‌
بهشت ارزانی خودتان!
برای یک زندگی معمولی

پیامی از همراهان

برتولت برشت گفته بود: «اگر کوسه‌ها انسان بودند، به ماهی‌های کوچولو یاد می‌دادند که زندگی واقعی در شکم نهنگ آغاز می‌شود.»
اگر کوسه‌ها بیشتر شبیه انسان بودند، به ماهی‌ها یاد می‌دادند که از دندان‌های تیزشان نقاشی بکشند، به دندان‌ها عشق بورزند و مرگ در میان آن‌ها را افتخاری بزرگ بدانند.

این استعاره، تصویری است از جوامعی که در آن‌ها قدرت، چه دینی و چه سکولار، زندگی زمینی را بی‌ارزش می‌کند. به مردم می‌گوید: «تحمل کنید، این‌جا مهم نیست؛ زندگی واقعی در بهشت است.» و درست همین‌جا است که زندگی از انسان ربوده می‌شود.

اما حقیقت روشن است: زندگی همین‌جاست. همین خاک، همین خانه‌ها، همین خیابان‌ها، همین لحظه.
هیچ وعده‌ی موهومی در آسمان نمی‌تواند جای آزادی، شادی و کرامت انسانی را پر کند.

ما چیز زیادی نمی‌خواهیم:
نه کاخ، نه حوری، نه بهشت.
فقط یک زندگی معمولی.

برای نانی که از کار شرافتمندانه به دست می‌آید.
برای خانه‌ای امن که سقفش از ترس نلرزد.
برای مدرسه‌ای که کودکان در آن آزادانه بیاموزند.
برای خیابانی که در آن صدا خاموش نشود.
برای آزادی اندیشه، که کسی به‌خاطر باورش محکوم نشود.
برای عشق، که نیازی به پنهان‌کاری نداشته باشد.
برای شادی، که حق همه باشد، نه امتیاز گروهی خاص.
برای کرامتی که انسان را انسان نگه دارد.

این‌هاست خواسته‌های ما: زمینی، ملموس، ضروری.

بازپس‌گیری ارزش زندگی یعنی:

نه به تقدیس رنج و مرگ.

آری به شادی و کرامت همین‌جا.

پرسشگری از هر قدرتی که زندگی را بی‌ارزش می‌سازد.

ایستادن کنار هم، برای زندگی، نه برای مرگ.


استبداد می‌خواهد ما نقاشی دندان‌های کوسه‌ها را بکشیم و به بلعیده شدن خود افتخار کنیم.
اما ما می‌گوییم:
بهشت ارزانی خودتان! زندگی معمولی، انسانی و آزادمان را همین‌جا می‌خواهیم.

#زندگی_معمولی #بهشت #جهنم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402