انگشت‌هایم را بر روی صفحه‌ی گوشی تکان‌می‌دهم و بدون توجه به تصویرهای مرورگر اینترنت، تصویرها را یکی پس از دیگری ورق می‌زنم. تنها رنگی که خودنمایی می‌کند سرخ است. رنگ خون و مقاومت. رنگی که همیشه در هر متنی و شعری که باشد مرا سراپا به مبارزه و مقاومت فرامی‌خواند. عجیب است که چشم‌های ما این روزها این‌قدر به این رنگ بی تفاوت شده است. به راحتی قرمزترین رویدادهای هستی را می‌بینیم که مظلومانه از پاره‌ای از تنِ اجتماعی‌مان چک‌چکه می‌چکد و حتی بغضی نمی‌کنیم چه برسد به این که قلم برداریم و بنویسیم و حرف بزنیم و همدردی کنیم، یا همراه شویم. گاهی فکر می‌کنم این همه بی‌تفاوت بودن به هم‌پاره‌های هستی‌مان چگونه در وجودمان رخنه کرده است؟ و چگونه یک خطِ مرزی کمرنگ که تنها بر روی کاغذی فرضی کشیده می‌شود می‌تواند مرا ایرانی کند، تو را افغانی و اورا... او را از نژادی شاید برتر... واقعا چه معجزه‌ای در یک خط فرضی وجود دارد که قلب‌ها و عقل‌ها را به بیراهه‌ کشانده‌ است؟ امروز مثل خیلی وقت‌های دیگر لبریز از بغض هستم نه محض اینکه دنیای اطرافم را مدرن نمی‌بینم. نه محض اینکه آرامش مادی و آسایش اقتصادی ندارم نه... محض اینکه بعد از بیش از هزار و چهارصد سال هنوز نیاموخته‌ایم به دور از دغدغه‌های مذهبی و سیاسی تنها به یک جمله از مولایی کشاورز و ساده‌زیست در گوشه‌ای از کره‌ی زمین عمل کنیم و آنچه برای خود می‌پسندیم برای دیگران نیز بپسندیم...


#مرضیه_مرادی
#فاجعه_کابل
#ایران_افغانستان
#متاسفم

@marmarmoradi

✳️ شاخه‌های سیب
🔻زینب بیات
و هر بار که اتفاقی تلخ می افتد دلمان می‌لرزد که مبادا نام افغانستانی و افغانستان به میان بیاید. و چقدر خوش داریم که نام افغانستانی به نیکی یاد شود واز هر گونه بدی و جرمی به دور باشد.
اگرچه از طبیعت بشری نمی‌شود فرار کرد و انسان خاکستری، آمیزه‌ای از خوبی و بدی است. گاهی اتفاقاتی تلخ به دست یک افغانستانی رقم خورده و بار سنگینی از شرم را روی دوش‌مان گذاشته و البته خیلی وقتها اتفاقات شیرین بین مردم و اهالی فرهنگ دو کشور رقم خورده و دو ملت همدل و همزبان را بیش از پیش به هم نزدیک کرده. بر سفره مشترک فرهنگ و ادبیات‌ با هم نشسته‌ایم، در سنگر دفاع، شانه به شانه ایستاده‌ایم، و در فراز و فرودها دست همدیگر را به گرمی گرفته‌ایم.
در این میان اگرچه متاسفانه همان نقاط سیاه پراکنده بیشتر به چشم می‌آید. اما کافی است ذهن را به یک قضاوت زودهنگام و هیجانی نسپاریم به خصوص که بوی دسیسه و برهم زدن رابطه خوب دو ملت می‌آید. چیزی که در پشت صحنه، بدخواهان دو ملت، چیده‌اند، برافروختن آتش دشمنی است. آنها دوستی‌های ما را خوش ندارند.
هشیار باشیم و این حلقه‌ی دوستی را به رغم بدخواهان‌مان نزدیک و نزدیک‌تر کنیم.
ما شاخه‌های توام سیبیم و دور نیست
بار دگر شکوفه بیاریم توامان
#حادثه_حرم
#تسلیت
#زخم_مشترک
#ایران_افغانستان
@zaynabbayat

❇️ امشب به قصه‌ی دل من گوش می‌کنی
فردا مرا چو قصه، فراموش می‌کنی

🔸شعری از هوشنگ ابتهاج که پنجاه سال پیش، احمدظاهر به زیبایی خواند و اکنون در روزهایی که استاد ابتهاج درگذشته این آهنگ دوباره بر لب‌ها زمزمه می‌شود.
🔺تهیه و تنظیم: #زینب_بیات
#هوشنگ_ابتهاج
#احمد_ظاهر
#وطن_فارسی
#ایران_افغانستان
@zaynabbayat

❤️این دو پیرمرد دوست داشتنی که گرم قصه هستند و مشتاق دیدار هم‌اند، یکی‌اش ایرانی است و دیگری افغانستانی.
رابطه بین مردم ما، فارغ از مرز و سیاست به همین قشنگی است و به همین صداقت و صفا.
پدرم حاج ابراهیم (سمت راست تصویر) با حاج یعقوبی (سمت چپ) از سالهای جوانی دوست بوده‌اند، همسر حاج یعقوبی خواهر خوانده پدرم و عمه جان ایرانی ماست. پدرم هر وقت به مشهد می‌آید حتما به دیدار خانواه‌ی یعقوبی می‌رود و محال است محبت‌های آنان را فراموش کند.
چنین پیوندی را چه کسی می‌تواند بین دو ملت ایران و افغانستان به هم بزند.
به قول نجیب بارور
بین ما از چه به نام «تو» و «او» خط می‌کشی
با وجود اینکه می‌دانی «من» و «او» ماستیم
🔺شرح این دوستی در کتاب وطندار در روایت «قالیچه‌های سرخ کابلی» مفصل آمده است.

#ایران_افغانستان
#همدلی
@zaynabbayat