روایت یک بازداشتی از شکنجه پس از اعتراضات ۱۸ دی؛ «با انبردست بخیه دستم را کشیدند»

«من چند روزه از بازداشت اومدم بیرون. ۱۸ دی تو اعتراضات شهر ... بودم، دستم تیر خورد. به زور و بلا تونستیم یه دکتر پیدا کنیم و خلاصه دستمو بخیه کرد.
سه روز بعد، ساعت ۴ صبح، پنج نفر ریختن خونه و منو بردن. بلاهایی سرم آوردن که الان اگه یکی دستش بهم بخوره می‌ترسم و شوکه می‌شم. بخیه دستمو با انبردست می‌کشیدن، زخمم باز می‌شد و خون می‌رفت. داخل زخم دستمو با انبردست فشار می‌دادن؛ بیهوش می‌شدم و وقتی به خودم می‌اومدم می‌دیدم همه‌جا پر از خونه.
حرفشون این بود: «شما می‌خواین انقلاب کنین؟ حالا اینجا انقلاب کنین.»
صدای جیغ دخترا رو می‌شنیدم که التماس می‌کردن. تو این ۲۳ روزی که اونجا بودم، بدترین رفتارها رو با ما کردن. می‌گفتم چرا منو نمی‌کشین تا خلاص شم.
هنوزم کبودیاش روی دستم مونده. زخممو باز کردن، تاندون دستم که بخیه بود رو کشیدن و پاره کردن. وای… وای… بدنم درد می‌کنه وقتی اینا رو می‌نویسم.
وحشتناک بود خیلی بد بود می‌گفتم فقط نزنیدم هرچی بیارین امضا می‌کنم، هرجا شما بگین اونجا بودم من چندتا برگه بدون اینکه بخونم امضا کردم، نمیدونم چه بلایی قراره سرم بیاد..

خواستم این حرفا رو بزنم که بدونین با ما چی کار کردن.
حال روحیم خیلی بده. واقعاً تو کلمات نمی‌گنجه که بگم چه روزای وحشتناکی بود. با صدای زنگ هم می‌ترسم؛ فکر می‌کنم اومدن دوباره ببرنم.»

ـ روایت بالا را یکی از بازداشت‌شدگان برای ما فرستاده است. او فکر خودکشی داشت و به او یک روان‌شناس معرفی کردیم.

ـ در صورتی که بازداشت شدید یا از خانواده‌های دادخواه هستید و به روان‌شناس نیاز دارید، با ادمین توانا تماس بگیرید.

درس‌نامه «راهنمای حمایت روانی-اجتماعی از زندانیان سیاسی
https://tavaana.org/mental-health-political-prisoners-ebook/

سلامت روان زندانیان سیاسی
https://tavaana.org/psychosocial-s

در چنگ استبداد چگونه دوام بیاوریم؟
https://tavaana.org/resilience-prison-detention-interrogation-iran/

زخم‌های پنهان؛ راهنمای مقدماتی برای فهم تراما در قربانیان سرکوب
https://tavaana.org/trauma-among-political-prisoners-in-iran/


#زندان #شکنجه #انفرادی #بازجویی #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

فانتزیِ حادثه‌ی بزرگ!
مرگ رهبر | مداخله‌ی خارجی
چرا مردم ایران منتظر یک اتفاق بزرگ هستند؟

پیام همراهان

در سال‌های اخیر، انتظارِ «یک اتفاق بزرگ» به بخشی از گفت‌وگوی روزمره ایرانیان تبدیل شده است؛ حادثه‌ای بیرونی که ناگهان وضعیت موجود را قطع کند: مرگ رهبر، مداخله خارجی، جنگ یا فروپاشی. این انتظار را نمی‌توان صرفاً به تحلیل‌های سیاسی تقلیل داد. مسئله، بیش از آن‌که عقلانی یا راهبردی باشد، روانی–جمعی است.

جامعه‌ای که بارها مسیرهای تغییر تدریجی را آزموده، اصلاح، اعتراض، مشارکت و هر بار به بن‌بست رسیده، آرام‌آرام دچار نوعی درماندگی آموخته‌شده می‌شود. تجربه‌ی تکرارشونده‌ی بی‌اثری کنش، این باور را تثبیت می‌کند که «از ما کاری ساخته نیست». در چنین وضعی، عاملیت فرسوده می‌شود و انتظار جای کنش را می‌گیرد.

اینجاست که «فانتزی حادثه بزرگ» شکل می‌گیرد. فانتزی، خیال‌پردازی ساده نیست؛ سازوکاری است برای تحمل انسداد. حادثه‌ی بزرگ، هرچه باشد، یک ویژگی حیاتی دارد: گسست. گسست از زمانِ کش‌دار و فرساینده، از تداوم وضعیتی که نه زندگی است و نه مرگ. به همین دلیل، حتی فاجعه می‌تواند در ناخودآگاه جمعی لباس امید بپوشد.
مرگ رهبر در این تخیل، نه صرفاً حذف یک فرد، بلکه پایان یک انسداد تاریخی است؛ پایان «حالِ منجمد». مداخله خارجی نیز از همین‌جا جذاب می‌شود: وقتی جامعه خود را ناتوان از تغییر می‌بیند، تغییر باید از بیرون بیاید. این فانتزی، هم وعده‌ی گسست می‌دهد و هم بار مسئولیت را از دوش «ما» برمی‌دارد.
در چنین زیست‌بومی، صلح ترسناک می‌شود؛ زیرا صلح یعنی تداوم همان وضعیت بدون سوگواری، بدون اعتراف به فقدان، بدون ترمیم. انتظار حادثه، نشانه‌ی خشونت‌طلبی یا فروپاشی‌خواهی نیست؛ نشانه‌ی خفگیِ طولانی‌مدت است. جامعه‌ای که امکان تغییر انسانی و تدریجی را از دست داده، دیر یا زود به انتظار فاجعه پناه می‌برد، نه چون آن را می‌خواهد، بلکه چون ادامه‌ی این زندگی را دیگر تاب نمی‌آورد.
آنچه گفته شد توصیفی از شرایطی است که حاکمیت پدید آورده است و نه تجویز آن!

#خامنه_ای
#ولایت_فقیه #استبداد_دینی #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

روایت شاهدان از دو روز خونین در اصفهان؛ نشانه‌هایی از جنایت علیه بشریت

شهادت‌ها از کشتار و خشونت سیستماتیک در اصفهان نشان می‌دهد که این شهر در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ صحنه یکی از خونین‌ترین سرکوب‌های تاریخ معاصر ایران به دست جمهوری اسلامی بوده است. اطلاعات خود را از خانواده‌ها، دوستان قربانیان و پرستاران و پزشکان بیمارستان‌های میلاد، الزهرا، کاشانی و صدوقی و چند صد نفر شاهدان عینی جمع‌آوری کرده‌ایم.

طبق گزارش‌های میدانی و بیمارستانی، هر محله اصفهان بین ۵۰ تا ۱۰۰ کشته داشته است. یک منبع که در سازمان بهداشت استان اصفهان مشغول به کار است و خواسته به علت امنیت جانی نامش فاش نشود، گفته تعداد کشته‌های اصفهان ۱۲۰۰۰ نفر است، به‌جز آن‌هایی که گمنام شده‌اند.

شاهدان عینی می‌گویند نیروهای حکومتی با لباس‌های نظامی، لباس نیروی انتظامی و بسیج در خیابان‌های اصفهان حضور داشتند و با بی‌سیم دستور کشتار دریافت می‌کردند.

تیراندازی‌ها کاملاً هدفمند و سیستماتیک بود: شلیک مستقیم به سر، قلب، سیاهرگ ران و قفسه سینه برای کشتن؛ ساچمه به چشم‌ها برای کور کردن؛ و شلیک به بیضه‌های مردان و واژن زنان برای ایجاد وحشت و تحقیر جنسی سیستماتیک. چندین شاهد مستقل از نقاط مختلف شهر گزارش داده‌اند که وقتی تیر جنگی تمام می‌شد، با چاقو سر معترضان به دست بسیج بریده می‌شد. به‌علاوه، یکی از شاهدان سردخانه باغ رضوان می‌گوید تعداد زیادی جسد بدون سر دیده است و اکثر آن‌ها دختر بودند.

یک شاهد ۶۰ ساله نیز روایت می‌کند که هنگام فرار از دست نیروهای سپاه زمین خورده و سربازان با پوتین به صورت و بدن او کوبیده‌اند. زن قربانی به سربازان گفته است: «من جای مادر شما هستم»، اما سرباز پاسخ داده است: «تو هرزه‌ای که می‌خواهی رژیم عوض شود و باید امثال شما منقرض شوند.»

حکومت از تحویل جنازه‌ها هفته‌ها خودداری کرده است. چندین خانواده در اصفهان نیز تأیید کرده‌اند که دولت آن‌ها را مجبور کرده تا قبول کنند فرزندشان به‌عنوان شهید بسیجی ثبت شود یا مبلغ یک میلیارد تومان به‌عنوان «حق تیر» برای هر تیر جنگی که با جسم فرزندشان اصابت داشته پرداخت کنند تا جنازه تحویل داده شود. خانواده کشته‌شدگان زن نیز مجبور شده‌اند علت مرگ را «مرگ طبیعی» یا «تصادف» برای زنان امضا کنند.

طبق گزارشات پرستاران و پزشکان بیمارستان‌های اصفهان، به دست نیروهای سپاه و بسیج تیر خلاص به مجروحان روی تخت بیمارستان‌ها زده می‌شد. خانواده‌ها هنگام تحویل جنازه متوجه می‌شدند که تیر تازه‌ای، به‌عنوان تیر خلاص، به بدن زده شده است. کسانی که در خیابان‌ها برای کمک و انتقال زخمی‌ها اقدام می‌کردند نیز هدف قرار می‌گرفتند.

یک پرستارِ شاهد عینی شهادت داده است که نیروهای سپاه در بیمارستان‌ها آمپول‌هایی به پرستاران می‌دادند تا به مجروحان تزریق کنند. اگر پرستار امتناع می‌کرد یا سؤال می‌پرسید، با اسلحه تهدید می‌شد. به گفته این شاهد، آمپول‌ها باعث درد شدید و وخیم‌تر شدن حال مجروح می‌شد.

شاهدان متعددی گزارش داده‌اند که اجساد را در گودال‌های بزرگ در دامنه کوه‌های اصفهان و کنار باغ رضوان دفن می‌کردند و برخی اجساد را به شهرهای دیگر منتقل کرده و در قبرهای قدیمی و ناشناس دفن می‌کردند تا شناسایی نشوند. در بازار سبزی اصفهان اجساد نگه‌داری می‌شد و سپس کامیون‌ها آن‌ها را منتقل می‌کردند. چند شاهد عینی می‌گویند حتی صدای ناله‌ای از میان اجساد شنیده می‌شد که نشان می‌دهد برخی هنوز زنده بوده‌اند. سه شاهد عینی از وجود گورهای دسته‌جمعی در اطراف باغ رضوان خبر داده‌اند و یکی از کارگرانی که در دفن اجساد به سپاه کمک کرده گفته است چشم کارگران بسته شده و به مکان کوهستانی برده شدند تا گودال‌ها کنده شود و کامیونی پر از اجساد تخلیه شد. به گفته این شاهد، لباس‌های خون‌آلود اجساد هم با آن‌ها دفن شد.

در جریان سرکوب، تیراندازی نیروی سپاه، پلیس، ارتش و بسیج از پل‌ها، مساجد، بانک‌ها و مقرهای سپاه گزارش شده است. خودروهای غیرنظامی نیز هدف تیراندازی قرار گرفتند، حتی اگر کودک در داخل خودرو بود. گزارش‌هایی از کشته شدن خانواده‌ها داخل ماشین موجود است. خانه‌ها مورد حمله قرار گرفتند تا افراد پناهنده و صاحب‌خانه دستگیر یا جنازه‌های مخفی‌شده توسط مردم، به دست مأموران حکومتی ربوده شود. مردم بدون سلاح کشته شدند و تنها امیدشان مداخله جامعه جهانی و سرنگونی رژیم بوده است.

خیابان‌ها پوشیده از خون بود و شاهدان فیلم‌هایی از شلیک به سر و سینه قربانیان ارسال کرده‌اند.

ادامه را در اسلایدها یا در لینک زیر بخوانید:
https://tavaana.org/isfahan-iran-protest-december-2025-massacres/

#اصفهان #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech