Based on published reports, Hadi Abbasian, Mohsen Babaeian, and Mohammad Amin Mandani have been sentenced to death by Revolutionary Courts, while Omid Goudarzvand Chegini’s death sentence has been upheld. Reports of torture, denial of access to counsel, and a lack of transparency regarding the evidence and proceedings have heightened concerns about violations of these prisoners’ rights.

Hadi Abbasian, 38, a resident of Shirvan in North Khorasan Province, was sentenced to death by the Revolutionary Court of Bojnourd. He was formally notified of the sentence in Shirvan Prison on October 5, 2026. Abbasian, who posted videos supporting protesters during the January 2026 protests, was arrested in April–May 2026. According to published reports, he was denied access to counsel and subjected to torture in custody. Reports also indicate that he was hospitalized after sustaining physical injuries and that state media broadcast statements presented as his confessions, which human rights sources have described as coerced.

Mohsen Babaeian, who was arrested in connection with the January 2026 protests, was sentenced to death on a charge of (Moharebeh) “waging war against God” by Branch 26 of the Tehran Revolutionary Court, presided over by Judge Iman Afshari. He is held in Greater Tehran Prison. Although he has been notified of the sentence, clear information about the evidence cited by the court, his access to counsel, and the arguments presented in his defense remains unavailable.

The same court branch sentenced Mohammad Amin Mandani, also held in Greater Tehran Prison, to death on a charge of “cooperation with hostile states.” His lawyer was notified of the sentence on September 29, 2026; the recirculation of the news in recent days does not indicate that a new sentence has been issued. Mandani was arrested in March–April 2026, and reports indicate that his access to counsel was restricted during the early stages of the case. Among the allegations against him is that he shared the locations of certain sites. Details of the court’s evidence and his defense have not been made public.

In a separate case, reports indicate that the death sentence of Omid Goudarzvand Chegini, 37, held in Choubindar Prison in Qazvin, has been upheld. Branch 2 of the Qazvin Revolutionary Court issued the original sentence in a case concerning damage to the entrance of the provincial governor’s office. Arrested on January 8, 2026, he has denied participating in damaging or setting fire to the entrance. According to human rights reports, he spent approximately 40 days in solitary confinement at an IRGC Intelligence detention facility, was tortured to extract a confession, and was denied access to a lawyer of his choosing.

These reported sentences underscore the need to halt executions and independently investigate allegations of torture and violations of defense rights. Effective access to a lawyer of their choosing and the opportunity to challenge their sentences through fair proceedings are fundamental rights of all these prisoners.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#hadi_abbasian
#mohsen_babaeian
#mohammad_amin_mandani
#omid_goudarzvand_chegini

بر اساس گزارش‌های منتشرشده از سوی منابع و سازمان‌های حقوق بشری، هادی عباسیان، محسن بابائیان و محمدامین ماندنی در دادگاه‌های انقلاب به اعدام محکوم شده‌اند و حکم اعدام امید گودرزوند چگینی نیز تأیید شده است. گزارش‌های مربوط به شکنجه، محرومیت از وکیل و نبود اطلاعات شفاف درباره مستندات و روند رسیدگی، نگرانی‌ها درباره رعایت حقوق این زندانیان را افزایش داده است.

هادی عباسیان، ۳۸ ساله و ساکن شیروان در استان خراسان شمالی، با حکم دادگاه انقلاب بجنورد به اعدام محکوم شده است. این حکم روز ۱۳ مهر ۱۴۰۵ در زندان شیروان به او ابلاغ شد. عباسیان که در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ با انتشار ویدئو از معترضان حمایت کرده بود، اردیبهشت امسال بازداشت شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، او از دسترسی به وکیل محروم بوده و در دوران بازداشت تحت شکنجه قرار گرفته است. همچنین گزارش‌هایی از انتقال او به بیمارستان در پی آسیب‌های جسمی و پخش اعترافات منتسب به او از رسانه‌های حکومتی منتشر شده که منابع حقوق بشری آن‌ها را اجباری توصیف کرده‌اند.

محسن بابائیان، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، نیز در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ایمان افشاری با اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شده است. او در زندان تهران بزرگ نگهداری می‌شود. با وجود ابلاغ حکم، اطلاعات روشنی درباره شواهد مورد استناد دادگاه، نحوه دسترسی او به وکیل و دفاعیاتش در دسترس نیست.

همین شعبه، محمدامین ماندنی، زندانی محبوس در زندان تهران بزرگ، را با اتهام «همکاری با دول متخاصم» به اعدام محکوم کرده است. حکم او روز ۷ مهر ۱۴۰۵ به وکیلش ابلاغ شده و بازنشر خبر در روزهای اخیر به معنای صدور حکم تازه‌ای نیست. ماندنی در فروردین امسال بازداشت شد و گزارش‌هایی از محدودیت دسترسی او به وکیل در مراحل اولیه پرونده منتشر شده است. ادعای «ارسال موقعیت مکانی برخی اماکن» از جمله موارد منتسب به او در این پرونده است؛ جزئیات مستندات دادگاه و دفاعیات او علنی نشده است.

در پرونده‌ای دیگر، گزارش‌ها از تأیید حکم اعدام امید گودرزوند چگینی، ۳۷ ساله و محبوس در زندان چوبیندر قزوین، خبر می‌دهند. حکم اولیه را شعبه دوم دادگاه انقلاب قزوین در پرونده مرتبط با تخریب ورودی استانداری صادر کرده بود. او که ۱۸ دی ۱۴۰۴ بازداشت شد، اتهام مشارکت در تخریب یا آتش‌زدن ورودی استانداری را رد کرده است. بنا بر گزارش‌های حقوق بشری، او حدود ۴۰ روز در انفرادی بازداشتگاه اطلاعات سپاه نگهداری شده، برای اخذ اعتراف تحت شکنجه قرار گرفته و از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده است.

گزارش این احکام، ضرورت توقف اجرای مجازات اعدام و رسیدگی مستقل به ادعاهای شکنجه و نقض حقوق دفاعی را برجسته می‌کند. دسترسی مؤثر به وکیل انتخابی و امکان اعتراض به حکم در روندی عادلانه، از حقوق بنیادین همه این زندانیان است.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#هادی_عباسیان
#محسن_بابائیان
#محمد_امین_ماندنی
#امید_گودرزوند_چگینی

سیما نوری کودک بود که جنگ او را از قندوز در افغانستان به ایران کشاند. سال‌ها بعد، با مدرک کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل و به‌عنوان نماینده‌ی مهاجران در لویه جرگه، به افغانستان بازگشت. او می‌خواست در بازسازی کشورش سهمی داشته باشد.

در حوزه‌ی انرژی کار کرد؛ عرصه‌ای که حضور زنان در آن کم‌سابقه بود. به گفته‌ی خودش، همین حضور او را به هدف تهدیدهای مداوم طالبان و گروه‌های افراطی تبدیل کرد. او و پدرش هدف سوءقصد قرار گرفتند و پدرش زخمی شد.

سیما در تمام این سال‌ها آموزش را رها نکرد. برای زنان کلاس سوادآموزی راه انداخت و در تأسیس سه مدرسه برای بیش از ۶۰۰ کودک مهاجرِ بی‌مدرک نقش داشت. هزینه‌ی این تلاش فشارهای حقوقی، ضبط مدارک و در نهایت مهاجرتی دوباره بود.

امروز سیما در نروژ زندگی می‌کند و به گفته‌ی خودش، «جغرافیایم عوض شده، نه رسالتم.» او از بنیان‌گذاران «جنبش جهانی زنان هزاره» است و برای به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی در افغانستان تلاش می‌کند. بیش از پنج سال است که پناهگاهی را در پاکستان اداره می‌کند. این پناهگاه تاکنون به حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ نفر، از جمله زنان بی‌سرپرست، معترضان، آسیب‌دیدگان جنگ و اقلیت‌های دینی و قومی، پناه داده است.

روایت سیما در روزگاری اهمیت دوچندان دارد که دختران افغانستان همچنان از تحصیل پس از دوره‌ی ابتدایی محروم‌اند. او عدالت را روزی می‌داند که هیچ دختری به خاطر جنسیتش از رویاها و حق تحصیل محروم نشود.

ما با سیما هم‌صدا هستیم. محرومیت دختران از آموزش نقض آشکار حقوق بشر است و جامعه‌ی جهانی نباید در برابر آن سکوت کند.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#سیما_نوری
#افغانستان
#صدای_زنان_افغان
#حقوق_بشر

Sima Noori was a child when war drove her family from Kunduz, Afghanistan, to Iran. Years later, with a master's degree in international relations, she returned to Afghanistan as a representative of migrants at the Loya Jirga, determined to help rebuild her country.

She went on to work in the energy sector, a field where women were rarely seen. By her account, that visibility made her a target of persistent threats from the Taliban and other extremist groups. She and her father were targeted in an assassination attempt, and her father was wounded.

Through all those years, Sima never gave up on education. She set up literacy classes for women and helped establish three schools for more than 600 undocumented migrant children. That work came at a heavy cost: legal pressure, confiscated documents, and ultimately, being forced to leave once again.

Today, Sima lives in Norway. In her words, "My geography has changed, not my mission." She is a co-founder of the Hazara Women's Global Movement and campaigns for the recognition of gender apartheid in Afghanistan.

For more than five years, she has run a shelter in Pakistan that has given refuge to some 500 to 600 people, including women heads of household, protesters, survivors of war, and members of religious and ethnic minorities.

Her story carries even greater weight at a time when girls in Afghanistan are still barred from education beyond primary school. For Sima, justice means a day when no girl is denied her dreams or her right to education because of her gender.

We stand with Sima. Denying girls an education is a flagrant violation of human rights, and the international community must not remain silent.

@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#SimaNoori
#Afghanistan
#AfghanWomensVoices
#HumanRights

Omid Ghanouni, a 17-year-old from Arjanak village in Khansar County, Isfahan Province, died following his arrest and reported beating. His family gathered outside Vist police station on Thursday, October 8, 2026, demanding accountability. His funeral was held on Friday, October 9, with a large turnout.

According to Iran International, citing an informed source, Omid’s father saw his son in critical condition at the courthouse the day after his arrest and asked that he be taken to hospital. He even offered to be detained in his son’s place, but judicial authorities refused.

According to the same report, on the evening of October 5, Omid was dragged from his home and handed over to police following an argument with a member of the Basij militia. The informed source said he was beaten, including with a rifle butt, during his arrest. The following day, after he fell from a chair, his body was taken to Fatemiyeh Hospital in Khansar.

The informed source said medical staff identified internal bleeding caused by severe beating as the cause of death. The source also reported visible bruising on Omid’s face and body, as well as obstacles to obtaining his death certificate.

امید قانونی، نوجوان ۱۷ ساله اهل روستای ارجنک شهرستان خوانسار، پس از بازداشت و ضرب‌وشتم گزارش‌شده جان باخت. خانواده او پنج‌شنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۵ مقابل پاسگاه ویست خواستار پاسخگویی شدند و مراسم خاک‌سپاری‌اش روز جمعه ۱۷ مهر با حضور گسترده مردم برگزار شد.

بر اساس گزارش ایران‌اینترنشنال به نقل از یک منبع مطلع، پدر امید روز پس از بازداشت، با مشاهده وضعیت وخیم پسرش در دادگستری، درخواست کرد او را به بیمارستان منتقل کنند و حتی پیشنهاد داد خودش را به‌جای امید بازداشت کنند؛ اما مقامات قضایی نپذیرفتند.

طبق همین گزارش، امید شامگاه ۱۳ مهر، پس از مشاجره با یکی از نیروهای بسیج، از خانه بیرون کشیده و به نیروهای انتظامی تحویل داده شد. منبع مطلع گفته است که او هنگام بازداشت با ضرب‌وشتم و ضربات قنداق اسلحه مواجه شد. روز بعد، پس از آن‌که از روی صندلی افتاد، پیکرش به بیمارستان فاطمیه خوانسار منتقل شد.

به گفته منبع مطلع، کادر درمان خونریزی داخلی ناشی از ضرب‌وشتم شدید را علت مرگ اعلام کرده‌اند. این منبع همچنین از کبودی‌های مشهود بر صورت و بدن امید و ایجاد مانع در روند صدور گواهی فوت خبر داده است.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#omid_ghanouni
#امید_قانونی

Paniz is seventeen. She dreamed of studying interior design in high school, but because the program wasn’t offered in her hometown, she enrolled in a vocational high school and studied accounting instead. Starting in seventh grade, she worked at a hair salon alongside her studies, learning keratin hair treatments to help ease her mother’s financial burden. After escaping domestic violence, her mother had been left to raise the family on her own.

After six years, Paniz cut off the hair that had grown to her waist and sold it to a hair broker through Divar, an online classifieds platform in Iran, for 30 million tomans (approximately $150 at the average exchange rate over the past six months). Her mother was saddened by the decision, and Paniz, heartbroken that she had been unable to make her happy, moved from one sorrow to another.

Her classmates saw her beauty as something lost. Before they recognized her courage in fighting to survive, or her resourcefulness in turning her hair into a means of survival, they noticed only its absence. It was as though the world mourned the loss of a girl’s conventional beauty before acknowledging what she had sacrificed simply to get by.

Paniz says:

“When the broker placed the first pair of scissors near the roots of my hair, the tears began to fall uncontrollably. I wish I could cut away helplessness, too, and throw it aside.

But hair grows back. So do we.

I will keep standing until the day women whose dreams have been stolen are free, girls who have been left without support are safe, and children are no longer forced to carry life’s burdens before their time. I will keep standing so that no girl like me is denied her final exams because of a coat of nail polish or a few strands of hair showing beneath her headscarf.

My hair will grow back. We will bloom again. We will not sell our dreams. No pair of scissors has the right to cut away our hopes for freedom and justice.”

All seventeen-year-old Paniz dreams of is a safe roof over her head: a home of her own, where fear does not dictate daily life and peace is not an unattainable dream. A place where safety is an unconditional right.

Written and compiled by Dr. Saba Vasefi

@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#HumanRights
#GirlsRights
#IranianGirls

پانیذ هفده سال دارد. رؤیایش طراحی داخلی بود، اما چون این رشته در شهرستانشان نبود، به هنرستان رفت و حسابداری خواند. از کلاس هفتم، هم‌زمان با تحصیل، در آرایشگاه کار کرد و کراتین مو آموخت تا از بار مشکلات اقتصادی مادرش بکاهد؛ مادری که پس از رهایی از خشونت خانگی، یک‌تنه سرپرست خانواده بود.

پس از شش سال، موهایی را که تا پایین کمرش می‌رسید برید و در سایت دیوار، به بهای سی میلیون تومان، به دلال مو فروخت. مادرش غمگین شد و پانیذ، دل‌شکسته از آن‌که نتوانسته بود او را شاد کند، از اندوهی به اندوهی دیگر کوچید.

هم‌کلاسی‌هایش زیبایی او را ازدست‌رفته دیدند؛ پیش از آن‌که شهامتش در جنگیدن برای زندگی و خلاقیتش در بدل‌کردن موهایش به امکان بقا دیده شود، جای خالی موهایش به چشم آمد. گویی جهان، پیش از آن‌که ببیند دختری برای دوام زندگی چه از خویش می‌بخشد، آنچه را از زیباییِ معیارشده‌ی او کاسته است، به سوگ می‌نشیند.

پانیذ می‌گوید:

«وقتی دلال نخستین قیچی را نزدیک ریشه موهایم گذاشت، اشک‌هایم بی‌اختیار سرازیر شدند. کاش می‌شد بی‌پناهی را هم مثل مو برید و دور انداخت.

اما موها دوباره می‌رویند. ما هم.

تا روز آزادی زنانی که رؤیاهایشان را ربوده‌اند، دخترانی که بی‌پناه رها شده‌اند و کودکانی که ناگزیرند پیش از موعد بار زندگی را به دوش بکشند، می‌ایستم؛ تا هیچ دختری مثل من، به‌خاطر یک لایه لاک بر ناخن‌هایش یا چند تار موی بیرون‌مانده از روسری، از امتحان پایان‌ترم محروم نشود.

موهایم دوباره می‌رویند. ما دوباره جوانه می‌زنیم. رؤیاهایمان را نمی‌فروشیم؛ هیچ قیچی‌ای حق ندارد آرزوی ما برای آزادی و عدالت را ببُرد.»

تنها رؤیای پانیذ هفده‌ساله، سقفی امن است؛ خانه‌ای از آنِ خود، که در آن ترس، قانونِ زندگی نباشد و آرامش، رؤیایی دست‌نیافتنی؛ جایی که امنیت، حقِ بی‌قیدوشرطِ زیستن باشد.

نویسنده و پژوهشگر روایت: دکتر صبا واصفی

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#حقوق_بشر
#حقوق_دختران
#دختران_ایرانی

An execution ends a life. For the family left behind, the suffering continues. Behind every number is a person whose hopes, relationships, and future have been cut short.

October 10, World Day Against the Death Penalty, is a reminder that everyone has the right to life. We call for an end to executions in Iran and the abolition of the death penalty.

Watch and share this video to amplify the call to stop executions and protect the right to life.

@iranhrdc
#EndTheDeathPenalty
#RightToLife
#HumanRights #Iran

اعدام، یک زندگی را پایان می‌دهد؛ اما رنج آن برای خانواده‌ها ادامه دارد. پشت هر عدد، انسانی با آرزوها، روابط و آینده‌ای است که از او گرفته شده است.

۱۸ مهر، روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام، یادآور حق زندگی برای همه است. خواهان توقف اعدام‌ها در ایران و لغو این مجازات هستیم.

این ویدیو را ببینید و بازنشر کنید تا صدای اعتراض به اعدام و مطالبه حق زندگی بیشتر شنیده شود.

@iranhrdc
#نه_به_اعدام
#حق_زندگی
#حقوق_بشر

بنا بر اطلاعات دریافتی از یک منبع مطلع، عاطفه تاجیک، زندانی ۴۸ ساله مبتلا به سرطان استخوان در زندان ورامین، پس از توقف درمان با وخامت شدید وضعیت جسمانی روبه‌رو شده است.

این منبع روز ۱۸ مهر ۱۴۰۵ اعلام کرده که تاجیک چند روز است قادر به غذا خوردن نیست، دچار استفراغ و اختلال حافظه شده و داروهای مورد نیازش را دریافت نمی‌کند. به گفته این منبع، درخواست‌های رسیدگی پزشکی و انتقال او به مرکز درمانی تاکنون بی‌نتیجه مانده است.

تاجیک، مادر یک پسر ۲۲ ساله، در ۱۲ فروردین ۱۴۰۵ بازداشت شده و بنا بر اطلاعات دریافتی، در حال گذراندن محکومیت پنج سال و یک ماه حبس با اتهام‌های «حمایت از کشور اسرائیل» و «تبلیغ علیه نظام» است. او پیش از بازداشت تحت درمان و شیمی‌درمانی قرار داشت.

همچنین شماری از هم‌بندیان او اعلام کرده‌اند روز ۱۹ مهر در اعتراض به وضعیت درمانی‌اش اعتصاب غذا خواهند کرد. به گفته منبع مطلع، مسئولان زندان آنان را تهدید کرده‌اند که در صورت شرکت در اعتراض، به سلول انفرادی منتقل می‌شوند.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#عاطفه_تاجیک

در کمپین روز جهانی دختر، روایت دختران و زنانی را شنیدیم که برای تحصیل، انتخاب، استقلال و حق شنیده‌شدن تلاش می‌کنند.

آموختیم که مقاومت شکل‌های مختلفی دارد؛ از اعتراض به اجبار و کنترل بر بدن و پوشش، تا ادامه تحصیل، کارآفرینی، ورزش و روایت‌کردن تجربه‌های سرکوب.

آموختیم که آموزش، امکان انتخاب آینده است. محرومیت از آموزش، استقلال اقتصادی، حضور اجتماعی و حق تصمیم‌گیری درباره آینده را نیز محدود می‌کند.

شرایط ایران و افغانستان یکسان نیست، اما در هر دو، دختران با موانعی جدی برای دسترسی به حقوق خود روبه‌رو هستند. حمایت مؤثر، نیازمند شناخت این تفاوت‌ها و پاسخ به نیازهای واقعی آنان است.

آموختیم که شجاعت فردی نباید جای مسئولیت عمومی را بگیرد. دختران نباید برای برخورداری از حقوق اولیه خود مجبور به قهرمان‌بودن باشند.

و آموختیم که شنیدن باید به عمل منجر شود: حمایت از آموزش و استقلال، ایجاد فرصت‌های واقعی، مشارکت دادن دختران در تصمیم‌گیری‌ها و پیگیری حقوق و مطالباتشان.

هر دختر حق دارد بدون ترس، یاد بگیرد، انتخاب کند و آینده‌اش را بسازد.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#حقوق_بشر
#حقوق_دختران
#دختران_افغان
#دختران_ایرانی
#برابری_جنسیتی

During the International Day of the Girl campaign, we heard the stories of girls and women striving for education, choice, independence, and the right to have their voices heard.

We learned that resistance takes many forms—from challenging coercion and control over their bodies and clothing, to pursuing education, building businesses, participating in sports, and documenting experiences of repression.

We learned that education creates the opportunity to choose one’s future. Being denied education can also limit economic independence, social participation, and the ability to make decisions about one’s own future.

The circumstances in Iran and Afghanistan are not the same, but in both contexts, girls face serious barriers to accessing their rights. Effective support requires understanding these differences and responding to their real needs.

We learned that individual courage should not replace collective responsibility. Girls should not have to be heroes simply to enjoy their most basic rights.

And we learned that listening must lead to action: supporting education and independence, creating meaningful opportunities, ensuring girls have a voice in decision-making, and advancing their rights and demands.

Every girl has the right to learn, choose, and build her future without fear.

@iranhrdc
#ThroughHerEye
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#HumanRights
#GirlsRights
#AfghanGirls
#IranianGirls
#GenderEquality

Hadi Havaei was a 40-year-old machinist and father of two children, aged 11 and 6. According to information received by the Iran Human Rights Documentation Center, he died after being shot in the abdomen in Malek Shahr, Isfahan, on the evening of January 9. In his final moments, he reportedly urged others to help two wounded people beside him first.

Help us tell their stories.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#hadi_havaei

هادی هوایی، تراشکار ۴۰ ساله و پدر دو کودک ۱۱ و ۶ ساله، بر اساس اطلاعات دریافتی مرکز اسناد حقوق بشر ایران، شامگاه ۱۹ دی در ملک‌شهر اصفهان بر اثر اصابت گلوله به شکمش جان باخت. بنا بر روایت دریافتی، در آخرین لحظات خواسته بود ابتدا به دو مجروح کنارش کمک کنند.

به ما کمک کنید روایتشان را بازگو کنیم.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#هادی_هوایی

Human rights lawyer Amirsalar Davoudi has been arrested after speaking publicly about the case of his executed client, Alireza Sepahi, and faces the possibility of more serious national security charges. He was arrested on October 11, 2026, while attending the Revolutionary Court in Isfahan to defend Mahshad Kashani, Sepahi’s wife. Based on published reports, Kashani and Sepahi married in a telephone ceremony on October 4, one day before his execution, while both were imprisoned.

On October 13, Mizan News Agency, which is affiliated with the Islamic Republic’s judiciary, quoted Isfahan’s chief justice as saying that Davoudi had been transferred to Dastgerd Prison on charges of disseminating false information online, inciting people to kill one another with the intent to disrupt national security, and disseminating propaganda against the Islamic Republic. The judicial official cited Davoudi’s posts and an audio recording of the couple’s marriage ceremony as grounds for taking action against him, claiming that the content was “false.” The report provided no independent evidence to substantiate that claim.

Isfahan’s chief justice also threatened to bring charges against Davoudi under Article 4 of the Law on Increased Penalties for Espionage and Cooperation with the Zionist Regime if investigators establish that he sent the audio recording to Iran International and determine that its content was, in the official’s words, “false.” According to the same official, this matter remains under investigation.

Davoudi’s arrest comes amid a broader pattern in Iran in which lawyers representing political prisoners and prisoners of conscience themselves face prosecution, arrest, prison sentences, and bans on practicing law for defending their clients and exposing violations of their rights. These pressures undermine lawyers’ independence and further restrict defendants’ access to independent legal counsel and their right to a defense.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#amirsalar_davoudi

امیرسالار داودی، وکیل حقوق بشر، پس از اطلاع‌رسانی درباره پرونده موکل اعدام‌شده‌اش، علیرضا سپاهی، بازداشت شده و با احتمال طرح اتهام‌های سنگین‌تر امنیتی روبه‌روست. او روز ۱۹ مهر ۱۴۰۵ هنگام حضور در دادگاه انقلاب اصفهان برای دفاع از مهشاد کشانی، همسر علیرضا سپاهی، بازداشت شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، کشانی و سپاهی روز ۱۲ مهر، یک روز پیش از اعدام سپاهی، در حالی که هر دو زندانی بودند، به‌صورت تلفنی به عقد یکدیگر درآمدند.

خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه جمهوری اسلامی، روز ۲۱ مهر به نقل از رئیس‌کل دادگستری اصفهان اعلام کرد که داودی با اتهام‌های «نشر اکاذیب رایانه‌ای»، «تحریک مردم به کشتار یکدیگر به قصد بر هم زدن امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام» به زندان دستگرد منتقل شده است. این مقام قضایی، انتشار مطالب و فایل صوتی مربوط به جاری‌کردن عقد میان سپاهی و کشانی را مبنای برخورد با این وکیل عنوان کرده و محتوای آن را «کذب» خوانده است؛ ادعایی که در این گزارش مستندات مستقلی برای اثبات آن ارائه نشده است.

رئیس‌کل دادگستری اصفهان همچنین تهدید کرده که در صورت احراز ارسال فایل صوتی به ایران‌اینترنشنال و آنچه «کذب بودن» آن خوانده، ماده ۴ قانون تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با رژیم صهیونیستی نیز علیه داودی مطرح خواهد شد. بنا بر همین اظهارات، این موضوع هنوز در مرحله تحقیقات است.

بازداشت داودی در شرایطی صورت گرفته که وکلای مدافع زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران، خود نیز به‌دلیل دفاع از موکلان و اطلاع‌رسانی درباره نقض حقوق آنان، با تعقیب قضایی، بازداشت، محکومیت به حبس و محرومیت از وکالت روبه‌رو می‌شوند. این فشارها استقلال وکلا را تضعیف می‌کند و دسترسی متهمان به وکیل مستقل و حق دفاع را بیش‌ازپیش محدود می‌سازد.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#امیرسالار_داودی

علی‌سینا مصطفوی، کوهنورد و نوازندهٔ اهل بم، اعدام شد؛ مردی که به اورست صعود کرده بود و تار می‌نواخت. خبرگزاری میزان روز ۲۲ مهر ۱۴۰۵ از اجرای حکم اعدام او در کرمان خبر داد. گزارش‌هایی نیز از ضرب‌وشتم هنگام بازداشت و اخذ اعترافات اجباری از او منتشر شده است.

به یاد زندگی او و فرصت‌هایی که برای همیشه از او گرفته شد.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_human_rights
#iranmassacre
#علی‌سینا_مصطفوی
#نه_به_اعدام

Ali-Sina Mostafavi climbed Everest and played the tar. On October 14, 2026, Mizan, the Islamic Republic’s judiciary news agency, announced his execution in Kerman. Published reports indicate that he was beaten during his arrest and subjected to forced confessions.

Remembering his life—and the future taken from him.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_human_rights
#iranmassacre
#AliSinaMostafavi
#StopExecutionsInIran

بابک مرادی‌فر، حقوقدان و فعال سیاسی، با انتشار مطالبی در صفحه اینستاگرام خود از ارجاع پرونده‌اش به اجرای احکام کیفری دادسرای شهید مقدس تهران خبر داده است. او می‌گوید همچنان با عوارض بیماری دوران بازداشت دست‌وپنجه نرم می‌کند و قرار است در روزهای آینده به زندان مراجعه کند.

مرادی‌فر پیش‌تر در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی عموزاد، در مرحله بدوی به ۳۰ ماه حبس تعزیری محکوم شده بود. حضور در مراسم هفتم خسرو علیکردی و حمایت از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ از جمله فعالیت‌هایی بوده که مبنای اتهام «اجتماع و تبانی به قصد برهم‌زدن امنیت داخلی از طریق فعالیت تبلیغی علیه جمهوری اسلامی» قرار گرفته‌اند.

او در نوشته تازه خود، از ادامه عفونتی خبر داده که به گفته‌اش در زندان تهران بزرگ به آن مبتلا شده و هنوز درمان نشده است. مرادی‌فر پیش‌تر نیز از ضرب‌وشتم، آسیب شدید پا و جلوگیری از درمان و اعزامش به بیمارستان در دوران بازداشت گفته بود. او هفتم اسفندماه با وثیقه و برای ادامه درمان آزاد شد؛ اکنون ارجاع پرونده به اجرای احکام در حالی صورت گرفته که به گفته خودش، مشکلات جسمی او همچنان ادامه دارد.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#بابک_مرادی‌فر

Babak Moradifar, a legal scholar and political activist, has reported on Instagram that his case has been referred to the criminal sentence enforcement office at Tehran’s Shahid Moghaddas Prosecutor’s Office. He says he continues to suffer from an illness contracted in detention and expects to report to prison in the coming days.

Moradifar was previously sentenced to 30 months in prison by Branch 28 of the Tehran Revolutionary Court, presided over by Judge Amouzad, in an initial ruling. His attendance at a memorial ceremony marking the seventh day after Khosrow Alikordi’s death and his support for the January 2026 protests were among the activities cited as grounds for the charge of “assembly and collusion with intent to undermine internal security through disseminating propaganda against the Islamic Republic.”

In his latest post, Moradifar said he has yet to recover from an infection he contracted at Greater Tehran Central Penitentiary. He previously reported being beaten, sustaining a serious leg injury, and being denied medical treatment and hospital transfers during detention. He was released on bail on February 26, 2026, to continue treatment. His case has now been referred for sentence enforcement while, by his account, his health problems persist.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#babak_moradifar