دهه فجر چیست؟ دهه فجر نوعی ایام‌الله است. ایام‌الله روزهایی است که در آن روزها اختیار کره زمین از دست خداوند خارج می‌شود و یک گندی به بار می‌آید. در طی آن روزها مردم مجددا این سوال تاریخی را که «چه کسی انقلاب کرد»، از بقیه می‌پرسند و جوری هم می‌پرسند انگار همه مردم ایران در سال 1357 مریخ رفته بودند و اصلا کسی نبود ببیند کی انقلاب کرد.
حال که رهبران غیب شدند باید بدانیم رهبر چیست؟

رهبر چیست؟ پیشوا، هایل هیتلر، پدر استالین، صدر مائو و چند خدای دیگر که مدتی کره زمین را خراب کردند، حتی مرده‌شورهای کشورهای دیکتاتوری وقتی دارند دیکتاتور مرده را می‌شویند باور می‌کنند که رهبران هم کون دارند و می‌رینند، اتفاقا از همه بیش‌تر. و حالا که به این‌جا رسیدیم، باید بدانیم کون چیست و فرقش با باسن چه می‌باشد.
کون چیست؟

قسمتی از مطلب طنز لغتنامه کدخدا نوشته شادروان ابراهیم نبوی:
https://tavaana.org/loghatnameh_kadkhoda5/
طرح از بهنام محمدی
https://tavaana.org/fa/IRProtestKhamenei
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech

من از آشوئیتس شب انتقال
من از قتل‌گاه جوونی میام
من از آخر یادگار امام
من از اول سرنگونی میام


زمستان خون‌بار ۱۴۰۴

#Auschwitz
#آشوئیتس
#حسین_شنبه‌زاده

هزارفامیل جمهوری اسلامی، خانواده خمینی - ۲: خمینی و فرزندانش

روایات گوناگونی از مرگ پدر خمینی وجود دارد؛ اما آنچه برای ما اهمیت دارد این است که مصطفی، پدر خمینی، توسط گروهی ظالم یا مظلوم کشته شد. به هر حال جنازه پدر خمینی به نجف منتقل شد و در آن‌جا دفن شد. خمینی روز اول مهر ۱۲۸۱ خورشیدی در شهر خمین به دنیا آمد. روح‌الله توسط سه زن بزرگ شده بود؛ مادرش، عمه‌اش و یک دایه به اسم خاور. مادر و عمه او در کشتار بزرگ وبا و آنفلوانزای اسپانیایی، که در سال ۱۲۹۷ رخ داد، فوت کردند و به همین دلیل چیز زیادی از کودکی او نمی‌دانیم. مهم‌ترین حقیقتی که درباره کودکی خمینی می‌دانیم این است که به گفته احمد خمینی «پدرش در دوران کودکی خیلی بازیگوش بود و دچار شکستگی‌های متعدد شده بود و همیشه در خاک کوی و آب جوی مشغول بازی بود.»

خمینی تحصیلات ابتدایی و مقدماتی را در نوجوانی و آغاز جوانی در مکتب محلی و مدرسه‌ای در خمین گذراند. بیشتر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Hezarfamil_2

#خمینی #هزارفامیل
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech

به نام انسانیت
خطاب به ایرانیان خارج از کشور

این نامه نه از سر سیاست، بلکه از دل خستگی و رنج نوشته شده است. از دل مردمی که سال‌هاست با سرکوب، زندان و داغ عزیزانشان زندگی می‌کنند. مردمی که هنوز ایستاده‌اند، اما صدایشان به اندازه رنجشان شنیده نشده است.

در روز جهانی اقدام، که قرار است صدای ایران به گوش جهان برسد، پیش از هر چیز باید از «جاویدنامان» گفت. آنان که برای آزادی، کرامت انسانی و ایران جان دادند.
پشت هر نام، مادری چشم‌انتظار، پدری دل‌شکسته و خانواده‌ای ایستاده که زندگی‌شان برای همیشه تغییر کرده است. بسیاری از این عزیزان، نان‌آور خانواده بودند و اکنون خانواده‌ها در اندوه، زیر فشار امنیتی و معیشتی هستند.

از زندان‌ها نیز باید گفت؛ از بازداشت‌شدگانی که در شرایط غیرانسانی، با تراکم شدید، محروم از وکیل مستقل و درمان مناسب نگهداری می‌شوند. از اتهام‌های بی‌اساس، اعتراف‌های اجباری و شکنجه؛ از جوانانی که به‌جای کلاس درس، در سلول‌های انفرادی‌اند؛ و از مادرانی که پشت درهای زندان تنها یک خبر از فرزندشان می‌خواهند و پاسخی نمی‌گیرند.

آزادی زندانیان سیاسی فقط آزادی چند نفر نیست. زندانیان سیاسی نشانه زنده بودن وجدان یک ملت هستند و آزادی‌شان گامی ضروری برای آزادی ایران است.

اگر ایرانیان خارج از کشور در روز جهانی اقدام گرد هم می‌آیند، پیامشان باید روشن، انسانی و فراگیر باشد:
ما آزادی، کرامت انسانی و حق زندگی شرافتمندانه می‌خواهیم.
ما خواهان پایان سرکوب، پایان اعدام و آزادی فوری زندانیان سیاسی هستیم.
ما نمی‌خواهیم جهان تنها تماشاگر رنج ما باشد؛ ما می‌خواهیم صدای مردم ایران شنیده شود.

امروز فشار جهانی برای آزادی زندانیان سیاسی حیاتی است. صدای شما در بیرون از ایران می‌تواند سپر جان ما در داخل باشد. هر تریبون و رسانه‌ای که نام زندانیان، جاویدنامان و خانواده‌هایشان را زنده نگه دارد، نجات‌بخش است.

ما که در داخل کشور زیر شدیدترین فشارها زندگی می‌کنیم و هر روز هزینه می‌دهیم، از شما می‌خواهیم در کنار هر شعار سیاسی، نام و تصویر جاویدنامان، به‌ویژه جوانان و نوجوانان و آنان که خانواده‌ای چشم‌انتظار دارند، حضور داشته باشد. آنان برای انسانیت جان دادند، نه برای مصادره شدن در نزاع‌های سیاسی.

امروز بیش از هر زمان، ایران به همبستگی نیاز دارد. شعارهای حذف‌کننده، زبان کینه و هر رفتاری که ایرانی را در برابر ایرانی قرار دهد، ناخواسته تفرقه و استبداد را که سال‌ها با آن جنگیده‌ایم تقویت می‌کند. جنبشی که برای «زندگی» برخاسته است، نمی‌تواند با فرهنگ «مرگ بر دیگری» پیروز شود.

چشم امید بسیاری از جوانان، به‌ویژه آنان که در روزهای خونین دی‌ماه به خیابان آمدند، به آینده‌ای است که در آن آزادی و قانون جایگزین ترس و سرکوب شود.
مسئولیت تاریخی همه ماست که نگذاریم خون آنان ابزار اختلاف یا بی‌مسئولیتی گردد.

از شما انتظار می‌رود، به‌عنوان شهروندان ایران که صدایشان در جهان شنیده می‌شود، بیش از هر چیز پیام وحدت، کرامت انسانی، تکثرگرایی و گذار دموکراتیک را نمایندگی کنید؛ تا در انقلاب شیروخورشید ایران، شاهد پیروزی حاکمیت قانون بر استبداد باشیم.

بگذارید صدایی که در این روز بلند می‌شود،
صدای همه ایران باشد. صدایی که با ۴۷ سال اعدام، زندان و سرکوب، هنوز خاموش نشده است.

با امید به روزی که هیچ مادری پشت در زندان نایستد، و هیچ انسانی برای گفتن «آزادی» جان ندهد.

پاینده ایران
با احترام
رضا محمد حسینی
زندان قزلحصار

#بیانیه #رضا_محمدحسینی #از_بازداشتیها_بگو #از_جاویدنامها_بگو #ایران

@Tavaana_TavaanaTech

گزارش رضا خندان، زندانی سیاسی، از اجرای پرفورمنس به یاد جان‌باختگان دی ماه خونین ۱۴۰۴ در سالن ۱ بند ۷ زندان اوین

عصر جمعه ۱۷ بهمن، ما زندانیان سیاسی سالن ۱ بند ۷ پرفورمنسی را اجرا کردیم. اجرای این پرفورمنس در اعتراض به کشتار گسترده و بی‌رحمانه معترضان و مردم کوچه و خیابان صورت گرفت. این پرفورمنس با مشارکت عده زیادی از زندانیان سیاسی، در حضور نزدیک به ۹۰ نفر از زندانیان، اعم از سیاسی و غیرسیاسی، اجرا شد.
ابتدا در این چیدمان، تعدادی کیسهٔ زباله به شکل فیگور جسد که با زباله پر شده بود، توسط زندانیان سیاسی در سراسر کریدور پخش شد. به دنبال آن، ۹ تن از زندانیان سیاسی داوطلبانه در داخل کیسه‌هایی که از قبل آماده شده بود قرار گرفتند. بدین ترتیب تمام طول سالن پر از کیسه‌های جسد شد که برخی از آن‌ها با زباله و برخی حاوی زندانیان بودند.
در ادامه، به‌سرعت کد چهاررقمی بر روی کیسه‌ها نصب شد؛ اعدادی که به‌طور اتفاقی بین ۶۰۰۰ تا ۷۰۰۰ برای هر جنازه در نظر گرفته شده بود. هر یک از زندانیان شرکت‌کننده در این پرفورمنس نقشی را به عهده گرفتند. پلاکاردی با عبارت «سپهر بابا کجایی؟» توسط نگارنده در طول کریدور و لابه‌لای جنازه‌ها حمل شد.
پس از آن، ضمن سپاس صمیمانه از تمامی افراد و عوامل این اجرا و همکاری همه‌جانبهٔ آنان در خصوص این اثر و حرکت اعتراضی، توضیحات کوتاهی ارائه شد. در این هنگام، کیسهٔ بزرگی حاوی زباله توسط مرتضی پروین در وسط کریدور، میان اجساد، قرار داده شد. وی گفت که حکومت ایران کرامت انسانی معترضان را نادیده گرفته و در واقع مانند زباله با آنان رفتار کرده است.
نوشته‌هایی با عناوین «بدن می‌آشوبد» و «بدن‌ها استعاره‌اند و معنا...» در محل اجرای پرفورمنس به چشم می‌خورد. در پایان، ابوالفضل قدیانی طی سخنانی به کشته شدن هزاران نفر اشاره کرد و اظهار امیدواری نمود که عاملان این جنایت بزرگ و کم‌نظیر در تاریخ، هرچه زودتر و در نبود جمهوری اسلامی، در دادگاهی صالح محاکمه و مجازات شوند.
بسیاری از زندانیان به‌شدت تحت تأثیر این فضا قرار گرفته بودند. برخی با بغض و برخی با چشمانی پر از اشک گفتند که این کار برایشان بسیار تکان‌دهنده بوده و عمیقاً آن‌ها را متأثر کرده است. یکی از زندانیان سیاسی گفت: «بغض راه نفسم را بسته بود و در داخل کیسه‌ها عزیزی را می‌دیدم که پیش‌تر کشته شده است.» زندانی دیگری می‌گفت: «می‌توانستم تک‌تک عزیزانم را در داخل آن‌ها تجسم کنم؛ شاید روزی نوبت ما شود.»
با فرا رسیدن شب و پایان برنامه، با وجود غم و اندوه و خشمی که در وجود زندانیان بود، آن‌ها به آینده‌ای روشن امیدوار بودند؛ آینده‌ای که در آن نه حرمت‌شان شکسته شود و نه کرامت‌شان نادیده گرفته شود.
به امید ایرانی آزاد و آباد
رضا خندان - زندان اوین

منبع: اینستاگرام نسرین ستوده

#نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت #بیانیه #رضا_خندان

@Tavaana_TavaanaTech

کاملیا سجادیان، مادر جاویدنام محمدحسن ترکمان، در این ویدیو از مردم می‌خواهد که به جای زانوی غم بغل گرفتن، از غم خود قدرت، صبوری و استقامت بیافرینند و از همه می‌خواهد که با خانواده‌های داغدار همدلی داشته باشند و در برابر حکومت از خود ضعف نشان ندهند.

#نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت #دادخواهی #همبستگی #همدلی

@Tavaana_TavaanaTech

گزارشی از ناپدیدسازی قهری مهدی (آرمان) مؤمنی در تهران

مهدی مؤمنی، معروف به آرمان، جوانی که اصالتا اهل یکی از شهرهای شمال ایران و ساکن تهران است، ۲۳ دی ماه از خانه خارج شد و شب دیگر به خانه بازنگشت.

ساعت ۴ بامداد، از شماره‌ای ناشناس با خانواده‌اش تماس گرفتند و گفتند شماره ملی مهدی مؤمنی را بدهید و او پیش ماست. از آن زمان تا کنون هیچ خبری از مهدی مؤمنی در دست نیست. خانواده‌اش اطلاع ندارند که او در اختیار چه نهادی است و کجا نگهداری می‌شود و پیگیری‌های آن‌ها به جایی نرسیده است.

#از_بازداشتیها_بگو #مهدی_مومنی #آرمان_مومنی

@Tavaana_TavaanaTech

گزارشی از ناپدیدسازی و شکنجه ماهان حسنی

در تاریخ یازدهم بهمن، ساعت چهار بعدازظهر،
ماهان حسنی، جوانی۲۰ ساله، توسط ۱۴ نفر نیروی لباس‌شخصی درپارک لشت نشاه بدون ارائه هیچ‌گونه حکم قضایی بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد.

همان شب، حدود ساعت ۸:۳۰،
۸ نفر نیروی مسلح با خودروهای متعلق به سپاه و بسیج و با ادعای حکم بازرسی وارد منزل خانواده ماهان شدند. در جریان بازرسی‌ای که تنها ده دقیقه به طول انجامید، پوتین سربازی، کاپشن و یک چاقوی کاری متعلق به پدر ماهان (که شغل او ماهیگیری است) با خود برده شد.

در همان روز، ساعت ۱۱:۳۱ شب،
پیامی از بیمارستان پیروز لاهیجان برای مادر ماهان ارسال می‌شود که نشان می‌دهد این جوان در بیمارستان بستری شده و حال وخیمی دارد.

پس از پیگیری‌های مکرر خانواده، مسئولان پذیرش بیمارستان در مراحل اولیه هرگونه اطلاعی را انکار کردند.
اما یکی از کارکنان حسابداری بیمارستان تأیید می‌کند که ماهان را به یکی از اتاق‌ها منتقل کرده‌اند و تحت شکنجه شدید قرار داده‌اند؛ به‌گونه‌ای که دچار خون‌ریزی داخلی شده و خون بالا آورده است.

زمانی که پدر و عموی ماهان برای دیدن فرزندشان وارد اتاق می‌شوند، نیروهای لباس‌شخصی به آن‌ها حمله کرده و تهدید می‌کنند که شما را هم بازداشت می‌کنیم.
به خانواده اعلام می‌شود:
«جرم فرزندتان محاربه است و حکم او اعدام.»

این یعنی ماهان حسنی از ساعت ۴ بعدازظهر تا ۱۱ شب تحت شکنجه نیروهای حکومتی بوده است؛
بدون تشکیل دادگاه، بدون حضور قاضی، بدون صدور هیچ حکم قانونی.
نیروهای امنیتی خودسرانه حکم محاربه صادر کرده‌اند.

از آن شب تا این لحظه،
هیچ اطلاعی از سرنوشت ماهان حسنی وجود ندارد.
مشخص نیست زنده است یا جان باخته، کجاست و در چه وضعیتی به سر می‌برد.

این یک نمونه روشن از بازداشت خودسرانه، شکنجه، ناپدیدسازی قهری و تهدید خانواده است.

لطفاً صدای ماهان حسنی باشید.
سکوت، شریک جنایت است.

#ماهان_حسنی #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

روایتی تکان‌دهنده از سرکوب در خمینی‌شهر و نجف‌آباد؛ «شرایطی که در جبهه‌ها هم ندیده بودم»

در پی اعتراضات گسترده مردمی در دی‌ماه ۱۴۰۴، گزارش اختصاصی آموزشکده توانا روایتی تکان‌دهنده از سرکوب در خمینی‌شهر (همایون‌شهر سابق) و نجف‌آباد ارائه می‌دهد که بر اساس مشاهدات دو شاهد عینی، معلم و رزمنده سابق، تهیه شده است. در خمینی‌شهر، تجمع هزاران نفر در ۱۸ دی‌ماه با شلیک گاز اشک‌آور و مقاومت مردم روبرو شد و سپس معترضان به سمت فرمانداری حرکت کردند. علیرغم رفتار مسالمت‌آمیز معترضان، که حتی از تخریب اموال عمومی خودداری کردند، نیروهای امنیتی با تیراندازی مستقیم پاسخ دادند و حداقل چند نفر در شب اول کشته شدند. فاجعه اصلی در ۱۹ دی‌ماه رخ داد، زمانی که از داخل ساختمان فرمانداری و یک واحد مشکوک، آتش سنگین به سوی مردم گشوده شد؛ شاهدان محلی تعداد قربانیان را بین ۲۰ تا ۴۰ نفر تخمین زده‌اند. همچنین صحنه‌سازی امنیتی برای جا انداختن قتل یک بسیجی توسط معترضان گزارش شده است.

در منطقه جوی‌آباد، معترضان برای مدتی کنترل بخش‌هایی از محله را در دست گرفتند، اما نیروهای امنیتی با مسلسل سنگین اقدام به سرکوب کردند؛ تخمین زده می‌شود در این بخش بیش از ۵۰ نفر کشته شده باشند. بیمارستان‌های «اشرفی» و «۹ دی» زیر فشار شدید پذیرش مجروحان بودند، با ۲۰ جسد نگهداری‌شده در سردخانه و گزارش‌هایی از ضرب‌وشتم کادر درمان و ممانعت از درمان برخی زخمی‌ها. بسیاری از مجروحان به دلیل ترس از دستگیری، درمان خود را در خانه پی گرفتند و برخی مجبور به قطع عضو شدند.

پس از فروکش‌کردن اعتراضات، موج بازداشت‌ها شدت گرفت و زندان دستگرد اصفهان، با ظرفیت ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر، بیش از ۷۵۰ بازداشتی را در خود جای داد، به‌گونه‌ای که بازداشتی‌ها حتی روی پله‌های سرویس بهداشتی می‌خوابیدند. در نجف‌آباد که به‌گفته شاهدان کانون اصلی کشته‌شدگان استان بود، آمار جان‌باختگان دست‌کم ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر گزارش شده و در یزدان‌شهر حداقل ۶۰ نفر کشته‌اند.

یکی از شاهدان که سابقه رزم در جنگ ایران و عراق دارد، این سطح از تیراندازی و خشونت را حتی با فضای جنگ مقایسه نکرده و آن را «بی‌امان» توصیف کرده است. او همچنین از نیروهای وطن‌پرست در داخل سیستم‌های امنیتی خواست تا آمار دقیق خشونت و کشتار را برای جهانیان افشا کنند.

گزارش کامل را اینجا بخوانید:
https://tavaana.org/khomeinishahr-najafabaad/

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#خمینی_شهر #جنایت_علیه_بشریت

عکس پوستر آرشیوی و مربوط به شهر دیگری است


@Tavaana_TavaanaTech

انتساب اتهام «محاربه» به جمال پورمندفر از بازداشت‌شدگان دهدشت در دی ماه خونین

جمال پورمندفر، یکی از افراد بازداشت‌شده در پی اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ در دهدشت است. طبق گزارش دریافتی او روز ۲۰ دی ماه بازداشت شده است.
بنا به اطلاعاتی که از یک منبع موثق برای توانا ارسال شده است، دو اتهام «محاربه» و «تبلیغ علیه نظام» به این شهروند منتسب شده است.

از مصادیق این اتهامات اطلاعی در دست نیست.

اصغر جهانگیر، سخنگوی قوه قضاییه در ایران، روز یکشنبه ۲۸ دی ۱۴۰۴ با جرم دانستن شرکت شهروندان در اعتراضات سراسری اخیر، اعلام کرده بود که «آنهایی که به محاربه متهم شوند، شدیدترین مجازات را خواهند داشت.»

سابقه قضایی جمهوری اسلامی نشان می‌دهد که انتساب اتهام «محاربه» در عمل، تقریبا همواره به صدور حکم اعدام منتهی شده است. این عنوان اتهامی در سال‌های گذشته بارها به‌عنوان ابزار سرکوب سیاسی به کار رفته و هرجا علیه معترضان یا مخالفان مطرح شده، نتیجه آن محاکمه‌های شتاب‌زده و اجرای احکام مرگ بوده است.

طبق اطلاعات رسیده به تعداد زیادی از بازداشت‌شدگان دی ماه، اتهام محاربه منتسب شده است.


#از_بازداشتیها_بگو #جمال_پورمندفر #دهدشت

@Tavaana_TavaanaTech

حکم اعدام برای صالح محمدی، کشتی‌گیر ۱۹ ساله تیم ملی، در دادگاهی غیرشفاف صادر شد

به گزارش ایران اینترنشنال؛ صالح محمدی، کشتی‌گیر ۱۹ ساله و عضو تیم ملی، از سوی شعبه‌ای از دادگاه کیفری یک استان قم به اتهام «قتل عمد» به اعدام علنی در میدان نبوت قم از طریق چوبه دار محکوم شده است؛ حکمی که بنا بر گزارش‌های منتشرشده با ابهام‌ها و اعتراض‌های جدی همراه است.

بر اساس متن حکم اولیه، در شب ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ گروهی به سمت ماموران یگان ویژه فراجا «کوکتل مولوتف» پرتاب کرده‌اند و در جریان این رویداد، محمد قاسمی هماپور پس از سقوط از موتورسیکلت با ضربات «چاقو و شمشیر» کشته شده است. گزارش پزشکی قانونی نیز از ثبت ۲۹ جراحت بر بدن مقتول خبر داده و یکی از این جراحات به‌عنوان عامل موثر در مرگ معرفی شده است.

با این حال، صالح محمدی این اتهام را رد کرده و گفته است اعتراف‌های منتسب به او تحت فشار اخذ شده‌اند. همچنین تصاویر دوربین‌های مداربسته چهره او را نشان نمی‌دهد. به گفته نزدیکان وی، او هنگام وقوع حادثه در خانه عمویش حضور داشته، اما دادگاه از احضار شاهدان خودداری کرده است. افزون بر این، مربیان، ملی‌پوشان و هم‌تیمی‌های او تأکید کرده‌اند که صالح محمدی هیچ‌گاه سلاح سردی مانند چاقو همراه نداشته است.

روند رسیدگی قضایی نیز مورد انتقاد قرار گرفته؛ به‌گونه‌ای که از زمان بازداشت (یک یا چند روز پس از ۱۸ دی) تا صدور حکم بدوی اعدام در ۱۴ بهمن، تمامی مراحل شامل بازجویی، بازپرسی، بازسازی صحنه، صدور کیفرخواست، برگزاری جلسات دادگاه و اعلام حکم، در کمتر از ۲۵ روز انجام شده است؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره رعایت استانداردهای دادرسی عادلانه را افزایش داده است.

لازم به ذکر است، در روزهای اخیر پهلوان رسول خادم، بارها خواستار آزادی صالح محمدی شده است.
خبرگزاری فارس (وابسته به سپاه) صدور حکم اعدام برای صالح محمدی را تکذیب کرده است، این در حالی است که حکم صادر شده به رویت خبرنگاران رسیده است.

#صالح_محمدی
#نه_به_اعدام
#از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech