دین داشت، ولی آزاده نبود!

طرحی از رضا عقیلی

جمهوری اسلامی روحانیتی آفریده است که آزادگی را پای روایت خود از دینداری خود قربانی کرده‌اند و عملا هم اخلاق را از کف داده‌اند و هم بسیاری را از دین فراری داده‌اند.

لینک کارتون وبسایت گفت‌وشنود:
https://dialog.tavaana.org/ir-mullah-karbala-prisoners/

#گفتگو_توانا #حقوق_خداناباوران #دین_موروثی #مذهب_شیعه #ماه_محرم

@Dialogue1402

جمهوری اسلامی روحانیتی پدید آورده که آزادگی را پای روایت خود از دینداری خود قربانی کرده‌اند و عملا هم اخلاق را از کف داده‌اند و هم بسیاری را از دین فراری داده‌اند.
این مسئله در روزهای محرم بیشتر به چشم می‌آید. در حالیکه اساتید دانشگاه و هنرمندان و فعالان مدنی و سیاسی در زندان محبوسند دم از دینداری و آزادگی می‌زنند.
آیا شما در مراسم حکومتی روضه‌خوان‌های حکومتی شرکت می‌کنید؟

دین داشت، ولی آزاده نبود!
طرحی از رضا عقیلی

https://dialog.tavaana.org/ir-mullah-karbala-prisoners/

#گفتگو_توانا #حقوق_خداناباوران #دین_موروثی #مذهب_شیعه #ماه_محرم

@Tavaana_TavaanaTech

جغرافیا، تصادف و باور
چرا ایمان ما تا حد زیادی به خاک زادگاه‌مان بند است؟

ریچارد داوکینز در گفت‌وگویی معروف با طرح یک پرسش بنیادین یادآور می‌شود که بسیاری از ما اگر در جغرافیایی دیگر متولد می‌شدیم، نظامی کاملا متفاوت از باورهای دینی یا عقیدتی را برمی‌گزیدیم. این گزاره ساده اما عمیق، پرده از حقیقتی پنهان برمی‌دارد: «عامل تصادف جغرافیایی و خانوادگی» نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری هویت عقیدتی انسان‌ها دارد.

▪️نقش تصادف در هندسه باورها
انسان‌ها در بستری چند وجهی چشم به جهان می‌گشایند که از پیش توسط نسل‌های پیشین طراحی شده است. زبان، فرهنگ، آداب‌ورسوم و از همه مهم‌تر «دین و مذهب»، میراثی تحمیلی در نخستین سال‌های زندگی است.
اگر کودکی در خانواده‌ای سنتی در شبه‌قاره هند متولد شود، احتمال هندو یا مسلمان شدنش بسیار بالاست.
همان کودک اگر در قلب اروپا یا آمریکا متولد شود، احتمالا آیین مسیحیت را به‌عنوان حقیقت مطلق خواهد پذیرفت.
این واقعیت نشان می‌دهد که بخش بزرگی از تعصبات مذهبی یا عقیدتی، محصول انتخاب آگاهانه و آزادانه نیست، بلکه نتیجه تصادف محض مکان تولد و محیط پیرامون است.

▪️فروتنی معرفت‌شناختی؛ راهی به سوی مدارا
اعتراف به این واقعیت تصادفی بودن، ما را به سوی مفهوم حیاتی «فروتنی در ایمان» رهنمون می‌شود. هنگامی که بپذیریم دینداری یا حتی خداناباوری ما تا حد زیادی تحت تاثیر جغرافیا و خانواده شکل گرفته است، نگاه ما به دیگران تغییر می‌کند و دیگر به راحتی مخالفان فکری خود را گمراه یا مستحق سرزنش نمی‌دانیم، زیرا درک می‌کنیم که اگر جای آن‌ها بودیم، احتمالا همان باور را داشتیم.
همچنین درک مداراجویانه از ایمان زمانی شکل می‌گیرد که بدانیم سیستم‌های اعتقادی ریشه در تاریخ و جغرافیا دارند، نه لزوما در اثبات‌های علمی و قطعی.

پذیرش عامل تصادف در باورمندی به ما می‌آموزد که به جای پافشاری کورکورانه بر حق مطلق بودن خود، به انسان‌های دیگر با تمام تفاوت‌های عقیدتی‌شان احترام بگذاریم و فضایی برای گفت‌وگو و مدارا فراهم کنیم.

شما چه تجربه و دیدگاهی در این مورد دارید ؟

#باور #ایمان #دین_موروثی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402