🦋🍃🌸🍃🦋🍃🌸🍃🦋✨
🍃🌸🍃🦋🍃🌸
🌸🍃🦋
🍃🌸
🦋
✨
🔴# #اِولین_باغچه_بان سال ۱۳۰۷ در شهر مرسین ترکیه از مادری فرانسوی و پدری ترک به دنیا آمد.

در کنسرتوار آنکارا با #ثمین_باغچه_بان آهنگساز ایرانی آشنا شد و این آشنایی به ازدواج آن دو انجامید، ازدواجی فرخنده برای موسیقی ایران.

او همراه ثمین به ایران آمد و در ۲۲ سالگی نخستین کلاس تخصصی آواز را در هنرستان عالی موسیقی تهران بنیان گذاشت. نتیجه این کلاس ها پرورش خوانندگانی همچون #حسین_سرشار، #محمد_نوری، #سودابه_تاجبخش، #پری_ثمر، #پری_زنگنه، #سودابه_صفاییه و #عنایت_رضایی است که البته شاگردان این هنرمندان خود نیز بخش بزرگی از خوانندگان ایران را تشکیل می دهند.

#اِولین_باغچه_بان به همراه #منیره_وکیلی، #حشمت_سنجری ، #فاخره_صبا و چند هنرمند دیگر از پایه گذاران #اپرای_ایران و #تالاررودکی هستند.

او همچنین نخستین کر یا آواز گروهی هنرستان عالی موسیقی (کنسرواتور تهران) را تشکیل داد. گروهی که نخستین گام ها را در اجرای داستان های شاهنامه و متل های ایرانی برداشت. پس از آن #کر_ملی_تهران را پایه گذاری کرد.

اما تاسیس گروه کر کودکان یتیم با حمایت موسسه خیریه فرح پهلوی موضوعی است که او همواره از آن با افتخار یاد می کند.

اِولین باغچه بان تاثیر موسیقی در زندگی این کودکان را شگفت آور می داند. این گروه حدود چهل اجرا در تالار رودکی داشت و حتی در مراسم تاج گذاری محمدرضا شاه پهلوی نیز برنامه ای اجرا کرد.

اجرای ده قطعه #رنگین_کمون ساخته #ثمین_باغچه_بان با همکاری ارکستر #سمفونیک رادیو وین اثر ماندگار این گروه است.

با وقوع انقلاب ایران فعالیت های او و ثمین باغچه بان متوقف شد تا این که در سال ۱۳۶۳ مجبور به مهاجرت به شهر استانبول شدند. اِولین در دانشگاه "معمار سنان استانبول " تا سال ۱۳۷۳ نوازندگی پیانو درس می داد.

او در دوران بازنشستگی ده کتاب درباره تکنیک های پیانو و آواز به زبان ترکی و فرانسوی نوشت. آخرین کتاب او نیز موسیقی برای کودکان، هنوز منتشر نشده است. اما مهمترین کتاب او برای ایرانیان، کتابی است به زبان فرانسه که درباره فعالیت ها، آثار هنری و هنرمندان قبل از انقلاب ایران نوشته شده است.

#اِولین اجراهای ماندگاری در اپرای ایران داشت و به ترک پارسی خوان اپرای ایران شهرت یافت. اما آخرین اجرای او، سه روز قبل از فوتش در برنامه کوک تلویزیون بی بی سی فارسی در استانبول بود. اجرایی کمتر از سه دقیقه بر روی آهنگ #فردا ساخته #کاوه_باغچه_بان و گفتگوی کوتاهی با بهزاد بلور مجری این برنامه، آخرین مصاحبه و اجرای اِولین در برابر دوربین است.

این گفته او بسیار معروف است:
"ترکیه وطن من است و من مثل یک درخت در آنجا رشد کردم، اما میوه هایم را در ایران دادم و در ایران به بار نشستم. به همین علت هر دو کشور را دوست دارم و هر دو را وطن خودم می دانم."

او همیشه همراه همسر خود ثمین باغچه بان بود که سه سال پیش به دور از وطن در استانبول فوت کرد. اما او نیز همانند همسر هنرمندش در ۸۲ سالگی به علت ایست قلبی درگذشت. او صبح دوشنبه ۱۰ آبان، در گورستان ایرانیان درقسمت آسیایی استانبول کنار قبر همسرش دفن شد.
#اولین_باغچه‌بان در دهه چهل، نخستین گروه کر کودکان ایران را بنیان گذاری کرد. هنرمندان این گروه کر، دویست کودک بی‌سرپرستی بودند که اولین با سر زدن به شهر و روستاهای مختلف آن‌ها را برگزیده بود. کودکانی که آموزش آن‌ها به باور بسیاری غیر ممکن می آمد و به آن ها #عقب_افتاده می گفتند.

او این کودکان را با جادوی مهر مادری اش آموزش داد. کودکان این گروه پیشرفت خیره کننده‌ای داشتند و به شکل حرفه‌ای نزدیک به ۴۰ برنامه در تالار رودکی تهران اجرا کردند.

#اولین، گفته بود که موسیقی تاثیر بزرگی بر زندگی این کودکان بر جای گذاشت اما کسی نمی تواند بگوید که محبت مادری و آموزگاری اولین چقدر بر روح و جسم این کودکان اثر گذاشت.
تشکیل این گروه کر، سبب شد که همسرش #ثمین، به اندیشه ساختن آلبوم #رنگین_کمون برسد. آلبومی که #ثمین آهنگساز و ترانه سرای آن بود و #اولین رهبر گروه و یکی از خوانندگانش.
#رنگین_کمون با شرکت اعضای ارکستر سمفونیک رادیو وین به رهبری #توماس_کریستین_داوید، گروه #همسرایان_میترا و رهبری #اولین_باغچه‌بان اجرا شد.

آلبوم رنگین کمون در سال ۵۷ ضبط شد و پس از انقلاب همراه با کتابی با تصویرگری #پرویزکلانتری از سوی انتشارات ماهور منتشر شد. از آن به بعد رنگین کمون شد ورد زبان کودکان آن سال‌ها و سال‌های پس از آن.

#حشمت_سنجری 🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ


۱۴ دی سالروز درگذشت #حشمت_سنجری

( زاده سال ۱۲۹۶ تهران -- درگذشته ۱۴ دی ۱۳۷۳ ) موسیقیدان و رهبر ارکستر

پدر حشمت سنجری از نوازندگان نام آشنای تار در زمان خود بود كه از شاگردان درویش خان، علینقی وزیری و مرتضی نی‌داوود به شمار می‌آمد.
نخستین آشنایی حشمت با موسیقی آموزش‌هایی بود که پدرش به او داد، پس از آن در مدرسه موسیقی به فراگیری تار پرداخت. سپس در گروه کُر آواز کودکان هنرستان موسیقی کار کرد. در ادامه ساز ویلون را انتخاب کرد و نزد علینقی وزیری، روح اله خالقی و ابوالحسن صبا موسیقی را ادامه داد.
پس از پایان هنرستان در ۱۹ سالگی موسیقی کلاسیک غربی را انتخاب کرد و برای نواختن متدهای كلاسیك راهی كلاس سرژ خوتسیف (ویلون نواز مهاجر از روسیه و از استادان كنسرواتوار تهران) شد. سال ۱۳۱۷ به هنرستان عالی موسیقی راه یافت و نوازندگی را ادامه داد.
پس از آن به عنوان نوازنده ویلون ارکستر سمفونیک تهران مشغول کار شد. سال ۱۳۲۸ با اجرای كنسرتو ویلون بتهوون با اركستر سمفونیك تهران همراه شد. آن زمان رهبری ارکستر تهران را پرویز محمود بر عهده داشت و همان سالها رهبری ارکستر را نیز از محمود آموخت و سال ۱۳۲۰ به رهبری اركستر هنرجویان هنرستان عالی موسیقی پرداخت. سرانجام نیز در سال ۱۳۳۴ رهبری ارکستر تهران را بر عهده گرفت. سال بعد راهی سفری مطالعاتی آمریكا شد تا به تحقیق و تحصیل موسیقی بپردازد. او درعین حال همکاری خود با ارکستر سمفونیک را ادامه داد. سال ۱۳۳۶ راهی اتریش شد و به تحصیل در رشته رهبری ارکستر در آكادمی موسیقی و هنرهای نمایشی وین نزد هانس اسوروسكی (Swarovsky.H) پرداخت.
در ۱۳۳۹ به ایران بازگشت و رهبری اركستر سمفونیك تهران را كه موقتاً به هایمو توبیر ( Tauber.H) رهبر و آهنگساز اتریشی سپرده شده بود، در دست گرفت.
سنجری تا سال ۱۳۵۱ رهبری ثابت اركستر سمفونیك تهران را در دست داشت. در دوران رهبری او نوازندگان برجسته‌ای چون یهودی منوهین، رافی پتروسیان و ایزاک اشترن، ارکستر تهران را در برنامه‌هایی همراهی می‌کردند. او در این سال ها همچنین به عنوان رهبر ميهمان به کشورهای ديگر نيز سفر کرد که می‌توان به رهبری ارکستر‌هایی در اتحاد شوروی سابق، لهستان، رومانی و ترکيه اشاره کرد.
وی در اوایل دهه پنجاه تا زمان انقلاب به عنوان سرپرست هنری تالار رودكی و مشاور وزیر به فعالیت ادامه داد و چندین اپرا و باله را رهبری كرد اما سرپرستی ارکستر به فرهاد مشکات سپرده شد. او رهبری اركستر مجلسی رادیو و تلویزیون ملی ایران را نیز به عنوان رهبر مهمان در چند كنسرت به عهده داشت.
پس از انقلاب، سنجری دوباره رهبری ارکستر را به عهده گرفت و ۱۰ سال در این سمت به کارش ادامه داد. گر چه ارکستر در طول این سالها فعالیت و برنامه های چندانی را به اجرا در نیاورد اما سنجری در حفظ و تداوم کار آن کوشید با وجودی که بسیاری از نوازندگان ارکستر پس از انقلاب مهاجرت کرده بودند ارکستر را حفظ کرد و برنامه‌هایی با نوازندگان باقیمانده و چند نوازنده جایگزین ادامه داد. او تقریبا حدود ۱۲ سال رهبری ارکستر را در دست داشت و سرانجام در پاییز ۱۳۶۸ پس از اجرای کنسرتی به مناسبت چهلمین روز درگذشت مرتضی حنانه، با اركستر سمفونیک تهران برای همیشه خداحافظی کرد. یکی از آشناترین و معروف‌ترین آثار سنجری تابلوی ایرانی یا سوئیت ایرانی است که بارها توسط خود او و رهبران دیگر ارکستر اجرا شده است.
از دیگر آثار او می توان به نیایش یزدان، سرود دانشگاه، سرود قهرمانان آسیا، رنگارنگ و... اشاره کرد.
حشمت سنجری در ۷۷ سالگی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.


🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#ارتباط_با_ما

#گروه_شهر_کتاب

@Bookcitychat

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿

🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#حشمت_سنجری

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿

🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#حشمت_سنجری

تاريخِ موسيقی پيشرو و ترقی خواهانه ی ايران، با سرگذشت ارکستر بزرگی که بعدها، به ارکستر سمفونيک تبديل شد، هم گام بوده است. در واقع می توان گفت که آن تاريخ و اين سرگذشت در هم تنيده شده است. گذشته ازآن، هنرستان عالی موسيقی، يعنی کنسرواتوار تهران، نيز هميشه نقش پايگاه و تکيه گاه آن هر دو را ايفا کرده است. موسيقی دانان پيشرو ايران، غالباً تحصيلات اوليه ی خود را در همين هنرستان گذرانده اند وبه طور دائم يا موقت در ارکستر سمفونيک تهران عضويت داشته اند و بعد هم که به آهنگ سازی روی آورده اند، نخستين اجرای آفريده هايشان را همين ارکستر عرضه کرده است. تنی چند از اين موسيقی دانان بعدها حتی خود به مقام رهبری ارکستر رسيده اند و با فراغِ بال، آفريده های خودشان را نيز، آن گونه که خواسته اند به اجرا در آورده اند.
زنده یاد "حشمت سنجری"، نيز از فارغ التحصيلان هنرستان عالی موسيقی بود که پس از چند سال عضويت در ارکستر سمفونيک تهران، به رهبری آن برگزيده شد و در مجموع بلند ترين دوره رهبری ارکستر را ازآنِ خود، ساخت. در میان چهره های برجسته ی تاریخ موسیقی ایران، اگر قافله ای از دلدادگان صف کشیده باشند؛ آنان که زندگی شان نه با دم و بازدم که با نت نویسی و نت خوانی، با شنیدن و نواختن می گذرد، استاد "حشمت سنجری" بلاشک در زمره ی پیشاهنگان است. رهبر ارکستر سمفونیک، آهنگ ساز و ملودی پرداز، و البته معلمِ موسیقی، عناوینی گرانسنگ اند که او، همه را به حد کمال در وجودِ خود جمع کرده بود. اما این همه هم نمی توانست روح سیال و رهای او را به بند عناوین و القاب بکشد.
شادروان"حشمت سنجری"، یکی از برجسته ترین موسیقی دانان نام‌آورِ پیشرو و رهبرِ سابقِ ارکستر سمفونیک تهران است. ارکستر سمفونیک تهران که پس از "پرویز محمود"، تحت رهبری ثابتِ هنرمندانی همچون "روبیک گریگوریان"، "مرتضی حنانه"، و "روبین صفاریان" قرار گرفته بود، در سال ۱۳۳۳ به استاد "حشمت سنجری" سپرده شد. او اما دو سال بعد، در بهار ۱۳۳۵ از یک بورسیه بهره‌مند شد، به آمریکا رفت و پس از بازگشت به ایران تصمیم گرفت برای فراگیری رهبری ارکستر به شیوه علمی رهسپار وین شود. این سفر چهار سال به درازا کشید.
او که تا عمق جان، ایرانی بود و در عین حال، آنجا که سخن از موسیقی به میان می آمد، جهانی تر از هر موسیقی دانی می اندیشید. در توضیح تنش هایی که گاه میان او و شاگردان و با منتقدان موسیقی در می گرفت و با پشیمانی و دلجویی هایش ختم به خیر می شد، همیشه می گفت: «هیچوقت این امتیاز را نداشته ام که اعصاب محکمی داشته باشم». اما همین روحیه ی زودرنج و حساس او، تنها زمانی به غلیان خشم و تندی می انجامید که پای «موسیقی» در میان بود. "حشمت سنجری"، از مرزهای اعتقادی اش در جغرافیای موسیقی، عاشقانه پاسداری می کرد و این عشق، گاه به صف آرایی با مخالفان آنچه «موسیقی خوب» می دانست، منجر می شد؛ صادق تر از آن بود که خشمِ خویش را از چوبِ حراج بر آرمانهایش پنهان کند.
می خروشید تا مبادا بدخواهان به گوهرِ ناب آن عشق خدشه ای اندازند. همین بی محابایی و دل سپردگی بود که «سیاست» را نیز تابِ مقاومت در برابر آن نبود و این چنین، در هر دوسوی انقلاب، نیاز به حضورِ عاشقی چون او، جایگاه خدشه ناپذیرش را در ارکستر سمفونیک تهران تثبیت کرد. "حشمت سنجری" محافظِ معبد و مجاورِ امینِ موسیقیِ کلاسیک، در عین تعصب و اصولگرایی، دستگیر عاشقان جوانش نیز بود؛ شاهد آن که در هموار کردن راه وصول دلدادگان به معشوق از هیچ کوششی فروگذار نمی کرد. سرگذشت او، قصه ی دلداده ای نبود که تنها در افسون گل سرخ شناور باشد، او جست وجویی مکاشفه آمیز، برای آموختنِ رازِ گل سرخ را آغاز کرد. خود به مقصود رسید و سرسلسله ی رهروانی شد که عشق بی ریا و بی چشم داشت به موسیقی را سینه به سینه حفظ خواهند کرد.
"سنجری" در سال ۱۳۳۹ به ایران بازگشت و مجدداً رهبری ارکستر سمفونیک تهران را که در غیاب او موقتاً به "هایمو توبیر"، رهبر و آهنگساز اتریشی سپرده شده بود، در دست گرفت. وی تا سال ۱۳۵۱ رهبری ثابت ارکستر سمفونیک تهران را به عهده داشت. در این سال‌ها بسیاری از تک‌نوازان برجسته بین‌المللی با ارکستر سمفونیک تهران همکاری می‌کردند. مرحوم "سنجری" آهنگسازی نیز، می‌کرد، بنابراین قطعات زیبایی هم آفریده است. «سوئیت‌های پنج‌گانه ایرانی» که بعدها با تغییر و تنظیم دیگری «تابلوهای ایرانی» نام گرفت، از مهم‌ترین آثار زنده یاد "سنجری" به شمار می‌آید.

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity