This month, we revisit protests and crackdowns in Iran in recent years, examining recurring patterns of repression and cases that remain unresolved years later.
Four years ago, on September 30, 2022, Islamic Republic security forces opened fire on people in Zahedan—both protesters outside Police Station No. 16 and worshippers gathered inside the Great Mosalla.
That afternoon, at least 94 people were killed. Forty-five were killed inside the Great Mosalla, where thousands had gathered for Friday prayers. Fifteen of the victims were children.
To this day, no commander or official responsible for ordering the killings has been held accountable. Complaints were shelved, families were subjected to pressure, and “terrorists” were blamed for the killings.
In January 2026, the same patterns of repression were repeated—this time on a far larger scale across Iran.
We revisit Zahedan’s Bloody Friday because the case was never closed.
Read the full report of Bloody Friday in Zahedan at:
https://iranhrdc.org/bloody-friday-in-zahedan/#_ednref76
@iranhrdc
#IranProtests
#BloodyFridayZahedan
#BloodyFriday
#EndImpunityInIran
#HumanRightsInIran
Four years ago, on September 30, 2022, Islamic Republic security forces opened fire on people in Zahedan—both protesters outside Police Station No. 16 and worshippers gathered inside the Great Mosalla.
That afternoon, at least 94 people were killed. Forty-five were killed inside the Great Mosalla, where thousands had gathered for Friday prayers. Fifteen of the victims were children.
To this day, no commander or official responsible for ordering the killings has been held accountable. Complaints were shelved, families were subjected to pressure, and “terrorists” were blamed for the killings.
In January 2026, the same patterns of repression were repeated—this time on a far larger scale across Iran.
We revisit Zahedan’s Bloody Friday because the case was never closed.
Read the full report of Bloody Friday in Zahedan at:
https://iranhrdc.org/bloody-friday-in-zahedan/#_ednref76
@iranhrdc
#IranProtests
#BloodyFridayZahedan
#BloodyFriday
#EndImpunityInIran
#HumanRightsInIran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Sajedeh Khosravani: “Silence Has a Cost—and Iranian Families Are Paying It”
At a side event organized by the Iran Human Rights Documentation Center during the 63rd session of the UN Human Rights Council, Sajedeh Khosravani—sister of Ahmad Khosravani, who was killed by state forces during the January 2026 crackdown—spoke about the continuing persecution of young Iranians demanding basic rights and freedoms. She highlighted the case of Ali Zarei, who lost an eye during the 2022 protests and is now facing execution by the Islamic Republic.
Khosravani urged journalists, writers, psychologists, human rights defenders, artists, academics, and others with public platforms to document these cases and speak out. Warning that Iranian families are paying the price of silence, she called on the international community to stand with victims, recognize the broader pattern of state violence, and ensure that those killed or facing execution are neither reduced to statistics nor forgotten.
@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
At a side event organized by the Iran Human Rights Documentation Center during the 63rd session of the UN Human Rights Council, Sajedeh Khosravani—sister of Ahmad Khosravani, who was killed by state forces during the January 2026 crackdown—spoke about the continuing persecution of young Iranians demanding basic rights and freedoms. She highlighted the case of Ali Zarei, who lost an eye during the 2022 protests and is now facing execution by the Islamic Republic.
Khosravani urged journalists, writers, psychologists, human rights defenders, artists, academics, and others with public platforms to document these cases and speak out. Warning that Iranian families are paying the price of silence, she called on the international community to stand with victims, recognize the broader pattern of state violence, and ensure that those killed or facing execution are neither reduced to statistics nor forgotten.
@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
ایران: وقتی تبعیض به یک نظام تبدیل می‌شود
در ایران، نابرابری جنسیتی در قوانین نهادینه شده و از طریق ساختارها و سازوکارهایی که زندگی خانوادگی، رفت‌وآمد، پوشش و ظاهر، آموزش، اشتغال و مشارکت زنان و دختران در عرصه عمومی را تنظیم و محدود می‌کنند، بازتولید و تقویت می‌شود. اما برای درک ابعاد این تبعیض، باید به شیوه اجرای این قوانین نیز توجه کرد.
زنان و دخترانی که در برابر حجاب اجباری ایستادگی کرده‌اند، با نظارت و کنترل، بازداشت، حبس، خشونت، تعقیب قضایی و دیگر اشکال اجبار و اعمال زور روبه‌رو شده‌اند. مقاومت زنان همچنین می‌تواند با سازوکار گسترده‌تر سرکوب درهم‌تنیده شود؛ سازوکاری که شامل بازداشت خودسرانه، شکنجه، ناپدیدسازی قهری و دیگر نقض‌های جدی حقوق بشر است.
این وضعیت یک پرسش حقوقی عمیق‌تر را مطرح می‌کند: آیا قوانین تبعیض‌آمیز، نهادهای دولتی، اجرای قهری و سازوکارهای سرکوب در کنار یکدیگر عمل می‌کنند تا نظامی مبتنی بر سلطه جنسیتی را ایجاد و حفظ کنند؟ در همین نقطه است که مفهوم «آپارتاید جنسیتی» از منظر حقوقی اهمیت می‌یابد.
آپارتاید جنسیتی در حال حاضر به‌عنوان جرمی مستقل در اساسنامه رم به رسمیت شناخته نشده است. با این حال، توصیه عمومی شماره ۴۰ کمیته رفع تبعیض علیه زنان (CEDAW) خواستار جرم‌انگاری آپارتاید جنسیتی در حقوق بین‌الملل شده است؛ از جمله از طریق پیش‌نویس کنوانسیون جرایم علیه بشریت که هم‌اکنون در حال مذاکره است.
در مورد ایران، پرسش تنها این نیست که آیا تبعیض وجود دارد. پرسش اصلی این است که آیا قوانین، نهادها و سازوکارهای اجرای قهری در کنار یکدیگر عمل می‌کنند تا نظامی مبتنی بر سلطه جنسیتی را حفظ و بازتولید کنند و آیا حقوق بین‌الملل ابزارهای لازم برای پاسخ‌گو کردن مسئولان چنین نظامی را در اختیار دارد یا نه.
@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#آپارتاید_جنسیتی
#ایران
#حقوق_بشر
در ایران، نابرابری جنسیتی در قوانین نهادینه شده و از طریق ساختارها و سازوکارهایی که زندگی خانوادگی، رفت‌وآمد، پوشش و ظاهر، آموزش، اشتغال و مشارکت زنان و دختران در عرصه عمومی را تنظیم و محدود می‌کنند، بازتولید و تقویت می‌شود. اما برای درک ابعاد این تبعیض، باید به شیوه اجرای این قوانین نیز توجه کرد.
زنان و دخترانی که در برابر حجاب اجباری ایستادگی کرده‌اند، با نظارت و کنترل، بازداشت، حبس، خشونت، تعقیب قضایی و دیگر اشکال اجبار و اعمال زور روبه‌رو شده‌اند. مقاومت زنان همچنین می‌تواند با سازوکار گسترده‌تر سرکوب درهم‌تنیده شود؛ سازوکاری که شامل بازداشت خودسرانه، شکنجه، ناپدیدسازی قهری و دیگر نقض‌های جدی حقوق بشر است.
این وضعیت یک پرسش حقوقی عمیق‌تر را مطرح می‌کند: آیا قوانین تبعیض‌آمیز، نهادهای دولتی، اجرای قهری و سازوکارهای سرکوب در کنار یکدیگر عمل می‌کنند تا نظامی مبتنی بر سلطه جنسیتی را ایجاد و حفظ کنند؟ در همین نقطه است که مفهوم «آپارتاید جنسیتی» از منظر حقوقی اهمیت می‌یابد.
آپارتاید جنسیتی در حال حاضر به‌عنوان جرمی مستقل در اساسنامه رم به رسمیت شناخته نشده است. با این حال، توصیه عمومی شماره ۴۰ کمیته رفع تبعیض علیه زنان (CEDAW) خواستار جرم‌انگاری آپارتاید جنسیتی در حقوق بین‌الملل شده است؛ از جمله از طریق پیش‌نویس کنوانسیون جرایم علیه بشریت که هم‌اکنون در حال مذاکره است.
در مورد ایران، پرسش تنها این نیست که آیا تبعیض وجود دارد. پرسش اصلی این است که آیا قوانین، نهادها و سازوکارهای اجرای قهری در کنار یکدیگر عمل می‌کنند تا نظامی مبتنی بر سلطه جنسیتی را حفظ و بازتولید کنند و آیا حقوق بین‌الملل ابزارهای لازم برای پاسخ‌گو کردن مسئولان چنین نظامی را در اختیار دارد یا نه.
@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#آپارتاید_جنسیتی
#ایران
#حقوق_بشر
Iran: When Does Discrimination Become a System?
In Iran, gender-based inequality is embedded in law and reinforced by institutions that regulate women’s and girls’ family lives, movement, appearance, education, employment, and participation in public life. Then look at enforcement.
Compulsory hijab is not simply a rule on paper. Women and girls who challenge it have faced surveillance, arrest, detention, violence, prosecution, and other forms of coercion. And when women resist, gender-based restrictions can intersect with a broader machinery of repression, including arbitrary detention, torture, enforced disappearance, and other serious human rights violations.
This raises a deeper legal question: “Do discriminatory laws, state institutions, coercive enforcement, and repression operate together to create and maintain a system of gender-based domination?”
That is where the concept of gender apartheid becomes legally significant.
Gender apartheid is not currently recognized as a standalone crime under the Rome Statute. But CEDAW’s General Recommendation No. 40 calls for the codification of gender apartheid as a crime under international law, including through the Draft Crimes Against Humanity Convention currently under negotiation.
For Iran, the question is therefore not only whether discrimination exists. It is whether law, institutions, and coercive enforcement work together to sustain a system of gender-based domination—and whether international law is equipped to hold those responsible to account.
@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#GenderApartheid
#Iran
#HumanRights
In Iran, gender-based inequality is embedded in law and reinforced by institutions that regulate women’s and girls’ family lives, movement, appearance, education, employment, and participation in public life. Then look at enforcement.
Compulsory hijab is not simply a rule on paper. Women and girls who challenge it have faced surveillance, arrest, detention, violence, prosecution, and other forms of coercion. And when women resist, gender-based restrictions can intersect with a broader machinery of repression, including arbitrary detention, torture, enforced disappearance, and other serious human rights violations.
This raises a deeper legal question: “Do discriminatory laws, state institutions, coercive enforcement, and repression operate together to create and maintain a system of gender-based domination?”
That is where the concept of gender apartheid becomes legally significant.
Gender apartheid is not currently recognized as a standalone crime under the Rome Statute. But CEDAW’s General Recommendation No. 40 calls for the codification of gender apartheid as a crime under international law, including through the Draft Crimes Against Humanity Convention currently under negotiation.
For Iran, the question is therefore not only whether discrimination exists. It is whether law, institutions, and coercive enforcement work together to sustain a system of gender-based domination—and whether international law is equipped to hold those responsible to account.
@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#GenderApartheid
#Iran
#HumanRights
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ده نفر. ده روایت واقعی. همه به دلیل بدهی به زندان افتاده‌اند؛ از وام‌های ساخت‌وساز و چک‌های برگشتی گرفته تا مهریه‌های پرداخت‌نشده، در چارچوب قوانینی که افراد را صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی زندانی می‌کند.
🔗https://iranhrdc.org/fa/category/persian/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b4%d9%87%d9%88%d8%af/
پرونده ۰۸ — برنا (نام مستعار)
برنا کارگر ساده ای بود که با وجود تایید اِعسار(ناتوانی مالی) برای پرداخت مهریه همسرش، سه سال را در زندان گذراند. از شدت نا امیدی دست به خودکشی زد و خود را از طبقه چهارم پایین انداخت و به سختی جان به‌در برد؛ حالا سال‌هاست که فراری و در انزواست.
این یکی از ده شهادت واقعی است که درباره زندانی کردن بدهکاران در ایران منتشر می‌کنیم. روایت کامل برنا را اینجا بخوانید:
https://iranhrdc.org/fa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d8%b1%d9%86%d8%a7-%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d8%b1/
@iranhrdc
#ایران
#حقوق_بشر
#حقوق_بشر_ایران
#زندانی_کردن_بدهکاران
#شهادت_شاهدان
#عدالت_اقتصادی
#IHRDC
🔗https://iranhrdc.org/fa/category/persian/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b4%d9%87%d9%88%d8%af/
پرونده ۰۸ — برنا (نام مستعار)
برنا کارگر ساده ای بود که با وجود تایید اِعسار(ناتوانی مالی) برای پرداخت مهریه همسرش، سه سال را در زندان گذراند. از شدت نا امیدی دست به خودکشی زد و خود را از طبقه چهارم پایین انداخت و به سختی جان به‌در برد؛ حالا سال‌هاست که فراری و در انزواست.
این یکی از ده شهادت واقعی است که درباره زندانی کردن بدهکاران در ایران منتشر می‌کنیم. روایت کامل برنا را اینجا بخوانید:
https://iranhrdc.org/fa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d8%b1%d9%86%d8%a7-%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d8%b1/
@iranhrdc
#ایران
#حقوق_بشر
#حقوق_بشر_ایران
#زندانی_کردن_بدهکاران
#شهادت_شاهدان
#عدالت_اقتصادی
#IHRDC
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Ten people. Ten real stories. All imprisoned over debt—construction loans, bounced cheques, unpaid mehriyeh—under laws that jail people for being unable to pay, collected and documented by IHRDC.
https://iranhrdc.org/category/english/publications/witness-testimony/
Case 08 — Borna (pseudonym)
Borna was a laborer who spent three years in prison despite being found unable to pay his wife’s mehriyeh. Overwhelmed by despair, he attempted suicide by jumping from the fourth floor and barely survived. He has since spent years living in hiding and isolation.
This is one of ten real testimonies we're publishing on debtor imprisonment in Iran. Read Borna’s full account here:
https://iranhrdc.org/witness-statement-of-borna/
@iranhrdc
#Iran
#HumanRights
#HumanRightsInIran
#ImprisonmentForDebt
#WitnessTestimony
#EconomicJustice
#IHRDC
https://iranhrdc.org/category/english/publications/witness-testimony/
Case 08 — Borna (pseudonym)
Borna was a laborer who spent three years in prison despite being found unable to pay his wife’s mehriyeh. Overwhelmed by despair, he attempted suicide by jumping from the fourth floor and barely survived. He has since spent years living in hiding and isolation.
This is one of ten real testimonies we're publishing on debtor imprisonment in Iran. Read Borna’s full account here:
https://iranhrdc.org/witness-statement-of-borna/
@iranhrdc
#Iran
#HumanRights
#HumanRightsInIran
#ImprisonmentForDebt
#WitnessTestimony
#EconomicJustice
#IHRDC
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
یاسمن باقری نویسنده‌ای ایرانی‌تبار، پناهنده‌ای سابق، کنشگر اجتماعی و دانشجوی حقوق و عدالت کیفری است که امروز در کرایست‌چرچ در نیوزیلند زندگی می‌کند.
زندگی یاسمن با تجربه آوارگی، مقاومت و تلاش برای بازپس‌گرفتن آینده‌اش شکل گرفته است. او در سال ۲۰۱۳، در سن پانزده‌سالگی، پس از تجربه آزار و اذیت‌های مذهبی و سیاسی، به همراه خانواده‌اش ایران را ترک کرد. خانواده برای یافتن امنیت به استرالیا رفتند و با قایق وارد این کشور شدند. با این حال، یاسمن بخش بزرگی از دوران نوجوانی خود را در بازداشتگاه‌های پناهجویان استرالیا گذراند. او در طول نزدیک به پنج سال، در جزیره کریسمس، داروین و سپس در چارچوب نظام بازداشت برون‌مرزی استرالیا در جزیره نائورو نگهداری شد.
این سال‌ها موانع بزرگی بر سر راه یاسمن و آرزوهای معمول یک دختر نوجوان قرار داد. آزادی، تحصیل و امکان برنامه‌ریزی برای آینده از او گرفته یا به‌شدت محدود شده بود. با این حال، در دوران حضورش در نائورو، به‌تدریج راه‌هایی برای رساندن صدایش به بیرون پیدا کرد. او با روزنامه‌نگاران و کنشگران خارج از جزیره در ارتباط بود، از زندگی در بازداشت می‌نوشت و تجربه‌های خود و دیگران را با آنان در میان می‌گذاشت. در همین دوران، نوشتن و شعر برای او به راهی برای بیان خود، حفظ هویت و مقاومت تبدیل شد.
در سال ۲۰۱۸، یاسمن به دلایل پزشکی از نائورو به استرالیا منتقل شد. نوشته‌های او بعدها در پروژه‌های ادبی و فعالیت‌های حمایتی مورد استفاده قرار گرفت؛ پروژه‌هایی که به دنبال بازتاب دادن تجربه‌های پناهندگان، زنان و افرادی بودند که زندگی‌شان تحت تأثیر آوارگی و جابه‌جایی اجباری قرار گرفته است.
امروز، یاسمن در حال ساختن دوباره فرصت‌هایی است که در دوران نوجوانی از او گرفته شده بود. او در رشته حقوق و عدالت کیفری تحصیل می‌کند و در کرایست‌چرچ به‌عنوان تسهیلگر عدالت ترمیمی فعالیت دارد. همچنین به‌عنوان مربی جوانان، در زمینه حمایت از پناهندگان و جوامع قومی فعالیت می‌کند، در برنامه‌هایی برای تقویت مشارکت پناهندگان حضور دارد و در امور اجتماعی و جامعه‌محور نیز نقش فعالی ایفا می‌کند.
مسیر زندگی یاسمن، از ترک اجباری ایران در نوجوانی و سال‌های بازداشت برون‌مرزی تا تحصیل حقوق و کمک به دیگران برای یافتن مسیرشان در نظام عدالت، بازتاب‌دهنده باور عمیق او به مقاومت، کرامت انسانی و توانایی زنان و دختران برای ساختن آینده خود است.
@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#یاسمن_باقری
#صدای_پناهجویان
#نائورو
#ایران
#حقوق_بشر
زندگی یاسمن با تجربه آوارگی، مقاومت و تلاش برای بازپس‌گرفتن آینده‌اش شکل گرفته است. او در سال ۲۰۱۳، در سن پانزده‌سالگی، پس از تجربه آزار و اذیت‌های مذهبی و سیاسی، به همراه خانواده‌اش ایران را ترک کرد. خانواده برای یافتن امنیت به استرالیا رفتند و با قایق وارد این کشور شدند. با این حال، یاسمن بخش بزرگی از دوران نوجوانی خود را در بازداشتگاه‌های پناهجویان استرالیا گذراند. او در طول نزدیک به پنج سال، در جزیره کریسمس، داروین و سپس در چارچوب نظام بازداشت برون‌مرزی استرالیا در جزیره نائورو نگهداری شد.
این سال‌ها موانع بزرگی بر سر راه یاسمن و آرزوهای معمول یک دختر نوجوان قرار داد. آزادی، تحصیل و امکان برنامه‌ریزی برای آینده از او گرفته یا به‌شدت محدود شده بود. با این حال، در دوران حضورش در نائورو، به‌تدریج راه‌هایی برای رساندن صدایش به بیرون پیدا کرد. او با روزنامه‌نگاران و کنشگران خارج از جزیره در ارتباط بود، از زندگی در بازداشت می‌نوشت و تجربه‌های خود و دیگران را با آنان در میان می‌گذاشت. در همین دوران، نوشتن و شعر برای او به راهی برای بیان خود، حفظ هویت و مقاومت تبدیل شد.
در سال ۲۰۱۸، یاسمن به دلایل پزشکی از نائورو به استرالیا منتقل شد. نوشته‌های او بعدها در پروژه‌های ادبی و فعالیت‌های حمایتی مورد استفاده قرار گرفت؛ پروژه‌هایی که به دنبال بازتاب دادن تجربه‌های پناهندگان، زنان و افرادی بودند که زندگی‌شان تحت تأثیر آوارگی و جابه‌جایی اجباری قرار گرفته است.
امروز، یاسمن در حال ساختن دوباره فرصت‌هایی است که در دوران نوجوانی از او گرفته شده بود. او در رشته حقوق و عدالت کیفری تحصیل می‌کند و در کرایست‌چرچ به‌عنوان تسهیلگر عدالت ترمیمی فعالیت دارد. همچنین به‌عنوان مربی جوانان، در زمینه حمایت از پناهندگان و جوامع قومی فعالیت می‌کند، در برنامه‌هایی برای تقویت مشارکت پناهندگان حضور دارد و در امور اجتماعی و جامعه‌محور نیز نقش فعالی ایفا می‌کند.
مسیر زندگی یاسمن، از ترک اجباری ایران در نوجوانی و سال‌های بازداشت برون‌مرزی تا تحصیل حقوق و کمک به دیگران برای یافتن مسیرشان در نظام عدالت، بازتاب‌دهنده باور عمیق او به مقاومت، کرامت انسانی و توانایی زنان و دختران برای ساختن آینده خود است.
@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#یاسمن_باقری
#صدای_پناهجویان
#نائورو
#ایران
#حقوق_بشر
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Yasaman Bagheri is an Iranian-born writer, former refugee, community advocate and Law and Criminal Justice student based in Ōtautahi Christchurch, New Zealand.
Yasaman’s journey has been shaped by displacement, resistance and a determination to reclaim her future. In 2013, at the age of 15, she left Iran with her family after experiencing religious and political persecution. Seeking safety in Australia, they arrived by boat, but Yasaman then spent much of her adolescence within Australia’s detention system. Over approximately five years, she was held across Christmas Island, Darwin and the offshore detention regime on Nauru.
Those years placed enormous barriers between Yasaman and the ordinary ambitions of a teenage girl. Her freedom, education and ability to plan for her future were restricted. During her time on Nauru, she began finding ways to make her voice heard. She communicated with journalists and advocates outside the island, shared accounts of life inside detention, and began using writing and poetry as forms of expression and resistance.
In 2018, Yasaman was medically evacuated from Nauru to Australia. Her writing later became part of literary and advocacy projects amplifying the experiences of refugees, women and people affected by forced displacement.
Today, Yasaman is rebuilding the opportunities that were interrupted during her adolescence. She studies Law and Criminal Justice and works as a restorative justice facilitator in Christchurch. She is involved in refugee and ethnic community advocacy as a youth leader and mentor, participates in initiatives supporting meaningful refugee participation, and serves in community governance.
Her journey from a teenage girl forced to leave Iran, through offshore detention, to studying law and helping others navigate systems of justice reflects a continuing belief in resistance, dignity and the ability of women and girls to shape their own futures.
@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#YasamanBagheri
#RefugeeVoices
#Nauru
#Iran
#HunmanRights
Yasaman’s journey has been shaped by displacement, resistance and a determination to reclaim her future. In 2013, at the age of 15, she left Iran with her family after experiencing religious and political persecution. Seeking safety in Australia, they arrived by boat, but Yasaman then spent much of her adolescence within Australia’s detention system. Over approximately five years, she was held across Christmas Island, Darwin and the offshore detention regime on Nauru.
Those years placed enormous barriers between Yasaman and the ordinary ambitions of a teenage girl. Her freedom, education and ability to plan for her future were restricted. During her time on Nauru, she began finding ways to make her voice heard. She communicated with journalists and advocates outside the island, shared accounts of life inside detention, and began using writing and poetry as forms of expression and resistance.
In 2018, Yasaman was medically evacuated from Nauru to Australia. Her writing later became part of literary and advocacy projects amplifying the experiences of refugees, women and people affected by forced displacement.
Today, Yasaman is rebuilding the opportunities that were interrupted during her adolescence. She studies Law and Criminal Justice and works as a restorative justice facilitator in Christchurch. She is involved in refugee and ethnic community advocacy as a youth leader and mentor, participates in initiatives supporting meaningful refugee participation, and serves in community governance.
Her journey from a teenage girl forced to leave Iran, through offshore detention, to studying law and helping others navigate systems of justice reflects a continuing belief in resistance, dignity and the ability of women and girls to shape their own futures.
@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#YasamanBagheri
#RefugeeVoices
#Nauru
#Iran
#HunmanRights