‌
تفنگت را زمین بگذار!
چرا پاسخ اعتراض شلیک نیست؟

پیام همراهان

تفنگی که در دست توست،
برای دفاع از جامعه به تو سپرده شده،
نه برای حل مسئله‌ای که ریشه‌ی اقتصادی و اجتماعی دارد.
۱. اعتراض اقتصادی مسئله است، نه تهدید نظامی
اعتراض به تورم و ناامنی معیشتی،
یک واقعیت اجتماعی است.
واقعیت را نمی‌توان با گلوله حذف کرد؛
فقط می‌توان آن را عمیق‌تر و خشن‌تر کرد.
هر شلیک، مسئله را از «مطالبه» به «کینه» تبدیل می‌کند.
۲. دستور، مسئولیت فردی را حذف نمی‌کند
در عمل، این تو هستی که ماشه را می‌کشی.
هیچ آیین‌نامه‌ای،
هیچ فرمان شفاهی یا مکتوبی،
مسئولیت حقوقی و اخلاقیِ شلیک به فرد غیرمسلح را به‌طور کامل از فرد سلب نمی‌کند.
تجربه‌ی تاریخی نشان داده است که
در بزنگاه‌ها، هزینه به پای «مجری» نوشته می‌شود، نه صادرکننده‌ی دستور.
۳. شلیک، سرمایه‌ی اجتماعی نیروهای نظامی را فرسایش می‌دهد
نیرویی که قرار است پناه مردم باشد،
اگر به عامل ترس بدل شود،
اعتماد عمومی را از دست می‌دهد.
بی‌اعتمادی، امنیت را تضعیف می‌کند،
و در بلندمدت خودِ نیرو را در موقعیت خطرناک‌تری قرار می‌دهد.
۴. هزینه‌ی شلیک فقط سازمانی نیست، شخصی است
شلیک امروز، تبعاتی دارد که:
با پایان مأموریت تمام نمی‌شود
با تغییر شیفت پاک نمی‌شود
با گذشت زمان سبک‌تر نمی‌شود
آسیب روانی، انزوای اجتماعی،
و مواجهه‌ی دائمی با یک تصمیمِ غیرقابل بازگشت،
بهایی است که هیچ مزایایی جبرانش نمی‌کند.
۵.تو انسانی نه عمله قدرت
در شرایط اعتراضات مردمی:
شلیک نکن
فاصله را با معترضان حفظ کن
واقعیت میدان را گزارش کن
این رفتار نه نافرمانی است،
نه ضعف؛
بلکه اجرای دقیق مأموریت امنیتی است.
تفنگت را زمین بگذار
چون
کم‌هزینه‌ترین،
عاقلانه‌ترین،
و حرفه‌ای‌ترین انتخاب است.
تو حافظ جان و مال مردم هستی نه عمله قدرت؛
حاکمان می‌روند، اما تو می‌مانی.

#نه_به_جمهورى_اسلامى #اعتراضات_سراسری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

شعار مرگ بر دیکتاتور دانشجویان دانشگاه بهشتی

حدود ساعت یک و نیم بامداد پنجشنبه ۱۱ دی

تجمع مشترک دختران و پسران خوابگاه‌های کوی دختران و پسران دانشگاه بهشتی با شعار مرگ بر دیکتاتور،در اعتراض به هجوم ماموران به خوابگاه

#اعتراضات_سراسری #نه_به_جمهوری_اسلامی #دانشگاه_سنگر_آزادی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ششم دی‌ماه، شانزدهمین سالگرد عاشورای خونین ۸۸ است

بهزاد یزدان‌پناه، با قلبی پر از امید و اراده‌ای آهنین برای آزادی وطن، قدم به خیابان گذاشت. زیر پل، کالج، بی‌رحمانه هدف مستقیم گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و برای همیشه از راه رفتن محروم شد، اما یادش همچنان زنده است… و هر نفس آزادی، جلوه‌ای از اراده‌ی اوست.

بهزاد یزدان‌پناه؛ وقتی اراده از پاها قوی‌تر است:

وقتی اراده از پاها قوی‌تر می‌شود و امید از دل هر زخم سر برمی‌آورد نامی به یادمان می‌ماند: بهزاد یزدان‌پناه‌؛ مردی که شانزده سال است گلوله‌ای از ظلم را در نزدیکی قلبش حمل می‌کند، اما هنوز قلبش می‌تپد، نفسش گرم است و اراده‌اش پولادین.

در قاب عکسی که پیش روست مردی نشسته است که جهان را ایستاده نگاه می‌کند. بهزاد، در میان میله‌های باشگاه با لباس ورزشی و عرقی بر پیشانی و بدنی ورزیده می‌درخشد. نوری در چشمانش هست که از ایمان برمی‌خیزد. او بر ویلچر نشسته اما هر حرکت بازوانش هر تلاشش گواه آن است که انسان را نمی‌توان از حرکت بازداشت.

بهزاد در عاشورای ۱۳۸۸ ، زیر پل کالج تنها با آرزوی دیدن طلوع آزادی وطن به میدان آمده بود، اما گلوله‌ای جنگی مزدوران رژیم جمهوری اسلامی در نزدیکی قلبش آرام گرفت و نخاعش را درید.. پزشکان درمانش را غیرممکن دانستند؛ نه از سمت نخاع راهی بود نه از ناحیه‌ی سینه‌اش، زیرا جانش به خطر می‌افتاد. همچنین پزشکان گفتند: او هرگز نخواهد ایستاد.اما شانزده سال است که او هنوز ایستاده است ؛ نه بر پاهایش بلکه بر اراده و ایمانش. بهزاد شجاع و قهرمان به ما آموخت که قدرت در پاها نیست، در دل است. بلکه ایستادن فقط به قامت نیست بلکه به اراده است.

بهزاد یزدان‌پناه، زخمی از تاریخ و نمادی از امید امروز است.
او لبخند می‌زند، تمرین می‌کند، و با هر دم خود می‌گوید: من را نشاندند، اما نتوانستند از رفتن بازدارند.

بهزاد جان؛  نامت یادآور ایستادگی در برابر تاریکی است و ما مردم ایران، در کنارت ایستاده‌ایم ، با قلب‌هایی واحد و اراده‌ای شکست‌ناپذیر.به امید روزی که تو را بر سکوی افتخار ببینیم، همان‌گونه که شایسته‌ی قهرمانان حقیقی این سرزمین هستی؛ با مدالی بر گردن و لبخندی از جنس آزادی و پیروزی.

همچنین تو به ما یاد دادی که حتی در بند می‌توان آزاد بود و بر روی  ویلچر می‌توان جهان را تکان داد و ایستاده آزادی را فریاد زد.

✍️مسعود علیزاده

#عاشورا_خونین_۸۸
#بهزاد_یزدان_پناه
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech