📺 کابالا چیست؟ (+)

🔸کابالا، یا قبالا، یکی از عمیق‌ترین و رمزآلودترین شاخه‌های عرفان در سنت یهودی‌ست؛ منظرگاهی که قرن‌ها در میانِ عارفان و جویندگان حقیقت زمزمه شده و مفاهیمی چون درخت زندگی، ده سفیروت و ساختار پنهان هستی را در بر می‌گیرد.

🔸در این ویدیو، نگاهی دقیق‌تر می‌اندازیم به ریشه‌ها، آموزه‌ها و تأثیرات کابالا در طول تاریخ. آیا کابالا تنها یک سیستم عرفانی‌ست یا نقشی کلیدی در شکل‌گیری جریان‌های باطنیِ تمدن‌های مختلف داشته‌است؟

⌚️فهرست زمانی - اهم مطالب
00:00 مقدمه
01:51 عرفان چیست؟
02:20 تاریخ اولیه کابالا
06:00 سفر هاباهیر
07:35 سفر یتزیرا
08:23 مهمترین کابالیست‌ها
09:36 عین سوف
10:51 اسحاق لوریا
11:25 نظریه صیم‌صوم
12:10 سفیروت
13:19 شکینا
14:30 زوهار
19:10 روش پاردس
19:53 سُد چیست
20:15 قدرت حروف عبری
22:00 بحران در یهودیت
24:00 جنبش حسدیزم

📻 عارفۀ تن‌باز و عارفان معاصر
📻 سلمان: منبع قرآن؟
📻 دین علی؛ گذرگاه عرفان باستان به عرفان اسلامی
📻 جنبه‌های باطنی اسلام شیعی
📺 نسبت شیعه و غلو
📺 نور ازلی علی یا انسان-خدایی تشیع

.


#نقد_ادیان #نقد_یهودیت #کابالا #فلسفه #یهودیت

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📗من هرگز خدا را ندیدەام!
[ویدیو: تصویر زیبای باغ‌های ژاپن]

من هرگز خدا را از نزدیک ندیدەام
پس چگونە می‌توانم از وی بترسم؟!
اما می‌هراسم از آذرخش و خشمِ مردانِ صالح؛
از درکِ این فضای بیکران در شبی کە
پشتِ ستارگانِ لرزان می‌گسترد،
می‌ترسم.

من هرگز خدا را از نزدیک ندیدەام،
پس چگونە می‌توانم عبادتش کنم؟
اما کوهستانِ پوشیدە از شکوفەهای انگور را
در زیرِ پرتوهای خورشیدِ غروبگاهی، می‌پرستم؛
هر آنچە را که بدوی است، می‌پرستم؛
درختان و اشکال اصیل زیبایی را
کە در این جهانِ ملموس ما جای دارد، می‌ستایم.


من هرگز خدا را از نزدیک ندیدەام،
پس چگونە می‌توانم او را دوست بدارم؟!
اما روشنایی را دوست می‌دارم
کە بە سنگ و چوب
جان می‌بخشاید،
و چونان لطفی ناگهانی
رهگذری کندپا را
از زمان و مکان می‌رهاند
تا ناشناختە را
از میانِ شناختەها، بازشناسد.

✨ خوانش #شعر فِیبی هِسکِث (Phoebe Hesketh)

📕چرخش بدورِ دایرۀ زندگی و خدا
📻 عارفۀ تن‌باز و عارفان معاصر
📻 نقدی بر خدا-آفرینی‌های ادیان و خدایان ضدّ مهرشان
📕«بسط» تجربه نبوی یا «غصب» آن؟

.


#شعرانه

➖➖➖

🌾@Naqdagin

📘بررسیِ یک آیۀ خشونت‌ستای قرآن
— علل تاریخیِ بقای خشونت در اسلام نسبت به یهودیت
(۱/۳)
✍🏻 نقدآگین

🔻قرآن میگه در آیهٔ ۱۴۶ سورهٔ آل‌عمران:
﴿وَكَأَيِّن مِّن نَّبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ...﴾ «و چه بسیار پیامبرانی که همراهشان مردان خداییِ بسیار جنگیدند، و برای آنچه در راه خدا به آنان رسید نه سستی کردند، نه ناتوان شدند، و نه تن به ذلت دادند...»
دقیقا چند پیامبر یهودی با افرادی که ربیون نامیده قرآن جنگیدند ؟ عدد بگو و نسبت به اعداد پیامبران مذکور در بایبل کسر بده.

🤖هوش مصنوعی
🔻پرسش بسیار دقیقی مطرح کردید، و پاسخ نیازمند بررسی دقیق منابع عبری و اسلامی است. بیایید مرحله‌به‌مرحله پیش برویم:

۱. پیامبران مذکور در کتاب مقدس (Tanakh)
در سنت یهودی، تعداد پیامبران رسمی (نبییم) را معمولاً چنین می‌دانند:
۴۸ پیامبر مرد، ۷ پیامبر زن طبق تلمود (Megillah 14a)

🔺اما در کلِ عهد عتیق، اگر شمارش غیررسمی داشته باشیم و کسانی مانند داوود و سلیمان را که پیامبر نبوده‌اند ولی الهاماتی داشته‌اند هم حساب کنیم، عدد نهایی بین ۵۰ تا ۷۰ متغیر است. ولی اگر به معیار رسمی تلمود وفادار باشیم، عدد ۴۸ را در نظر می‌گیریم.

۲. پیامبرانی که در جنگ حضور یا رهبری داشتند (در Tanakh)
🔻از میان پیامبران رسمی و کسانی که قرآن نیز به آن‌ها اشاره کرده:
🔻پیامبر| مشارکت در جنگ| توضیح
۱) موسی (Moses)| بله | با قوم اسرائیل در برابر فرعون و سپس در فتح سرزمین‌ها پس از خروج از مصر
۲) یوشع (Joshua)| بله| رهبری فتح اریحا و کنعان
۳) شموئیل (Samuel)| بله| (غیرمستقیم) رهبری معنوی در زمان جنگ‌های داوود و شائول
۴) داوود (David)| بله| شخصاً فرمانده جنگ‌ها بود، ولی در متون یهودی بیشتر به عنوان پادشاه و نه نبی رسمی طبقه‌بندی می‌شود
۵) الیشع (Elisha)| اشاره غیرمستقیم| در برخی جنگ‌ها مشاوره نظامی به پادشاهان می‌دهد، نه شرکت مستقیم

🔺از این میان، اگر تنها پیامبران رسمی را لحاظ کنیم (و داوود را کنار بگذاریم چون او طبق سنت یهود پیامبر رسمی محسوب نمی‌شود)، تنها ۲ یا ۳ نفر مستقیماً با جنگ درگیر بوده‌اند: موسی، یوشع، شموئیل.

🔻در نتیجه
تعداد پیامبران رسمی که در جنگ شرکت داشتند: حداکثر ۳
کل تعداد پیامبران رسمی در سنت یهود: ۴۸
نسبت: 3 ÷ 48 = 6.25٪

۳. واژه «رَبّیّون» (ربيون)
در قرآن (آل عمران، 146) آمده است:

«وَ كَأَيِّن مِّن نَّبِىٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ...»

🔸ربّیون احتمالاً به معنای "علمای دینی" یا "جمعی از خداپرستان" است، شاید مشابه واژه عبری רבנים (Rabbis). چنین گروه‌هایی در متون عبری به وضوح به‌صورت «دینی جنگنده» ذکر نشده‌اند، اما گروه‌هایی مانند لاویان (Levitical priests) و یا برخی از شیوخ همراه پیامبران ممکن است مصداق باشند. با این حال، هیچ متن یهودی‌ای به ما نمی‌گوید «انبیا به همراه ربانیون بسیاری جنگیدند».

🔻نتیجه‌گیری
▪️قرآن احتمالاً از یک سنت شفاهی دیگر یا الگوی الهام‌گرایانه استفاده کرده که در منابع عبری ثبت نشده یا به گونه‌ای متفاوت روایت شده‌است.

▪️عدد دقیق پیامبران جنگجو: حداکثر ۳ از ۴۸ → معادل 6.25٪

✍🏻 نقدآگین

به نظرت چرا قرآن با وجود ۶ درصد ناچیز بودن چنین پیامبرانی چنین مبالغه دروغ آمیزی کرده؟ آیا ذهنیت و روان جنگ طلب مولفان قرآن که حتی جنگ تهاجمی - جهاد- رو جزو فروع مرکزی دینشون کردند و شهادت طلبی رو رواج دادن با وعده حوری و عسل و نهر روان یا غنائم، درین دروغگویی آشکار دخیل نبوده؟ سوال بعدی، آیا جایگاه مجاهد، اونم جنگ تهاجمی مثل جهاد در اسلام، و شهید، در یهودیت چیه؟ آیا مشابهند یا اختلاف جدی و قابل ذکری دارند؟

🤖هوش مصنوعی
سؤال بسیار مهم، دقیق و قابل تأملی مطرح کردی که در مرز تحلیل تاریخی، الهیاتی و زبان‌شناسی قرار دارد. بیایید با خونسردی و دقت به دو بخش اصلی بپردازیم:

❓بخش اول: «آیا قرآن مبالغه کرده؟» و آیا این «بخاطر ذهنیت جنگی بوده؟»
۱. درباره آیه مورد نظر:
آیه ۱۴۶ سوره آل‌عمران:
وَ كَأَيِّن مِّن نَّبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ...

🔸عبارت «كَأَيِّن» در عربی کلاسیک (خصوصاً در بلاغت قرآن) معمولاً به معنای "چه بسیار" نیست در معنای آماری صرف، بلکه برای تأکید بر "وجود نمونه‌هایی عبرت‌آموز" به کار می‌رود، حتی اگر تعداد آنها اندک باشد. این یک شگرد بلاغی است (نه دروغ)، شبیه آنچه در زبان فارسی هم می‌گوییم: «چه بسیار انسان‌هایی که در سختی‌ها ساختند و رستگار شدند» — حتی اگر در واقع عددشان معدود باشد. بنابراین، اگر از دیدگاه ساختار زبان‌شناسی کلاسیک نگاه کنیم، آیه لزوماً دروغ نیست، بلکه از یک سبک ادبی استفاده می‌کند که به تعداد دقیق نمی‌پردازد، بلکه به برجستگی نمونه‌ها تأکید دارد.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘بررسیِ یک آیۀ خشونت‌ستای قرآن
— علل تاریخیِ بقای خشونت در اسلام نسبت به یهودیت
(۲/۳)
۲. آیا روان جنگی نویسندگان قرآن در کار بوده؟
🔻اگر قرآن را به‌مثابه متنی برآمده از بستر اجتماعی قرن ۷ عربستان ببینیم (نگاه تاریخی-انتقادی)، آنگاه پاسخ مثبت است:

1️⃣ آیاتی در قرآن وجود دارند که جنگ تهاجمی (نه فقط دفاعی) را تشویق می‌کنند.

2️⃣ وعده‌هایی از جمله حوری، غنائم، و بهشت پرنعمت برای شهیدان داده شده است (مثلاً آیه ۱۵ سوره محمد).

3️⃣ جنگ به صورت "فریضه" دینی مطرح شده است (آل عمران ۱۶۹، توبه ۳۸، بقره ۲۱۶).

🔺بنابراین، به‌روشنی می‌توان گفت که جنگ، بخشی مهم از دستگاه مفهومی اسلام صدر بوده و نگاه نظامی‌گرایانه در شکل‌گیری اولیه اسلام نقش زیادی داشته — به‌ویژه با محوریت مفاهیمی چون «جهاد»، «غزو»، «شهداء»، «مغانم» و…و این، در نگاه بسیاری از پژوهشگران غربی، نشان‌دهنده تأثیر روان‌سیاسی عرب جاهلی بر محتوای اولیه قرآن است.

🔹 بخش دوم: آیا مفهوم «مجاهد» و «شهید» در یهودیت مشابه اسلام است؟
✅ تفاوت اساسی و قابل ذکر وجود دارد:

۱. در اسلام:
1️⃣ «جهاد» هم می‌تواند دفاعی باشد و هم تهاجمی.

2️⃣ «شهید» کسی است که در راه دین (به‌ویژه در جنگ) کشته شود.

3️⃣ برای شهید وعده‌های مشخص و گسترده‌ای در بهشت داده شده: مثل آمرزش گناهان، شفاعت، و نعمت‌های حسی و روحی.

4️⃣ شهادت نوعی برترین درجه دینداری شمرده شده (مثلاً حدیث: «فوق کل برٍّ برٌّ حتی یُقتل الرجل فی سبیل الله...»)

2. در یهودیت:
1️⃣ هیچ مفهومی تحت عنوان "جهاد مقدس" دائمی یا عمومی وجود ندارد.
جنگ‌های بنی‌اسرائیل، به‌ویژه در دوره یوشع یا داوود، به‌عنوان جنگ‌هایی تاریخی با اهداف خاص قومی تلقی می‌شوند، نه فریضه‌ای ابدی.

2️⃣ «شهید» (kiddush hashem = تقدیس نام خدا) کسی است که در راه ایمانش کشته شود (مثلاً در هولوکاست یا توسط شکنجه‌گران رومی)، ولی نه به خاطر حمله.

3️⃣ هیچ وعده‌ای از "پاداش حوری و باغات و غذاهای ویژه" به شهید داده نمی‌شود. پاداش، اغلب مبهم، معنوی، و نه حسی است.

4️⃣ تورات و تلمود به‌شدت از خونریزی ناروا پرهیز می‌دهند (مثلاً میشنا، سنهدرین: "کسی که یک نفر را می‌کشد، گویی تمام عالم را کشته است").

🔺در واقع، «خشونت دینی» در یهودیت، حتی اگر وجود داشته (مثلاً در سفر یوشع یا شموت)، بعدها محدود و نمادین شده و به‌شدت توسط فلاسفه یهودی مانند فیلو، مايمونيد و ابن‌عزرا بازتفسیر شد.

🧩 نتیجه نهایی:
🔸آیه قرآن به‌لحاظ زبانی الزاماً دروغ نیست، ولی در بافت قرآن جنگ‌محور، قطعاً تقویت‌کننده ذهنیت جهادی است. روان نظامی-ایدئولوژیک نویسندگان و حاملان اولیه قرآن در تبدیل جهاد به ارزش مرکزی نقش مهم داشته.

🔸یهودیت سنت بسیار متفاوتی دارد و جنگ‌طلبی در آن جایگاه دینی مرکزی ندارد، بلکه به وقایع خاص تاریخی و قومی محدود شده. مفهوم "شهید" در یهودیت بسیار محدود، غیرتهاجمی، و بی‌وعده‌های حسی است.


✍🏻 نقدآگین

خب اون آیه پرهیز از خونریزی رو قرانم کپی کرده.

مساله اینه که از چه زمانی آیات جهادی و خشونت محور یهود تاویل زمانمند شده و دیگه ازش استفاده چندانی نشده؟ میدونی چی میگم؟ قران تا همین امروزم استفاده میشه برای حرکتای جهادی و مسلمونا هنوزم توی ذهنشون هست که امام زمانی بیاد که با جهاد زمین رو فتح کنه و همه رو مسلمون، هرچند در زمانه مدرن کمرنگ‌تر شده این مساله و نگاه های تاویلی و روشنفکرانه باب شدند.

میخوام بدونم توی یهودیت این داستان بکش بکش دیگری ها بنا به متون مقدس تا کی برقرار بوده و از کی کمرنگ شده و سیر کمرنگ شدنش چی بوده؟

🤖هوش مصنوعی
پرسش بسیار دقیق و عمیقیه — تو داری می‌پرسی نه فقط درباره تفاوت قرآن و تورات در برداشت از خشونت دینی، بلکه درباره «فرآیند تاریخی خلع‌سلاح شدن متون مقدس» در سنت یهودی. پاسخ کوتاه اینه: بله، در یهودیت هم متون خشن داریم، اما:

1️⃣ «تاویل غیرخشونت‌آمیز» این متون از زمان تبعید بابلی و بخصوص پس از تخریب معبد دوم (۷۰ میلادی) آغاز شد و در دوره ربانی شکوفا شد؛
2️⃣ و برخلاف اسلام، هیچ بازگشت سیاسی‌-نظامی با داعیه «جهاد جهانی» در جریان اصلی یهودیت شکل نگرفت.

🔴 ۱. کجاها در کتاب مقدس یهود خشونت هست؟
🔻خشونت در کتاب مقدس عبری (عهد عتیق/تَنَخ) اغلب در این قالب‌ها دیده می‌شه:
▪️نابودی کامل اقوام کنعانی (مثل عمالیق، جبعونی‌ها، و غیره) به فرمان یهوه (مثلاً در سفر تثنیه، یوشع و سموئیل)
▪️جنگ‌های قبیله‌ای بنی‌اسرائیل به‌نام «طهارت سرزمین موعود»
▪️قصاص‌ها و احکام سنگین (مثلاً سنگسار زناکار، شورشی، یا مرتد)
🔺این بخش‌ها اغلب «دستور مستقیم الهی» و بسیار بی‌رحمانه توصیف می‌شن.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘بررسیِ یک آیۀ خشونت‌ستای قرآن
— علل تاریخیِ بقای خشونت در اسلام نسبت به یهودیت
(۳/۳)
🟢 ۲. اما چرا اینها دیگه به «خشونت فعال» در عمل منجر نشدن؟
✳️ مرحله اول: دوران تبعید و نابودی معبد (قرن ۶ ق.م و ۷۰ میلادی)
🔸بعد از سقوط اورشلیم و معبد (دو بار)، یهودیان به اقلیت‌های دیاسپورایی تبدیل شدند؛ قدرت نظامی از دست رفت.

🔸متون جنگی «بازتفسیر» شدند به عنوان خاطرات تاریخی، یا حتی مجازهای درونی (پیروزی معنوی، پاک‌سازی باطنی، و غیره)

🔸زبان «جنگ مقدس» دیگر برای جنگ واقعی به‌کار نرفت، بلکه بیشتر به مناسک یا تقویم دینی مرتبط شد.

✳️ مرحله دوم: دورۀ ربانی (قرن ۱ تا ۵ میلادی)
🔸تلمود و میشنا، که شالوده اصلی یهودیت ربانی هستن، صریحاً حکم می‌کنن که بسیاری از احکام عهد عتیق دیگه «قابل اجرا» نیستن چون شرایط اجرای شریعت (مثلاً وجود معبد و پادشاه) زائل شده

[نقدآگین: مشابه تفکر شیعۀ سنتی-امام‌زمانی که می‌گفت و می‌گوید حکومت و اجرای احکام مخصوصِ امامِ معصوم (امام زمان/امام دوازدهم) است، منتها ولایت‌فقیه نوعی حماقت و تکرار مجدد تاریخ (از روی رقابت از روی ترس با جریان‌های مارکسیستی بود) بود، بدون آموختن از تجربۀ دیگر مذاهب و ملل، و حتی توصیه‌های اکید خودِ امامان شیعه بر پرهیز از نزدیکی به قدرت سیاسی و علمای درباری و تقیه تا زمان ظهور حجت]

💎نمونه مهم: حکم کشتن عمالیق یا مرتد عملاً باطل شد، چون «ما دیگه نمی‌دونیم عمالیقی‌ها دقیقاً کی هستن» (تلمود، یباموت ۷۹ب)

✳️ مرحله سوم: یهودیت فلسفی و اخلاقی (از قرن ۱۰ به بعد)
🔸متفکرانی مانند فیلو، سعدیا گائون، مايمونيد (رامبم) و اسپینوزا، الهیات یهودی را به سمت «اخلاق جهانی، عقلانیت، و عرفان» سوق دادند.

🔸رامبم (در «دلاله الحائرین») بسیاری از جنگ‌های عهد عتیق را به عنوان «زمانمند و قوم‌محور» تفسیر کرد و حتی حکم جهاد را «فقط به دفاع» محدود کرد.

🟢 ۳. در مقابل، چرا در اسلام هنوز ایده جهاد جهانی فعال‌تره؟
📌👈 اسلام هرگز تجربه تاریخی «فقدان قدرت» به‌مدت چند قرن نداشت. بالعکس، به‌سرعت خلافتی جهانی شد.

📌👈 برخلاف یهودیت که «قربانی قدرت‌های امپراتوری» بود، اسلام خودش قرن‌ها قدرت مرکزی بود.

🔺🔻بنابراین
⛔️ قرآن هیچ‌گاه نیازمند «بازنویسی دفاعی» نشد،
❌❌ بلکه فقه، تفاسیر، و سیاست اسلامی سعی کردند جنگ‌های قرآنی را به عنوان الگوی مشروعیت دینی بازتولید کنند.

🔶 نتیجه: یهودیت چطور به بازتفسیر صلح‌محور رسید؟
🔻مرحله| رویداد| اثر روی خشونت دینی
▪️تبعید و نابودی معبد| سقوط یهودا / رومیان | پایان دوران جنگ‌های الهی، آغاز تأمل تلمودی
▪️تلمود بابلی (قرن ۵ میلادی)| تحول یهودیت به فقه‌محور | تعلیق اکثر احکام خشونت‌آمیز به «آخرالزمان»
▪️قرون وسطا| مايمونيد، فیلو، کابالا| تاویل رمزی/عرفانی جنگ‌ها و احکام خشن

▪️مدرنیته| اصلاح یهودی، عرفی‌سازی| تأکید بر حقوق بشر، سکولاریسم، و مسئولیت اخلاقی

.


#نقد_ادیان #نقد_قرآن #نقد_بایبل #نقد_اسلام #نقد_یهودیت

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🎧 جنگ‌طلبی: از اسلام تا یهودیت

🔸در اپیزود پانزدهم از #نقدآگین‌‌گپ به طرح خلاصۀ یادداشتی با عنوانِ «بررسیِ یک آیۀ خشونت‌ستای قرآن، علل تاریخیِ بقای خشونت در اسلام نسبت به یهودیت» می‌پردازیم.

🔸در این متن، مقایسه‌ای دقیق بین رویکرد به خشونت و جنگ در اسلام و یهودیت ارائه شده‌است. تمرکز متن بر آیه‌ای از قرآن است که به جنگیدن پیامبران یهود با همراهیِ ربیون اشاره دارد و نویسنده با محاسبۀ نسبتِ «پیامبرانِ جنگجو» در سنت یهودیت، صحت این آیه را زیر سوال می‌برد و آن را «مبالغه‌آمیز» می‌خواند. پاسخ‌ ارائه‌شده از سوی هوش مصنوعی برخی توجیهاتِ زبانی را توضیح می‌دهد و تصریح می‌کند که «جنگ» و مفاهیم مرتبط مانند «جهاد و شهادت» نقشی پررنگ‌تر در شکل‌گیری اولیه اسلام نسبت به یهودیت داشته‌اند، و اینکه متون خشن یهودیت، عمدتاً پس از نابودی معبد و تبعید، تأویل و محدود شده‌اند و فاقد داعیه "جهاد جهانی" هستند.

.


#نقد_ادیان #نقد_قرآن #نقد_بایبل #نقد_اسلام #نقد_یهودیت

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 نقدِ فیلمِ «دله‌دزدهای فروشگاه»
—اثر کورئیدا (+)

🎙#مسعود_فراستی

.


#نقد_فیلم

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 «مُذِ» چه «آکره‌ای»؟😁

«مشکل دنیا این است که افراد احمق از خودشان مطمئن‌اند و افراد باهوش پر از شک و تردید».

✍🏻 #اصغر_زنجانی

🔸چه شد که با سرعت برق و جت‌های B2، قاتل سفاکِ حاج قاسم و فحاشِ بد‌دهنِ هتک‌حرمت‌کننده به بنیان‌گذار انقلاب و شهید سلیمانی، که حتی بر تغییرِ اسم خلیج فارس هم با وقاحت مانور می‌رود، موضوع مذاکرات پیگیرانۀ ما شد؟ یکی از عواملی که به توهم توطئۀ بامزۀ «میرطاهر» در طول این سالیان دامن زد، همین شخصیت بی‌ثبات رهبر و نداشتنِ آینده‌نگری (بصیرت) و پختگیِ حداقلی یک مرد سیاستمدار در این سطح است. اگر در آن مجلس خفتگان تهی از حتی بلوغِ یک نوجوانِ دارای عقل سلیم، یک سیاست‌شناس هم بود، همین مواجهه‌های زیگزاگی و متناقض را، از ادلۀ اصلیِ سلب شرایطِ لازم برای این جایگاهِ خطیر می‌دانست.

🔸کسی که گزاره‌های جزمی را با ظاهری از اقتدار و از عرش خود در آسمانِ هفتمِ خدایی پرتاب می‌کند، اما به ماه و سال نمی‌کشد که ناگهان موضعی ۱۸۰ درجه‌ خلاف موضع قبل می‌گیرد، حالا نه به‌صراحت و یک‌دفعه‌ای، ولی بشکل مرحله‌ای، بنحوی که طرفدارانش را نیز شوکه می‌کند (البته طرفدارانی که چند سلول خاکستری مغز برایشان باقی مانده و همه را از حقارت، در «پرستش قدرت» ذوب نکرده‌اند)، چگونه باید خسارت‌های مادی و معنوی عظیمی که به یک ملت می‌زند با این مواضع غیردوراندیشانه‌‌، بازپس دهد؟ آیا کم‌ترین/رقیق‌ترین نوع عدالت در حقش، جلوگیری از امتداد خسارت، با اخراجش از چنین مقامی که شایسته‌اش نبوده، نیست؟

🔸این یعنی او خودآگاهی حداقلیِ یک مرد پخته و کارآزمودۀ سیاست را ندارد و مشاورانی که او را از گرفتنِ مواضع آتشین و ایدئولوژیک، و بدون توجه به رئال‌پلیتیک و جریان متغیر سیاست، بازدارند؛ این یعنی رهبر نسبت به اینکه مردمی که ذره‌ای اندیشه و چشم دارند، چگونه او را فهم می‌کنند و از او در تاریخ چگونه یاد خواهد شد، توجهی ندارد، و خود این، یعنی نبود نظارت آزادنۀ مطبوعات و رسانه‌ها بر اهالی قدرت، عملا دودش به چشم خود قدرتمندان نیز می‌رود و با اعتبار آن‌ها و یادشان در تاریخ، سخت بازی می‌کند.

🔸اما منصفانه بگویم، مشابه این وضع، تا حدی دربارۀ ترامپِ قمارباز و قاتل حاج قاسم نیز صادق است، اما فرق است میان یک تاجرِ خودشیفتۀ حاد، که هیچ تجربۀ بلندی در سیاست نداشته، و ایضا ادعای امامت و تقوا و بصیرت الهی و مرجعیت و پاپ‌بودن و اعلم فقها بودن و نائب امام زمان بودن، ندارد، با فردی دیگر که ادعاهایش را پایانی نیست و حتی مدعیِ سخن‌گفتن خدا از زبانِ خودش می‌شود، و بابت هر فعل متناقضش در هر زمان، از یک امام و آیۀ قرآن و حدیث، مسرفانه خرج می‌کند، و یک دین و مذهب که بالای هزار سال دوام داشته را، بدونِ ترس از خدا، مصرفِ توجیهِ تصمیمات و مواضعِ آنی، متناقض و غیرکارشناسی‌ و ایدئولوژیک و بر مبنای کینه یا ترسِ خود می‌کند.

🔸مهمتر اما این‌جاست که ترامپ هرچقدر توهم و تذبذب داشته‌باشد، ۸ سال مهمان یک کشور است و در همان ۸ سال نیز همۀ رسانه‌ها و خبرنگاران و اساتید آزادانه او را نقد می‌کنند و حتی تمسخر، مردم هر وقت اراده کنند، آزادانه در ایالت‌های مختلف تجمعات بزرگ و آزادانه و بی‌هزینه علیهش ترتیب می‌دهند، حتی فرماندارانش علیه او شکایت می‌کنند، و در کمال آزادی و بدون هراس از ساقط‌شدن از زندگی، تصمیماتش را نقد می‌کنند، در سر فرصت هم می‌تواند در دادگاه‌های مستقل و علنی، مجدد دادگاهی شود و حتی به زندان بیافتد؛ تصمیمات و اعمالش را نیز با ارجاع مکرر به عیسی مسیح و موسی و حواریون عیسی به‌طور رندم توجیه نمی‌کند و با دین مردم بازی نمی‌کند.

🔸اما دیگری، چند دهه، و تا نفس آخری که ملک‌الموت از او بگیرد، هر بلایی سر یک ملت بیاورد و هر میزان خسارت اقتصادی، روانی، سیاسی، فرهنگی و دینی که بر سر نسل‌های یک ملت بیاورد، احدی نمی‌تواند او را بطور رسمی مورد نقد و مواخذه و استیضاح قرار دهد و همه باید به‌به و چه‌چه کنند. این است فرق مصرف‌کردن و سوزاندنِ دین برای مقاصد حقیرانۀ قدرتِ سیاسی و مواجهۀ صادقانه و عقلانی با قدرت و طبعِ پر از نقص و نفس‌پرست بشر.

مستیِ شرابِ قدرت از هر شرابی مهلک‌تر است و زنا با آن (رابطۀ نامشروعِ غیر نظارت‌شده توسط مطبوعات و رسانه‌ها و نمایندگان مردم با آن)، از زنای با یک بدن، ‌دهامیلیون‌ بار زیان‌‌سازتر است، اما فقها فقط برای مستان و زناکارانِ خرده‌پا و جزئی «حد شرعی و شلاق» در نظر گرفته‌اند؛ همان‌طور که برای ابردزدهایی چون زنجانی‌ها و طبری‌ها و بانک مرکزیِ چاپ‌کنندۀ پول بی‌پشتوانۀ تورم‌ساز و دزدِ سرگردنۀ اموال یک ملت و...، هیچ حکمی ندارند، جز «روزۀ سکوت» و «خیره‌شدن به موی زنان» و علم‌کردنِ حکم فرعی و شخصیِ «حجاب» برای کمک به پاک‌سازی حافظۀ جمعی از فسادهای واقعی و فراموش‌کردنِ «بی‌مسئولیتی‌شان به نواهی واقعی و بزرگ».

📺 دین‌فروشی: دین برای توجیهِ منافعِ خود

.


#حکومت_اسلامی

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 دین‌فروشی: دین برای توجیهِ منافعِ خود
— خرج بی‌رحمانه از خزانۀ تاریخیِ دین

✍🏻 #اصغر_زنجانی

🔻علی خامنه‌ای يكسال بعد از رياست جمهوری‌اش و در پاسخ منتقدان به نابسامانى‌های اقتصادی و‌ ازدیاد فقر و گرانی گفته بود:

در حكومت حضرت على هم فقير و مسكين و گرسنه وجود داشت اما اگر ايشان ده سال بيشتر حكومت می‌كرد همه چيز درست می‌شد!

🔺٧ سال بعداز اين سخنرانى هم رئیس‌جمهور بود و الان هم ۳۵ سال است كه رهبر مطلقهٔ حكومت است، ارزش پول ملی در این ۴۳ سال قدرت اول و دوم بودن، چقدر کاهش یافته و سفرۀ مردم چقدر کوچک شده؟ ارزش دلار حدودا در آن زمان: ۲۷ تومان (نه هزار تومان) بود! یعنی ارزش ریال بیش از ۳۰۰۰ برابر کاهش یافته‌است.

🔻خمینی قبل از ۵۷ گفته‌بود:

«بگذارید تعیین کنیم ما یک نفر را، یک آقایی را رئیس فرهنگش کنیم، یک نفر هم وزیر اوقافش بکنیم؛ اوقاف را، آن وقت ببینید که اینطوری که الآن دارد «لوطی‌خور» می‌شود نخواهد شد؛ تمام مطالب به خودش خواهد رسید. دست ما بدهید تا ببینید چه خواهد شد. آن وقت ببینید که ما با همین اوقاف این فقرا را غنی‌شان می‌کنیم؛ با همین اوقاف، با همین اوقاف، ما فقرا را غنی می‌کنیم. شما خاضع بشوید برای چند تا حکم اسلام، شما ما را اجازه بدهید که مالیات اسلامی را به آنطوری که اسلام با شمشیر می‌گرفت بگیریم از مردم، آن وقت ببینید که دیگر یک فقیر باقی می‌ماند؟ من برای شما راه هم می‌سازم؛ من برای شما کشتی هم می‌خرم. بگذارید. شما نخواهید گذاشت».

«... اگر از شما بهتر اداره نکردیم، بعد از ده پانزده سال ما را بیرون کنید».

🔸اینکه از علی و حسنین و امامان و قرآن برای چنین حکم‌رانی ورشکسته‌ و غارت‌سالاری، از روز اول تا امروز خرج کرده‌اید، فقط نشانۀ بارز این امر است که از اول، ذره‌ای بدان‌ها باور قلبی و مخلصانه نداشته‌اید و منافقانی سنگ‌دل و جاه‌طلب بیش نبودید. توجیه‌کردنِ غارت‌ِ تمام‌عیاری که بر این مردم واقع شده با دین‌شان، عامل اصلیِ دین‌گریزی مردم ایران بوده‌است. اگر کل شبکه‌های ماهواره‌ای و سایت‌ها و کانال‌های اینترنتی، بطور شبانه‌روزی و بدون فیلتر، فعالیتِ آزاد می‌کردند، آن هم فقط علیه دین و مذهب مردم، نمی‌توانستند نظیرِ چنین ضربات مهلکی را به یک دین و مذهب بزنند.

🔸قرآن فقط دربارۀ ربا از لفظِ تندِ «جنگ با خدا» سخن می‌گوید، همین داستان دربارۀ دین و «تکذیب‌کنندۀ دین» هم صادق است؛ یعنی بحثِ اصلی زندگی از نظر خدا نیز کاملا اقتصادی‌ست. بزرگترین «تکذیب‌کننده و تخریب‌گر دین» (به‌معنای باور به قیامت و خدا و راه زیستنِ مومنانه و اخلاقی) نیز طبق سورۀ ماعون، صاحبان ثروت و قدرتی‌اند که طبقات محروم را در فلاکت‌شان رها می‌کنند؛ شما که در فقیر/مفلوک‌سازیِ این مردم، در پوششِ کمک به مستضعفینِ فلسطینی (اما برای پیش‌برد اهداف جاه‌طلبانه و فراتر از بضاعت کشور)، نقشی بیش‌فعال داشته‌اید و از دین مردم هم شبانه‌روزی استفادۀ ابزاری کرده‌اید برای علاج و ماله‌کشی غارت و بی‌کفایتی و سرکوبِ مستضعفین غارت‌شدۀ فریادکشنده در خیابان‌ها، جای خود دارید!

🔸جالب این‌جاست که حتی یک نصفه‌آیه هم با این لحن و مضمونِ تند، دربارۀ «بی‌حجابان» یا حتی «برهنگان» یا حتی «تن‌فروشان» وجود ندارد، ولو با لحنی بس خفیف‌تر، اما آخوندهای دغل‌بازِ خودپرستِ بی‌خدا و دشمنِ خدایِ مردم، از همان آغاز تا به امروز، به همین چیزهای بی‌ربط بند کردند و جای امر اصلیِ مربوط به ناس (که در سورۀ ناس با نام آن‌ها شروع می‌شود و خدا خود را ربّ آن‌ها معرفی می‌کند) و امر فرعیِ خاصِ مومنان را جابجا کردند و دین را بدل به پوستینِ وارونه و یک کالای نفرت‌انگیز کردند و روحِ ایمنی‌بخش و دوستی‌گستر و عشق‌محور آن را از آن تهی کردند. تن‌فروش در مقابلِ دین‌فروش کودکی معصوم و با شرافت جلوه می‌کند و باید به رحمت و غفران خدا بسی امیدوارتر باشد که دین و رابطۀ قلبی انسان‌ها با خدا را پلۀ امیال حقیرانۀ خود و توجیه مفاسدش نکرده‌است.

📺 «مُذِ» چه «آکره‌ای»؟

.


#حکومت_اسلامی #آخوندیسم

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🔸شهروند ترازِ جمهوری اسلامی این‌چنین بیچارۀ فلک‌زدۀ تسلیمی‌ست. انقلابِ اسلامی قرار بود چنین انسانی را در ابعاد میلیونی بازتولید کند. انسانی که با همۀ فقر و فلاکت و مظالمی که به او تحمیل شده و همۀ مصیبت‌ها، راضی به رضای خدا باشد، و با خرافۀ بهشت و حوض کوثر، خود را تسلی دهد که اگر هیچ حمایتی از او در زمان‌های حساسِ زندگی‌اش نشده، اما بعد از مرگ، همۀ این‌ها جبران می‌شود.

🔸شهروندی که در هنگامۀ جنگ، نپرسد چرا جنگ شده و یا باید این همه طول بکشد، و حتی در ذهن خودش نیز طرحی برای یک تجمعِ ضدجنگ تخیل نکند، چه رسد به اقدام به آن و ورود به جرگۀ «محاربان و منافقان و دشمن‌شادکن‌ها»، و آماده باشد برای رفتن به جبهۀ مبارزۀ حق با باطل، و در آغوش‌کشیدن شهادت و کشته بشود و شهادت و مردن را غایتِ حیات و سعادتِ غاییِ خود از این فلاکتِ هر روزه تصور کند؛ در موقع صلح نیز به کوپن و حقوق بخورنمیر و یارانه‌ای که او را در یک زندگی سگی زنده نگه می‌دارد، راضی باشد و شکر بگوید و در هر نماز جماعت، تکبیر بگوید و بر کل کشورهای دنیا و مردم مخالفِ خداوندگارِ زمینی‌اش مرگ بفرستد و برای بقا و طول عمر سرور خود دعا کند. در موقع مرگِ ارباب و نگهبانِ دوزخش نیز مثل مرگ خمینی، دیوانه‌وار به خیابان بیاید تا جسد او را تشییع کند.

🔸۷۳ درصد مشارکت‌کنندگان در این نظرسنجی، گفته‌اند که اگر انقلاب ۵۷ پیروز نمی‌شد، وضع کارگران و طبقات فرودست، بسی بهتر از امروز بوده‌است. این یعنی ۵۷ در نظر آن‌ها حرکتی بوده‌است توسط همین طبقۀ فرودست (که عمده پیروان خرافات مذهبی از آن‌ها بوده‌اند) که بیشترین خسارتش را نیز همین‌ها پرداخت کردند.

🔸چنین فردی، در نظر یک آخوند، «اسطورۀ ایمان» و «انسان نمونه» تلقی می‌شود. انسانی که همۀ مصائب قابل جلوگیری یا حل توسط دولت مدرنِ توسعه‌گرا و سازمان‌های مردم‌نهاد را تحمل می‌کند و با ایمانی استوار به زندگیِ سرشار از تروما و تهی از تجاربِ انسانی‌اش ادامه می‌دهد. زندگی‌ای که به بقا و یک نان خشک و یک سقف و یک مرده‌شورخانه که جسد فرزندان جوانش را نیز باید در آن بشورد، و نگه‌داری فرزندان معلولش، محدود شده‌است. این همان سرنوشتی‌ بوده‌است که برای مردم غزه نیز توسط آخوندها تصور شد و تحقق یافت. حیاتی برزخی و تهی و هر آن آمادۀ نابودی و پرستندۀ مرگ و شهادت.

🔸کتاب‌خوانیِ صرف اگر قرار بود سیاست‌مداری را حس‌مند کند نسبت به ابعادِ آنچه سیاست‌های کلانش بر سر مردم بینوا می‌آورد، استالین و کتاب‌خانۀ عظیم او باید سرنوشت دیگری را برای مردمِ فرودستِ شوروی رقم می‌زدند.

🔸این زن تجلی بودوباشِ حیات بشر سنتی در ذیل دین آخرت‌محور است. دینی که دنیا را نه مکانی برای شکوفایی و شادی و جشن و رقص و مستی، بلکه مکانی برای مواجهه با مصائب و بلایا و آزمون‌ها و دوری از لذت‌ها (به‌اسم گناه) برای بهشتی پس از مرگ معرفی می‌کرد و می‌کند؛ البته مروجان همین دین، بهترین امکانات را در قدرت و ثروت برای خود و اطرافیان‌ و فرزندان و نوادگانشان تدارک دیده‌اند و می‌بینند، اما دربارۀ مردم به کارویژۀ تاریخی و سنتی خود در رواجِ اخلاقِ زهد و رمگی و تسلیم شیفت می‌کنند.

📺 دین‌فروشی: دین برای توجیهِ منافعِ خود
📺 «مُذِ» چه «آکره‌ای»؟

.


#حکومت_اسلامی #آخوندیسم

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 پیش‌زمینۀ داستان کتاب ایلیاد و اودیسه (+)

🔸قبل از خوندن ایلیاد، با کل داستان‌هایی که باید بدونید آشنا می‌شید: از ماجرای جنگ تروا تا کلی شخصیت که باعث شدن داستان شروع بشه.

00:00 مقدمه
02:03 شروع داستان با زئوس و لیدا
04:28 تولد هلن، زیباترین زن یونان
06:19 مراسم خواستگاری هلن و سوگند شاهان یونان
08:52 جبهه مقابل، تروی!
10:22 خواب هکوبا و پیشگویی شهر تروی
11:49 پاریس، کودک نفرین شده که در طبیعت رها شد
13:25 پاریس، شاهزاده کوه آیدا
14:14 پاریس و خدای جنگ آرس
15:30 تتیس پری آبی با پای ابریشمی
18:02 تولد آشیل، قهرمان طلایی سرزمین یونان
18:28 سیب طلایی خدای شر برای زیباترین خدا
20:28 رشوه خدایان به پاریس برای انتخاب زیباترین آنها
21:33 رشوه سرنوشت‌ساز آفرودیت
22:30 اولین مرحله از جبهه‌گیری خدایان در دو سوی جنگ
23:37 اهمیت آداب و سنت مهمان‌داری در یونان باستان
25:50 هلن با پاریس فرار می‌کند
30:20 پیشگویی احتمال مرگ آشیل در جنگ
32:26 لشکر یونان آماده رفتن به تروی
35:22 شروع اولین داستان کتاب ایلیاد
41:14 خشم آشیل
42:00 مرگ آشیل
44:28 پایان و نظرات من
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🎧 رازی و خیام: از فرد تا جریان‌های اندیشگی

🔸در اپیزود شانزدهم از #نقدآگین‌‌گپ، خلاصۀ جستاری را طرح می‌کنیم که به بررسی جایگاه و تأثیر اندیشه‌های محمد زکریای رازی و عمر خیام در تاریخ تفکر می‌پردازد. نویسنده استدلال می‌کند که این دو شخصیت بیش از افراد منفرد، نماد "جریان‌های اندیشگی" مهم و دگرگون‌ساز هستند که سنت‌های فکریِ زمان خود را به چالش کشیدند.

🔸برخلاف رویکردهای تقلیل‌گرایانه که آنها را صرفاً در قالب باورهای دینی یا الحاد محض می‌بینند، نویسنده بر لحظاتِ "الحاد و سرکشی" در اندیشه‌های منسوب به این دو تأکید می‌کند. این لحظات، نه به‌معنای بی‌دینی سازمان‌یافته، بلکه به‌عنوان شکاف‌ها و پرسش‌های رادیکال در برابر سنت، راه را برای خردورزی مستقل گشودند. هدف اصلی متن، توجه به تأثیر پایدار و جریان‌سازِ ایده‌های منسوب به رازی و خیام است، حتی اگر انتساب دقیق برخی از این ایده‌ها، به خود آنها قطعی نباشد.

📻 روشنفکران ایرانی و خیام
📺 «مرگ و زندگی» در اندیشۀ خیام
📺 ابن راوندی و زکریای رازی
📺 مقابلۀ حافظ و خیام با اسلام
📕خیام؛ خداناباور یا ندانم‌گرا؟
📕نقد به‌مثابه روشنگری (۱ تا ۱۱ | ۱۲ تا ۲۸| ۲۹ تا ۳۴|۳۵ | ۳۶ تا ۴۶)
📕حقیقت‌گویی خیامیت علیه رازوارگی
📕شراب‌خواری خیام و تفکر؟
📕هستی‌شناسی نفی در خیامیت
📕خیام؛ خداناباور یا ندانم‌گرا؟
📕عمر خیام پرومته‌ ایران
📕آیا کاشف الکل، ملحد و منکر وحی بوده؟
📻 فلسفۀ خیام (یکم) (دوم) (سوم) (چهارم)

.


#نقد_اسلام #فلسفیدن #خیام #رازی #زکریای_رازی #فلسفه #اندیشه #نقد_دین #نقد_ادیان

➖➖➖

🌾 @Naqdagin