گزارشها حاکی از آن است که مردم آبدانان دوشنبه شب، در آستانه چهلم کشتهشدگان بار دیگر به خیابان آمدند و فریاد «مرگ بر خامنهای» سر دادند.
گزارشهای محلی از برخورد نیروهای سرکوبگر با مردم خبر میدهد و اینترنت و خطوط تلفن نیز دچار اختلال شدهاند.
@Vahidonline
#آبدانان #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
گزارشهای محلی از برخورد نیروهای سرکوبگر با مردم خبر میدهد و اینترنت و خطوط تلفن نیز دچار اختلال شدهاند.
@Vahidonline
#آبدانان #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
❤21🕊4💔2
رضا محمدحسینی، زندانی محبوس در قزلحصار، در چهلم رویدادهای خونین دیماه ۱۴۰۴ با انتشار بیانیهای از ادامه بیپاسخماندن حقیقت این کشتار سخن گفته و خواستار همدلی با خانوادههای داغدار، تقویت عدالتخواهی و توجه فوری به وضعیت زندانیان سیاسی شده است.
بیانیه رضا محمدحسینی از زندان قزلحصار
چهل روز از روزهای خونین دیماه ۱۴۰۴ گذشته و هنوز ابعاد این جنایت روشن نشده است.
هنوز نمیدانیم چند هزار نفر کشته، مجروح، مفقود و بازداشت شدهاند. هنوز نمیدانیم بر بازداشتشدگان چه گذشت. اما آنچه تاکنون آشکار شده، نشان از جنایتی گسترده و سازمانیافته دارد.
جمهوری اسلامی در خیابانها، به معنای واقعی کلمه، جوی خون به راه انداخت.
به مجروحان تیر خلاص زدند. با تکتیرانداز به سر و قلب مردم شلیک کردند. کودکان را هدف قرار دادند. مجروحان را از بیمارستانها ربودند. بازداشتشدگان را شکنجه کردند.
بسیاری با اتهاماتی چون «محاربه» و «افساد فیالارض» به اعدام محکوم شدند.
از خانوادهها برای تحویل پیکر عزیزانشان پول گرفتند.
آنان را وادار کردند عزیزانشان را در قبرهای دوطبقه یا در روستاهای دور دفن کنند. حتی برخی خانوادهها ناچار شدند عزیزانشان را در باغچه خانه به خاک بسپارند.
حکومت با انواع سلاحها به مردم حمله کرد. در برخی شهرها، مردم را با خودروهای زرهی زیر گرفتند. سپس، پیکرها را از خیابانها جمع کردند، خونها را از خیابان شستند تا رد جنایت باقی نماند، ایستهای بازرسی برپا کردند و تلفنهای همراه را گشتند تا تصاویر از بین برود.
در سردخانهها و سولهها، پیکرها روی هم انباشته شد و خانوادهها ناچار بودند میان صدها پیکر، عزیزان خود را جستوجو کنند. رنجی که خود شکنجهای دیگر بود.
حکومت با مردم بیسلاح و بیپناه، همچون دشمن در جنگ رفتار کرد. و سپس کوشید کشتهشدگان را «تروریست» و «وابسته» بنامد. اما مردم حقیقت را با چشم خود دیده بودند.
تقریباً خانوادهای نمانده که عزیز، دوست یا آشنایی را از دست نداده باشد.
با این همه، شجاعت مردم در آن روزها بینظیر بود. مردمی که جانشان به لب رسیده بود، برای آزادی به خیابان آمدند. حکومت تصور میکرد با این سرکوب خونین، مردم را ساکت کرده است، اما زهی خیال باطل.
مردم در مراسم عزیزانشان، با وجود تهدیدها، حضور یافتند و تندترین شعارها را سر دادند.
سوگواری به اعتراض بدل شد.
خانوادهها بر مزار عزیزانشان رقصیدند تا بگویند:
ما تسلیم نمیشویم.
ما زندهایم.
ما ادامه داریم.
ما برای زندگی میجنگیم.
ما زندگی میخواهیم.
همان خواستهای که در خیزش «زن، زندگی، آزادی» متبلور شد. خواستهای که حکومت بیگانه با مردم، پاسخش را با سرکوب و کشتار میدهد.
اکنون به چهلم رسیدهایم.
برگزاری مراسمهای چهلم، سوگواری فردی را به اعتراض جمعی و کنش اجتماعی تبدیل میکند، دادخواهی را استمرار میبخشد و یاد جانباختگان را زنده نگه میدارد. این خود شکلی از مقاومت مدنی است.
از مردم ایران میخواهم با خانوادههای داغدار همدل باشند، همبستگی ملی در مسیر عدالتخواهی را تقویت کنند، و زندانیان سیاسی و خانوادههای آنان را تنها نگذارند.
جانهای بسیاری در معرض خطر است.
چهل روز گذشته است، اما حقیقت فراموش یا خاموش نمیشود.
دادخواهی ادامه دارد.
زندگی ادامه دارد.
و امید، با وجود همه تاریکیها، ادامه خواهد داشت.
پاینده ایران
رضا محمدحسینی
زندان قزلحصار
#رضا_محمدحسینی #همبستگی #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #بیانیه
@Tavaana_TavaanaTech
بیانیه رضا محمدحسینی از زندان قزلحصار
چهل روز از روزهای خونین دیماه ۱۴۰۴ گذشته و هنوز ابعاد این جنایت روشن نشده است.
هنوز نمیدانیم چند هزار نفر کشته، مجروح، مفقود و بازداشت شدهاند. هنوز نمیدانیم بر بازداشتشدگان چه گذشت. اما آنچه تاکنون آشکار شده، نشان از جنایتی گسترده و سازمانیافته دارد.
جمهوری اسلامی در خیابانها، به معنای واقعی کلمه، جوی خون به راه انداخت.
به مجروحان تیر خلاص زدند. با تکتیرانداز به سر و قلب مردم شلیک کردند. کودکان را هدف قرار دادند. مجروحان را از بیمارستانها ربودند. بازداشتشدگان را شکنجه کردند.
بسیاری با اتهاماتی چون «محاربه» و «افساد فیالارض» به اعدام محکوم شدند.
از خانوادهها برای تحویل پیکر عزیزانشان پول گرفتند.
آنان را وادار کردند عزیزانشان را در قبرهای دوطبقه یا در روستاهای دور دفن کنند. حتی برخی خانوادهها ناچار شدند عزیزانشان را در باغچه خانه به خاک بسپارند.
حکومت با انواع سلاحها به مردم حمله کرد. در برخی شهرها، مردم را با خودروهای زرهی زیر گرفتند. سپس، پیکرها را از خیابانها جمع کردند، خونها را از خیابان شستند تا رد جنایت باقی نماند، ایستهای بازرسی برپا کردند و تلفنهای همراه را گشتند تا تصاویر از بین برود.
در سردخانهها و سولهها، پیکرها روی هم انباشته شد و خانوادهها ناچار بودند میان صدها پیکر، عزیزان خود را جستوجو کنند. رنجی که خود شکنجهای دیگر بود.
حکومت با مردم بیسلاح و بیپناه، همچون دشمن در جنگ رفتار کرد. و سپس کوشید کشتهشدگان را «تروریست» و «وابسته» بنامد. اما مردم حقیقت را با چشم خود دیده بودند.
تقریباً خانوادهای نمانده که عزیز، دوست یا آشنایی را از دست نداده باشد.
با این همه، شجاعت مردم در آن روزها بینظیر بود. مردمی که جانشان به لب رسیده بود، برای آزادی به خیابان آمدند. حکومت تصور میکرد با این سرکوب خونین، مردم را ساکت کرده است، اما زهی خیال باطل.
مردم در مراسم عزیزانشان، با وجود تهدیدها، حضور یافتند و تندترین شعارها را سر دادند.
سوگواری به اعتراض بدل شد.
خانوادهها بر مزار عزیزانشان رقصیدند تا بگویند:
ما تسلیم نمیشویم.
ما زندهایم.
ما ادامه داریم.
ما برای زندگی میجنگیم.
ما زندگی میخواهیم.
همان خواستهای که در خیزش «زن، زندگی، آزادی» متبلور شد. خواستهای که حکومت بیگانه با مردم، پاسخش را با سرکوب و کشتار میدهد.
اکنون به چهلم رسیدهایم.
برگزاری مراسمهای چهلم، سوگواری فردی را به اعتراض جمعی و کنش اجتماعی تبدیل میکند، دادخواهی را استمرار میبخشد و یاد جانباختگان را زنده نگه میدارد. این خود شکلی از مقاومت مدنی است.
از مردم ایران میخواهم با خانوادههای داغدار همدل باشند، همبستگی ملی در مسیر عدالتخواهی را تقویت کنند، و زندانیان سیاسی و خانوادههای آنان را تنها نگذارند.
جانهای بسیاری در معرض خطر است.
چهل روز گذشته است، اما حقیقت فراموش یا خاموش نمیشود.
دادخواهی ادامه دارد.
زندگی ادامه دارد.
و امید، با وجود همه تاریکیها، ادامه خواهد داشت.
پاینده ایران
رضا محمدحسینی
زندان قزلحصار
#رضا_محمدحسینی #همبستگی #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #بیانیه
@Tavaana_TavaanaTech
🕊20💔4
بر اساس اطلاعات دریافتی، محمدحسین حسینزاده، متولد ۱۲ آبان ۱۳۷۹ و جوانی ۲۵ ساله، شامگاه جمعه ۱۹ دیماه حدود ساعت ۲۰:۵۰ در منطقه فردیس کرج بر اثر اصابت گلوله جنگی جان خود را از دست داد.
جاویدنام محمدحسین حسینزاده، جوان ۲۵ ساله، در فردیس کرج با گلوله جنگی کشته شد
گزارشها حاکی است این رویداد در محدوده خیابان اهری، چهارراه آبرسانی بهسمت خیابان پیک و در فاصلهای حدود ۵۰ متر از منزل خانوادگی او رخ داده؛ جایی که وی در لحظه تیراندازی همراه پدرش حضور داشته است.
محمدحسین حسینزاده تکپسر خانواده بود و جانباختن او بر اندوه خانواده و نزدیکانش افزوده است.
#محمدحسین_حسین_زاده #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
جاویدنام محمدحسین حسینزاده، جوان ۲۵ ساله، در فردیس کرج با گلوله جنگی کشته شد
گزارشها حاکی است این رویداد در محدوده خیابان اهری، چهارراه آبرسانی بهسمت خیابان پیک و در فاصلهای حدود ۵۰ متر از منزل خانوادگی او رخ داده؛ جایی که وی در لحظه تیراندازی همراه پدرش حضور داشته است.
محمدحسین حسینزاده تکپسر خانواده بود و جانباختن او بر اندوه خانواده و نزدیکانش افزوده است.
#محمدحسین_حسین_زاده #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
🕊13💔9❤2
وقتی فرمان قانون را بیاثر میکند!
تعلیق قانون در شبهای خونین دیماه
پیام همراهان
در هر نظام حقوقی، قانون برای روزهای آرام نوشته نمیشود؛ قانون دقیقاً برای لحظههای بحران است. ارزش «حاکمیت قانون» زمانی آشکار میشود که قدرت سیاسی با اعتراض، ناآرامی یا بحران مشروعیت مواجه میشود. اگر در همین لحظهها، قواعد حقوقی کنار گذاشته شوند، آنچه باقی میماند نه نظم، بلکه قدرت عریان است.
در علوم سیاسی، از مفهومی سخن گفته میشود به نام «وضعیت استثنایی». به تعبیر کارل اشمیت، حاکم کسی است که درباره وضعیت استثنایی تصمیم میگیرد. اما مسئله از جایی آغاز میشود که این وضعیت، بهانهای برای تعلیق عملی قانون گردد. جورجو آگامبن هشدار میدهد که عادیسازی وضعیت استثنایی میتواند شهروندان را از جایگاه «صاحب حق» به موجوداتی فاقد تضمین حقوقی تنزل دهد؛ انسانهایی که دیگر حمایت قانون را پشت سر خود نمیبینند.
شبهای خونین دیماه، فارغ از روایتهای رسمی و غیررسمی، برای بسیاری از شهروندان با این تجربه گره خورد که قانون در عمل بیاثر شده است. وقتی حق تجمع بیمعنا شود، وقتی بازداشتشده از تضمین دادرسی عادلانه محروم بماند، و وقتی استفاده از زور از حدود تناسب و ضرورت فراتر رود، دیگر با اجرای قانون مواجه نیستیم؛ با غلبه «فرمان» روبهرو هستیم. فرمانی که الزاماً در متن قانون نوشته نشده، اما در عمل بر جان انسانها حاکم میشود.
تعلیق قانون صرفاً تعلیق چند ماده حقوقی نیست؛ تعلیق اطمینان مردم است. شهروند زمانی به نظم سیاسی اعتماد میکند که بداند حتی در صورت اعتراض یا مخالفت، جان و کرامتش مصون است. اگر این اطمینان فروبپاشد، شکافی عمیق در سرمایه اجتماعی شکل میگیرد. ترس جای اعتماد را میگیرد و جامعه وارد چرخهای از خشم، بهت و آسیب روانی جمعی میشود.
حکومتها ممکن است در لحظههای بحران، بقا را اولویت نخست خود بدانند. اما اگر حفظ نظم به قیمت بیاثر شدن قانون تمام شود، در واقع همان بنیانی تضعیف میشود که نظم بر آن استوار است. قانون زمانی معنا دارد که در سختترین شبها نیز پابرجا بماند. اگر فقط در روزهای آرام معتبر باشد، دیگر «قانون» نیست، بلکه توافقی موقت است که با نخستین طوفان کنار گذاشته میشود.
شبهای دیماه، هر داوریای که درباره آنها صورت گیرد، یک پرسش بنیادین پیشروی ما میگذارد:
آیا قانون قرار است مهارکننده قدرت باشد، یا خود در برابر قدرت تعلیق میشود؟
پاسخ به این پرسش، سرنوشت حقوق شهروندی را رقم میزند.
#جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #قانون #قدرت
@Tavaana_TavaanaTech
تعلیق قانون در شبهای خونین دیماه
پیام همراهان
در هر نظام حقوقی، قانون برای روزهای آرام نوشته نمیشود؛ قانون دقیقاً برای لحظههای بحران است. ارزش «حاکمیت قانون» زمانی آشکار میشود که قدرت سیاسی با اعتراض، ناآرامی یا بحران مشروعیت مواجه میشود. اگر در همین لحظهها، قواعد حقوقی کنار گذاشته شوند، آنچه باقی میماند نه نظم، بلکه قدرت عریان است.
در علوم سیاسی، از مفهومی سخن گفته میشود به نام «وضعیت استثنایی». به تعبیر کارل اشمیت، حاکم کسی است که درباره وضعیت استثنایی تصمیم میگیرد. اما مسئله از جایی آغاز میشود که این وضعیت، بهانهای برای تعلیق عملی قانون گردد. جورجو آگامبن هشدار میدهد که عادیسازی وضعیت استثنایی میتواند شهروندان را از جایگاه «صاحب حق» به موجوداتی فاقد تضمین حقوقی تنزل دهد؛ انسانهایی که دیگر حمایت قانون را پشت سر خود نمیبینند.
شبهای خونین دیماه، فارغ از روایتهای رسمی و غیررسمی، برای بسیاری از شهروندان با این تجربه گره خورد که قانون در عمل بیاثر شده است. وقتی حق تجمع بیمعنا شود، وقتی بازداشتشده از تضمین دادرسی عادلانه محروم بماند، و وقتی استفاده از زور از حدود تناسب و ضرورت فراتر رود، دیگر با اجرای قانون مواجه نیستیم؛ با غلبه «فرمان» روبهرو هستیم. فرمانی که الزاماً در متن قانون نوشته نشده، اما در عمل بر جان انسانها حاکم میشود.
تعلیق قانون صرفاً تعلیق چند ماده حقوقی نیست؛ تعلیق اطمینان مردم است. شهروند زمانی به نظم سیاسی اعتماد میکند که بداند حتی در صورت اعتراض یا مخالفت، جان و کرامتش مصون است. اگر این اطمینان فروبپاشد، شکافی عمیق در سرمایه اجتماعی شکل میگیرد. ترس جای اعتماد را میگیرد و جامعه وارد چرخهای از خشم، بهت و آسیب روانی جمعی میشود.
حکومتها ممکن است در لحظههای بحران، بقا را اولویت نخست خود بدانند. اما اگر حفظ نظم به قیمت بیاثر شدن قانون تمام شود، در واقع همان بنیانی تضعیف میشود که نظم بر آن استوار است. قانون زمانی معنا دارد که در سختترین شبها نیز پابرجا بماند. اگر فقط در روزهای آرام معتبر باشد، دیگر «قانون» نیست، بلکه توافقی موقت است که با نخستین طوفان کنار گذاشته میشود.
شبهای دیماه، هر داوریای که درباره آنها صورت گیرد، یک پرسش بنیادین پیشروی ما میگذارد:
آیا قانون قرار است مهارکننده قدرت باشد، یا خود در برابر قدرت تعلیق میشود؟
پاسخ به این پرسش، سرنوشت حقوق شهروندی را رقم میزند.
#جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #قانون #قدرت
@Tavaana_TavaanaTech
❤13👍3🕊2💔1
جاویدنام محمد (غلامرضا) زارع، صاحب گلفروشی در شیراز، پس از پناهدادن به معترضان کشته شد
بر اساس اطلاعات دریافتی، محمد (غلامرضا) زارع، صاحب گلفروشی «لیندا» در خیابان قدمگاه شیراز، شامگاه ۱۸ دیماه پس از آنکه به شماری از معترضانِ در حال فرار در مغازه خود پناه داده بود، هدف شلیک تکتیرانداز قرار گرفت و جان خود را از دست داد.
گزارشها حاکی است حدود نیم ساعت پس از فروکشکردن صدای تیراندازی، او برای بررسی وضعیت اطراف و کمک به خروج امن افرادی که به مغازهاش پناه آورده بودند، سر خود را بیرون آورد که در برابر چشمان خانواده و پناهجویان، از ناحیه گردن هدف گلوله قرار گرفت و در همانجا کشته شد.
مراسم خاکسپاری این شهروند با تدابیر شدید امنیتی و در حضور مأموران برگزار شده و بنا بر گزارشها، بنرها، تاجگلها و حجله نصبشده در مقابل مغازه و منزل او توسط مأموران جمعآوری شده است.
به گفته نزدیکان، بهدلیل فشارهای امنیتی، اطلاعرسانی درباره نحوه کشتهشدن و هویت این جانباخته بسیار محدود بوده است.
خانواده او، همسر و دو دخترش، در شرایطی دشوار و زیر فشارهای امنیتی، ناچارند برای تأمین معاش در همان گلفروشیای فعالیت کنند که شاهد جاندادن او بودهاند.
#شیراز #محمد_زارع #غلامرضا_زارع #جنایت_علبه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
بر اساس اطلاعات دریافتی، محمد (غلامرضا) زارع، صاحب گلفروشی «لیندا» در خیابان قدمگاه شیراز، شامگاه ۱۸ دیماه پس از آنکه به شماری از معترضانِ در حال فرار در مغازه خود پناه داده بود، هدف شلیک تکتیرانداز قرار گرفت و جان خود را از دست داد.
گزارشها حاکی است حدود نیم ساعت پس از فروکشکردن صدای تیراندازی، او برای بررسی وضعیت اطراف و کمک به خروج امن افرادی که به مغازهاش پناه آورده بودند، سر خود را بیرون آورد که در برابر چشمان خانواده و پناهجویان، از ناحیه گردن هدف گلوله قرار گرفت و در همانجا کشته شد.
مراسم خاکسپاری این شهروند با تدابیر شدید امنیتی و در حضور مأموران برگزار شده و بنا بر گزارشها، بنرها، تاجگلها و حجله نصبشده در مقابل مغازه و منزل او توسط مأموران جمعآوری شده است.
به گفته نزدیکان، بهدلیل فشارهای امنیتی، اطلاعرسانی درباره نحوه کشتهشدن و هویت این جانباخته بسیار محدود بوده است.
خانواده او، همسر و دو دخترش، در شرایطی دشوار و زیر فشارهای امنیتی، ناچارند برای تأمین معاش در همان گلفروشیای فعالیت کنند که شاهد جاندادن او بودهاند.
#شیراز #محمد_زارع #غلامرضا_زارع #جنایت_علبه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
💔25❤3
روایتی هولناک از شکنجه در بازداشتگاه اداره اطلاعات مشهد
هشدار: این گزارش حاوی توصیفهای شدید از شکنجه و خشونت در بازداشتگاه است و ممکن است برای برخی مخاطبان آزاردهنده یا ناراحتکننده باشد.
روایتی هولناک از شکنجه وحشیانه یکی از زندانیان به دست ما رسیده است. این زندانی و افرادی که واسطه شدند روایت به دست ما برسد برای ما موثق و شناخته شده هستند. آنها ریسک بزرگی را قبول کردند تا این جنایت افشا گردد.
بخوانید:
«شبی که منو شکنجه میکردند در اداره اطلاعات مشهد، که کلاً لباسهای بنده را درآورده و کف زمین پر از آب بود و آب ریخته بودند و با شوکر ۴ ۵ نفری به زمین میزدند من را از زیر برق میگرفت به کلیهها و بیضهها و به دهانم شوکر میزدند و بعد از کلی کتک خوردن آمدند من را پاهایم را بستند به یک صندلی تک دسته من کل این تایم چشمام بسته بود همون جایی که پامو به صندلی بستند آمدند شورت بنده را درآورده و با یک چیز من حس کردم مثل انبر آمدند آلت تناسلی بنده را گرفته و چند دور چرخاند و یه دفعه کشید رو به سمت بالا که من حس کردم یک متر از زمین کنده شدم و چنان دردی به من وارد شد که اصلاً هیچ توصیفی در موردش ندارم بگم بعد میلهای آوردن میخواستند در باسن بنده فرو کنند و مدام فشار دادند فشار دادند اما من مقاومت کردم از درد و آنچنان دردی داشت که پشت باسنم پاره شد
و مدام با یک چیزی مثل شلاق از پایین به بالا از بالا به پایین با چوبباتون با همه چی به سر و بدن من زدن و من در آنجا زمانی که فحش دادم به همه اینها، پارچهی بزرگ خیسی توی دهان من کردند و خواستند با آب من را خفه کنند اما به هر حال آنجا هم از مرگ جان سالم به در بردم و آنجا چشمبند یک آن از چشمهای من باز شد و من چند نفرشان را دیدم و دیدم پاهایم به یک صندلی تک دسته بسته شده است و دیگر بیهوش شدم تا فهمیدم به جرم گروهک تروریستی و ترور دادستان فرماندار و مامور امنیت در بیمارستان زندان هستم.»
#مشهد #شکنجه #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
هشدار: این گزارش حاوی توصیفهای شدید از شکنجه و خشونت در بازداشتگاه است و ممکن است برای برخی مخاطبان آزاردهنده یا ناراحتکننده باشد.
روایتی هولناک از شکنجه وحشیانه یکی از زندانیان به دست ما رسیده است. این زندانی و افرادی که واسطه شدند روایت به دست ما برسد برای ما موثق و شناخته شده هستند. آنها ریسک بزرگی را قبول کردند تا این جنایت افشا گردد.
بخوانید:
«شبی که منو شکنجه میکردند در اداره اطلاعات مشهد، که کلاً لباسهای بنده را درآورده و کف زمین پر از آب بود و آب ریخته بودند و با شوکر ۴ ۵ نفری به زمین میزدند من را از زیر برق میگرفت به کلیهها و بیضهها و به دهانم شوکر میزدند و بعد از کلی کتک خوردن آمدند من را پاهایم را بستند به یک صندلی تک دسته من کل این تایم چشمام بسته بود همون جایی که پامو به صندلی بستند آمدند شورت بنده را درآورده و با یک چیز من حس کردم مثل انبر آمدند آلت تناسلی بنده را گرفته و چند دور چرخاند و یه دفعه کشید رو به سمت بالا که من حس کردم یک متر از زمین کنده شدم و چنان دردی به من وارد شد که اصلاً هیچ توصیفی در موردش ندارم بگم بعد میلهای آوردن میخواستند در باسن بنده فرو کنند و مدام فشار دادند فشار دادند اما من مقاومت کردم از درد و آنچنان دردی داشت که پشت باسنم پاره شد
و مدام با یک چیزی مثل شلاق از پایین به بالا از بالا به پایین با چوبباتون با همه چی به سر و بدن من زدن و من در آنجا زمانی که فحش دادم به همه اینها، پارچهی بزرگ خیسی توی دهان من کردند و خواستند با آب من را خفه کنند اما به هر حال آنجا هم از مرگ جان سالم به در بردم و آنجا چشمبند یک آن از چشمهای من باز شد و من چند نفرشان را دیدم و دیدم پاهایم به یک صندلی تک دسته بسته شده است و دیگر بیهوش شدم تا فهمیدم به جرم گروهک تروریستی و ترور دادستان فرماندار و مامور امنیت در بیمارستان زندان هستم.»
#مشهد #شکنجه #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
💔34❤3🕊3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
زنجان؛ مراسم چهلم جاویدنام ایلیا اجاقلو
مراسم چهلم جاوید نام ایلیا اجاقلو در زنجان برگزار شد و حاضران شعارهایی همچون «قسم به خون یاران ایستادهایم تا پایان» و « هر یه نفر کشته شه هزار نفر پشتشه» سر دادند و همه با هم تصنیف «مرغ سحر» را همخوانی کردند.
ایلیا اجاقلو، نوجوان ۱۷ ساله اهل زنجان، در جریان اعتراضات مردمی با شلیک مستقیم گلوله نیروهای سرکوب جان خود را از دست داد.
ایلیا شامگاه پنجشنبه ۱۸ دیماه، در جریان اعتراضات مقابل کلانتری سبزهمیدان زنجان، هدف گلوله جنگی قرار گرفت و بر اثر اصابت به ناحیه سینه جان باخت. این رخداد در بستر اعتراضات سراسری و آنچه «انقلاب ملی» خوانده میشود، اتفاق افتاده است.
خانواده ایلیا یک روز پس از کشته شدن او از این واقعه مطلع شدند و پیکرش روز یکشنبه ۲۱ دیماه به آنان تحویل داده شد. مراسم خاکسپاری این نوجوان، با وجود تهدیدها و فشارهای امنیتی، برگزار شد.
به گفته منابع محلی، خانواده ایلیا اجاقلو با وجود فشارهای شدید نهادهای حکومتی، از پذیرش روایت رسمی و معرفی فرزندشان بهعنوان نیروی بسیج خودداری کردهاند و همچنان تحت فشار و تهدید قرار دارند.
#ایلیا_اجاقلو #زنجان #نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت
@Tavaana_TavaanaTech
مراسم چهلم جاوید نام ایلیا اجاقلو در زنجان برگزار شد و حاضران شعارهایی همچون «قسم به خون یاران ایستادهایم تا پایان» و « هر یه نفر کشته شه هزار نفر پشتشه» سر دادند و همه با هم تصنیف «مرغ سحر» را همخوانی کردند.
ایلیا اجاقلو، نوجوان ۱۷ ساله اهل زنجان، در جریان اعتراضات مردمی با شلیک مستقیم گلوله نیروهای سرکوب جان خود را از دست داد.
ایلیا شامگاه پنجشنبه ۱۸ دیماه، در جریان اعتراضات مقابل کلانتری سبزهمیدان زنجان، هدف گلوله جنگی قرار گرفت و بر اثر اصابت به ناحیه سینه جان باخت. این رخداد در بستر اعتراضات سراسری و آنچه «انقلاب ملی» خوانده میشود، اتفاق افتاده است.
خانواده ایلیا یک روز پس از کشته شدن او از این واقعه مطلع شدند و پیکرش روز یکشنبه ۲۱ دیماه به آنان تحویل داده شد. مراسم خاکسپاری این نوجوان، با وجود تهدیدها و فشارهای امنیتی، برگزار شد.
به گفته منابع محلی، خانواده ایلیا اجاقلو با وجود فشارهای شدید نهادهای حکومتی، از پذیرش روایت رسمی و معرفی فرزندشان بهعنوان نیروی بسیج خودداری کردهاند و همچنان تحت فشار و تهدید قرار دارند.
#ایلیا_اجاقلو #زنجان #نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت
@Tavaana_TavaanaTech
🕊10💔5❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در شهر آبدانان، مردم در روز روشن و در مراسم چهلم کشتهشدگانشان، در حالی که صدای شلیک گلولههای جنگی به گوش میرسید، شعار دادند: «مرگ بر خامنهای» و «لعنت بر خمینی»
ماموران روز سهشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۴، به شرکتکنندگان در مراسم چهلم علیرضا صیدی، از جان باختگان اعتراضات در شهر آبدانان حمله کردند و گفته میشود تعداد زیادی از افراد مجروح شدند و برخی منابع از کشته شدن یک نفر خبر میدهند.
#آبدانان #نه_به_جمهوری_اسلامی
#جنایت_علیه_بشریت
@Tavaana_TavaanaTech
ماموران روز سهشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۴، به شرکتکنندگان در مراسم چهلم علیرضا صیدی، از جان باختگان اعتراضات در شهر آبدانان حمله کردند و گفته میشود تعداد زیادی از افراد مجروح شدند و برخی منابع از کشته شدن یک نفر خبر میدهند.
#آبدانان #نه_به_جمهوری_اسلامی
#جنایت_علیه_بشریت
@Tavaana_TavaanaTech
❤20🕊3💔2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
توماج صالحی بخشی از اثر «سالِ بلوا» را که به گفته او به زودی منتشر میشود، اجرا و منتشر کرد.
او این اثر را تقدیم به جاویدنامها، بازداشتیها و خانوادههایشان کرد و نوشت:
«ما هرگز از آزادیخواهی دست نخواهیم کشید، حتی اگر یک ایران را به قتل برسانید، آخرین نفر فریادِ «نه» را به گوشهایتان فرو خواهد کرد.»
#هنر_اعتراض #نه_به_جمهوری_اسلامی #ما_ادامه_داریم
@Tavaana_TavaanaTech
او این اثر را تقدیم به جاویدنامها، بازداشتیها و خانوادههایشان کرد و نوشت:
«ما هرگز از آزادیخواهی دست نخواهیم کشید، حتی اگر یک ایران را به قتل برسانید، آخرین نفر فریادِ «نه» را به گوشهایتان فرو خواهد کرد.»
#هنر_اعتراض #نه_به_جمهوری_اسلامی #ما_ادامه_داریم
@Tavaana_TavaanaTech
❤22👍1