‌
مادر پرنیان دبیری: می‌ایستم، چون دادخواه دخترم هستم

مادر پرنیان دبیری، از جان‌باختگان اعتراضات، با انتشار پیامی از همدردان خود خواست زنده بمانند، نام و یاد عزیزان از دست‌رفته‌شان را فریاد بزنند و دادخواه آنان باشند. او همچنین در پویش «یک شمع، یک نام، یک یاد» به یاد دخترش شمعی روشن کرد.

مادر پرنیان دبیری در این پیام خطاب به خانواده‌های دادخواه گفت: «می‌دانم درد دارید؛ درد از دست دادن، درد ظلم و درد ناجوانمردی. می‌خواهید فریاد بزنید و دادخواهی کنید، اما نمی‌توانید.»

او با اشاره به رنج و بی‌تابی خود پس از از دست دادن دخترش افزود: «من هم مثل شما گریه می‌کنم، بی‌تابی می‌کنم و گاهی به جایی می‌رسم که از خودم می‌پرسم برای چه زنده‌ام.»

مادر پرنیان دبیری گفت هر بار که چنین احساسی به سراغش می‌آید، به دخترش، عمر ناتمام او و آرزوهایی که برای آینده داشت فکر می‌کند و ادامه داد: «دستم را روی زانویم می‌گذارم، بلند می‌شوم و می‌ایستم؛ چون دادخواه دخترم هستم.»

او پرنیان را دختری آرام و الگوی خود توصیف کرد و گفت: «پرنیان به معنای واقعی، روزمرگی را با روزمرگی مبارزه کرد و زنده‌بودن را زندگی کرد؛ اما نگذاشتند. کشتندش. ضحاک‌های زمانه زندگی‌اش را گرفتند.»

مادر این جان‌باخته تأکید کرد که به دخترش افتخار می‌کند و گفت: «پرنیان من، وقتی با جسمش در میان ما بود، در قلب و ذهن من و در تک‌تک سلول‌های بدنم زندگی می‌کرد و امروز هم همین‌طور است.»

او در ادامه خطاب به خانواده‌های دادخواه گفت: «پرنیان و عزیزان از دست‌رفته شما از ما چه می‌خواهند؟ می‌خواهند زنده بمانیم، بایستیم، نام و یادشان را فریاد بزنیم و درباره مظلومانه کشته‌شدنشان سخن بگوییم.»

مادر پرنیان دبیری در پایان گفت: «ما دادخواه فرزندان و عزیزان از دست‌رفته‌مان هستیم؛ نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.»

او سپس شمعی به نام و یاد دخترش روشن کرد و گفت:

«جاودان باد یاد جان‌باختگان؛ پاینده ایران.
جاویدنام پرنیان دبیری.»


#پرنیان_دبیری #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

تمایزیافتگی خود
مهارتی که در بازاندیشی دینی کمتر آموخته‌ایم

می‌شود از باورهای خانواده فاصله گرفت، بدون اینکه رابطه با آن‌ها را از دست بدهید؟ جواب کوتاه: بله، اما با یک مهارت که کمتر کسی به ما یاد داده.

خیلی‌ها فکر می‌کنند بازاندیشی دینی یک انتخاب دوگانه است: یا همان چیزی باش که خانواده‌ات می‌خواهد، یا آماده‌ قطع رابطه باش. اما روان‌شناسان خانواده‌درمانی چیز دیگری می‌گویند.

روان‌پزشک آمریکایی موری بوون، بنیان‌گذار نظریه‌ سیستم‌های خانوادگی، مفهومی به نام «تمایزیافتگی خود» (Differentiation of Self) را مطرح کرد: توانایی حفظ هویت و افکار مستقل خودتان، درحالی‌که هنوز از نظر عاطفی به خانواده متصل می‌مانید.

از نگاه او، بلوغ روانی یعنی بتوانی بگویی «من فکر متفاوتی دارم» بدون آنکه این جمله را مساوی با «من تو را رد می‌کنم» بدانی و مهم‌تر، بدون آنکه خانواده هم آن را این‌طور تفسیر کند.

نکته‌ دوم را فیلیس تیکل، نویسنده و سخنران حوزه دین، از مشاهداتش درباره‌ نسل‌هایی که از دین موروثی فاصله می‌گیرند مطرح کرده: بازاندیشی دینی، لزوما به‌معنای اعلام عمومی و رودررو نیست.

بسیاری از افراد، مسیر خود را با گفت‌وگوهای تدریجی، سوال‌های کوچک، و نه یک «افشای» ناگهانی طی کرده‌اند.

مثالی ساده: فرض کنید فرزندی از رشته‌ دانشگاهی مورد علاقه خانواده‌اش فاصله می‌گیرد. اگر یک‌شبه اعلام کند «من دیگر پزشکی نمی‌خوانم»، واکنش خانواده احتمالا شوک و مقاومت است. اما اگر طی زمان، علاقه‌اش را نشان دهد، سوال بپرسد، گفت‌وگو کند، مسیر تغییر هموارتر می‌شود. همین منطق درباره‌ باورها هم صادق است.

چند نکته‌ی عملی: سوال بپرسید، نه اعلام موضع؛ («چرا فکر می‌کنی این‌طور است؟» بهتر از «تو اشتباه می‌کنی»).
زمان بگذارید، نه یک مکالمه یا جدل کوتاه. و از همه مهم‌تر، هدف را «فهمیده شدن» بگذارید، نه «متقاعد کردن».

سوالی که ارزش تامل دارد: آیا رابطه‌ خانوادگی سالم، به معنای باور یکسان داشتن است، یا به معنای احترام به تفاوت باور، حتی وقتی سخت است؟

#باور #دین #تفاوت #تکثر #گفتگو_توانا

@Dialogue1402