‌
بازداشت، نویان حجازی، شهروند بهایی، در جویبار همراه با تفتیش منزل و ضبط اموال شخصی

صبح روز چهارشنبه ۴ تیر، مأموران امنیتی با لباس شخصی به منزل سید نویان حجازی، شهروند بهایی ساکن جویبار در استان مازندران، یورش بردند. مأموران ضمن تفتیش کامل منزل، اقدام به ضبط تلفن‌های همراه، لپ‌تاپ‌های شخصی نویان حجازی و همسرش، کتاب‌ها و سایر وسایل الکترونیکی آنان کردند.

بر اساس اظهارات یک منبع مطلع، تعداد مأموران حاضر در این عملیات ۱۰ نفر بوده و مشخص نیست چگونه وارد خانه شده‌اند. نخستین برخورد مأموران با نویان حجازی و همسرش در اتاق خواب آنان رخ داده و مأموران، زوج جوان را در نخستین ساعات صبح از خواب بیدار کرده‌اند.
سید نویان حجازی در پایان این عملیات، با دستبند از منزل بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده است.

#نویان_حجازی #بهائی #بهائیان_ایران #جویبار #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

پس از جنگ اسرائیل و جمهوری اسلامی، تعداد زیادی از هم‌وطنان‌مان بهائی‌مان مورد آزار و اذیت حکومت قرار گرفتند. خانه‌ها و مغازه‌های‌شان تفتیش شد، اموال‌شان مصادره شد، یا با تهدید و ارعاب و ضرب‌وشتم بازداشت شدند.

جمهوری اسلامی به هم‌وطنان بهائی‌مان اتهام «جاسوسی» می‌زند. اما ریشه این اتهام چیست؟
اتهام جاسوسی به هم‌وطنان بهائی‌‌مان بدون توجه به حقایق تاریخی

در این برنامه، پدرام از همراهان توانا به بررسی موضوع اتهام جاسوسی به هم‌وطنان بهائی‌‌ در ایران بدون توجه به حقایق تاریخی می‌پردازد.
این برنامه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۲ با حضور صاحب‌نظران و اندیشمندان حوزه علوم اجتماعی، دین‌پژوهی و سیاست از اتاق کلاب‌هاوس توانا برگزار شده است.

در یوتیوب:
https://youtu.be/j78JkGYI7Bs

در ساندکلاد:
https://on.soundcloud.com/hS1Lt

#بهائی #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
#ج_ا_یعنی_جنگ #یاری_مدنی_توانا #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

شیرین عبادی:
«جنگ جمهوری اسلامی با شهروندان بهائی ادامه دارد.»

ساعتی پیش لوا صمیمی، شهروند بهائی بازداش شد. همسر او نویان حجازی هم در روزهای گذشته بازداشت شده بود،

شیرین عبادی، برنده جایزه جهانی صلح نوبل، در واکنش به بازداشت گسترده هم‌وطنان بهائی‌مان نوشت:

«جمهوری اسلامی از آغاز جنگ تاکنون ناتوانی‌اش در تأمین امنیت مردم و تحقیرشدنش در برابر اسرائیل را به گردن مردم ایران انداخته است. نهادهای امنیتی در همین راستا هر روز فشار و سرکوب را بر شهروندان بهائی بیشتر می‌کنند و انتقام شکستشان را از آن‌ها می‌گیرند.

تا امروز ۱۱ شهروند بهائی بازداشت شده‌اند، ده‌ها خانه بهائیان از شیراز تا قائم‌شهر تفتیش شده و حتی مأموران امنیتی از خانه بهائیان در روستاهای کهگیلویه و بویراحمد هم نگذشته‌اند. ده‌ها پیروان دیانت بهائی هم به نهادهای امنیتی احضار شده‌اند.
در همین زمینه پویان مکاری، روزنامه‌نگار، در شبکه‌های اجتماعی نوشت که لوا صمیمی، شهروند بهائی، ۱۲ روز پس از آنکه نیروهای امنیتی همسرش، نویان حجازی، را به بند کشیده‌اند، بازداشت شده است. این در حالی بوده که خانم صمیمی نامه رسمی ملاقات با همسرش را داشته و برای این ملاقات به بازداشتگاه کچویی ساری مراجعه کرده بود.

موج گسترده سرکوب بهاییان، اقلیت‌های اتنیکی، زنان و تمام منتقدان حکومت، که پس از پایان جنگ اغاز شده، تا زمانی که جمهوری اسلامی بر سر کار باشد ادامه خواهد داشت. این سرکوب خشم مردم را بیش از پیش شعله‌ور خواهد کرد و عواقب آن دامن تک تک آمران و عاملان حکومت را خواهد گرفت.»

صدای هم‌وطنان‌مان باشیم

#نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا #لوا_صمیمی
#بهائی
@Tavaana_TavaanaTech

‌
در هفته‌های گذشته و پس از اعلام آتش‌بس میان جمهوری اسلامی و اسرائیل، دست‌کم ۲۱ شهروند مسیحی در شش شهر کشور توسط مأموران وزارت اطلاعات بازداشت شده‌اند.

این بازداشت‌ها در شهرهای تهران، کرمان، کرمانشاه، رشت، ارومیه و ورامین صورت گرفته است.

طبق این گزارش، برخی از این شهروندان مسیحی با اتهاماتی مواجه شده‌اند که در مصوبه جدید مجلس شورای اسلامی تحت عنوان «تشدید مجازات جاسوسان و همکاران با رژیم صهیونیستی و کشورهای متخاصم» مطرح شده است.

مجلس شورای اسلامی اخیراً این طرح را تصویب کرده که شامل ۹ بند بوده و دامنه‌ای بسیار گسترده دارد. بر اساس این مصوبه، هرگونه فعالیت اطلاعاتی، جاسوسی یا اقدام عملیاتی برای اسرائیل یا سایر دولت‌های متخاصم، مشمول عنوان «افساد فی‌الارض» می‌شود که می‌تواند مجازات اعدام را در پی داشته باشد.



منبع سازمان ماده ۱۸
@articleeighteen

#نوکیش_مسیحی #یهودی #بهائی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402

‌
‌
تبعیض دینی علیه بهائیان؛
از جدی‌ترین موارد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی

تبعیض بین ادیان در ایران به‌ویژه علیه بهائیان یکی از جدی‌ترین موارد نقض حقوق بشر در این کشور است.

بهائیان در ایران با انواع مختلفی از تبعیض مواجه هستند که شامل محرومیت از تحصیل، اشتغال، و حقوق شهروندی می‌شود. برای مثال، دانشجویان بهائی از ورود به دانشگاه‌ها منع می‌شوند و حتی اگر شناسایی شوند، از تحصیل اخراج می‌گردند.
همچنین، بسیاری از کسب‌وکارهای بهائیان به دستور دولت بسته می‌شود.

نمونه‌ای از این تبعیض‌ها، دستگیری‌های گسترده بهائیان به اتهامات واهی جاسوسی و تبلیغ علیه نظام است.

بسیاری از بهائیان به اتهام واهی مثل جاسوسی برای اسرائیل ویا تبلیغ علیه نظام به زندان های طولانی مدت محکوم شده‌اند، اگرچه این اتهامات بدون ارائه شواهد کافی مطرح می‌شود.

علاوه بر این، بهائیان اجازه ندارند مراسم مذهبی خود را آزادانه برگزار کنند و مکان‌های مذهبی‌شان تخریب یا مصادره می‌شود.

https://dialog.tavaana.org/persecution-bahais/

#تبعیض_مذهبی #رواداری #بهائی #حقوق_بشر
@Dialogue1402

برنامه علی ضیا درباره «فرقه ضاله بهائیت و متشرفان به اسلام»، مرداد ۱۳۹۱:
بهایی‌ها خیلی راحت آدم می‌کشند
مقر دین خودساخته انگلیسی‌ها اسرائیل است. اعتقاد دارند اگر از دین‌شان بیرون بیایید سوسک می‌شوید
کارهای عجیب و غریب هم انجام می‌دهند. یک چیزهایی می‌گویند برای گول زدن آدم‌ها
@hafezeye_tarikhi

@dialogue1402

#بهائی_ستیزی #داستان_ما_یکیست #علی_ضیا #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
کودکان متعلق به گروه‌های عقیدتی و باوری متفاوت؛ چالش‌ها و حقوق

آزادی بیان و عقیده و باور در ایران زیر حکومت جمهوری اسلامی، به طور سیستماتیک و مستمر نقض می‌شود. تمام شهروندان باورمند به ادیان، باورها و آیین‌هایی جز آنچه جمهوری اسلامی به روایت خود مجاز می‌شمرد، تحت این تبعیض‌ها هستند؛ از بهائی و یارسان گرفته تا سنی، نوکیش مسیحی، درویش، زرتشتی و بی‌دین و… . در این میان کودکان این خانواده‌ها، آسیب‌هایی عمیق‌تر و جدی‌تر می‌بینند.

بر این اساس، کتابچه پیش رو با تکیه بر روایت‌هایی واقعی از افرادی که کودکی‌شان را تحت این تبعیض‌ها سپری کرده‌اند، و با استناد به پیمان‌نامه حقوق کودک تصویری روشن از تاثیر سرکوب عقیدتی بر دنیای کودکان ارائه می‌دهد؛ از طرد و تحقیر گرفته تا خشونت و حذف اجتماعی.

این مجموعه، تلاشی‌ است برای ایجاد همدلی اجتماعی، آموزش خانواده‌ها و مربیان برای رفتاری پذیراتر و کاهش آسیب‌هایی که از ناآگاهی و تبعیض بر کودکان تحمیل می‌شود. البته لازم به یادآوری است که عامل اصلی تمام این تبعیض‌ها حکومت جمهوری اسلامی است که همچون بختکی بر ایران سایه افکنده و چاره اساسی با برافتادن آن فراهم می‌شود. در این میان برخی شهروندان تا اندازه‌ای و در محدوده ارتباطات خودشان می‌توانند اقدامات موثری داشته باشند.

کتاب «کودکان متعلق به گروه‌های عقیدتی و باوری متفاوت، چالش‌ها و حقوق» را به رایگان دانلود کنید و بخوانید!

https://dialog.tavaana.org/children-diverse-faiths/

#حقوق_کودک #بهائی #نوکیش_مسیحی #اقلیت‌_دینی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
آرش صادقی،فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی سابق، در آستانه سالگرد تحصیلی جدید و با اشاره به وضعیت دانش‌آموزان بهائی در حساب کاربری خود نوشت:

‏در روزهایی که داوطلبان ‎کنکور با شور و شوق برای آگاهی از رتبه و تراز و انتخاب رشته تلاش میکنند، یادی کنیم از شهروندان ‎بهایی که بیش از چهار دهه است که از تحصیلات عالی محروم هستند و این در حالی است که طبق اصل ۳۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی"دولت موظف است وسایل آموزش و پرورش رایگان را برای "همه ملت" تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را برای "تمام افراد جامعه" به طور رایگان گسترش دهد.
نکته جالب توجه این است که شهروندان بهایی هم مثل همه افراد جامعه مالیات پرداخت میکنند ولی از بسیاری از حقوق شهروندی از جمله ‎حق تحصیل ، حق کار در بسیاری از مشاغل و حتی حق دفن اموات خود در قبرستان نیز محرومند.
۳۸ سال بعد از تاسیس موسسه علمی آزاد بهاییان، همچنان استادان و مدرسان این موسسه زندانی می‌شوند.
این موسسه در سال ۱۳۶۶ با هدف تامین نیازهای تحصیلی جوانان بهایی تاسیس شد که پس از انقلاب از ورود به دانشگاه‌های محروم شدند.
با تعدادی از استادان و مدرسان این دانشگاه در زندان همبند بودم.
نکته جالب این بود که تقریبا تمام این افراد پس از ماهها انفرادی تنها دو یا سه روز پس از انتقال به بند عمومی با اعلام امادگی برای تدریس و شوقی وصف ناپذیر شروع به آموزش دروس مختلف به زندانیان(سیاسی و غیر سیاسی) میکردند.
همیشه تعهد و عشق این افراد به آحاد جامعه‌، برایم ستودنی بود و تلاش کردم این مولفه ها را از آنها بیاموزم.



#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #حق_تحصیل #بهائی_بودن_جرم_نیست #گفتگو_توانا


@Dialogue1402

فریبا کمال‌آبادی، شهروند بهائی، چهارده سال است که زندانی است، نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل، ضمن انتشار این ویدیو نوشت:

«برای فریبا، در چهاردهمین فصل اسارتش در قتلگاه قرچک»

می‌خواهم درباره زنی بنویسم که بیش از چهارده سال از عمرش را در زندان‌های جمهوری اسلامی گذرانده، و هیچ گناهی جز بهائی بودن ندارد. قلم در دستم به سختی می‌نویسد، چرا که واژه‌ها برای توصیف این ستم و رنج کافی و گویا نیستند.

یاد روزی می‌افتم که فریبا را در راهروی بدنام دویست و نه اوین دیدم. هر دوی ما چشم‌بند داشتیم و با دمپایی‌های سرمه‌ای پلاستیکی قدم‌های محتاطانه برمی‌داشتیم. زندانبان مرا به دستشویی می‌برد که فریبا از حیاط وارد راهروی اول شد. نگاهی سریع از زیر چشم‌بند انداختم؛ موهایش سفید شده و بالای سرش بسته بود. دلم لرزید—این فریباست. پیش‌تر او را در دفتر کانون مدافعان حقوق بشر دیده بودم، زمانی که عضو جمع یاران ایران بود و برای مسائل مربوط به جامعه بهائی به دفتر مراجعه می‌کرد.

فریبا و مهوش دو سال و نیم را در همان راهروی تاریک و نمور دویست و نه، در سلول‌های انفرادی گذراندند و سپس برای گذراندن ده سال حبس، به بند عمومی اوین، زندان قرچک و سایر زندان‌ها منتقل شدند.

یاد روزی می‌افتم که عروسی ترانه، دختر کوچک فریبا بود. حتی برای چند دقیقه هم اجازه ندادند فریبا با دستبند و پابند در مراسم عقد و عروسی دخترش شرکت کند. یاد روزی دیگر می‌افتم؛ روز آزادیش. روزی که پس از تحمل ده سال حبس، او را در اتاق دو محکم در آغوش کشیدم و در گوشش گفتم: «آزادیت مبارک، فریبا جان.»

فریبا دوباره بازداشت شد. دوباره به سلول‌های انفرادی دویست و نه بازگشت و سپس از آنجا به بند عمومی اوین منتقل شد. روزی که وارد بند شد، ناباورانه از طبقه دوم به طبقه اول و راهروی بند رفتم. فریبا همچنان آرام، با لبخندی بر لب، به‌سوی درِ ورودی بند زنان اوین می‌آمد و پس از او مهوش هم وارد شد. می‌دانستم رهبران جامعه بهائی در ایران پس از تحمل ده سال حبس آزاد شده و دیگر هیچ فعالیتی نداشتند. یقین داشتم بار دیگر بی‌دلیل و بی‌مدرک بازداشت شده‌اند. با این حال، باز هم به ده سال زندان محکوم شدند.

برای فریبا نوشتن آسان نیست چرا که از رنج بی پایان هموطنان بهائی مان نوشتن سخت است. فریبا در زندان قرچک است. قرچک قتلگاه زنان زندانی است. بیایید برای بسته شدن این زندان همه باهم هم صدا شویم.

نرگس محمدی
۱۱ مهر ۱۴۰۴
تهران - ایران⁩


مرتبط:
من ترانه، یک مادر زندانی دارم
https://tavaana.org/fariba_kamalabadi/

فریبا کمال‌آبادی؛ بیست سال زندان برای بهایی‌بودن
https://tavaana.org/fariba_kamalabadi-2/

نامه‌هایی از زندان: عاشقانه‌های زندان
https://tavaana.org/letters_prison2/

#فریبا_کمال_آبادی #بهائی #داستان_ما_یکیست #نرگس_محمدی
#بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
شیخ محمود حلبی، بنیان‌گذار «انجمن حجتیه»، یکی از چهره‌های شاخص تعصب مذهبی و دگماتیسم دینی در سده‌ معاصر ایران بود.
او در دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ خورشیدی با ظاهری زاهدانه و لحنی پرشور، بر منبرهایی می‌نشست که در آن‌ها نه دعوت به خرد بود و نه تساهل، بلکه ترس، تکفیر و انتظار آخرالزمانی.
حلبی از طلبه‌ای ساده در مشهد به رهبری جریان گسترده‌ای بدل شد که با شعار «مبارزه با بهائیت» شکل گرفت، اما در عمل به ترویج تفکری ضد عقل، ضد مدرن و ضد هر گونه گفت‌وگو با دیگری انجامید.

در روایت تاریخ معاصر، انجمن حجتیه به‌زودی از یک حلقه‌ مذهبی به شبکه‌ای پرنفوذ بدل شد که بر ذهن هزاران جوان اثر گذاشت.
آنان می‌آموختند که دنیا را جز از دریچه‌ تقابل حق و باطل نبینند، که هر صدای متفاوت، نشانه‌ نفوذ شیطان است و هر تلاش برای اصلاح اجتماعی، تعجیل در کاری است که فقط «امام زمان» باید انجام دهد.

حلبی و پیروانش با فلسفه، عرفان، آزادی اندیشه و حتی فعالیت سیاسی مخالفت می‌کردند؛ چراکه باور داشتند حکومت در عصر غیبت، نامشروع است و باید در انتظار «ظهور» بود، نه در پی تغییر جامعه.

چنان‌که فال‌اسیری آرامگاه حافظ را با کلنگ تعصب ویران کرد، حلبی نیز در جهان ذهن و ایمان شاگردانش، ویرانی دیگری را رقم زد: ویرانی گفت‌وگو و اندیشه.

او در برابر نوگرایی فرهنگی و فلسفی، دیوارهایی از ترس و تردید کشید و نسلی را پرورش داد که به‌جای پرسیدن، می‌ترسید.

میراث فکری‌اش، سال‌ها بعد، در لایه‌هایی از نظام دینی و آموزشی ایران بازتاب یافت، میراثی که همچنان میان ایمان و خرد، فاصله می‌افکند.

انجمن حجتیه، که در آغاز به‌ظاهر نهادی مذهبی و غیرسیاسی معرفی می‌شد، به‌تدریج چنان گسترش یافت که به یکی از شبکه‌های پنهان قدرت در ایران بدل شد.

بسیاری از اعضا و شاگردان حلبی، پس از انقلاب ۱۳۵۷، در دستگاه‌های مختلف نظام نفوذ کردند و در آموزش، امنیت، قضا و نهادهای مذهبی نقش‌های کلیدی گرفتند.
هرچند انجمن بعدها فعالیت رسمی‌اش را «محدود» اعلام کرد، اما حضور فکری و تشکیلاتی آن همچنان در لایه‌لایه‌ ساختار قدرت محسوس است.

تفکر بسته و آخرالزمانی حلبی، در بسیاری از مدیران و تصمیم‌گیران جمهوری اسلامی ردّی پررنگ بر جای گذاشته است؛ ردی از همان ایمان آمیخته به ترس و تعصب، که گفت‌وگو را گناه می‌داند و انتظار را بر مسئولیت ترجیح می‌دهد.

#انجمن_حجتیه #شیخ_محمود_حلبی #بهائی_ستیزی #آخرالزمان #تقیه #مهدویت #نارواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
خشایار سفیدی، فعال دانشجویی، در گفت‌وگویی با «استودیو پات» در نقد منع تحصیل، به‌ویژه برای شهروندان بهایی، با اشاره به تجربه‌ شخصی خود می‌گوید:
«زمانی که خودم ممنوع‌التحصیل شدم، همدلیِ عمیقی پیدا کردم با هم‌وطنان بهایی که به‌واسطه‌ باورهایشان - که این باورها در بیشتر موارد امری موروثی است، همان‌گونه که ما در خانواده‌هایی مسلمان یا پیرو آیین‌های دیگر متولد می‌شویم - با ساختار سیاسی‌ای مواجه‌اند که می‌گوید یا باید به دین من باورمند باشی یا از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی، مانند حق تحصیل، محروم می‌مانی.»

او در ادامه از آسیب‌های این روند برای شهروندان سخن می‌گوید؛ این‌که چگونه زندگی آنان تحت تأثیر چنین شرایطی قرار می‌گیرد و گاه حتی آنان را ناچار به مهاجرت می‌کند.

سفیدی تاکید می‌کند که هر آنچه از امکانات، ثروت و دارایی‌های یک کشور وجود دارد، متعلق به همه‌ شهروندان آن کشور است و محروم کردن گروهی از مردم صرفا به‌دلیل تفاوت در باورها را محکوم می‌داند.

#خشایار_سفیدی #داستان_ما_یکیست #بهائی #حق_آموزش #منع_تحصیل #آزادی_باور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

«بهرام بیضایی»، فیلم‌ساز سرشناس ایرانی، در تاریخ ۱۹مهر۱۳۹۹ در گفت‌وگویی ویدیویی در شماره سوم مجله «پروژه سینمای جهان مارتین اسکورسیزی» که از سوی نشریه «کرایتریون» توزیع شده است، درباره آتش زدن فیلم‌ها پس از انقلاب در بیابان‌های شورآباد تهران، اخراجش از دانشگاه به دلیل بهایی بودن و توقیف فیلم‌هایش گفته است. 
 
بهرام بیضایی در بخشی از گفت‌وگو ویدیویی خود درباره اخراجش از دانشگاه گفته است: «من آن زمان استاد دانشگاه بودم. از دانشگاه اخراج شدم؛ به عنوان بهایی، به عنوان یک غیرمسلمان. پدر و مادرم بهایی بودند. من در یک خانواده بهایی بزرگ شدم، منتهی مذهب من  فرهنگ است. مذهب من خود مذهب نیست. مذهب اعتقاد شخصی است که به هیچ کس در جهان مربوط نیست. من مذهبم فرهنگ است و در جلسه بازجویی دانشگاه هم این را گفتم و اخراج شدم.»

#بهرام_بیضایی #مذهب #فرهنگ #بهائی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402