۳۱ تیر، زادروز نوید افکاری است. اگر جمهوری اسلامی او را اعدام نکرده بود، امروز تنها ۳۳ سال داشت؛ جوانی ورزشکار، کارگر و معترض که زندگی‌اش را در یک روند قضایی ناعادلانه از او گرفتند تا ماشین سرکوب حکومت همچنان به کار خود ادامه دهد.

پرونده نوید افکاری به یکی از نمادهای بی‌عدالتی در نظام قضایی جمهوری اسلامی تبدیل شد. حکم اعدام او بر پایه اعترافاتی صادر شد که خود نوید بارها اعلام کرده بود زیر شکنجه از او گرفته شده‌اند. با وجود ایرادهای متعدد حقوقی، نبود شواهد کافی، نادیده گرفتن شهادت شهود و محروم کردن او از دادرسی عادلانه، حکم اجرا شد.

نوید در زمان اعدام، همچنان دو پرونده باز دیگر داشت که هنوز رسیدگی نشده بودند.
@Tavaana_TavaanaTech

تو بخوان

عزیز قاسم‌زاده، معلم و فعال صنفی و خواننده، بر روی فایل موسیقی به جامانده از زنده یاد پویا قبادی آواز خوانده است. امروز تولد پویا قبادی است، جوانی که توسط جمهوری اسلامی اعدام شد.

آهنگساز: جواد لشگری
شعر: رحیم معینی کرمانشاهی
سنتور: #پویا_قبادی
خواننده: #عزیز_قاسم_زاده

پویا قبادی متولد ۳۱ تیر ۱۳۷۲ در سنقر و  فارغ التحصیل مهندسی برق دانشگاه کردستان، علاوه بر نواختن  سنتور، در هنر خوشنویسی هم مهارت زیادی داشت. زنده یاد پویا قبادی از صدای خوبی نیز بهره‌مند بود.
پویا اولین بار در اردیبهشت  ۹۷ و در حالی که یک هفته به پایان سربازیش مانده بود، دستگیر و روانه زندان اوین شد و پس از دو ماه انفرادی با وثیقه آزاد شد. در اسفند ۹۷ برای بار دوم در منزل دستگیر شد و پس از  تحمل ۴ سال زندان، در اسفند ۱۴۰۱ آزاد شد. و بلافاصله به نیک شهر سیستان و بلوچستان تبعید شد.
پویا قبادی در ۴ اسفند ۱۴۰۲ به اتهام خروج غیر قانونی از کشور دستگیر شد و پس از دو سال و سی و هفت روز در زندان‌های اوین، تهران بزرگ و قزلحصار و به رغم نقص در پرونده و انتظار دادرسی مجدد، نهایتاً در ۱۱ فروردین ۱۴۰۵ در زندان قزلحصار کرج اعدام شد.
این کلیپ به بهانه تولد او برای نخستین بار منتشر می‌شود.

https://t.me/azizghasemzademusic

#نه_به‌_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

من و وکیلم، در یک روز، در دادسرای امنیت و در دو شعبه کنار هم برای دفاع از خودمان احضار شدیم

گلشن فتحی، فعال مدنی، با انتشار متنی در شبکه اجتماعی ایکس، از احضار هم‌زمان خود و وکیلش به دادسرای امنیت خبر داد و این وضعیت را نمادی از عملکرد دستگاه قضایی جمهوری اسلامی دانست؛ سیستمی که به گفته او، نه‌تنها شهروندان، بلکه وکلای مدافع را نیز به جای حمایت از حق دفاع، در جایگاه متهم قرار می‌دهد.

فتحی نوشت که امروز برای سومین بار به دادسرای امنیت احضار شده است. او پیش از حضور در دادسرا با وکیل خود تماس گرفته و از او خواسته بود این بار حتماً در جلسه حاضر شود، زیرا در احضار قبلی اجازه ورود وکیل به شعبه داده نشده بود. اما وکیلش پس از بررسی تاریخ احضاریه به او پاسخ داده است: «نمی‌تونم… همون روز و همون ساعت، خودم به‌عنوان متهم، تو شعبه بغلی باید حاضر بشم.»

این فعال مدنی با اشاره به این هم‌زمانی نوشت: «تلخ‌تر از این طنزی سراغ دارید؟»

او سپس به یکی از اصول بنیادین دادرسی عادلانه اشاره کرده و نوشته است: «می‌گویند هر متهمی حق دارد وکیل داشته باشد؛ اما اینجا، وکیل هم باید برای پرونده خودش از شعبه‌ای به شعبه دیگر بدود.»

فتحی با بیان اینکه «من و وکیلم، در یک روز، در دادسرای امنیت و در دو شعبه کنار هم برای دفاع از خودمان احضار شدیم»، تأکید کرده است که این وضعیت، خلاصه منطق سیستمی است که آن‌قدر «متهم» بی‌دلیل تولید می‌کند که حتی مدافعان حقوق متهمان نیز از اتهام در امان نمی‌مانند.

او افزوده است: «روزی که وکیل در اتاق بغلی، همزمان با موکلش، در جایگاه متهم می‌ایستد، خودِ حق دفاع، امنیت قضایی و عدالت، روی صندلی اتهام نشانده شده‌اند.»

به گفته این فعال مدنی، در چنین شرایطی، حق برخورداری از وکیل که یکی از اساسی‌ترین اصول دادرسی عادلانه است، عملاً بی‌اثر می‌شود؛ زیرا وکلایی که باید از موکلان خود دفاع کنند، خود با پرونده‌های امنیتی مواجه شده و تحت تعقیب قرار می‌گیرند. در نتیجه، هم شهروندان از حق دفاع مؤثر محروم می‌شوند و هم وکلای دادگستری به دلیل انجام وظیفه حرفه‌ای خود در معرض فشار، تعقیب و اتهام قرار می‌گیرند.

گلشن فتحی در ادامه نوشته است: «در شرایط فعلی ایران، دادسرای امنیت کارخانه تولید پرونده و متهم است؛ جایی که مرز میان "دفاع" و "اتهام" عمداً محو می‌شود تا متهم بودن، نه یک استثنا، بلکه به وضعیت عادی جامعه تبدیل شود.»

او در پایان، این روند را خطرناک‌ترین بخش عملکرد دستگاه قضایی جمهوری اسلامی دانسته و تأکید کرده است که عادی‌سازی پرونده‌سازی علیه شهروندان و حتی وکلای مدافع، عدالت را به ابزاری برای سرکوب و ارعاب حکومت تبدیل کرده است.


#گلشن_فتحی #عدالت #سرکوب

@Tavaana_TavaanaTech

نگار جهانتاب، فیلمساز و بازیگر تئاتر، روز سه‌شنبه ۳۰ تیرماه با حضور مقابل خانه هنرمندان و در دست داشتن پلاکاردی اعتراضی، از اهالی فرهنگ و هنر خواست در برابر موج فزاینده اعدام‌ها سکوت نکنند و موضعی آشکار اتخاذ کنند. او یک روز پیش از آن نیز با حضور در میدان آزادی، از مردم خواسته بود با همبستگی و همصدایی، برای توقف اجرای احکام اعدام به میدان بیایند.

جهانتاب که خود از آسیب‌دیدگان خیزش سراسری ۱۴۰۱ است، بار دیگر با وجود خطرات و پیامدهای احتمالی، اعتراض مدنی علنی را برگزید و از هنرمندان خواست سکوت را کنار بگذارند و با حضور در برابر زندان‌ها، مخالفت خود را با اعدام‌ها به شکلی علنی نشان دهند.

او در صفحه اینستاگرام خود نوشته بود: «بچه‌ها رو دارن هر روز اعدام می‌کنن، باید همه با هم صداشون باشیم. اینقدر تنهان که خود زندانیان داخل زندان دست می‌زنن به اعتصاب غذا که ما بیرون متوجه بشیم و سکوت نکنیم. به چه جرمی و تا کی همه رو قراره اعدام کنید؟»

ساعاتی پس از انتشار این پیام، صفحه اینستاگرام نگار جهانتاب از دسترس خارج شد.

اقدام این فیلمساز و بازیگر در مرکز تهران و در شرایطی که هرگونه اعتراض مدنی با خطر بازداشت و برخوردهای امنیتی همراه است، بار دیگر توجه‌ها را به هزینه سنگین مخالفت با مجازات اعدام در ایران جلب کرده است. اکنون انتظار می‌رود جامعه هنری ایران نیز با پایان دادن به سکوت، در کنار این هنرمند شجاع بایستد و با صدایی واحد، مخالفت خود را با اعدام و سلب حق حیات اعلام کند.

شهامت مدنی خانم جهان‌تاب ستودنی است. او را تنها نگذاریم.

#نه_به‌_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

یادداشتی از سوی #عباس_واحدیان_شاهرودی
از پشت میله‌های #زندان_وکیل‌آباد مشهد

به نام ایران و برای آزادی،

پنج سال است که در زندان وکیل‌آباد مشهد، بدون حتی یک روز مرخصی، دیوارهای سنگی را شاهد پایداری خویش کرده‌ام.
اما این اولین بار نیست؛ سال‌هاست که زندگی من با بازداشت‌های پی‌درپی، سلول‌های انفرادی، فشارهای امنیتی و احکام سنگین حبس گره خورده است. از بازداشت‌های سال‌های گذشته و دوران محکومیت‌های قبلی گرفته تا بازداشت پس از بیانیه ۱۴ و نهایتاً صدور بیش از ۲۱ سال حبس، مبارزه برای من نه یک اتفاق، بلکه مسیر تمام زندگی‌ام بوده است.
پنج سال محرومیتِ مداوم از آغوش خانواده، تنفس در هوای آزاد و حتی ابتدایی‌ترین حقوق یک زندانی، بهایی است که برای یک آرمان بزرگ می‌پردازم.

اخیراً مطلع شده‌ام که نهادهای امنیتی و وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی، بار دیگر و این‌بار رسماً لقب «معاند» را بر من نهاده‌اند. بر کسی که سال‌های طولانی از عمر و جوانی‌اش در سلول‌ها و پشت میله‌ها گذشته، اما اندیشه‌اش هرگز محبوس نشده است.

می‌خواهم از همین کنج زندان روشن و بی‌پرده بگویم:
«لقب معاند را به کسی داده‌اند که سال‌هاست در کنج زندان به‌سر می‌برد و بارها و بارها به خاطر مواضعش طعم حبس را چشیده، اما تنها دغدغه‌اش آزادی ایران و حفظ یکپارچگی این مرز و بوم است؛ آن هم به دور از هرگونه تعصب، عقیده سیاسی یا باور دینی. اگر داشتن چنین طرز تفکری و عشق ورزیدن به خاک و مردم ایران جرم است و خشم آقایان را برمی‌انگیزد، من با افتخار و سربلندی این نام و لقب را می‌پذیرم.»

مخالفت من، مخالفت با تمام زنجیرهایی است که بر دست و پای این ملت بسته شده است. اگر «عناد» در قاموس شما به معنای ایستادگیِ بی‌وقفه‌ بر سر حق آزادی‌خواهی و تمامیت ارضی ایران است، پس بدانید که این عنوان برای من نه یک برچسب یا اتهام، بلکه نشان افتخاری بر سینه است.
سال‌ها زندان توانست جسم مرا محصور کند، اما اندیشه را نمی‌توان زندانی کرد. تا روزی که نفس می‌کشم، تمام وجودم برای ایران یکپارچه، آزاد و آباد خواهد تپید.

عباس واحدیان شاهرودی
بند ۶/۱ زندان وکیل‌آباد مشهد
پنجشنبه ۱ مرداد ۱۴۰۵
.
#نه_به_جمهورى_اسلامى
#بیانیه #بیانیه_۱۴_نفر

@Tavaana_TavaanaTech

نیویورک‌تایمز جزئیات جدیدی فاش کرد؛
هماهنگی ضارب سلمان رشدی با فردی در ایران برای اجرای فتوای قتل

بر اساس گزارش نیویورک‌تایمز، دادستان‌های پرونده محاکمه هادی مطر، ضارب سلمان رشدی، اعلام کردند که او حمله خود را با همکاری فردی مستقر در ایران به نام «کامیار» برنامه‌ریزی کرده است.

طبق مستندات دادگاه، مطر در ماه مه ۲۰۲۲ با ارسال پیامی به «کامیار» در ایران، گفته بود می‌داند سلمان رشدی را کجا پیدا کند اما درباره نحوه اجرای حمله سوال دارد.

او همچنین پرسیده بود آیا فتوای صادرشده علیه این نویسنده همچنان معتبر است یا خیر. دادستان‌ها تأکید کردند پس از آنکه فرد ساکن در ایران به مطر اطمینان داد فتوا کماکان اعتبار دارد، او نقشه سوءقصد را به مرحله اجرا درآورد.

در ۱۲ اوت ۲۰۲۲، سلمان رشدی در حالی که برای سخنرانی در مؤسسه هنری چاتاوکوا در ایالت نیویورک آماده می‌شد، مورد حمله با چاقو قرار گرفت. این سوءقصد به جراحات شدید، از جمله از دست دادن بینایی یک چشم و آسیب به اعصاب دست او منجر شد. ضارب همانجا در محل حادثه دستگیر شد.

در سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۹ میلادی) و پس از انتشار رمان جنجالی «آیات شیطانی» نوشته سلمان رشدی، روح‌الله خمینی، رهبر وقت ایران، فتوایی را صادر کرد که در آن حکم به قتل رشدی و ناشران آگاه از محتوای آن داد و از مسلمانان خواست تا در هر کجا که به او دسترسی پیدا کردند، او را به قتل برسانند.

#فتوی #سلمان_رشدی #آیات_شیطانی #آزادی_بیان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

گزارش‌های منتشرشده از سوی منابع حقوق بشری حاکی از آن است که شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، احد شکوهیان، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ را به سه بار اعدام محکوم کرده است.

بر اساس این گزارش، این احکام با اتهاماتی از جمله «مشارکت در دو فقره قتل عمد»، «اقدام علیه امنیت ملی»، «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» و «تخریب اموال عمومی به قصد مقابله با نظام جمهوری اسلامی» صادر شده است.

احد شکوهیان، ۳۸ ساله، کارگر بازار گل امام‌رضای تهران و سرپرست مادر ۸۰ ساله و برادر ۵۵ ساله معلول خود است. او در ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴ در پاکدشت بازداشت شد و از اواخر خردادماه امسال در زندان قزل‌حصار کرج نگهداری می‌شود.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، احد شکوهیان در تمام مراحل بازداشت و رسیدگی از دسترسی مؤثر به وکیل منتخب خود محروم بوده و وکیل تسخیری او نیز تنها در یکی از جلسات دادگاه حضور داشته است.
در همین پرونده، دست‌کم ۱۲ نفر دیگر نیز بازداشت شده‌اند که همگی به یک یا چند بار اعدام محکوم شده‌‌اند.
@Tavaana_TavaanaTech

محکومیت آرمان میثاقیان، شهروند بهایی، به دو سال حبس و محرومیت‌های اجتماعی

شعبه ۲۹ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی سیدعلی مظلوم، آرمان میثاقیان، شهروند بهایی ساکن تهران را به تحمل دو سال حبس تعزیری و مجازات‌های تکمیلی محکوم کرد.

بر اساس رأی صادره توسط این شعبه دادگاه انقلاب، آقای میثاقیان از بابت اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس تعزیری و به اتهام «توهین به رهبری» به یک سال حبس تعزیری دیگر محکوم شده است. دادگاه همچنین به عنوان مجازات‌های تکمیلی، این شهروند بهایی را به مدت دو سال از رانندگی، امضای اسناد تجاری و عضویت در گروه‌ها و احزاب محروم کرده است. تاکنون هیچ‌گونه اطلاع یا سندی درباره مصادیق اتهامات مطرح‌شده علیه وی منتشر نشده است.

صدور احکام حبس و مجازات‌های تکمیلی علیه شهروندانی نظیر آرمان میثاقیان، استمرار رویکرد امنیتی و سرکوبگرانه نهادهای قضایی جمهوری اسلامی علیه جامعه بهاییان است. دستگاه قضایی با بهره‌گیری از اتهامات ساختگی امنیتی و سیاسی، تلاش می‌کند تا با ایجاد فضای رعب و تحمیل محدودیت‌های مدنی و اقتصادی، فعالیت‌های عادی و زندگی روزمره اقلیت‌های مذهبی را جرم‌انگاری کرده و هزینه‌های سنگینی را بر آنان تحمیل کند؛ روندی که نشان‌دهنده نقض آشکار و سیستماتیک حقوق بنیادین بشر و آزادی عقیده در ایران است.

#آرمان_میثاقیان #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #آزادی_باور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

به گزارش منابع حقوق بشری، بامداد ۲۹ تیرماه ۱۴۰۵ نیروهای اطلاعاتی با یورش به منازل، شماری از شهروندان عرب سنی‌مذهب ساکن کوی مندلی اهواز را بازداشت کردند.

در جریان این یورش، که در ساعات اولیه صبح انجام شد، فضای رعب و وحشت بر محله حاکم شد و خانواده‌ها، به‌ویژه کودکان، دچار ترس و اضطراب شدند. نیروهای امنیتی پس از بازرسی منازل و ضبط وسایل شخصی، بازداشت‌شدگان را به مکان نامعلومی منتقل کردند.

اسامی شماری از بازداشت‌شدگان:
سعید عبیداوی، ۲۵ ساله
حسن چندانی، ۳۸ ساله
جعفر شموسی
اسماعیل عبیداوی، ۳۵ ساله

همه این افراد از ساکنان کوی مندلی اهواز هستند. تاکنون هیچ توضیح رسمی درباره علت بازداشت یا اتهامات منتسب به آنان منتشر نشده است.

کوی مندلی از مناطق محروم و کم‌برخوردار اهواز است؛ منطقه‌ای که ساکنان آن سال‌هاست با فقر، کمبود خدمات شهری، فرسودگی زیرساخت‌ها، قطعی آب و برق و محرومیت از امکانات اولیه زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. با این حال، جمهوری اسلامی به جای رسیدگی به این مشکلات، همچنان با اعزام نیروهای امنیتی، بازداشت شهروندان و ایجاد فضای رعب، به سرکوب مردم این منطقه ادامه می‌دهد.

@Tavaana_TavaanaTech

چرا هنوز در بند داستان‌های دینی هستیم؟
پرسش هراری

یووال نوح هراری مثالی مشهور دارد: اگر به یک میمون بگویید «این موز را به من بده، بعد از مرگت باغی بی‌پایان از موز خواهی داشت»، او حتی لحظه‌ای به این وعده اعتنا نمی‌کند. چون تنها آنچه پیش رویش است را می‌فهمد. اما انسان موجودی استثنایی است؛ ما توانایی بی‌نظیری در باور به داستان‌های جمعی داریم. همین ویژگی باعث شده است که در طول تاریخ، به روایت‌هایی دل ببندیم که اغلب واقعیتی بیرونی ندارند، اما زندگی ما را شکل داده‌اند.

دین از برجسته‌ترین این روایت‌هاست. پرسش‌های بزرگ انسان از منشأ جهان و معنای رنج گرفته تا سرنوشت پس از مرگ همواره ذهن بشر را مشغول کرده‌اند. دین‌ها برای این پرسش‌ها پاسخ‌هایی ساده، روشن و داستان‌وار عرضه کرده‌اند. همین سادگی، آرامش می‌آورد، امید می‌بخشد و زندگی را معنادار می‌سازد. دین همچنین توانسته است میلیون‌ها نفر را متحد کند، به جوامع هویت ببخشد و بنیان‌های اخلاقی و قانونی را تقویت کند.

اما روی دیگر سکه را نباید نادیده گرفت. زمانی که این داستان‌ها به «حقیقت مطلق» بدل می‌شوند، راه پرسشگری بسته می‌شود. تاریخ مملو از نمونه‌هایی است که ایمان بی‌چون‌وچرا به روایت‌های مقدس، سرچشمه‌ی جنگ‌های خونین، تعصب کور، نفرت از دیگری و مقاومت در برابر علم و آزادی بوده است. قدرت داستان، اگر بی‌مهار شود، می‌تواند از معنا و همبستگی، به ابزار سرکوب و خشونت تبدیل گردد.

امروز پرسش هراری همچنان به‌جا است: چرا هنوز در بند این داستان‌ها مانده‌ایم؟ آیا وعده‌ی بهشتی در دوردست، ما را از ساختن جهانی بهتر و انسانی‌تر در همین‌جا و همین امروز باز نمی‌دارد؟ فراموش نکنیم که حکومت‌های توتالیتر مذهبی نیز از همین روایت‌ها برای تحکیم قدرت خود بهره می‌برند؛ با وعده‌ی پاداش اخروی و تهدید مجازات الهی، اطاعت می‌خواهند و اعتراض را گناه می‌نامند.

شاید زمان آن رسیده باشد که ارزش «موزی که در دست داریم» را دریابیم: توانایی اندیشیدن، عشق ورزیدن و ساختن آینده‌ای واقعی. آینده‌ای که به جای دل بستن به داستان‌های دینی، بر شجاعت رویارویی با حقیقت استوار باشد.

#تفکر_نقاد #هراری #نقد_دین #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

فایل صوتی از احد شکوهیان، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، از پشت میله‌های زندان منتشر شده است؛ شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران، این زندانی را به سه بار اعدام محکوم کرده است.

احد شکوهیان در این فایل صوتی تاکید می‌کند که بی‌گناه است و تنها به دلیل پوشیدن لباسی مشابه فردی که در محل حضور داشته، به اعدام محکوم شده است. همچنین تأکید می‌کند که در روند رسیدگی، از حق دفاع مؤثر و دادرسی عادلانه محروم بوده است.

هر روز که از عمر جمهوری اسلامی می‌گذرد، شمار بیشتری از شهروندان ایران با خطر صدور و اجرای احکام اعدام روبه‌رو می‌شوند. انتشار و شنیده‌شدن صدای زندانیان، یکی از معدود راه‌های مقابله با خاموش ماندن این پرونده‌ها و مطالبه دادرسی عادلانه است.

#نه_به_جمهوری_اسلامی #نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech