به گزارش میزان، رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی خواهان اجرای سریع احکام اعدام و مصادره اموال متهمان شد. او دستور داد رسیدگی به پرونده‌های متهمان به «همکاری با دشمن» خارج از روال عادی و به‌صورت فوق‌العاده انجام شود.

محسنی اژه‌ای تاکید کرده است اگر پرونده‌ای صبح برای تکمیل تحقیقات به ضابط سپرده شود، همان روز بعدازظهر پس گرفته شود و بازپرسان برای تسریع در تنظیم کیفرخواست، مستقیما در زندان با متهمان مواجه شوند.

در یک ماه اخیر، موج گسترده بازداشت‌ها ادامه داشته و تنها در یک مورد، سازمان اطلاعات سپاه از بازداشت ۱۲۷ نفر در سه استان خبر داده بود.

همچنین در جریان جنگ با آمریکا، دست‌کم ۱۴ نفر به اتهام همکاری با دشمن اعدام شده‌اند.
طرح از رضا عقیلی

https://tavaana.org/fa/Dialogue_Ejhei

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

به دلیل قطعی گسترده اینترنت و سرکوب شدید، بسیاری از واقعیت‌ها و روایت‌های تلخ این روزها با تأخیر و به‌سختی به بیرون درز می‌کند. هر بار که روزنه‌ای برای اطلاع‌رسانی باز می‌شود، داستان‌هایی از رنج، بی‌توجهی و جان‌هایی که می‌شد نجات پیدا کنند، منتشر می‌شود؛ روایت‌هایی که نشان می‌دهد پشت آمارها، زندگی‌های واقعی از هم پاشیده‌اند.
جاویدنام بهنام امیر افشاری، متولد ۱۳۶۴ و پدر دو فرزند، یکی از همین روایت‌هاست. او در ۱۸ دی ۱۴۰۴ در فردیس کرج با شلیک گلوله جنگی مجروح شد و به بیمارستان سردار سلیمانی ملارد منتقل شد. به دلیل نبود پزشک متخصص پیوند، امکان ترمیم شریان پای او فراهم نشد.
روز بعد، به بیمارستان امید تهران منتقل شد، سپس به بیمارستان طالقانی ولنجک ارجاع داده شد. در آنجا مشخص شد که پای راست او دچار نکروز شده و ناچار از بالای ران قطع شد.
بهنام امیر افشاری ۷۲ روز در بیمارستان طالقانی بستری بود.۲۸ اسفند ۱۴۰۴ از بیمارستان مرخص شد. او تنها سه ساعت پس از بازگشت به خانه، در آغوش همسرش جان باخت.
@Tavaana_TavaanaTech

ساخت تندیس شنی جاویدنام سر‌به‌دار علی فهیم

علی فهیم از بازداشت‌شدگان دی ماه ۱۴۰۴ بود که در روندی ناعادلانه به اعدام محکوم شد و حکم اعدام او چندی پیش اجرا شد.

هنوز پیکر او و سایر اعدام‌شدگان را به خانواده‌ها تحویل نداده‌اند.

فرهاد پوریاری، هنرمند ایرانی، در سواحل عمان تندیس شنی او را ساخته است.

#علی_فهیم #نه_به‌_اعدام #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

روایت یک فعال سیاسی از یورش مأموران امنیتی؛ خونریزی مغزی حمید آصفی پس از ضرب‌وشتم شدید

حمید آصفی، فعال سیاسی و پژوهشگر اقتصادی، در یادداشتی از یورش بدون حکم قضایی مأموران وزارت اطلاعات به منزلش و ضرب‌وشتم شدید خود خبر داده؛ رخدادی که به گفته او با خونریزی مغزی و آسیب‌های جدی جسمی همراه بوده است.

به گفته آصفی، این حادثه در چهاردهم اسفندماه رخ داده؛ زمانی که شش مأمور مسلح در غیاب او با شکستن درِ خانه، وارد منزلش شدند. او می‌نویسد پس از اطلاع از این موضوع و حرکت به سمت خانه، در نزدیکی محل سکونتش هدف ضربه‌ای سنگین با پشت اسلحه قرار گرفته و سپس با خشونت به داخل خانه کشیده شده است. به روایت او، در داخل منزل، مأموران با مشت و لگد و ضربات پی‌درپی به سر، صورت و دیگر نقاط بدنش حمله کرده‌اند؛ ضرباتی که در نهایت به بیهوشی او انجامیده است.

این فعال سیاسی همچنین اعلام کرده که پس از این واقعه، به یکی از مراکز امنیتی منتقل شده و در آنجا نیز بار دیگر مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته و با اتهاماتی از جمله «امضای بیانیه گذار از جمهوری اسلامی» و «ارتباط با دولت اسرائیل» مواجه شده است. او تأکید کرده که پس از رد این اتهامات، مأموران بازداشت او را «اشتباه اداری» توصیف کرده‌اند.

آصفی با رد این ادعا، این رخداد را حامل «پیامی سیاسی» دانسته و نوشته است: «این خشونت تنها متوجه من نبود، بلکه پیامی برای نیروهای ملی، دموکراتیک و جمهوری‌خواه است تا در شرایط بحرانی کشور سکوت کنند.»

او همچنین از پیامدهای جسمی این حمله پرده برداشته و گفته است که سه هفته پس از حادثه، به دلیل سردردهای شدید و علائم نگران‌کننده به پزشک مراجعه کرده و مشخص شده که دچار خونریزی در دو ناحیه از مغز شده است.

آصفی هدف از انتشار این روایت را «ثبت یک هشدار» عنوان کرده و افزوده است که در چنین ساختاری، خشونت اعمال می‌شود، سپس انکار می‌شود و بدون پاسخگویی ادامه می‌یابد؛ چرخه‌ای که به باور او باید متوقف شود.

#حمید_آصفی #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

فرزند ایران و جان فدای میهن ؛ جاویدنام امیر جوادی‌فر

امیر جوادی‌فر لنگرودی، متولد ۲۳ شهریور ۱۳۶۳ در رشت، دانشجوی رشتهٔ مدیریت صنعتی دانشگاه آزاد قزوین، ترانه‌سرا و علاقه‌مند به بازیگری بود که در جریان اعتراضات ۱۸ تیر ۱۳۸۸ دستگیر و در بازداشتگاه کهریزک کشته شد.

هجده تیر هشتاد و هشت او را زخمی و بی‌جان به کهریزک بردند؛ با گردنی شکسته، چشمی که دیگر دنیا را نمی‌دید و لب‌هایی که تشنه مانده بود. مدام می‌پرسید: چرا یکی از چشم‌هایم نمی‌بیند؟

در گرمای تیرماه، در حسرتِ یک قطره آب، نفس‌هایش کوتاه و کوتاه‌تر شد…
امیر رفت، اما تشنگیِ او از حافظه‌ی این خاک پاک نخواهد شد.

نامش زنده است برای یادآوریِ رنج و دردی که بر او گذشت، برای یادآوریِ انسانی که مظلومانه با لب های تشنه رفت، و برای اینکه فراموش نکنیم چه بر فرزندان این سرزمین آمد.

روحت شاد و یادت گرامی باد همبندی شجاع و قهرمانم.💔

روایت، گویندگی و ساخت این ویدیو:
مسعود علیزاده ، قربانی پیشین بازداشتگاه مخوف کهریزک.


#امیر_جوادی_فر #فرزند_جان_فدای_میهن #علیه_فراموشی #جنایات_کهریزک

@Tavaana_TavaanaTech

گلشن فتحی، فعال مدنی، قیمت‌هایی از زندگی در تهران این روزها (دو روز پیش، شاید تا الان بیشتر شده باشد!) ارائه داده است. او نوشته:

«‏از فاجعه‌ای که زیرپوست شهر خزنده در جریان است می‌نویسم…
تورم را با آمارهای رسمی نمی‌شود فهمید.

یک تصویر حداقلی از تهران برمبنای قیمت‌های امروز:

صبحانه فقط نان و پنیر و چای شیرین، حدود ۹۰ هزار تومان در روز.
یک املت ساده با تخم‌مرغ، گوجه، کره و نان، حدود ۲۸۷ هزار تومان برای هر وعده.
دو وعده املت در روز یعنی حدود ۶۰۰ هزار تومان فقط برای غذا با فرض صرفا املت خوردن

به این‌ها اجاره یک خانه متوسط در تهران را اضافه کنید حدود ۲۲ تا ۲۶ میلیون تومان در ماه.
و رفت‌وآمد با حمل‌ونقل عمومی، حدود ۱ میلیون تومان.

حالا اگر همه چیزهای غیرضروری را هم حذف کنید و گوشت، مرغ، میوه، تفریح، درمان و هزینه های پزشکی، خرید لباس، مهمانی هم نباشد و منهای قبوض آب برق تلفن گاز و اینترنت و در طول ماه یکبار هم رستوران نروید، باز هم عدد نهایی پایین نمی‌آید.

جمع این زندگی حداقلی، برای فقط زنده ماندن وبدون هیچ آینده یا پس اندازی حدود ۳۵ تا ۴۰ میلیون تومان در ماه.

این عدد از بقا حرف می‌زند.

این واقعیت دردناک امروز ایران است…برای زنده ماندن باید زندگی را حذف کنید!
مرزهای زندگی روزبه‌روز کوچک‌تر از بدن انسان می‌شود و مرگ گلوی زندگی را میفشارد.

یک قالب پنیر معمولی ۱۶۰٬۰۰۰ تومان
یک کیلو شکر ۱۰۰٬۰۰۰ تومان
یک کیلو چای سیاه ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ تومان
نان سنگک ساده ۶۵٬۰۰۰ تومان
تخم‌مرغ هر عدد ۱۶٬۰۰۰ تومان
گوجه یک کیلو ۹۰٬۰۰۰ تومان
کره یک قالب ۲۲۰٬۰۰۰ تومان
دوغ کوچک هرعدد۵۵٬۰۰۰ تومان»


همانطور که می‌بینید این قیمت‌ها برای یک زندگی ساده و حداقلی و برای بقا است و خیلی از هموطنان از عهده تامین همین هم برنمی‌آیند.

#تورم #فقر_فساد_گرونی

@Tavaana_TavaanaTech

خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه جمهوری اسلامی، اعلام کرد محمد (نیما) معصوم‌شاهی و حامد ولیدی، دو زندانی سیاسی، بامداد روز دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۵، اعدام شده‌اند. در گزارش منتشرشده از سوی این رسانه، اتهام این دو «جاسوسی برای اسرائیل» عنوان شده است.
این در حالی است که پیش‌تر کانون حقوق بشر ایران از انتقال این دو زندانی به مکانی نامعلوم خبر داده و نسبت به خطر اجرای قریب‌الوقوع حکم اعدام آنان هشدار داده بود. بر اساس اطلاعات منتشرشده، این دو نفر در اردیبهشت‌ماه سال گذشته در تهران بازداشت شده بودند.
گزارش‌ها حاکی از آن است که ولیدی و معصوم‌شاهی در دوران بازداشت تحت فشار و شکنجه برای اخذ اعترافات اجباری قرار گرفته‌اند؛ موضوعی که همواره یکی از محورهای نگرانی نهادهای حقوق بشری درباره روند دادرسی در پرونده‌های امنیتی در ایران بوده است.
بر پایه گزارش منابع رسمی، این دو زندانی اوایل مهرماه ۱۴۰۴ در شعبه سوم دادگاه انقلاب کرج به اتهام‌هایی از جمله «محاربه»، «عضویت در گروه مجرمانه» و «تبلیغ علیه نظام» به اعدام محکوم شدند. همچنین در این پرونده، ارتباط با سازمان مجاهدین خلق به‌عنوان یکی از محورهای اتهامی مطرح شده بود.
حامد ولیدی، متولد ۱۳۵۹، اهل کرمانشاه و ساکن اصفهان، مهندس عمران و دارای یک فرزند دختر بود.
محمد (نیما) معصوم‌شاهی نیز متولد ۱۳۶۶، اهل تهران و ساکن کرج، به‌عنوان کارگر فنی فعالیت می‌کرد.

از جزئیات پرونده این دو زندانی سیاسی اطلاعاتی در دست نیست.
اجرای حکم اعدام این دو زندانی در حالی صورت گرفته که گزارش‌های متعدد از نبود دسترسی مؤثر به وکیل، فشار برای اعتراف‌گیری و ابهام در روند رسیدگی قضایی، نشان می‌دهد که اصول دادرسی عادلانه در این پرونده نیز رعایت نشده است.

#حامد_ولیدی #نیما_معصوم_شاهی #نیما_شاهی #نه_به_اعدام #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

امانوئل لویناس (۱۹۰۶-۱۹۹۵)، یک فیلسوف فرانسوی با ریشه‌های لیتوانیایی یهودی بود که بیشتر به خاطر کارهایش در زمینه‌ی اخلاق و فلسفه وجودی شناخته شده است.

او یکی از مهم‌ترین متفکران پس از جنگ جهانی دوم در فلسفه غرب بود و تأثیرات عمیقی از فیلسوفانی مانند ادموند هوسرل و مارتین هایدگر دریافت کرد.

‏لویناس در آثار خود به شدت بر اهمیت دیگری (the Other) و رابطه اخلاقی که ما با دیگران داریم تمرکز کرد.

او معتقد بود که رویارویی با دیگری، به ویژه چهره دیگری، اصلی‌ترین وظیفه اخلاقی ما است.

لویناس بر این باور بود که چهره دیگری، ما را به یک پاسخگویی بی‌پایان وادار می‌کند، و این پاسخگویی است که اساس اخلاقیات را شکل می‌دهد.

در فلسفه لویناس، خداوند به عنوان یک حضور غایب مطرح می‌شود، یعنی حضوری که به صورت مستقیم قابل درک نیست، اما از طریق روابط اخلاقی ما با دیگران احساس می‌شود.

لویناس معتقد است که وقتی ما با دیگران روبرو می‌شویم، به نوعی با خداوند نیز روبرو می‌شویم. به این معنا، خداوند در رویکرد اخلاقی ما به دیگران نقش دارد.

‏⁧ #خدا⁩ #لویناس⁩ #امانوئل_لویناس⁩ ⁧ #دیگری⁩ ⁧ #اخلاق⁩ #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

سودا اکرمی‌فرد، دختر ۱۶ ساله اهل نورآباد، در پی فراخوان‌های اعتراضی، به همراه مادرش در تجمعات مارلیک ملارد حضور یافت و در کنار دیگر مردم ایران علیه آنچه «سیستم سرکوب‌گر جمهوری اسلامی» خوانده می‌شود، به خیابان رفت.

در تاریخ ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، او در جریان تیراندازی نیروهای حکومتی جان خود را از دست داد؛ رویدادی که همزمان با اوج‌گیری خشونت‌ها در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه رخ داد. بنا بر گزارش‌ها، در این دو روز شمار زیادی از شهروندان کشته، مجروح یا بازداشت شدند.

به گفته سمیرا عینی، مادر دادخواه سودا، در یک تماس تلفنی: «آن روز انگار سودا می‌دانست که دیگر برنمی‌گردد. با من و خانواده‌اش طوری خداحافظی کرد که گویی از همه دل می‌کند. ما را در آغوش گرفت... او هیچ خواسته‌ای برای خودش نداشت، جز آزادی ایران. تا آخرین لحظه جنگید و شعار داد.»

او همچنین افزود: «دو روز قبل از این اتفاق، پولی را که برای خرید لباس به او داده بودم نگرفت و گفت نگهش دار، برای وقتی که ایران آزاد شد و شاهزاده برگشت بتواند لباس‌های بیشتری بخرد.»

پس از کشته شدن سودا، فشارهای گسترده‌ای بر مادر او وارد شد تا روایت رسمی حکومت مبنی بر «بسیجی بودن» و «کشته شدن توسط معترضان» را بپذیرد. با این حال، او از پذیرش این خواسته سر باز زد و در نهایت مجبور به ترک ایران شد.

در چنین شرایطی، همراهی و حمایت از خانواده‌های دادخواه، یک مسئولیت انسانی و اجتماعی است.

سودا اکرمی‌فرد و دیگر جان‌باختگان این رویدادها، به‌عنوان نمادهایی از آرمان‌خواهی، با از دست دادن جان خود، خواسته‌هایی را نمایندگی کردند که همچنان در جامعه زنده است. یاد و نام آنان، در روایت‌های مردمی، به‌عنوان بخشی از مسیر پرهزینه آزادی، باقی خواهد ماند.

#سودا_اکرمی_فرد
#مادران_دادخواه
#نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت

@Tavaana_TavaanaTech

بازداشت سارا شهبازی، مدرس دانشگاه؛ انتقال از سبزوار به زندان تربت‌حیدریه

سارا شهبازی، مدرس دانشگاه و شهروند بختیاریِ اهل خوزستان، در تاریخ ۱۵ اسفند ماه ۱۴۰۴ در سبزوار بازداشت شده است.
بر اساس اطلاعات دریافتی، او ابتدا به زندان سبزوار منتقل شد، اما پس از چند روز به زندان تربت‌حیدریه انتقال یافته و در حال حاضر در این زندان نگهداری می‌شود.

تا لحظه تنظیم این خبر، از دلایل بازداشت، اتهامات احتمالی و وضعیت پرونده او اطلاعات دقیقی در دست نیست.

#سارا_شهبازی #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

بر اساس گزارش جامع یک نهاد پژوهشی (گزارش ۵۹۸ صفحه‌ای MOTRA-Monitor ۲۰۲۴/۲۵ که توسط شبکه پژوهشی MOTRA و با هماهنگی پلیس جنایی فدرال آلمان (BKA) تهیه شده) حدود ۴۵.۱ درصد از مسلمانان زیر ۴۰ سال در آلمان دارای تمایلات اسلام‌گرایانه رادیکال آشکار یا پنهان هستند. از این رقم، ۱۱.۵ درصد «manifest» (آشکار و صریح) و ۳۳.۶ درصد «latent» (پنهان/بالقوه) ارزیابی شده‌اند.

این یافته‌ها بر اساس نظرسنجی‌های نماینده از جمعیت آلمان در سال ۲۰۲۵ به دست آمده و نشان‌دهنده افزایش قابل توجه نسبت به سال‌های قبل، به‌ویژه در نسل جوان است.

گزارش تأکید می‌کند که پلتفرم‌های اجتماعی مانند تیک‌تاک و اینستاگرام نقش اصلی را در جذب جوانان به محتوای افراطی سلفی و اسلام‌گرایانه ایفا می‌کنند. اینفلوئنسرهای افراطی از این شبکه‌ها به عنوان بستر اصلی برای ترویج ایده‌هایی مانند اولویت شرع بر قوانین سکولار یا ابهام در پذیرش کامل دموکراسی استفاده می‌کنند.
وزارت کشور آلمان (BMI) در واکنش به این گزارش، بر لزوم تقویت برنامه‌های پیشگیرانه، نظارت مؤثرتر بر محتوای آنلاین و بازنگری در سیاست‌های آموزشی و اجتماعی تأکید کرده است تا از گسترش تفکرات ضددموکراتیک و دوقطبی‌سازی بیشتر جامعه جلوگیری شود. مقامات این روند را «زمان‌بمب اجتماعی» توصیف کرده‌اند.

این گزارش همزمان به افزایش گرایش‌های راست افراطی (حدود یک سوم جوانان زیر ۴۰ سال) و رشد یهود‌ی‌ستیزی (به‌ویژه پس از اکتبر ۲۰۲۳) نیز اشاره دارد و رادیکالیزاسیون را پدیده‌ای چندجانبه می‌داند.

با این حال، اکثریت مسلمانان (حدود ۶۰ درصد) همچنان این تمایلات را رد می‌کنند.
این پژوهش که در مارس ۲۰۲۶ منتشر شد، سیاست‌گذاران را به اقدام فوری فرامی‌خواند.

#رادیکالیسم #افراطگرایی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

شهرام قبال، شهروند اهل مهاباد و ساکن میاندوآب، با گذشت بیش از ۳۳ روز از زمان بازداشت، همچنان در وضعیت نامشخصی به‌سر می‌برد. به گزارش منابع حقوق‌بشری، او روز ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ بدون ارائه حکم قضایی توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود بازداشت شد و به زندان میاندوآب منتقل شد.
از زمان بازداشت تاکنون، این شهروند از دسترسی به وکیل، تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم بوده و هیچ اطلاع دقیقی درباره وضعیت او در دست نیست. پیگیری‌های خانواده نشان می‌دهد که در شعبه جانشین دادستانی دادیاری سوم به ریاست یزدانی، برای او قرار بازداشت دوماهه صادر شده و تعیین تکلیف پرونده به پایان این مدت موکول شده است.

با وجود ارجاع پرونده به دادگاه، روند رسیدگی با ابهام‌های جدی همراه است و گزارش‌ها حاکی از آن است که پیش از تکمیل مراحل دادرسی و برگزاری دادگاه نهایی، تصمیماتی درباره این پرونده اتخاذ شده است. همچنین تا این لحظه، هیچ توضیح روشنی درباره دلایل بازداشت و اتهامات مطرح‌شده علیه او منتشر نشده است.
بازداشت‌های گسترده و نگه‌داشتن شهروندان در بلاتکلیفی، به یکی از الگوهای تکرارشونده سرکوب در ایران تبدیل شده است.

@Tavaana_TavaanaTech

Regime Chief Justice Orders Expedited Executions and Asset Seizures

The Islamic Republic regime’s Chief Justice, Mohseni-Ejei, has ordered the rapid execution of death sentences and asset seizures for defendants accused of “collaborating with the enemy.” Ejei directed that these cases bypass normal legal procedures, demanding investigations be completed within hours and indictments finalized directly inside prisons. This push for “extraordinary” trials follows a massive arrest wave, including 127 individuals recently detained by the IRGC. During the conflict with the U.S., the regime has already executed at least 14 people on collaboration charges. These directives signal a total abandonment of due process, weaponizing the death penalty as a tool for rapid political suppression and state-led intimidation.

#StopRepressionInIran
#HumanRights
#massarrestsiran

@Tavaana_TavaanaTech

احمدرضا رادان، فرمانده کل نیروی انتظامی جمهوری اسلامی، از شناسایی و بازداشت صدها نفر در جریان تحولات اخیر خبر داده است؛ آماری که نشان‌دهنده گسترش دامنه سرکوب در سراسر کشور است.

بر اساس اظهارات او که از سوی خبرگزاری فارس منتشر شده، بیش از ۷۰۰ نفر از بازداشت‌شدگان به گفته مقام‌های حکومتی «عناصر سلطنت‌طلب» و فعالان فضای مجازی بوده‌اند. رادان همچنین اعلام کرد بیش از ۴۰۰ نفر هم به دلیل انتشار تصاویر و اطلاعات از محل اصابت موشک‌ها بازداشت شده‌اند؛ اتهامی که در شرایط قطع گسترده اینترنت، عملا به ابزاری برای محدودکردن جریان اطلاع‌رسانی تبدیل شده است.

او در ادامه گفت بیش از ۱۰۰ نفر نیز به اتهام ارتباط با «سرویس‌ها و گروه‌های تروریستی» بازداشت شده‌اند و بیش از ۲۰۰ نفر دیگر به دلیل استفاده از «تجهیزات ارتباطی خاص» هدف برخورد قرار گرفته‌اند؛ بدون آن‌که توضیح شفافی درباره ماهیت این تجهیزات ارائه شود. رادان همچنین از شناسایی حدود ۹۰۰ نفر در فضای مجازی به اتهام «تشویش اذهان عمومی» خبر داد و تأکید کرد که این افراد تحت رصد و نفوذ اطلاعاتی قرار گرفته‌اند.
@Tavaana_TavaanaTech

Over 700 Arrested: Commander-in-Chief of the Law Enforcement Force of the Islamic Republic Regime Confirms Mass Crackdown

Ahmadreza Radan, Commander-in-Chief of the Law Enforcement Force of the Islamic Republic regime, announced the arrest of hundreds nationwide following recent developments. According to Fars News, Radan confirmed the detention of over 700 individuals labeled as “monarchists” and social media activists. Additionally, 400 were arrested for sharing photos of missile impact sites, while 100 were held for alleged ties to “terrorist groups.” Another 200 faced action for using “specific communication equipment,” and 900 were identified for “disturbing public opinion.” These figures underscore the regime’s escalating efforts to stifle information and intimidate citizens through broad surveillance and arbitrary detentions.

#StopRepressionInIran
#HumanRights
#massarrestsiran

@Tavaana_TavaanaTech

بر اساس گزارش منابع حقوق‌بشری، جابر آلبوشوکه، از بازداشت‌شدگان اسفند ۱۳۸۹ و عضو گروه فرهنگی «الحوار» در شهرستان رامشیر، همچنان پس از حدود ۱۶ سال حبس بدون حتی یک روز مرخصی در زندان به‌سر می‌برد. این گروه فعالیت‌هایی مانند آموزش رایگان به دانش‌آموزان کم‌بضاعت و برگزاری جلسات فرهنگی و ادبی به زبان عربی داشت، اما نهادهای امنیتی همین فعالیت‌ها را مصداق «اقدام علیه امنیت ملی» و «محاربه» عنوان کردند.

در این پرونده، برخی از اعضا از جمله هادی راشدی و هاشم شعبانی در سال ۱۳۹۲ اعدام شدند. جابر آلبوشوکه و محمدعلی عموری‌نژاد نیز که ابتدا به اعدام محکوم شده بودند، بعدها حکم‌شان به حبس ابد کاهش یافت.

گزارش‌ها حاکی از آن است که جابر پس از بازداشت، ماه‌ها در بازداشتگاه اطلاعات اهواز تحت شکنجه‌های شدید جسمی و روانی قرار داشته است؛ تا جایی که فک و دندان‌هایش شکسته و وزن زیادی از دست داده بود. همچنین به گفته شاهدان، او را در گرمای شدید به میله می‌بستند و ساعت‌ها زیر آفتاب رها می‌کردند. در تمام این مدت، از تماس با خانواده محروم بوده و خانواده‌اش حتی از زنده بودن او بی‌خبر مانده بودند.

@Tavaana_TavaanaTech

بر اساس ویدئویی که در فضای مجازی منتشر شده، دختربچه‌هایی دیده می‌شوند که اسلحه در دست دارند و چهره خود را پوشانده‌اند، این تصاویر نشان‌دهنده عمق بحران در جمهوری اسلامی است. بحرانی که حتی کودکان را نیز به ابزارهای امنیتی تبدیل کرده.

این نخستین‌بار نیست که چنین تصاویری منتشر می‌شود. پیش‌تر نیز گزارش‌هایی از به‌کارگیری کودکان ۱۲ و ۱۳ ساله در گشت‌ها و ایست‌های بازرسی منتشر شده بود. حضور کودکان در چنین موقعیتی، نشانه عبور از مرزهایی‌ست که حتی در سخت‌ترین شرایط نیز نباید شکسته شوند.

کودک باید در محیطی امن، در مدرسه و در کنار خانواده رشد کند، نه در فضایی آمیخته با اسلحه، ترس و خشونت. قراردادن او در ایست بازرسی، یعنی سلب حق کودکی، به خطرانداختن جانش و واردکردن آسیب‌هایی عمیق به روان و آینده‌اش.
به‌کارگیری کودکان در چنین فضاهایی، نه فقط یک تخلف، بلکه نقض آشکار حقوق کودک و نشانه‌ای از فروپاشی معیارهای انسانی است. این یک خط قرمز است که نباید عادی شود؛ نه برای خانواده‌ها، نه برای جامعه.

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

آیا می‌دانستید؟
عید رضوان، مهم‌ترین عید در تقویم آئین بهائی است و از آن با عنوان «عید گل» نیز یاد می‌شود.

این جشن ۱۲ روزه از روز ۱۳ ماه جلال در تقویم بهائی آغاز می‌شود، که معمولاً با حدود ۲۰ آوریل در تقویم میلادی و اول اردیبهشت در تقویم شمسی هم‌زمان است—یعنی ۳۲ روز پس از نوروز. این ایام به مناسبت ورود حسینعلی نوری، بنیان‌گذار آئین بهائی، به باغ نجیب‌پاشا در حومه بغداد در سال ۱۲۴۲ شمسی (۱۸۶۳ میلادی) گرامی داشته می‌شود. آن باغ بعدها به نام "باغ رضوان" شناخته شد و در آنجا بود که حسینعلی نوری به طور صریح به پیروان آیین بابی اعلام کرد که همان پیام‌آور موعود است که سید علی‌محمد باب وعده‌اش را داده بود.

او به مدت ۱۲ روز در آن باغ اقامت داشت و سپس تبعیدش به استانبول آغاز شد. از آن پس، هر سال این دوازده روز، توسط بهائیان جشن گرفته می‌شوند. سه روز از این دوازده روز—روزهای اول، نهم و دوازدهم—به عنوان ایام مقدس شناخته شده‌اند و بهائیان در این روزها از کار روزانه خودداری کرده و به دعا، گردهمایی و شادی معنوی می‌پردازند.


آئین بهائی که در قرن نوزدهم در ایران پدید آمد، بر اصولی همچون یگانگی نوع بشر، برابری زن و مرد، همزیستی مسالمت‌آمیز، هماهنگی دین با علم، و صلح جهانی تأکید دارد.

با وجود این آموزه‌های صلح‌طلبانه، پیروان این آیین در ایران، که زادگاه خود را "سرزمین مقدس" می‌نامند، با محدودیت‌های شدیدی مواجه‌اند.

از جمله این فشارها می‌توان به محرومیت از تحصیلات دانشگاهی، توقیف و مصادره اموال، عدم دسترسی به شغل‌های دولتی، پلمپ اماکن مذهبی، و حتی بازداشت و زندانی شدن به دلایل عقیدتی اشاره کرد.

با وجود این فشارها، عید رضوان همچنان برای آن‌ها نماد امید، پایداری و عشق به نوع بشر باقی مانده است.

#عید_رضوان #بهائی #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

در پشت دیوارهای بلند زندان قزلحصار کرج، انسان‌هایی نفس می‌کشند که نمی‌خواهند در سکوت دفن شوند. زندانیان در بندهای مختلف این زندان، که معروف به کشتارگاه شده است، تجربه‌های سهمگینی را پشت سر می‌گذارند. تجربه‌هایی که روان‌ هر انسانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این بار پیام یک زندانی سیاسی به ما رسیده که نامش را به‌خاطر فشارها و محدودیت‌هایی که بر او تحمیل شده، نمی‌‌آوریم اما هویت او توسط آموزشکده توانا تأیید شده است.

او نوشته:
«از روزهایی می‌گویم که هم‌زمان با آغاز جنگ، خشونت نیز درون زندان شعله‌ورتر شد. هنگامی که خبر حمله به علی خامنه‌ای و فرماندهان سپاه منتشر شد، خشم در میان سرکوبگران و زندانبانان به اوج رسید. در سایه‌ی قطع اینترنت و تاریکیِ تحمیلی، آنان خود را از هر نظارتی رها دیدند و بی‌رحمانه‌تر از همیشه، هر آنچه خواستند بر سر زندانیان آوردند، بدون آنکه به مرجعی پاسخگو باشند یا ترسی از عاقبت اعمالشان نشان دهند.»

او در ادامه می‌گوید:
«روزی که به بند سیاسی، واحد ۴، یورش آوردند تا شش زندانی محکوم به اعدام را با خود ببرند، تنها آن شش نفر نبودند که به آغوش مرگ سپرده شدند. ما نیز، همان‌جا، به شکلی دیگر اعدام شدیم. قلب‌هایمان سنگین و بی‌رمق می‌تپید، نفس‌هایمان به شماره افتاده بود. آن‌ها در لحظه‌ای رفتند، اما ما در مسیری از مرگ تدریجی باقی ماندیم، زیر فشارهای خردکننده‌ی روانی و عصبی، در فرسایشی خاموش که جسم و جان را آرام‌آرام می‌بلعد. زخمی که شاید سال‌ها زمان ببرد تا التیام یابد، و شاید هرگز به‌طور کامل درمان نشود.

در این میان، تماس‌ها محدود شده‌اند، ملاقات‌ها به حداقل رسیده یا قطع شده‌اند و رفت‌وآمدها زیر شدیدترین نظارت‌ها قرار گرفته‌اند. این انزوا بخشی از سازوکاری هدفمند برای قطع ارتباط، پنهان‌کردن حقیقت، و خاموش کردن هر صدای اعتراضی است، نمونه‌ای روشن از سانسور و نقض سیستماتیک حقوق بشر.»

او با اشاره به مذاکرات بین ایران و آمریکا به جای خالی حقوق بشر و زندانیان سیاسی در این فرآیند اعتراض می‌کند و می‌گوید:
«و در بیرون از این دیوارها، در عرصه‌ی سیاست و مذاکرات میان جمهوری اسلامی و آمریکا، نامی از ما نیست. گویی رنج زندانیان سیاسی، گویی حق آزادی و کرامت انسانی، در معادلات قدرت جایی ندارد. این غیبت، نشانه‌ای آشکار از نادیده‌گرفتن انسانیت است.»

او با اشاره به ضرورت توجه به موضوع آزاذی زندانیان سیاسی، می‌افزاید:
«اما حقیقتی هست که نمی‌توان آن را انکار کرد: آزادی زندانیان سیاسی، بخشی جدایی‌ناپذیر از آزادی ایران و ایرانی است.
تا زمانی که آنان در بندند، آزادی در بیرون نیز ناقص و ناتمام است.»

در انتها خواسته خود از هموطنان را چنین بیان می‌کند:
«از همه‌ی ایرانیان در سراسر جهان درخواست می‌کنم، به‌عنوان یک مسئولیت انسانی: صدای ما باشید. صدای زندانیان سیاسی، به‌ویژه آنان که در خطر اجرای حکم اعدام‌اند یا در بازداشت‌های اخیر، در شرایطی غیرانسانی، بدون دسترسی به ابتدایی‌ترین حقوق خود، در سلول‌های انفرادی نگهداری می‌شوند

دست یاری به سوی شما دراز می‌کنیم.
در هر کجا که هستید، با نام و تصویر این زندانیان، با حضور در فضای عمومی، رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی، صدای آنان را بلند کنید. اجازه ندهید سکوت، پرده‌ای شود بر رنج و حقیقت. سکوت، همان‌جایی است که ظلم در آن رشد می‌کند.

ما زیر سنگین‌ترین فشارها، بی‌رحمی‌ها و بی‌عدالتی‌ها نفس می‌کشیم.
اگر فراموش شویم، اگر صدایمان خاموش بماند، این چرخه‌ی خشونت بی‌وقفه ادامه خواهد یافت.»

و روایت خود را با تاکید بر «امید» پایان می‌دهد:
«اما هنوز امیدی هست
تا زمانی که حتی یک صدا در جهان، نام یک زندانی سیاسی را فریاد بزند،
تا زمانی که کسی حقیقت را بازگو کند،
و تا زمانی که باور داشته باشیم آزادی، حقی است که باید به دست آید.

ما زنده‌ایم، و امید نیز زنده خواهد ماند.»

#زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر

@Tavaana_TavaanaTech