال داشت. آخرین استوری اینستاگرام او که حدود یک هفته پیش از کشته‌شدنش منتشر شده بود، تصویری ساخته‌شده با هوش مصنوعی از خودش در حالی بود که ایران را در آغوش گرفته بود؛ تصویری که پس از جان‌باختنش برای بسیاری به نمادی از عشق او به سرزمینش تبدیل شد.

ساخت تندیس شنی جاویدنام آیدا عقیلی
در سواحل عمان
توسط فرهاد پوریاری


#آیدا_عقیلی #دادخواهی


@Tavaana_TavaanaTech

در برابر شست‌وشوی مغزی در مدارس چه می‌توان کرد؟

سیستم آموزشی نظام اسلامی ساخته شده تا فرزندان را از همان کودکی در قالب اعتقادی خاصی فرم دهد.

بخش بزرگی از این قالب اعتقادی، دشمنی و دگرستیزی است. در این سیستم چیزهایی مانند نفرت و کینه یا انتقام‌جویی از مهم‌ترین ارزش‌ها محسوب می‌شوند. انسان مطلوب از نگر این سیستم فردی همواره خشمگین و عبوس است که آرزو و شعار مرگ و نابودی برای دیگران را آموخته است. کتاب‌های درسی، مراسم صبحگاهی، شعارهای روی دیوارها، و بعضی معلمین گزینش‌شده، همه در خدمت این هدف‌اند. در مقابل جایگاه اندیشه مستقل، هنر و موسیقی، دگرپذیری و همزیستی مسالمت‌آمیز، و پرورش شخصیت سالم در مدارس ایران خالی است.

اما این پایان کار نیست. خانه می‌تواند پادزهر تلقین‌های اعتقادی و مذهبی در مدرسه باشد. پدر و مادر می‌توانند با گفتگو، پرسشگری و معرفی روایت‌های گوناگون، ذهن کودک را از یک‌صدایی رسمی بیرون بکشند. کودک می‌تواند بیاموزد که انسان‌ها می‌توانند راه زندگی خود را بر اساس اصول عقلی و اخلاقی که خود برگزیده‌اند انتخاب کنند.

راه دیگر، شبکه‌های غیررسمی یادگیری است: کتاب، فیلم، موسیقی و فضای مجازی. حتی شکل‌های تازه‌ای از آموزش خانگی خصوصی یا جمعی میان دوستان و خانواده‌ها می‌تواند امکان یادگیری سالم‌تر را فراهم کند، جایی که کودکان در فضایی امن با ارزش‌های همزیستی و آزاداندیشی آشنا شوند.

خانه و جمع‌های دوستانه می‌توانند جایی باشند که کودک با روایت‌های گوناگون آشنا شود و بیاموزد که ارزش او یادیگران به عنوان یک انسان به عقائد دینی‌شان گره نخورده است، بلکه هر انسانی، از جمله او دارای ارزش ذاتی و است و حق دارد در امنیت و خوشبختی زندگی کند. وقتی او از کودکی تجربه گفت‌وگو میان ایده‌ها را داشته باشد، به جای تعصب، به همزیستی و مدارا خو می‌گیرد.

فرقه‌ها می‌کوشند ذهن کودک را در یک صدا محصور کنند. راه چاره این است: گشودن پنجره‌ها به صداهای دیگر، و پرورش نسلی که از تفاوت نهراسد، بلکه آن را فرصتی برای شناخت و بهزیستی بداند.

#دگماتیسم #آموزش_ایدئولوژیک #آزاد_اندیشی #تفکر_انتقادی #گفتگو_توانا

@Dualogue1402