‌
هیچ چیز مثل آزادی نیست

پیام همراهان

هیچ چیز مثل آزادی نیست؛ مفهومی که تا زمانی که از ما دریغ نشود، قدر واقعی‌اش را درنمی‌یابیم. زندگی در سایه حکومت دیکتاتوری یعنی نفس‌کشیدن در هوایی سنگین، جایی که ساده‌ترین حقوق انسانی به امتیاز بدل می‌شود.
مردم ایران به خروش آمده‌اند، نسلی که نمی‌خواهد در تاریکی بماند.
ایستادگی در برابر سرکوب، کاری دشوار و پرهزینه است؛ اما تاریخ نشان داده است که هیچ قدرتی نمی‌تواند اراده انسان‌ها برای آزادی را بی‌پاسخ بگذارد.
همبستگی، نیرویی است که ترس را می‌شکند و امکان فردا آزاد را می‌سازد.
راه رسیدن به آزادی شاید طولانی و پرخطر باشد، اما هر گام، هر صدا و هر دست در دست دیگری، ما را یک قدم به جهانی نزدیک می‌کند که در آن زندگی ارزش زیستن دارد.

#اعتراضات_سراسری #همبستگی #آزادی #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

عدالتِ جغرافیایی؛ استاندارد دوگانه مرجعیت در برابر سرکوب و کشتار

از سنگ صدا آمد، از علما نه

پیام همراهان


در بسیاری از بحران‌های سیاسی سال‌های اخیر، رفتاری که از سوی مراجع تقلید شیعه مشاهده شده، تصویری روشن از یک استاندارد دوگانه به‌دست می‌دهد؛ شکافی که میان ملاحظات فقهی ادعایی و تعلقات سیاسی واقعی آنان دهان باز کرده است. آن‌جا که سرکوب در خارج از مرزها رخ می‌دهد، مواضع تند و کلام آتشین است؛ اما همان صحنه‌ها در داخل ایران، ناگهان «فتنه»، «اغتشاش» یا «حفظ نظام» نام می‌گیرد.

در بحران بحرین سال ۲۰۱۱، زمانی که معترضان میدان لؤلؤ با سرکوب سنگین روبه‌رو شدند، بسیاری از مراجع قم از «نسل‌کشی» سخن گفتند. در عربستان نیز پس از اعدام شیخ نمر، بیانیه‌ها پر بود از واژه‌هایی چون «جنایت» و «استکبار». در این موقعیت‌ها، مرجعیت شیعه نقابِ مدافع مظلوم را به چهره داشت.

اما همین نگاه، در مواجهه با اعتراضات داخلی، رنگ می‌بازد. در دی‌ماه ۹۶ و آبان ۹۸، هنگامی که گزارش‌ها از صدها کشته حکایت داشت، برخی مراجع حکومتی نه تنها هشدار یا انتقادی مطرح نکردند، بلکه معترضان را «مزدور دشمن» نامیدند و از «برخورد قاطع» دفاع کردند. در جنبش مهسا امینی نیز، بخش مهمی از مرجعیت قم عملا در کنار نیروهای امنیتی ایستاد و معترضان را «اهل باطل» خواند؛ چنان‌که حتی در سال‌های بعد نیز بر لزوم «برخورد با هنجارشکنان» تاکید می‌شود. امروز هم در اعتراضات سراسری از سنگ صدا آمد اما از مراجع و علما نه.

این تضاد، تصادفی یا صرفا برداشت عمومی نیست؛ نشانه‌ای ساختاری از جغرافیایی‌کردن عدالت است. ظلم، وقتی در خیابان‌های منامه و قطیف اتفاق می‌افتد، محکوم و «حرام» است؛ اما همان رفتار در تهران و زاهدان، لباس فقهی می‌پوشد و «صیانت از نظام» نامیده می‌شود. چنین رویکردی جایگاه تاریخی مرجعیت را که مدعی پناه مظلومان و سخنگوی اخلاق دینی معرفی کرده است، به نهادی تقلیل می‌دهد که در بزنگاه‌های سیاسی، بیش از آنکه نگران جان مردم باشد، دغدغه تثبیت قدرت و منافع خود را دارد.

#اعتراضات_سراسری #سرکوب #مرجعیت_شیعه #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech