به گزارش کمیته پیگیری وضعیت بازداشت شدگان سه عضو از یک خانواده با نامهای #نصرالله_فلاحی ۶۶ ساله پدر خانواده و دو فرزند ایشان #اردوان_فلاحی ۲۴ ساله و #ارغوان_فلاحی ۲۲ ساله از بازداشت‌شدگان اعتراضات اخیر با گذشت بیش از ۶ ماه از زمان بازداشت هنوز در بلاتکلیفی به سر می‌برند.
پدر در تاریخ ۱۲ آبان در اصفهان و فرزندانش در ۱۳ آبان در شیراز بازداشت شدند و پس از بازجویی های طولانی و تحمل بیش از ۶۰ روز انفرادی در ۲۳ بهمن سال گذشته ابتدا به بند ۲۰۹ اوین در تهران و سپس نصرالله فتحی و اردوان به بند چهار و ارغوان به بند نسوان اوین منتقل شدند. آنها از زمان دستگیری با تمدیدهای مکرر بازداشت موقت مواجه هستند و با تقاضای تبدیل قرار به وثیقه نیز تا کنون مخالفت شده است.

عرفان کرم‌ویسی، وکیل این خانواده، در صفحه اینستاگرام خود نوشته است: «از اعلام وکالت و مطالعه پرونده ی موکلینم با اتهامات محاربه، افساد فی الارض از طریق اقدام گسترده علیه کشور و اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم بر ضد امنیت کشور ، مطروحه در شعبه ۶ بازپرسی دادسرای اوین ممانعت به عمل آمد.»
#iranhrdc

Post 1 / 4 — Death in Custody

Debt is not a crime. But in Iran, it can take a life.

In October 2022, during an alleged riot at Lakan Prison in Rasht, three debtors died under suspicious circumstances: Aref Ashouri, Mohammad (Saeed) Anoushenia, and Milan Derakhshan. None of them were imprisoned for committing a crime — only for being unable to pay a debt.

This is the first in a series introducing "Debtor Imprisonment in Iran" — a data hub by the Iran Human Rights Documentation Center documenting financial prisoners over the past three decades.

Explore the data hub:

https://www.iranhrdc.org/debtor-imprisonment-data-hub/

@iranhrdc
#DebtorImprisonment_InIran
#DebtorImprisonment
#HumanRights
#Iran
#IranHRDC

پست ۱ / ۴ — مرگ در بازداشت

بدهی جرم نیست. اما در ایران می‌تواند جانِ آدم را بگیرد.

مهر ۱۴۰۱، در جریانِ رویدادی که با عنوانِ «شورش در زندان لاکان رشت» شناخته می‌شود، سه زندانیِ بدهکار در شرایطی مشکوک جان باختند: عارف آشوری، محمد (سعید) انوشه‌نیا، و میلان درخشان. هیچ کدام به‌خاطرِ ارتکابِ جرم در زندان نبودند؛ فقط به‌خاطرِ ناتوانی از پرداختِ بدهی.

این پست، بخشِ اول از مجموعه‌ پست های معرفی پایگاه داده «حبس به‌خاطرِ بدهی» است؛ پروژه‌ی مستندسازیِ مرکز اسناد حقوق بشر ایران دربارهٔ زندانیانِ مالی طی سه دهه‌ی اخیر.

پایگاه داده را در لینکِ زیر ببینید:

https://iranhrdc.org/%d8%b2%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86%db%8c%e2%80%8c-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%af%d9%87%db%8c-%d9%be%d8%a7%db%8c%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%af%d8%a7%d8%af%d9%87-%d9%87%d8%a7/

@iranhrdc
#حبس_به‌خاطر_بدهی
#حقوق_بشر
#ایران
#زندانی
#مرکز_اسناد_حقوق_بشر_ایران
#IranHRDC
#DebtorImprisonment
#HumanRights

پست ۲ از ۴ — از هر ۱۰۰ زندانی، نزدیک به ۷ نفر
 
ناتوانی مالی نباید به حبس ختم شود.
 
در سال ۱۳۹۶، جمعیت زندان‌های ایران نزدیک به ۲۵۰٬۰۰۰ نفر برآورد شد. از هر ۱۰۰ زندانی، نزدیک به ۷ نفر به‌دلیل جرایم غیرعمد مالی، از جمله بدهی پرداخت‌نشده، چک و مهریه، در بند بودند.
 
این دومین پست از مجموعه معرفی پایگاه داده «حبس به‌خاطر بدهی» است؛ پروژه مرکز اسناد حقوق بشر ایران برای مستندسازی وضعیت زندانیان مالی طی سه دهه اخیر.
 
پایگاه داده فارسی:
 
https://iranhrdc.org/%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D9%87%DB%8C-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%87%D8%A7/
 
@iranhrdc
#حبس_به‌خاطر_بدهی
#زندانیان_مالی
#بدهی
#حقوق_بشر
#ایران
#مرکز_اسناد_حقوق_بشر_ایران
#IranHRDC

Post 2 of 4 — Nearly 7 of Every 100 Prisoners
 
Financial hardship should not lead to prison.
 
In 2017, Iran’s prison population was estimated at nearly 250,000. Of every 100 prisoners, nearly seven were held for non-intentional financial offenses, including unpaid debt, dishonored checks, and mehriyeh.
 
This is the second post introducing “Debtor Imprisonment in Iran,” an Iran Human Rights Documentation Center data hub documenting financial prisoners over the past three decades.
Explore the data hub:
 
https://www.iranhrdc.org/debtor-imprisonment-data-hub/
 
@iranhrdc
#DebtorImprisonment_InIran
#DebtorImprisonment
#FinancialPrisoners
#HumanRights
#Iran
#IranHRDC

For many girls in Iran, resilience does not begin behind a school desk.

It begins with the road they must take to get there.

In Sistan and Baluchestan Province, girls in rural communities face significant barriers to continuing their education. In many areas, schools beyond the lower grades are scarce or unavailable. Long distances, limited transportation, teacher shortages, inadequate educational resources, and financial hardship can all stand between girls and the classroom.

In some communities, girls must travel to another village or town to continue their studies. When transportation is unavailable or unaffordable, staying in school becomes even more difficult.

A shortage of teachers—particularly female teachers—limited access to girls’ schools, inadequate facilities, economic hardship, and, in some cases, early marriage can further disrupt girls’ education.

And yet, many girls continue to find ways to stay in school.

Their persistence in the face of these challenges is part of everyday life. But when schools, transportation, and educational resources are out of reach, dropping out cannot simply be blamed on girls or their families. It reflects years of government neglect of essential educational and human-development infrastructure in Iran’s youngest province.

For these girls, leaving school means more than ending their education. It can change the course of their lives—and shape the opportunities available to the generations that follow.

Girls’ education is not a privilege. It is a fundamental right.

@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGir
#SistanAndBaluchestan
#BalochGirls
#RightToEducation
#EducationalJustice
#IranHRDC

مقاومت برای بسیاری از دختران ایرانی، از پشت نیمکت مدرسه شروع نمی‌شود؛ از راهی شروع می‌شود که باید برای رسیدن به آن نیمکت طی کنند.

در سیستان‌وبلوچستان، بسیاری از دختران در مناطق روستایی برای ادامه تحصیل با موانعی مانند نبود مدرسه در مقاطع بالاتر، فاصله زیاد، دشواری رفت‌وآمد، کمبود معلم و امکانات آموزشی و مشکلات اقتصادی خانواده‌ها روبه‌رو هستند.

در برخی روستاها، پس از پایان ابتدایی یا متوسطه اول، برای ادامه تحصیل باید به روستا یا شهر دیگری رفت. وقتی وسیله رفت‌وآمد مناسب وجود ندارد یا هزینه آن برای خانواده سنگین است، ادامه تحصیل دشوارتر می‌شود.

کمبود معلم، به‌ویژه معلم زن، کمبود مدارس دخترانه و در برخی موارد ازدواج زودهنگام نیز از عواملی هستند که می‌توانند مسیر تحصیل دختران را متوقف کنند.

با وجود این موانع، بسیاری از دختران همچنان به تحصیل ادامه می‌دهند و برای ماندن در مدرسه تلاش می‌کنند.

این تلاش در مواجهه با شرایط دشوار، بخشی از واقعیت زندگی آن‌هاست؛ اما وقتی دسترسی به مدرسه، رفت‌وآمد یا امکانات آموزشی فراهم نیست، ترک تحصیل نه ناشی از کم‌کاری دختران و حتی خانواده‌هایشان، بلکه نتیجه سال‌ها بی‌توجهی به بخشی از مهم‌ترین زیرساخت‌های توسعه منابع انسانی در جوان‌ترین استان ایران است.

ترک تحصیل برای این دختران فقط به معنای پایان مدرسه نیست؛ می‌تواند مسیر زندگی خودشان و نسل‌های بعدی را تغییر دهد.

آموزش دختران یک امتیاز نیست؛ یک حق اساسی است.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_دختر
#روز_جهانی_دختر
#سیستان_و_بلوچستان
#دختران_بلوچ_حق_تحصیل
#عدالت_آموزشی
#iranhrdc