محمدباقر قالیباف تأکید می‌کند که امید اصلی «دشمن» به فشار اقتصادی است؛ فشاری که به گفته او «مردم ایران به‌خاطر دین و اعتقاداتشان آن را تحمل می‌کنند.»

این روایت آشناست؛ همان تصویری که سال‌هاست از «صبر» و «رضایت» مردم ساخته می‌شود. اما اگر این وضعیت واقعا انتخاب و خواست مردم است، چرا هر بار که نشانه‌ای از نارضایتی بروز می‌کند، اولین واکنش سرکوب صداهاست؟ چرا اینترنت قطع می‌شود تا اعتراض‌ها دیده نشود؟ چرا امکان شکل‌گیری رسانه‌های مستقل و بیان آزاد وجود ندارد؟

اگر مردم این مسیر را خودشان برگزیده‌اند، چه نیازی به این همه محدودیت، فیلتر، بازداشت و تهدید است؟
واقعیت ساده است: ادعای رضایت عمومی، وقتی با بستن دهان منتقدان و حذف امکان انتخاب همراه باشد، بیشتر یک روایت تحمیلی است تا بازتاب اراده مردم. حکومتی که به پشتوانه مردمش اطمینان داشته باشد، از شنیده‌شدن صدای آن‌ها نمی‌ترسد.

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

سوگیری شناختی ۱- پژواک کینه در تالار آینه‌ها؛ چگونه «سوگیری تایید» حقیقت را می‌کشد؟

ما اغلب تصور می‌کنیم که قضاوت‌هایمان محصول تفکر منطقی و مشاهده‌ بی‌طرفانه‌ واقعیت است، اما حقیقت این است که ذهن ما در چنبره‌ای از «سوگیری‌های شناختی» و خطاهای پنهان گرفتار است که مانند لنزهایی کدر، تصویر ما از جهان را دگرگون می‌کنند.
این مجموعه با رویکردی تحلیلی به کالبدشکافی خطای ذهنی بنیادین می‌پردازد تا فاش کند که چگونه نقص‌های ظریف در سیستم پردازش اطلاعات مغز، به فجایع عمیق اجتماعی همچون دیگری‌ستیزی، فرقه‌گرایی و نارواداری ختم می‌شوند. این نوشتارها دعوتی است برای بازنگری در ساختار فکری‌مان؛ تا دریابیم که چگونه سوگیری‌های ما دیوارهایی از عدم پذیرش میان ما و «دیگری» بنا می‌کنند و چطور شناخت این تله‌های درونی، می‌تواند نخستین گام برای فرو ریختن دیوارهای تعصب و بازگشت به مدار رواداری و کرامت انسانی باشد.
فیلترِ راحتی؛
چرا ذهن ما عاشق شنیدن حرف‌های تکراری است؟

خطای شناختی «سوگیری تایید» (Confirmation Bias) مثل یک نگهبانِ گزینشی دم درِ مغز ما عمل می‌کند. کار این نگهبان ساده است: فقط به اطلاعاتی اجازه ورود می‌دهد که با باورهای قبلی ما جور درمی‌آیند و هر چیزی را که عقاید ما را به چالش بکشد، پشت در نگه می‌دارد. ما به صورت غریزی از «شنیدن خلاف واقع» مضطرب می‌شویم و در عوض، با یافتن شواهدی که می‌گویند «حق با توست»، پاداش مغزی (دوپامین) دریافت می‌کنیم. این فرآیند باعث می‌شود ما نه در دنیای واقعی، بلکه در یک «اتاق پژواک» زندگی کنیم که در آن فقط صدای خودمان را با طنینی بلندتر می‌شنویم.

بن‌بست گفتگو؛
وقتی تعصب به جای واقعیت می‌نشیند

این خطا، موتور محرکِ فرقه‌گرایی و دیگری‌ستیزی است. وقتی شما در محاصره‌ی رسانه‌ها، کتاب‌ها یا دوستانی هستید که مدام بر طبلِ نفرت از یک گروه خاص می‌کوبند، سوگیری تأیید باعث می‌شود حتی رفتارهای مثبتِ آن گروه را نبینید یا آن‌ها را «نقشه و فریب» تفسیر کنید. در این فضا، عدم پذیرش دیگران به یک وظیفه تبدیل می‌شود؛ چون ذهن شما آگاهانه از مواجهه با روایت‌های انسانیِ «طرف مقابل» فرار می‌کند. نارواداری دقیقاً زمانی اوج می‌گیرد که ما تمامِ شواهدِ دال بر انسانیتِ دیگری را فیلتر کرده و فقط بر نقاط تاریکِ (واقعی یا خیالی) آن‌ها تمرکز می‌کنیم.

شجاعت شنیدن؛
پادزهری برای فروپاشی دیوار تعصب

تنها راه درمان این بیماری ذهنی، «قرار گرفتن در معرض آگاهی» است. رواداری به معنای پذیرش کورکورانه‌ حرفِ دیگران نیست، بلکه به معنای شجاعت گوش دادن به روایت‌هایی است که لرزه بر تن یقین‌های ما می‌اندازد. برای عبور از نارواداری، باید از خودمان بپرسیم: «آخرین باری که مطلبی را خواندم که به من ثابت کرد اشتباه می‌کنم، کی بود؟» اگر پاسخی نداریم، یعنی در تله‌ پژواک گرفتاریم. برای درک حقیقت، باید آیینه‌های تکرار را بشکنیم و به جای جستجوی «حقانیت»، به دنبال «فهمیدن» باشیم، حتی اگر این فهمیدن، به قیمت فرو ریختن برخی از دیوارهای ذهنی‌مان تمام شود.

مطالعه بیشتر

https://dialog.tavaana.org/cognitive-bias1/

#سوگیری_شناختی #گفتگو_توانا


@Dialogue1402

گزارش‌ها از زندان اوین: جوشکاری درهای سالن ملاقات، محرومیت از ملاقات حضوری و بلاتکلیفی زندانیان


بر اساس گزارش‌های رسیده به آموزشکده توانا از وضعیت زندان اوین، پس از آغاز جنگ اخیر، برخی از درهای این زندان از جمله درهای سالن ملاقات حضوری جوشکاری شده‌اند و زندانیان از ملاقات حضوری با خانواده‌های خود محروم شده‌اند. طبق این گزارش‌ها، در حال حاضر تنها امکان ملاقات کابینی برای زندانیان فراهم است.

منابع مطلع می‌گویند این اقدام احتمالاً به دلیل نگرانی مسئولان زندان از فرار زندانیان یا کمبود نیرو برای کنترل شرایط انجام شده است. این در حالی است که به گفته زندانیان، در جریان جنگ ۱۲ روزه و هنگام اصابت موشک به زندان اوین، با وجود فراهم بودن امکان فرار، بسیاری از زندانیان در محل باقی ماندند و حتی به مجروحان، از جمله اعضای کادر درمان، پرسنل زندان و برخی بازجویان کمک کردند. خانواده‌های زندانیان محرومیت آنان از ملاقات حضوری را «رنج مضاعف» توصیف کرده‌اند.

در بخش دیگری از این گزارش‌ها، زندانیان نسبت به حضور فردی به نام «پاشا» که گفته می‌شود احتمالاً نام خانوادگی او «مصطفوی» است، در دفتر رئیس اندرزگاه، سرهنگ محمودی، اعتراض کرده‌اند. بر اساس این گزارش‌ها، این فرد که خود زندانی مالی است، متهم شده در آزار و اذیت، تحقیر، گزارش‌دهی علیه زندانیان، از جمله زندانیان سیاسی و حتی ضرب‌وشتم برخی زندانیان نقش داشته است. همچنین ادعا شده که او در برخی زدوبندهای داخل زندان، از جمله توزیع مواد مخدر، دخالت دارد و امتیازهای ویژه‌ای در قبال همکاری با مسئولان زندان دریافت کرده است.

منابع آگاه همچنین می‌گویند اعتراض‌های مکرر زندانیان نسبت به حضور این فرد تاکنون بی‌نتیجه مانده است.

بر اساس این گزارش‌ها، برخی از ویدیوهایی که پس از جنگ ۱۲ روزه به عنوان «اعترافات اجباری» منتشر شده‌اند، مربوط به زندانیانی بوده که سال‌ها پیش، حتی در دوران کرونا، بازداشت شده بودند. گفته می‌شود این زندانیان تحت فشار قرار گرفته‌اند تا برای نمایش اقتدار جمهوری اسلامی، مقابل دوربین بازجویان نقش‌آفرینی کنند.

در بخش دیگری از این گزارش آمده است که روند بررسی درخواست‌های مرخصی و آزادی مشروط زندانیان نیز با اختلال مواجه شده است. گفته شده که طبق مقررات، تصمیم‌گیری درباره این موارد باید در شورایی متشکل از مسئولان و معاونان زندان و یک مددکار اجتماعی انجام شود، اما به دلیل نبود مددکار، این شورا برای مدت طولانی تشکیل نشده و بسیاری از زندانیان در وضعیت بلاتکلیف قرار گرفته‌اند.

همچنین افزایش قیمت مواد غذایی، به‌ویژه میوه، موجب شده است که بسیاری از زندانیان، خصوصاً زندانیان بی‌بضاعت، با کمبود شدید ویتامین و سوءتغذیه روبه‌رو شوند.

منابع مطلع همچنین گزارش داده‌اند که در جریان جنگ ۱۲ روزه و جنگ اخیر، شمار زیادی از بازداشت‌شدگان زندان اوین افرادی هستند که تنها از عبور یک موشک یا هواپیما در آسمان فیلم‌برداری کرده بودند. به گفته این منابع، این افراد حتی فیلم‌ها را برای جایی ارسال نکرده بودند، اما مشاهده ویدیوها در تلفن همراهشان هنگام ایست‌های بازرسی منجر به بازداشت و در برخی موارد صدور احکام چند سال حبس برای آنان شده است.

در این گزارش همچنین به حضور زندانیان مالی در زندان اوین اشاره شده؛ افرادی که صرفاً به دلیل بدهی‌هایی در حد یک سکه بهار آزادی در زندان به سر می‌برند.

#زندان_اوین


@Tavaana_TavaanaTech

بی‌خبری از وضعیت علی‌اکبر ابراهیم‌وند پس از بازداشت در اعتراضات دی‌ماه؛ نگرانی از سرنوشت بازداشت‌شدگان گمنام

مریم ابراهیم‌وند، فیلمساز مستقل و زندانی سیاسی سابق، در صفحه اینستاگرام خود اعلام کرده است که به‌تازگی و به‌طور اتفاقی از طریق شبکه‌های اجتماعی متوجه بازداشت پسرعموی ۱۶ ساله‌اش پس از اعتراضات دی‌ماه شده است. او می‌گوید به دلیل قطع و اختلال گسترده اینترنت، از وضعیت کنونی پسرعمویش و همچنین خانواده خود، از جمله عمویش، بی‌اطلاع مانده و نمی‌داند که آیا آن‌ها همچنان در بازداشت هستند یا آزاد شده‌اند.

بر اساس مطلبی که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده، «علی‌اکبر ابراهیم‌وند»، نوجوان ۱۶ ساله اهل فولادشهر اصفهان، روز ۳۰ بهمن‌ماه در منزل شخصی‌اش بازداشت شده است. در این نوشته آمده است:

«این بچه فقط ۱۶ سالشه! علی‌اکبر ابراهیم‌وند در فولادشهر اصفهان ۳۰ بهمن تو خونه‌ش دستگیر شده. به خانواده‌ش حتی اجازه پیگیری ندادند. پدرش رفته جلوی در دادگاه برای پیگیری وضعیت بچه‌ش نشسته، مأمورها می‌خواستند پدرش رو هم دستگیر کنند!»

مریم ابراهیم‌وند می‌گوید که تا پیش از مشاهده این خبر، از بازداشت پسرعمویش اطلاعی نداشته و اکنون نیز به دلیل نبود ارتباط و قطع اینترنت، از سرنوشت او و دیگر اعضای خانواده‌اش خبری در دست ندارد.

این تنها یکی از نمونه‌های بازداشت‌هایی است که اخبار مربوط به آن‌ها، به دلیل محدودیت‌های شدید اینترنت و اختلال در ارتباطات، با تأخیر به خانواده‌ها، بستگان و رسانه‌ها می‌رسد؛ بازداشت‌شدگانی که در بسیاری موارد، وضعیت فعلی آن‌ها همچنان نامشخص باقی مانده است.

همچنین وضعیت شمار زیادی از بازداشت‌شدگان، مفقودشدگان و کشته‌شدگان اعتراضات همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد؛ افرادی که بسیاری از آن‌ها بی‌نام و نشان مانده‌اند و اطلاعات دقیقی از سرنوشتشان منتشر نشده است.

با یک جستجو، متوجه شدیم که خبر بازداشت علی‌اکبر همان موقع در برخی کانال‌های گمنام تلگرامی و برخی اکانت‌های شخصی منتشر شده بود. کاش خانواده‌ها اخبار بازداشت‌شدگان را به سازمان‌های حقوق بشری اعلام کنند، چون «کمینه حقیقت‌یاب سازمان ملل» و سایر مراجع ذیربط به گزارش‌های سازمان‌های رسمی حقوق بشری استناد می‌کنند.

امیدواریم تا حالا علی‌اکبر و بسیاری دیگر آزاد شده باشند.

#علی_اکبر_ابراهیم_وند #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

سه بازداشت‌شده خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ در خطر فوری اعدام؛ گزارش‌های دریافتی از تأیید احکام در دیوان عالی کشور

طبق گزارش‌های دریافتی، سه تن از بازداشت‌شدگان خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ به نام‌های محمدرضا طبری، دکتر محمدرضا عبدالله‌پور و امیرمحمد زارع، که هم‌اکنون در یکی از سوئیت‌های (احتمالا بند ۳۵ واحد ۳) زندان قزل‌حصار نگهداری می‌شوند، به‌شدت در معرض خطر اجرای حکم اعدام قرار دارند.

بر اساس اطلاعات رسیده، این سه زندانی همچنان ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌تماس هستند. این در حالی است که سایر زندانیانی که پیش‌تر همراه آنان در همان سوئیت نگهداری می‌شدند، به یکی از بندهای زندان قزل‌حصار منتقل شده‌اند؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره احتمال اجرای ناگهانی حکم این سه تن را افزایش داده است.

طبق گزارش دریافتی، برای هر سه نفر حکم اعدام صادر شده و گفته می‌شود شعبه نهم دیوان عالی کشور به ریاست قاسم مزینانی این احکام را تأیید کرده است. همچنین گفته می‌شود این افراد در تمام مراحل رسیدگی پرونده، از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و تنها وکیل تسخیری داشته‌اند. منابع خبری نزدیک به این پرونده‌ها هیچ دسترسی مستقلی به جزئیات پرونده‌ها و روند رسیدگی نداشته‌اند.

بر اساس اطلاعات رسیده، اتهاماتی از جمله «جاسوسی» و «قتل» به این سه زندانی نسبت داده شده است.

همچنین به گفته یک منبع مطلع، یکی از قضات دیوان عالی کشور خطاب به خانواده یکی از این متهمان گفته است: «بروید لباس سیاهتان را آماده کنید؛ تا الان باید چهلم گرفته بودید و حکم باید زودتر اجرا می‌شد.»

این در حالی است که درباره این متهمان، پیش‌تر نیز گزارش‌هایی در رسانه‌ها منتشر شده بود.

محمدرضا طبری، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه در تهران، پیش‌تر توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده بود. این شهروند ۵۰ ساله، ساکن اورین اسلامشهر، با اتهاماتی از جمله «محاربه» مواجه شده است.

خبرگزاری فارس نیز در گزارشی که ۱۸ بهمن‌ماه منتشر شد، مدعی شده بود که آقای طبری از چهره‌های فعال اعتراضات بوده و در جریان رویدادهای دی‌ماه با استفاده از سلاح گرم، یکی از نیروهای امنیتی را زخمی کرده است. این در حالی است که برخی گزارش‌های غیررسمی از وجود ابهاماتی در پرونده او حکایت دارند؛ از جمله نبود اشاره روشن به هویت فرد مجروح در مستندات قضایی، برگزاری جلسه دادگاه بدون حضور وکیل منتخب و بی‌اطلاعی قبلی خانواده از روند رسیدگی.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، گفته می‌شود محمدرضا طبری پس از اطلاع از تحت تعقیب بودن، شخصاً خود را به نیروهای انتظامی معرفی کرده و در طول دوران بازداشت تنها تماس‌های محدودی با خانواده داشته است. همچنین نگرانی‌هایی درباره رعایت نشدن استانداردهای دادرسی عادلانه در پرونده او مطرح شده است.

درباره دکتر محمدرضا عبدالله‌پور نیز پیش‌تر گزارش شده بود که او ۲۸ ساله و کارشناس بیهوشی است و هنگام کمک‌رسانی به یک مجروح در جریان اعتراضات دی‌ماه بازداشت شده است. بنا بر اطلاعات منتشرشده، او اهل تنکابن بوده و در یکی از بیمارستان‌های تهران مشغول به کار بوده است. گزارش‌هایی نیز از طرح اتهامات سنگین علیه این زندانی منتشر شده بود.

درباره امیرمحمد زارع اطلاعاتی در دسترس نیست و جزئیات دقیقی از وضعیت پرونده او در دست نیست.

با وجود نگرانی‌های گسترده خانواده‌ها و فعالان حقوق بشر، همچنان اطلاعات رسمی و شفافی درباره وضعیت این سه زندانی، روند دادرسی، جزئیات احکام و زمان احتمالی اجرای آن‌ها منتشر نشده است.

با توجه به اینکه جمهوری اسلامی در چند وقت گذشته تعداد زیادی از زندانیان سیاسی را اعدام کرده است، نگرانی درباره اجرای قریب‌الوقوع حکم اعدام این سه زندانی بسیار جدی است.

اصلاحیه: در پوستر نوشته شده عبدالله‌زاده، عبدالله‌پور درست است.

#نه_به‌_اعدام #محمدرضا_طبری #محمدرضا_عبدالله_زاده #امیرمحمد_زارع

@Tavaana_TavaanaTech

خواهر جاویدنام پرهام آقامحمدی، ضمن انتشار این ویدیو نوشت:

«من پایان‌نامه‌ام رو تقدیم کردم به
برادرم پرهام و تمام انسان‌های باشرفی که در برابر سرنوشت کشورشان بی‌تفاوت نماندند،
برای آزادی ایستادند،
و در ۱۸و۱۹ دی‌ماه جانشان را از دست دادند؛
به آنان که نبودنشان، مسئولیتِ ساختنِ فردایی بهتر را سنگین‌تر کرد.»

پرهام آقامحمدی، شهروند ۳۲ ساله، روز ۱۹ دی در محله کاشانی تهران پس از شلیک ساچمه و گلوله جنگی از سوی نیروهای انتظامی حکومت و در پی خودداری از درمان در بیمارستان، جان خود را از دست داد.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، جاویدنام پرهام آقامحمدی، ۳۲ ساله، روز ۱۹ دی‌ماه در محله کاشانی تهران هدف تیراندازی نیروهای انتظامی قرار گرفت.

این حادثه پس از متفرق‌شدن جمعیت رخ داده است. پرهام در حالی که با موتورسیکلت خود در یک کوچه خلوت در حال بازگشت بود، از سوی نیروهای انتظامی با یونیفرم، هدف چندین شلیک ساچمه‌ای قرار می‌گیرد. در پی این شلیک‌ها، او تعادل خود را از دست داده و از موتور سقوط می‌کند.

گزارش‌ها حاکی است که پس از زمین‌خوردن، نیروهای انتظامی از پشت به او تیر جنگی شلیک کرده‌اند که به پهلویش اصابت کرده است.

بر اساس این گزارش، یک خودروی وانت پرهام آقامحمدی را در حالی که هنوز زنده بوده به بیمارستان منتقل می‌کند، اما از ارائه خدمات درمانی به او خودداری شده و وی در نهایت به‌دلیل شدت خون‌ریزی جان خود را از دست داده است.

یادش همواره ماندگار و نامش جاوید باد

#پرهام_آقامحمدی #جنایت_علیه_بشریت #علیه_فراموشی #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

با گذشت بیش از ۵۰ روز از بازداشت حسین افراسیاب، رپر معترض و زندانی سیاسی، او همچنان بدون اعلام رسمی اتهام و در شرایطی نامشخص در زندان دستگرد اصفهان نگهداری می‌شود.

حسین افراسیاب روز ۲۳ اسفند ۱۴۰۴ در ورودی شاهین‌شهر اصفهان توسط نیروهای امنیتی لباس‌شخصی بازداشت شد. بر اساس گزارش‌ها، مأموران به خودروی او یورش برده و پس از ضرب‌وشتم شدید، وی را به بازداشتگاه «الف‌طا» وابسته به سازمان اطلاعات سپاه در زندان دستگرد اصفهان منتقل کردند.

با وجود گذشت هفته‌ها از زمان بازداشت، تاکنون هیچ توضیح رسمی درباره دلیل بازداشت، اتهام‌های احتمالی یا وضعیت پرونده او منتشر نشده و خانواده‌اش نیز همچنان در بی‌خبری و بلاتکلیفی به‌سر می‌برند.

خانواده حسین افراسیاب پیش‌تر با انتشار مطالبی در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرده بودند که در تمام این مدت هیچ تماس یا اطلاع دقیقی از وضعیت جسمی و روحی او نداشته‌اند و پیگیری‌هایشان از نهادهای مسئول نیز بی‌نتیجه مانده است.

حسین افراسیاب پیش‌تر در آثار اعتراضی مشترکی از جمله «بازمانده» و «نه به اعدام» با توماج صالحی همکاری داشته است.
@Tavaana_TavaanaTech

لیلا جعفرلو، روز پنجم اردیبهشت‌ماه در زنجان بازداشت شد و از زمان بازداشت تاکنون، نهادهای مسئول توضیحی درباره وضعیت او ارائه نکرده‌اند.

لیلا جعفرلو که متولد سال ۱۳۶۹ است، پیش‌تر نیز در بهمن‌ماه ۱۴۰۱ بازداشت شده بود و پس از حدود ۴۰ روز حبس در سلول انفرادی، در اسفندماه همان سال با قرار وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی به‌طور موقت آزاد شده بود.

پرونده او در اواخر بهار ۱۴۰۲ به دادگاه ارجاع شد. لیلا جعفرلو در آن پرونده با اتهام‌هایی از جمله «تبلیغ علیه نظام» و «افشای اسناد محرمانه» روبه‌رو شد و در نهایت به سه سال حبس محکوم شد؛ حکمی که اجرای آن برای مدت پنج سال به حالت تعلیق درآمده بود.

ادامه بی‌خبری از وضعیت بازداشت‌شدگان و عدم اطلاع‌رسانی شفاف به خانواده‌ها، از جمله مواردی است که بارها از سوی نهادهای حقوق بشری مورد انتقاد قرار گرفته است.

#از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

دادستان ساری از توقیف اموال و مسدودشدن حساب‌های بانکی ۲۰ شهروند در استان مازندران خبر داده و مدعی شده این افراد با «دولت‌های آمریکا و اسرائیل در مسیر براندازی جمهوری اسلامی» همکاری داشته‌اند.

با وجود این ادعاها، تاکنون هیچ اطلاعات شفافی درباره هویت این افراد، مستندات پرونده، روند رسیدگی قضایی یا امکان دسترسی آن‌ها به وکیل منتشر نشده است. استفاده از اتهام‌های امنیتی مبهم، بدون ارائه مدارک روشن و بدون برگزاری دادگاه علنی و مستقل، سال‌هاست به ابزاری برای سرکوب، ارعاب و اعمال فشار بر شهروندان تبدیل شده است.

توقیف اموال، مسدودسازی حساب‌های بانکی و مصادره دارایی شهروندان، تنها یک اقدام قضایی نیست؛ بخشی از سازوکار سرکوبی‌ است که جمهوری اسلامی از نخستین سال‌های استقرار خود با اعدام، مصادره و غارت گسترده اموال ایرانیان آغاز کرد و همچنان ادامه می‌دهد.

رسانه‌ای‌شدن این پرونده‌ها و ثبت و انتشار موارد توقیف و مصادره اموال، اهمیت زیادی دارد؛ چرا که این اقدامات تنها متوجه چند فرد مشخص نیست، بلکه بخشی از الگوی گسترده سوءاستفاده از قدرت و قانون برای خاموش‌کردن صداهای منتقد و معترض است.
@Tavaana_TavaanaTech

‏«شما که نسبت وطن فروش را مثل نقل ونبات پخش میکنی، خبر شدی ، در مشهد، ماموران امنیتی وقتی دنیال یک پسریچه ۱۶ ساله بودند، که فرار کرده بود ، سگهای توی خانه اش را کشتند و هم کلاسی ها و دوستان قدیمی وجدید، وپسرهای خاله وعمو ودایی وعمه و قوم وخویش همسایه طبقه بالا وپایین و… را بازداشت وشکنجه کردند؟»
روایتی که مرضیه محبی، حقوقدان، در شبکه اجتماعی اکس منتشر کرده، تصویری هولناک از شیوه‌ای‌ است که در آن، خانواده، دوستان و حتی حیوانات خانگی یک نوجوان مجازات می‌شود.
یک بار دیگر این روایت را بخوانید. با شکلی عریان از مجازات جمعی و انتقام‌گیری حکومتی روبه‌رو هستیم؛ سبعیتی که نه‌تنها هیچ نسبتی با عدالت و قانون ندارد، بلکه یادآور ساختارهایی است که برای ایجاد ترس قوانین انسانی را از بین می‌برند.
این روایت‌ها نباید در هیاهوی خبرها گم شوند. ثبت و روایت مداوم این خشونت‌ها ضروری است؛ چون سرکوب، زمانی گسترده‌تر و بی‌هزینه‌تر می‌شود که قربانیانش بی‌صدا بمانند.
جامعه‌ای که نسبت به بازداشت و شکنجه اطرافیان یک نوجوان یا کشتن حیوانات خانگی بی‌تفاوت شود، قدم‌به‌قدم به عادی‌سازی خشونت حکومتی نزدیک‌ می‌شود.

@Tavaana_TavaanaTech