🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۳ آذر سالروز درگذشت #تاج_اصفهانی
( زاده سال ۱۲۸۲ اصفهان -- درگذشته ۱۳ آذر ۱۳۶۰ اصفهان) خواننده
جلال تاج اصفهانی، فرزند شیخ اسماعیل معروف به تاج‌الواعظین بود که تا حدی با دستگاه‌های موسیقی سنتی ایرانی آشنایی داشت. تاج در ده سالگی نزد پدر و استادانی چون عبدالرحیم اصفهانی، نایب اسداله، میرزا حسین ساعت ساز (خضوعی) میرزا حسین عندلیب و حبیب شاطرحاجی به دانش اندوزی پرداخت. وی به آثار سعدی علاقه زیادی داشت و گزیده‌هایی از اشعار سعدی و دیگر شاعران را حفظ بود و در هنگام اجرای آواز به تناسب زمان و محیط از آن اشعار استفاده می‌کرد.
او از سال ۱۳۱۹ همکاری با رادیو را آغاز کرد و در دهه سی همکاری با رادیو اصفهان پرداخت. تاج ضمن خوانندگان سرپرست نوازندگان رادیو اصفهان شد. در رادیو اصفهان به اجرای برنامه آموزش گوشه‌های دستگاه‌های موسیقی ایرانی پرداخت.
در سنین جوانی بنا به ارشاد قطب السادات تاج چندی را نزد شیخ خزعل گذراند و پس از فروپاشی دستگاه شیخ، به رشت، تهران و اصفهان سفر کرد و در اصفهان ساکن شد. از ماندگارترین آثارش می‌توان به آتش دل اشاره کرد.
اولین ضبط آثار تاج با تار ارسلان درگاهی و در سال ۱۳۰۶ با ۱۷ اثر آغاز می‌شود و دومین ضبط آن در سال ۱۳۱۲ با ارکستر محجوبی و ۱۸ اثر ادامه پیدا می‌کند و ضبط سوم ۲۰ اثر تاج اصفهانی در سال ۱۳۱۸ در حلب سوریه انجام می‌شود که دو صفحه دو صدایی با ملکه برومند دارد.
برخی از شاگردان برجسته او آقایان ایرج خواجه امیری، علی‌اصغر شاه‌زیدی، عسگری آقاجانیان میری، محمدتقی سعیدی والاشانی، فضل‌اله شاه زمانی، رضا طباطبایی کربکندی، علی‌رضا افتخاری، مرتضی شریف، ناصر یزدخواستی، رضا قرنیان اصفهانی، حمیدرضا نوربخش و نصراله معین هستند.
هم‌چنین به گفته محمدرضا شجریان، وی آوازهای تاج اصفهانی را روی صفحات مرور می‌کرده است.
در ۲۹ تیرماه ۱۳۹۴، معین یکی از شاگردان تاج اصفهانی، ترانهٔ آتش دل را به یاد استادش با تنظیمی از کاظم عالمی بازخوانی کرد. احمد مراتب را ویژه ترین شاگرد تاج میدانند که او تنها کسی ست که دستخطی از استادش دارد که شاگردیش را نزد تاج گواهی کرده است. تاج اصفهانی به احمد مراتب لقب دره التاج داده است.
محمدرضا شجریان تاج اصفهانی را اینگونه توصیف می‌کند:
«... شادروان تاج مردی بود سلیم‌النفس و با مناعت طبع. هرگز در طول مدت زندگی‌اش به خاطر مال دنیا به کسی کرنش نکرد و مدح کسی را نگفت و از همه تعریف و تمجید می‌کرد و همه را با نام خیر یاد می‌کرد، شاید کسی به خاطر نداشته باشد که او حتی یک بار از کسی گلایه کند و یا از کسی بد بگوید او حتی اگر از کسی رنجشی می‌دید و خاطرش آزرده می‌شد، این رنج و آزردگی را با سکوت بزرگوارانه‌ای تحمل می‌کرد. تاج از استادانش با احترام فراوانی یاد می‌کرد. با دوستانش با مهربانی و عطوفت رفتار می‌کرد و حتی تا آخرین روزهای عمرش به اغلب دوستانش سرکشی و احوال پرسی می‌کرد. او با شاگردانش نیز مهربان بود و مانند پدری خود را موظف به غمخواری آنان می‌دانست. شادروان تاج در زندگی یک همسر اختیار کرد و همیشه از او به عنوان یک کدبانوی خانه‌دار مهربان و دلسوز که موجب و موجد گرمی کانون خانوادگی اوست نام می‌برد. خداوند به تاج از این همسر شش فرزند عطا کرد؛ چهار دختر به نام‌های: تاجی، پروین، هما، پروانه و دو پسر به نام‌های: همایون و جمشید ...».
تاج اصفهانی ۷۸ سالگی درگذشت. آرامگاه او در تخت فولاد اصفهان قرار دارد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۳ آذر سالروز درگذشت #تاج_اصفهانی
( زاده سال ۱۲۸۲ اصفهان -- درگذشته ۱۳ آذر ۱۳۶۰ اصفهان) خواننده
جلال تاج اصفهانی، فرزند شیخ اسماعیل معروف به تاج‌الواعظین بود که تا حدی با دستگاه‌های موسیقی سنتی ایرانی آشنایی داشت. تاج در ده سالگی نزد پدر و استادانی چون عبدالرحیم اصفهانی، نایب اسداله، میرزا حسین ساعت ساز (خضوعی) میرزا حسین عندلیب و حبیب شاطرحاجی به دانش اندوزی پرداخت. وی به آثار سعدی علاقه زیادی داشت و گزیده‌هایی از اشعار سعدی و دیگر شاعران را حفظ بود و در هنگام اجرای آواز به تناسب زمان و محیط از آن اشعار استفاده می‌کرد.
او از سال ۱۳۱۹ همکاری با رادیو را آغاز کرد و در دهه سی همکاری با رادیو اصفهان پرداخت. تاج ضمن خوانندگان سرپرست نوازندگان رادیو اصفهان شد. در رادیو اصفهان به اجرای برنامه آموزش گوشه‌های دستگاه‌های موسیقی ایرانی پرداخت.
در سنین جوانی بنا به ارشاد قطب السادات تاج چندی را نزد شیخ خزعل گذراند و پس از فروپاشی دستگاه شیخ، به رشت، تهران و اصفهان سفر کرد و در اصفهان ساکن شد. از ماندگارترین آثارش می‌توان به آتش دل اشاره کرد.
اولین ضبط آثار تاج با تار ارسلان درگاهی و در سال ۱۳۰۶ با ۱۷ اثر آغاز می‌شود و دومین ضبط آن در سال ۱۳۱۲ با ارکستر محجوبی و ۱۸ اثر ادامه پیدا می‌کند و ضبط سوم ۲۰ اثر تاج اصفهانی در سال ۱۳۱۸ در حلب سوریه انجام می‌شود که دو صفحه دو صدایی با ملکه برومند دارد.
برخی از شاگردان برجسته او آقایان ایرج خواجه امیری، علی‌اصغر شاه‌زیدی، عسگری آقاجانیان میری، محمدتقی سعیدی والاشانی، فضل‌اله شاه زمانی، رضا طباطبایی کربکندی، علی‌رضا افتخاری، مرتضی شریف، ناصر یزدخواستی، رضا قرنیان اصفهانی، حمیدرضا نوربخش و نصراله معین هستند.
هم‌چنین به گفته محمدرضا شجریان، وی آوازهای تاج اصفهانی را روی صفحات مرور می‌کرده است.
در ۲۹ تیرماه ۱۳۹۴، معین یکی از شاگردان تاج اصفهانی، ترانهٔ آتش دل را به یاد استادش با تنظیمی از کاظم عالمی بازخوانی کرد. احمد مراتب را ویژه ترین شاگرد تاج میدانند که او تنها کسی ست که دستخطی از استادش دارد که شاگردیش را نزد تاج گواهی کرده است. تاج اصفهانی به احمد مراتب لقب دره التاج داده است.
محمدرضا شجریان تاج اصفهانی را اینگونه توصیف می‌کند:
«... شادروان تاج مردی بود سلیم‌النفس و با مناعت طبع. هرگز در طول مدت زندگی‌اش به خاطر مال دنیا به کسی کرنش نکرد و مدح کسی را نگفت و از همه تعریف و تمجید می‌کرد و همه را با نام خیر یاد می‌کرد، شاید کسی به خاطر نداشته باشد که او حتی یک بار از کسی گلایه کند و یا از کسی بد بگوید او حتی اگر از کسی رنجشی می‌دید و خاطرش آزرده می‌شد، این رنج و آزردگی را با سکوت بزرگوارانه‌ای تحمل می‌کرد. تاج از استادانش با احترام فراوانی یاد می‌کرد. با دوستانش با مهربانی و عطوفت رفتار می‌کرد و حتی تا آخرین روزهای عمرش به اغلب دوستانش سرکشی و احوال پرسی می‌کرد. او با شاگردانش نیز مهربان بود و مانند پدری خود را موظف به غمخواری آنان می‌دانست. شادروان تاج در زندگی یک همسر اختیار کرد و همیشه از او به عنوان یک کدبانوی خانه‌دار مهربان و دلسوز که موجب و موجد گرمی کانون خانوادگی اوست نام می‌برد. خداوند به تاج از این همسر شش فرزند عطا کرد؛ چهار دختر به نام‌های: تاجی، پروین، هما، پروانه و دو پسر به نام‌های: همایون و جمشید ...».
تاج اصفهانی ۷۸ سالگی درگذشت. آرامگاه او در تخت فولاد اصفهان قرار دارد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۳ آذر سالروز درگذشت #تاج_اصفهانی
( زاده سال ۱۲۸۲ اصفهان -- درگذشته ۱۳ آذر ۱۳۶۰ اصفهان) خواننده
جلال تاج‌اصفهانی، فرزند شیخ‌اسماعیل معروف به تاج‌الواعظین بود که تا حدی با دستگاه‌های موسیقی سنتی ایرانی آشنایی داشت. تاج در ده سالگی نزد پدر و استادانی چون عبدالرحیم اصفهانی، نایب اسداله، میرزاحسین ساعت ساز (خضوعی) میرزاحسین عندلیب و حبیب شاطرحاجی به دانش اندوزی پرداخت. وی به آثار سعدی علاقه زیادی داشت و گزیده‌هایی از اشعار سعدی و دیگر شاعران را حفظ بود و در هنگام اجرای آواز به تناسب زمان و محیط از آن اشعار استفاده می‌کرد.
او از سال ۱۳۱۹ همکاری با رادیو را آغاز کرد و در دهه سی، به همکاری با رادیو اصفهان پرداخت. وی ضمن خوانندگی، سرپرست نوازندگان رادیو اصفهان شد و به اجرای برنامه آموزش گوشه‌های دستگاه‌های موسیقی ایرانی می‌پرداخت.
او در جوانی بنا به ارشاد قطب‌السادات تاج، چندی را نزد شیخ خزعل گذراند و پس از فروپاشی دستگاه شیخ، به رشت، تهران و اصفهان سفر کرد و در اصفهان ساکن شد. از ماندگارترین آثار او می‌توان به آتش دل اشاره کرد.
اولین ضبط آثار تاج با تار ارسلان درگاهی و در سال ۱۳۰۶ با ۱۷ اثر آغاز شد و دومین ضبط آن در سال ۱۳۱۲ با ارکستر محجوبی و ۱۸ اثر ادامه پیدا کرد و ضبط سوم ۲۰ در سال ۱۳۱۸ در حلب سوریه انجام شد که دو صفحه دو صدایی با ملکه برومند بود.
برخی از شاگردان برجسته وی، ایرج خواجه امیری، اصغر شاه‌زیدی، عسگری آقاجانیان میری، تقی سعیدی والاشانی، فضل‌اله شاه زمانی، رضا طباطبایی کربکندی، علی‌رضا افتخاری، مرتضی شریف، ناصر یزدخواستی، رضا قرنیان اصفهانی، حمیدرضا نوربخش و نصراله معین بودد.
هم‌چنین به گفته محمدرضا شجریان، وی آوازهای تاج را روی صفحات مرور می‌کرده است.
در ۲۹ تیرماه ۱۳۹۴، معین یکی از شاگردانش، ترانه آتش دل را به یاد استاد، با تنظیمی از کاظم عالمی بازخوانی کرد. احمد مراتب را ویژه ترین شاگرد تاج میدانند که او تنها کسی است که دستخطی از استادش دارد که شاگردیش را گواهی کرده است. تاج اصفهانی به احمد مراتب لقب دره التاج داده بود.
محمدرضا شجریان تاج اصفهانی را اینگونه توصیف می‌کند:
«... شادروان تاج مردی بود با مناعت طبع. هرگز در طول مدت زندگی‌اش به‌خاطر مال دنیا به کسی کرنش نکرد و مدح کسی را نگفت و از همه تعریف و تمجید می‌کرد و همه را با نام خیر یاد می‌کرد، شاید کسی به خاطر نداشته باشد که او حتی یک بار از کسی گلایه کند و یا از کسی بد بگوید. او حتی اگر از کسی رنجشی می‌دید و خاطرش آزرده می‌شد، این رنج و آزردگی را با سکوت بزرگوارانه‌ای تحمل می‌کرد.
او با شاگردانش مهربان بود و مانند پدری خود را موظف به غمخواری آنان می‌دانست.
وی ۶ فرزند داشت، به نام‌های: تاجی، پروین، هما، پروانه و دو پسر به نام‌های: همایون و جمشید ...».
تاج اصفهانی در ۷۸ سالگی درگذشت و در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۳ آذر سالروز درگذشت #تاج_اصفهانی
( زاده سال ۱۲۸۲ اصفهان -- درگذشته ۱۳ آذر ۱۳۶۰ اصفهان) خواننده
جلال تاج‌اصفهانی، فرزند شیخ‌اسماعیل معروف به تاج‌الواعظین بود که تا حدی با دستگاه‌های موسیقی سنتی ایرانی آشنایی داشت. تاج در ده سالگی نزد پدر و استادانی چون عبدالرحیم اصفهانی، نایب اسداله، میرزاحسین ساعت ساز (خضوعی) میرزاحسین عندلیب و حبیب شاطرحاجی به دانش اندوزی پرداخت. وی به آثار سعدی علاقه زیادی داشت و گزیده‌هایی از اشعار سعدی و دیگر شاعران را حفظ بود و در هنگام اجرای آواز به تناسب زمان و محیط از آن اشعار استفاده می‌کرد.
او از سال ۱۳۱۹ همکاری با رادیو را آغاز کرد و در دهه سی، به همکاری با رادیو اصفهان پرداخت. وی ضمن خوانندگی، سرپرست نوازندگان رادیو اصفهان شد و به اجرای برنامه آموزش گوشه‌های دستگاه‌های موسیقی ایرانی می‌پرداخت.
او در جوانی بنا به ارشاد قطب‌السادات تاج، چندی را نزد شیخ خزعل گذراند و پس از فروپاشی دستگاه شیخ، به رشت، تهران و اصفهان سفر کرد و در اصفهان ساکن شد. از ماندگارترین آثار او می‌توان به آتش دل اشاره کرد.
اولین ضبط آثار تاج با تار ارسلان درگاهی و در سال ۱۳۰۶ با ۱۷ اثر آغاز شد و دومین ضبط آن در سال ۱۳۱۲ با ارکستر محجوبی و ۱۸ اثر ادامه پیدا کرد و ضبط سوم ۲۰ در سال ۱۳۱۸ در حلب سوریه انجام شد که دو صفحه دو صدایی با ملکه برومند بود.
برخی از شاگردان برجسته وی، ایرج خواجه امیری، اصغر شاه‌زیدی، عسگری آقاجانیان میری، تقی سعیدی والاشانی، فضل‌اله شاه زمانی، رضا طباطبایی کربکندی، علی‌رضا افتخاری، مرتضی شریف، ناصر یزدخواستی، رضا قرنیان اصفهانی، حمیدرضا نوربخش و نصراله معین بودد.
هم‌چنین به گفته محمدرضا شجریان، وی آوازهای تاج را روی صفحات مرور می‌کرده است.
در ۲۹ تیرماه ۱۳۹۴، معین یکی از شاگردانش، ترانه آتش دل را به یاد استاد، با تنظیمی از کاظم عالمی بازخوانی کرد. احمد مراتب را ویژه ترین شاگرد تاج میدانند که او تنها کسی است که دستخطی از استادش دارد که شاگردیش را گواهی کرده است. تاج اصفهانی به احمد مراتب لقب دره التاج داده بود.
محمدرضا شجریان تاج اصفهانی را اینگونه توصیف می‌کند:
«... شادروان تاج مردی بود با مناعت طبع. هرگز در طول مدت زندگی‌اش به‌خاطر مال دنیا به کسی کرنش نکرد و مدح کسی را نگفت و از همه تعریف و تمجید می‌کرد و همه را با نام خیر یاد می‌کرد، شاید کسی به خاطر نداشته باشد که او حتی یک بار از کسی گلایه کند و یا از کسی بد بگوید. او حتی اگر از کسی رنجشی می‌دید و خاطرش آزرده می‌شد، این رنج و آزردگی را با سکوت بزرگوارانه‌ای تحمل می‌کرد.
او با شاگردانش مهربان بود و مانند پدری خود را موظف به غمخواری آنان می‌دانست.
وی ۶ فرزند داشت، به نام‌های: تاجی، پروین، هما، پروانه و دو پسر به نام‌های: همایون و جمشید ...».
تاج اصفهانی در ۷۸ سالگی درگذشت و در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#ناهیددایی_جواد
از زبان خودش
«دهه 20 جذاب‌ترین تفریح مردم در خانه‌ها رادیو بود. پخش موسیقی‌های دلنشین و اصیل از رادیو مرا به آواز علاقمند کرده بود، آن روزها بانو #دلکش در اوج شهرت بود و من صدای او را نه ولی تحریرهایش را تقلید می‌کردم. پدرم #عبدالباقی_دایی‌جواد به همراه #منوچهرسلطانی از شاگردان شاعر و نوازنده بنام، #ابوالحسن‌خان_صبا بود. پدر تا مدتی ویولن را از مرحوم #صبا فرا‌گرفت و بعدازآن می‌گفت که به‌اندازه #منوچهر استعداد ندارد و ازآنجایی‌که دیپلم بازرگانی داشت به تجارت پرداخت. مرحوم #صبا بسیار زیاد به پدرم سفارش می‌کرد که #ناهید را به رادیو بفرست. آن دوره گرچه خواندن برای زنان مانع قانونی نداشت اما قبح داشت و جامعه و عرف آن را نمی‌پذیرفت و اصفهان بانوی آوازخوان نداشت.»
#ناهیددایی‌جواد که در مسیر اصالت‌های هنری گام نهادن، او را به یکی از چهره محبوب معاصر در فرهنگ و هنر اصفهان بدل کرده است، اینگونه از آغاز فعالیت هنری‌اش سخن می‌گوید. او که در دهه 40 فعالیتش را از رادیو اصفهان آغاز کرده و اما نبوغ هنری‌اش خیلی زود وی را به رادیو ایران و برنامه‌های محبوب و خاطره‌ساز «گل‌های رنگارنگ» وارد کرد. گرچه در ابتدای زندگی در شهر اصفهان و البته دختر خانواده‌ای سرشناس بودن، ورود او به عرصه هنر را محدود می‌کرد.
او می‌گوید: «سال‌های کودکی‌ام در باغی چند جریبی در محله احمدآباد و کوچه پاچنار و مقبره دارالبطیخ یا به‌اصطلاح عامیانه دالبتی سپری شد، به همراه پدربزرگانم حسن و حسین دایی‌جواد زندگی می‌کردیم که تاجر چای و دخانیات بودند و در میدان عتیق و بازار حجره داشتند.»
در این باغ و نارنجستان چند جریبی با انبوه درختان میوه و آبنمایی بزرگ، رفت‌وآمدهای فراوانی نیز از میان رجال و بزرگان سالیان سال در جریان بود. ازجمله این رجال می‌توان از آیت‌ا... حسن مدرس تا ابوالحسن‌خان صبا نام برد که با حسن دایی‌جواد همنشین بودند.
«پدر پدرم، حسن دایی‌جواد اغلب حساب‌وکتاب تجارت‌ها و اقتصاد حجره و منزل را مدیریت می‌کرد و حتی به خاطر دارم که برای مبادلات تجاری با دوچرخه سفر می‌کرد. پدر مادرم حسین دایی‌جواد اهل معاشرت‌های بیرون از منزل و رفت‌وآمد در شهربانی و ادارات دولتی بود و به همت او نخستین اداره بلدیه در اصفهان راه‌اندازی شد.»
«از همان کودکی به آواز علاقمند بودم و تنها پدرم، حامی من در این راه بود و بقیه خانواده آن را قبح می‌دانستند. سال 1339 به‌تازگی دیپلم گرفته بودم. آن دوره #جهانبخش_پازوکی با رادیو اصفهان همکاری می‌کرد تا اینکه #هوشمندعقیلی و #جهانبخش_پازوکی در اصفهان کنسرتی را برگزار کردند و من در بخشی از آن مراسم، قطعه بردی از یادم بانو #دلکش را به همراه نوازندگی #جهانبخش_پازوکی اجرا کردم و گویا در آن مجلس، #سیروس_ساغری حضور داشت و بعد از اجرای من به پشت‌صحنه آمد و گفت که آهنگی به‌نام #غروب_کوهستان دارد و پیشنهاد داد که من آن را در رایو اجرا کنم.»
«قبول کردم و این آهنگ را با همکاری گروه #ارکستررادیواصفهان که متشکل از جهانبخش پازوکی، قدرت‌ا... راستی، سعادت نورده، علی ساغری، سیروس ساغری، جهانگیر بهشتی، جمشید شاهین و ابوالفضل سهیلی بود خواندم و ضبط شد، اما از جانب مادر و بزرگان خانواده ما اجازه پخش در رادیو را نداشت.»
«اینکه آوازخوانی در خانواده ما خوبیت ندارد، دختر اصیل و خانواده‌دار آواز نمی‌خواند، برای خانواده سرشناس #دایی_جواد قبح دارد که دخترشان آوازخوان باشد و ازاین‌دست صحبت‌ها، بگو‌مگو‌های خانواده ما شده بود و در این میان تنها مرحوم پدرم پشتیبان من بود.»
#ناهیددایی‌جواد ادامه می‌دهد: «پدرم ترتیب یک میهمانی خانوادگی مردانه را داد و همه بزرگان فامیل جمع شدند و همه یکصدا می‌گفتند که #ناهید باید ازدواج کند. دایی‌ام، جواد دایی جواد وکیل دادگستری بود و بسیار خوش‌صحبت. در آن میهمانی بابیان دلایل منطقی توانست همه را متقاعد کند که به من حق بدهند که خودم برای زندگی‌ام تصمیم بگیرم و با پایبندی به اصول و حفظ چارچوب‌های اخلاقی وارد عرصه هنر شوم.»
«سال 1341 قرار بود مسابقه آوازخوانی استان‌ها به میزبانی اصفهان و در ساختمان رادیو در خیابان شهناز (شمس‌آبادی) برگزار شود. از تمام شهرها شرکت‌کنندگان آمده بودند و در ابتدا قرار بود که مرحوم #تاج_اصفهانی به نمایندگی از اصفهان هنرنمایی کند اما بعد قرعه به نام من افتاد.»
🌸🌿
🔴#ناهیددایی_جواد
از زبان خودش
«دهه 20 جذاب‌ترین تفریح مردم در خانه‌ها رادیو بود. پخش موسیقی‌های دلنشین و اصیل از رادیو مرا به آواز علاقمند کرده بود، آن روزها بانو #دلکش در اوج شهرت بود و من صدای او را نه ولی تحریرهایش را تقلید می‌کردم. پدرم #عبدالباقی_دایی‌جواد به همراه #منوچهرسلطانی از شاگردان شاعر و نوازنده بنام، #ابوالحسن‌خان_صبا بود. پدر تا مدتی ویولن را از مرحوم #صبا فرا‌گرفت و بعدازآن می‌گفت که به‌اندازه #منوچهر استعداد ندارد و ازآنجایی‌که دیپلم بازرگانی داشت به تجارت پرداخت. مرحوم #صبا بسیار زیاد به پدرم سفارش می‌کرد که #ناهید را به رادیو بفرست. آن دوره گرچه خواندن برای زنان مانع قانونی نداشت اما قبح داشت و جامعه و عرف آن را نمی‌پذیرفت و اصفهان بانوی آوازخوان نداشت.»
#ناهیددایی‌جواد که در مسیر اصالت‌های هنری گام نهادن، او را به یکی از چهره محبوب معاصر در فرهنگ و هنر اصفهان بدل کرده است، اینگونه از آغاز فعالیت هنری‌اش سخن می‌گوید. او که در دهه 40 فعالیتش را از رادیو اصفهان آغاز کرده و اما نبوغ هنری‌اش خیلی زود وی را به رادیو ایران و برنامه‌های محبوب و خاطره‌ساز «گل‌های رنگارنگ» وارد کرد. گرچه در ابتدای زندگی در شهر اصفهان و البته دختر خانواده‌ای سرشناس بودن، ورود او به عرصه هنر را محدود می‌کرد.
او می‌گوید: «سال‌های کودکی‌ام در باغی چند جریبی در محله احمدآباد و کوچه پاچنار و مقبره دارالبطیخ یا به‌اصطلاح عامیانه دالبتی سپری شد، به همراه پدربزرگانم حسن و حسین دایی‌جواد زندگی می‌کردیم که تاجر چای و دخانیات بودند و در میدان عتیق و بازار حجره داشتند.»
در این باغ و نارنجستان چند جریبی با انبوه درختان میوه و آبنمایی بزرگ، رفت‌وآمدهای فراوانی نیز از میان رجال و بزرگان سالیان سال در جریان بود. ازجمله این رجال می‌توان از آیت‌ا... حسن مدرس تا ابوالحسن‌خان صبا نام برد که با حسن دایی‌جواد همنشین بودند.
«پدر پدرم، حسن دایی‌جواد اغلب حساب‌وکتاب تجارت‌ها و اقتصاد حجره و منزل را مدیریت می‌کرد و حتی به خاطر دارم که برای مبادلات تجاری با دوچرخه سفر می‌کرد. پدر مادرم حسین دایی‌جواد اهل معاشرت‌های بیرون از منزل و رفت‌وآمد در شهربانی و ادارات دولتی بود و به همت او نخستین اداره بلدیه در اصفهان راه‌اندازی شد.»
«از همان کودکی به آواز علاقمند بودم و تنها پدرم، حامی من در این راه بود و بقیه خانواده آن را قبح می‌دانستند. سال 1339 به‌تازگی دیپلم گرفته بودم. آن دوره #جهانبخش_پازوکی با رادیو اصفهان همکاری می‌کرد تا اینکه #هوشمندعقیلی و #جهانبخش_پازوکی در اصفهان کنسرتی را برگزار کردند و من در بخشی از آن مراسم، قطعه بردی از یادم بانو #دلکش را به همراه نوازندگی #جهانبخش_پازوکی اجرا کردم و گویا در آن مجلس، #سیروس_ساغری حضور داشت و بعد از اجرای من به پشت‌صحنه آمد و گفت که آهنگی به‌نام #غروب_کوهستان دارد و پیشنهاد داد که من آن را در رایو اجرا کنم.»
«قبول کردم و این آهنگ را با همکاری گروه #ارکستررادیواصفهان که متشکل از جهانبخش پازوکی، قدرت‌ا... راستی، سعادت نورده، علی ساغری، سیروس ساغری، جهانگیر بهشتی، جمشید شاهین و ابوالفضل سهیلی بود خواندم و ضبط شد، اما از جانب مادر و بزرگان خانواده ما اجازه پخش در رادیو را نداشت.»
«اینکه آوازخوانی در خانواده ما خوبیت ندارد، دختر اصیل و خانواده‌دار آواز نمی‌خواند، برای خانواده سرشناس #دایی_جواد قبح دارد که دخترشان آوازخوان باشد و ازاین‌دست صحبت‌ها، بگو‌مگو‌های خانواده ما شده بود و در این میان تنها مرحوم پدرم پشتیبان من بود.»
#ناهیددایی‌جواد ادامه می‌دهد: «پدرم ترتیب یک میهمانی خانوادگی مردانه را داد و همه بزرگان فامیل جمع شدند و همه یکصدا می‌گفتند که #ناهید باید ازدواج کند. دایی‌ام، جواد دایی جواد وکیل دادگستری بود و بسیار خوش‌صحبت. در آن میهمانی بابیان دلایل منطقی توانست همه را متقاعد کند که به من حق بدهند که خودم برای زندگی‌ام تصمیم بگیرم و با پایبندی به اصول و حفظ چارچوب‌های اخلاقی وارد عرصه هنر شوم.»
«سال 1341 قرار بود مسابقه آوازخوانی استان‌ها به میزبانی اصفهان و در ساختمان رادیو در خیابان شهناز (شمس‌آبادی) برگزار شود. از تمام شهرها شرکت‌کنندگان آمده بودند و در ابتدا قرار بود که مرحوم #تاج_اصفهانی به نمایندگی از اصفهان هنرنمایی کند اما بعد قرعه به نام من افتاد.»