‌
شئ‌انگاری زنان؛
اگر زن را انسان ببینید، دیگر ابژهٔ جنسی نمی‌شود؛ حاج‌آقا!

پیام همراهان

حاج‌آقا، این بار وقتی خانمی را دیدید و احساس جذابیت کردید، لحظه‌ای مکث کنید و با خود بگویید: او انسان است؛ نه کالا، نه ابزار، و نه تهدید. انسانی با زندگی، رنج‌ها، آرزوها و کرامتی مستقل از نگاه من و شما. همین یک مکث می‌تواند نقطهٔ آغاز اخلاق جنسی باشد.

در روزهای اخیر برخی طرفداران جمهوری اسلامی در شبکه‌های اجتماعی نوشتند:
«ما شهید نداده‌ایم که خانم‌ها باسنشان را روی موتور بگذارند و در شهر نمایش بدهند.»
جمله‌ای که شاید از سر تکلیف دینی گفته شود، اما در حقیقت پرده از مشکلی جدی‌تر برمی‌دارد: اینکه زن نه به‌عنوان شخص، بلکه به‌عنوان «ابژه» دیده می‌شود؛ چیزی برای ارزیابی، کنترل یا محدود کردن.

فیلسوفان اخلاق دربارهٔ همین خطر هشدار داده‌اند. به عنوان نمونه کانت می‌گفت:
«با انسان همچون هدف رفتار کن، نه وسیله.»
وقتی زن را «نمایش» می‌نامیم، ناخواسته او را وسیله‌ای برای تنظیم میل خود کرده‌ایم. این نگاه، حتی اگر از دل دین برآید، نتیجه‌اش چیزی جز تقلیل انسان به شیء نیست.

در کنار این، نباید نقش سرکوب و گناه‌انگاری میل جنسی را نادیده گرفت. جامعه‌ای که به جای آموزش و پذیرش، تنها «بترساند» و «سرزنش کند»، مردانی می‌پروراند که میل طبیعی خود را نمی‌شناسند؛ و چون توان مدیریت آن را ندارند، مسئولیت را از خود به دیگری منتقل می‌کنند. این انتقال مسئولیت معمولاً با خشم نسبت به زنان همراه می‌شود:
«تو پوشیده شو تا من آرام شوم.»

اما اخلاق جنسی از این‌جا آغاز نمی‌شود؛ از مسئولیت‌پذیری فردی آغاز می‌شود. اینکه هرکس ابتدا نگاه خویش را تنظیم کند، نه آزادی دیگری را محدود.

قرآن نیز بر همین اصل تأکید دارد:
«عَلَیْکُمْ أَنفُسَکُمْ لَا یَضُرُّکُم مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ»
یعنی نخست مراقب خود باشید؛ گمراهی یا رفتار دیگری تا شما هدایت‌یافته باشید، به شما آسیب نمی‌رساند.

پس حاج‌آقا، اگر زن را «شخص» ببینید نه «شیء»، نه تحریک آزاردهنده می‌شود و نه حضور او تهدید. مشکل از زنان نیست؛ از نگاهی است که انسان را تا حد «ابژه» پایین می‌آورد. اصلاح این نگاه، آغازِ اخلاقی‌تر شدنِ همهٔ ماست.

#خشونت_علیه_زنان #حقوق_زنان #ابژه_جنسی #برایری_جنسیتی #انسان_زدایی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

ایران فردا؛
همبستگی ملی و حق تعیین سرنوشت برای همه

در بزنگاه‌های تاریخی، ملت‌ها ناچار می‌شوند درباره آینده خود تصمیمی بنیادین بگیرند. درست مثل امروز که همه بر این باورند که نظام سیاسی حاکم بر ایران با بحرانی عمیق از مشروعیت و کارآمدی روبه‌رو است.
در چنین شرایطی، تجربه‌های تاریخی در جهان نشان می‌دهد که مهم‌ترین اصل برای عبور از دوره‌های گذار، به رسمیت شناختن حق تعیین سرنوشت مردم است؛ حقی که در اسناد بنیادین بین‌المللی از جمله منشور سازمان ملل نیز مورد تاکید قرار گرفته است.

حق تعیین سرنوشت سیاسی و اجتماعی به این معناست که مردم یک کشور بتوانند آزادانه درباره شکل حکومت، قوانین اساسی، و مسیر توسعه اجتماعی و اقتصادی خود تصمیم بگیرند. این حق نه به گروهی خاص تعلق دارد و نه به طبقه یا ایدئولوژی معینی؛ بلکه متعلق به همه ملت است. در جامعه‌ای متکثر مانند ایران، این اصل تنها زمانی معنا پیدا می‌کند که همه شهروندان فارغ از قومیت، زبان، نژاد، دین یا باور در فرآیند تصمیم‌گیری سیاسی سهم برابر داشته باشند.

تجربه قرن بیستم نشان داده است که هرگاه حق تعیین سرنوشت به نفع یک گروه یا هویت خاص مصادره شود، نتیجه آن تعمیق شکاف‌های اجتماعی و بی‌ثباتی سیاسی خواهد بود. در مقابل، جوامعی که توانسته‌اند آینده خود را بر پایه مشارکت عمومی و احترام به تکثر بنا کنند، مسیر پایدارتری برای توسعه و آزادی یافته‌اند.

از این رو، اگر ایران در آستانه ورود به مرحله‌ای تازه از تاریخ خود قرار گرفته باشد، مهم‌ترین سرمایه برای ساختن آینده‌ای پایدار همبستگی ملی است. همبستگی تنها به معنای یکسان بودن نیست؛ بلکه به معنای پذیرش تفاوت‌ها و توافق بر یک اصل مشترک است: اینکه سرنوشت کشور باید به دست همه مردم تعیین شود.

آینده‌ای آزاد و عادلانه برای ایران تنها زمانی شکل می‌گیرد که این اصل به رسمیت شناخته شود: هیچ قوم، مذهب یا جریان سیاسی مالک ایران نیست؛ ایران متعلق به همه ایرانیان است. بر پایه چنین درکی از همبستگی و تکثر است که می‌توان امید داشت ملت ایران بتواند سرنوشت سیاسی و اجتماعی خود را آزادانه و با آینده‌ای درخشان رقم بزند.

#همبستگی #تکثر #برایری #پایان_دیکتاتور #پایان_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech