Forwarded from گفتوشنود
با گذشت ۱۰ روز از بازداشت عنقا سیاوشی، شهروند ۱۹ ساله بهائی ساکن شیراز، همچنان وی از حق تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم است و هیچ اطلاع روشنی از وضعیت او در دست نیست؛ موضوعی که نگرانیها را درباره شرایط جسمی و روحی این جوان افزایش داده است.
عنقا سیاوشی در تاریخ ۱۸ فروردین ۱۴۰۵ توسط مأموران وزارت اطلاعات و بدون ارائه حکم قضایی در منزل خانوادگی خود بازداشت شد. این بازداشت با تفتیش کامل منزل و ضبط وسایل شخصی او و دیگر اعضای خانواده همراه بوده است.
بر اساس گفته یک منبع آگاه، مأموران امنیتی به خانواده این شهروند اعلام کردهاند که وضعیت روحی و جسمی او «بسیار وخیم» است؛ اظهاراتی که بهگفته این منبع، با هدف اعمال فشار روانی بر خانواده مطرح شده است.
تداوم بیخبری از وضعیت عنقا سیاوشی در حالی است که در ماههای اخیر، گزارشهای متعددی از بازداشت و برخوردهای امنیتی با شهروندان بهائی در شهرهای مختلف ایران منتشر شده است. این روند، از سوی نهادهای حقوق بشری بهعنوان نشانهای از تشدید سرکوب سیستماتیک علیه جامعه بهائی و محدودسازی آزادیهای دینی در ایران ارزیابی شده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران @Dialogue1402
عنقا سیاوشی در تاریخ ۱۸ فروردین ۱۴۰۵ توسط مأموران وزارت اطلاعات و بدون ارائه حکم قضایی در منزل خانوادگی خود بازداشت شد. این بازداشت با تفتیش کامل منزل و ضبط وسایل شخصی او و دیگر اعضای خانواده همراه بوده است.
بر اساس گفته یک منبع آگاه، مأموران امنیتی به خانواده این شهروند اعلام کردهاند که وضعیت روحی و جسمی او «بسیار وخیم» است؛ اظهاراتی که بهگفته این منبع، با هدف اعمال فشار روانی بر خانواده مطرح شده است.
تداوم بیخبری از وضعیت عنقا سیاوشی در حالی است که در ماههای اخیر، گزارشهای متعددی از بازداشت و برخوردهای امنیتی با شهروندان بهائی در شهرهای مختلف ایران منتشر شده است. این روند، از سوی نهادهای حقوق بشری بهعنوان نشانهای از تشدید سرکوب سیستماتیک علیه جامعه بهائی و محدودسازی آزادیهای دینی در ایران ارزیابی شده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران @Dialogue1402
💔3
🔴 روایت یورش شبانه به بند سیاسی قزلحصار؛ انتقال محکومان به اعدام و اعمال خشونت گسترده در واحد ۴
یک منبع موثق، جهت ثبت در تاریخ، بخشی از روایت یکشنبه ۹ فروردین ۱۴۰۵ در واحد ۴ زندان قزلحصار کرج را بیان میکند:
از حدود ساعت ۲۱ شب گذشته بود که ناگهان مشاهده کردیم چندین نفر با نقاب، به همراه اکثر مسئولان زندان، به سالن زندانیان سیاسی واحد چهار یورش بردند. تعدادی از زندانیان را به سمت بیرون درِ سالن هدایت کردند و سپس به آنها دستبند زدند. از داخل سالن متوجه شدیم که قصد دارند زندانیان محکوم به اعدام را خارج کنند.
با اعمال زور و در مواجهه با مقاومت، یکییکی همه را خارج کردند. هر کسی در مقابل خروج از سالن یا زدن دستبند مقاومت میکرد، با خشونت زندانبانها مواجه میشد. وحید روی زمین نشست و گفت «دستبند نمیزنم»، اما به زور به او دستبند زدند. اکبر (شاهرخ) دانشورکار با خشونت به بیرون سالن برده شد. سعید ماسوری فریاد زد: «همه ما را باید بکشید» و مورد حمله زندانبان قرار گرفت. پویا قبادی نیز با اعمال خشونت به بیرون منتقل شد.
در بیرون سالن، هر کسی که به زندانبانها اعتراض میکرد یا درباره رژیم سخنی میگفت، مورد حمله قرار میگرفت؛ بهویژه محکومان به اعدام. بابک علیپور، با وجود آسیبدیدگی رباط پایش، در جریان مقاومتش به زور از سالن خارج شد. علی یونسی گفت «دستبند نمیزنم»، اما قاسم صحرایی با مشت به زیر چشم او زد که منجر به کبودی شد و سپس به او دستبند زد.
نقابدارها در بیرون سالن نیز با محکومان به اعدام اعمال خشونت میکردند و صدای شوکر برقی (برای ایجاد رعب) شنیده میشد. میثم دهبانزاده نیز به دلیل مقاومت، مورد ضربوشتم قرار گرفت. سپس تلاش کردیم فضا را آرام کنیم و فریاد زدیم «کسی را نزنید» و تا حد ممکن زندانیان را از نقابدارها دور کردیم.
در این عملیات، افرادی از جمله قاسم صحرایی، حقی و خدایی (افسر جانشین)، حسن قبادی (معاون زندان)، وحید اشرفآبادی (پرسنل حفاظت اطلاعات)، مجتبی کمرهای (رئیس حفاظت اطلاعات)، سجاد لروند (مسئول گارد زندان)، اشکان کمالی (رئیس سابق زندان قزلحصار و نماینده سازمان زندانها) و رضا غلامپور سیگارودی (معاون قضایی زندان قزلحصار) حضور داشتند. در پاسخ به اعتراضها، اعلام شد که این اقدام «به دستور اطلاعات» انجام شده است.
پس از آنکه شش زندانی محکوم به اعدام (ابوالحسن منتظر، پویا قبادی، وحید بنیعامریان، بابک علیپور، محمد تقوی و اکبر (شاهرخ) دانشورکار) را جدا کردند، مشخص شد که این اقدام برای اجرای حکم اعدام است.
همه را به زیر هشت واحد ۴ بردند و آن شش نفر را یکییکی جدا کردند. لحظات بسیار سنگین و شکنجهآور بود. زندانیان تلاش میکردند آنها را در آغوش بگیرند و خداحافظی کنند، اما زندانبانها اجازه آخرین دیدار نمیدادند و با ممانعت از تجمع، آنها را یکییکی از واحد خارج کردند.
اکبر (شاهرخ) دانشورکار دستش را بالا برد و گفت: «برای اجرای ما آمدهاند، بچهها ناراحت نباشید» و از دور خداحافظی کرد؛ در حالی که نشانی از ترس در چهرهاش دیده نمیشد. محمد تقوی نیز آرام و خونسرد بود. سپس هر شش نفر را جدا کرده و بردند.
بر اساس این روایت، این زندانیان بدون اطلاع قبلی و بهطور ناگهانی برای اجرای حکم منتقل شدند و از حق آخرین ملاقات با خانواده یا وکیل خود محروم ماندند. همچنین تا لحظه تنظیم این گزارش، پیکرهای آنان به خانوادهها تحویل داده نشده و هیچ اطلاع شفافی درباره محل دفن آنها منتشر نشده است؛ مشخص نیست که آیا دفن شدهاند یا در صورت دفن، در کجا.
پس از این وقایع، تعدادی از زندانیان شعارهای اعتراضی سر دادند و در پی آن، جمعی از آنها به انفرادی واحد ۳ (موسوم به «سوئیت») منتقل شدند. در هر سلول حدود ۴ تا ۵ نفر نگهداری میشدند، در حالیکه این سلولها حدود ۱۰ متر مربع مساحت داشتند. شرایط بهداشتی و انسانی بسیار نامناسب بود؛ دستشویی و حمام داخل سلول، زیر دوربین و بدون درب، در برابر چند نفر دیگر قرار داشت و وضعیت شکنجهآوری ایجاد کرده بود. زندانیان از هواخوری و تماس تلفنی نیز محروم بودند و حدود یک هفته در این شرایط نگهداری شدند.
پس از آن، معاون زندان اعلام کرد که ۱۲ نفر به سالن بازگردانده میشوند، اما با شرایطی محدودتر و با «هماهنگی بالا» (اشاره به نهادهای امنیتی) و دستور مدیرکل زندانهای استان تهران. تماس تلفنی به روزانه دو ساعت (۱۴ تا ۱۶) محدود شد و تردد نیز تحت کنترل شدید قرار گرفت.
۱۲ نفر به سالن بازگشتند و ۴ نفر، سعید ماسوری، لقمان امینپور، سپهر امامجمعه و میثم دهبانزاده، بهدلیل آنچه «تحریک سایر زندانیان» عنوان شد، برای چند روز بیشتر در انفرادی نگهداری شدند.
ادامه گزارش در لینک زیر:
https://tinyurl.com/GhezEd
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو
@Tavaana_TavaanaTech
یک منبع موثق، جهت ثبت در تاریخ، بخشی از روایت یکشنبه ۹ فروردین ۱۴۰۵ در واحد ۴ زندان قزلحصار کرج را بیان میکند:
از حدود ساعت ۲۱ شب گذشته بود که ناگهان مشاهده کردیم چندین نفر با نقاب، به همراه اکثر مسئولان زندان، به سالن زندانیان سیاسی واحد چهار یورش بردند. تعدادی از زندانیان را به سمت بیرون درِ سالن هدایت کردند و سپس به آنها دستبند زدند. از داخل سالن متوجه شدیم که قصد دارند زندانیان محکوم به اعدام را خارج کنند.
با اعمال زور و در مواجهه با مقاومت، یکییکی همه را خارج کردند. هر کسی در مقابل خروج از سالن یا زدن دستبند مقاومت میکرد، با خشونت زندانبانها مواجه میشد. وحید روی زمین نشست و گفت «دستبند نمیزنم»، اما به زور به او دستبند زدند. اکبر (شاهرخ) دانشورکار با خشونت به بیرون سالن برده شد. سعید ماسوری فریاد زد: «همه ما را باید بکشید» و مورد حمله زندانبان قرار گرفت. پویا قبادی نیز با اعمال خشونت به بیرون منتقل شد.
در بیرون سالن، هر کسی که به زندانبانها اعتراض میکرد یا درباره رژیم سخنی میگفت، مورد حمله قرار میگرفت؛ بهویژه محکومان به اعدام. بابک علیپور، با وجود آسیبدیدگی رباط پایش، در جریان مقاومتش به زور از سالن خارج شد. علی یونسی گفت «دستبند نمیزنم»، اما قاسم صحرایی با مشت به زیر چشم او زد که منجر به کبودی شد و سپس به او دستبند زد.
نقابدارها در بیرون سالن نیز با محکومان به اعدام اعمال خشونت میکردند و صدای شوکر برقی (برای ایجاد رعب) شنیده میشد. میثم دهبانزاده نیز به دلیل مقاومت، مورد ضربوشتم قرار گرفت. سپس تلاش کردیم فضا را آرام کنیم و فریاد زدیم «کسی را نزنید» و تا حد ممکن زندانیان را از نقابدارها دور کردیم.
در این عملیات، افرادی از جمله قاسم صحرایی، حقی و خدایی (افسر جانشین)، حسن قبادی (معاون زندان)، وحید اشرفآبادی (پرسنل حفاظت اطلاعات)، مجتبی کمرهای (رئیس حفاظت اطلاعات)، سجاد لروند (مسئول گارد زندان)، اشکان کمالی (رئیس سابق زندان قزلحصار و نماینده سازمان زندانها) و رضا غلامپور سیگارودی (معاون قضایی زندان قزلحصار) حضور داشتند. در پاسخ به اعتراضها، اعلام شد که این اقدام «به دستور اطلاعات» انجام شده است.
پس از آنکه شش زندانی محکوم به اعدام (ابوالحسن منتظر، پویا قبادی، وحید بنیعامریان، بابک علیپور، محمد تقوی و اکبر (شاهرخ) دانشورکار) را جدا کردند، مشخص شد که این اقدام برای اجرای حکم اعدام است.
همه را به زیر هشت واحد ۴ بردند و آن شش نفر را یکییکی جدا کردند. لحظات بسیار سنگین و شکنجهآور بود. زندانیان تلاش میکردند آنها را در آغوش بگیرند و خداحافظی کنند، اما زندانبانها اجازه آخرین دیدار نمیدادند و با ممانعت از تجمع، آنها را یکییکی از واحد خارج کردند.
اکبر (شاهرخ) دانشورکار دستش را بالا برد و گفت: «برای اجرای ما آمدهاند، بچهها ناراحت نباشید» و از دور خداحافظی کرد؛ در حالی که نشانی از ترس در چهرهاش دیده نمیشد. محمد تقوی نیز آرام و خونسرد بود. سپس هر شش نفر را جدا کرده و بردند.
بر اساس این روایت، این زندانیان بدون اطلاع قبلی و بهطور ناگهانی برای اجرای حکم منتقل شدند و از حق آخرین ملاقات با خانواده یا وکیل خود محروم ماندند. همچنین تا لحظه تنظیم این گزارش، پیکرهای آنان به خانوادهها تحویل داده نشده و هیچ اطلاع شفافی درباره محل دفن آنها منتشر نشده است؛ مشخص نیست که آیا دفن شدهاند یا در صورت دفن، در کجا.
پس از این وقایع، تعدادی از زندانیان شعارهای اعتراضی سر دادند و در پی آن، جمعی از آنها به انفرادی واحد ۳ (موسوم به «سوئیت») منتقل شدند. در هر سلول حدود ۴ تا ۵ نفر نگهداری میشدند، در حالیکه این سلولها حدود ۱۰ متر مربع مساحت داشتند. شرایط بهداشتی و انسانی بسیار نامناسب بود؛ دستشویی و حمام داخل سلول، زیر دوربین و بدون درب، در برابر چند نفر دیگر قرار داشت و وضعیت شکنجهآوری ایجاد کرده بود. زندانیان از هواخوری و تماس تلفنی نیز محروم بودند و حدود یک هفته در این شرایط نگهداری شدند.
پس از آن، معاون زندان اعلام کرد که ۱۲ نفر به سالن بازگردانده میشوند، اما با شرایطی محدودتر و با «هماهنگی بالا» (اشاره به نهادهای امنیتی) و دستور مدیرکل زندانهای استان تهران. تماس تلفنی به روزانه دو ساعت (۱۴ تا ۱۶) محدود شد و تردد نیز تحت کنترل شدید قرار گرفت.
۱۲ نفر به سالن بازگشتند و ۴ نفر، سعید ماسوری، لقمان امینپور، سپهر امامجمعه و میثم دهبانزاده، بهدلیل آنچه «تحریک سایر زندانیان» عنوان شد، برای چند روز بیشتر در انفرادی نگهداری شدند.
ادامه گزارش در لینک زیر:
https://tinyurl.com/GhezEd
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو
@Tavaana_TavaanaTech
💔1
محمدجواد اردشیر لاریجانی، دبیر پیشین ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی که متولد عراق است، در فروردین ۱۴۰۴ درباره مذاکره با آمریکا گفته بود:
«اینها آدمهای لوس، ننر و بیربطی هستند؛ یک دفعه در اتاق را باز میکنند و میگویند ول کن بابا! بیایید مستقیم با هم مذاکره کنیم.»
این سطح از ادبیات و برخورد، بازتاب نگاه و رویکردی است که سالهاست در سیاست خارجی جمهوری اسلامی دیده میشود. همان کسانی که با شعار «مرگ بر آمریکا» و سیاستهای تنشزا، تحریم، فقر و فشار اقتصادی را بر مردم تحمیل کردهاند، در عمل خود و خانوادههایشان از زندگی مرفه در همان کشورها بهرهمندند.
محمدجواد لاریجانی، برادر علی لاریجانی است؛ دبیر شورای عالی امنیت ملی که در جریان درگیری نظامی میان آمریکا و جمهوری اسلامی کشته شد.
و البته علاوه بر کشتن قاسم سلیمانی، علی خامنهای و سرداران عالیرتبه سپاه پاسداران در روزهای گذشته شاهد اعزام هیئتی گسترده از سوی جمهوری اسلامی به پاکستان بودیم؛ هیئتی بیش از ۸۰ نفر به ریاست قالیباف که در جریان آن، مذاکراتی نیز بهطور مستقیم با آمریکا انجام شد.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
«اینها آدمهای لوس، ننر و بیربطی هستند؛ یک دفعه در اتاق را باز میکنند و میگویند ول کن بابا! بیایید مستقیم با هم مذاکره کنیم.»
این سطح از ادبیات و برخورد، بازتاب نگاه و رویکردی است که سالهاست در سیاست خارجی جمهوری اسلامی دیده میشود. همان کسانی که با شعار «مرگ بر آمریکا» و سیاستهای تنشزا، تحریم، فقر و فشار اقتصادی را بر مردم تحمیل کردهاند، در عمل خود و خانوادههایشان از زندگی مرفه در همان کشورها بهرهمندند.
محمدجواد لاریجانی، برادر علی لاریجانی است؛ دبیر شورای عالی امنیت ملی که در جریان درگیری نظامی میان آمریکا و جمهوری اسلامی کشته شد.
و البته علاوه بر کشتن قاسم سلیمانی، علی خامنهای و سرداران عالیرتبه سپاه پاسداران در روزهای گذشته شاهد اعزام هیئتی گسترده از سوی جمهوری اسلامی به پاکستان بودیم؛ هیئتی بیش از ۸۰ نفر به ریاست قالیباف که در جریان آن، مذاکراتی نیز بهطور مستقیم با آمریکا انجام شد.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
❤2
مرکز اطلاعرسانی پلیس خوزستان از بازداشت ۲۲ شهروند در این استان بهدلیل آنچه «ارتباط با رسانههای خارج از کشور» عنوان شده، خبر داده است. در این گزارش، بازداشتشدگان «عوامل فریبخورده و مزدور مرتبط با شبکههای رسانهای دشمن» معرفی شدهاند و اعلام شده که این افراد با «هماهنگی قضایی» در شهرهای مختلف استان بازداشت شدهاند. با این حال، هیچگونه اطلاعاتی درباره هویت، محل نگهداری یا جزئیات پرونده این شهروندان منتشر نشده است.
اتهامها همان ادعاهای همیشگیاند: «جاسوسی»، «ارتباط با دشمن»، «تشویش اذهان عمومی». بدون ارائه سند، بدون دادرسی شفاف، بدون دسترسی به وکیل. اینها نه روند قضایی، بلکه سناریوی آشنای سرکوب است.
در شرایطی که اینترنت بارها محدود یا قطع شده و جریان آزاد اطلاعات بهشدت تحت کنترل است، هرگونه ارتباط، اطلاعرسانی یا حتی ارسال تصویر میتواند بهانهای برای بازداشت شهروندان شود. این روند نشان میدهد که هدف اصلی نه «امنیت»، بلکه بستن راه اطلاعرسانی و ایجاد فضای ترس در جامعه است.
@Tavaana_TavaanaTech
اتهامها همان ادعاهای همیشگیاند: «جاسوسی»، «ارتباط با دشمن»، «تشویش اذهان عمومی». بدون ارائه سند، بدون دادرسی شفاف، بدون دسترسی به وکیل. اینها نه روند قضایی، بلکه سناریوی آشنای سرکوب است.
در شرایطی که اینترنت بارها محدود یا قطع شده و جریان آزاد اطلاعات بهشدت تحت کنترل است، هرگونه ارتباط، اطلاعرسانی یا حتی ارسال تصویر میتواند بهانهای برای بازداشت شهروندان شود. این روند نشان میدهد که هدف اصلی نه «امنیت»، بلکه بستن راه اطلاعرسانی و ایجاد فضای ترس در جامعه است.
@Tavaana_TavaanaTech
❤1👍1💔1
Forwarded from گفتوشنود
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
محمد خوشبیان، روحانی سابق و منتقد رژیم جمهوری اسلامی ، در این ویدیو با یادآوری سالروز گرامی داشت قربانیان و بازماندگان هولوکاست و تاکید بر محکوم کردن این واقعه، یادآوری میکند جمهوری اسلامی هم در حال تکرار جنایتی انسانی است که طی سالهای حکومت این رژیم ایدئولوژیک بهصورت فزاینده با انسانزدایی و نقض کرامت انسانها در جهت تحکیم سلطه و تقویت قدرت رهبران تمامیتخواه از هر جنایتی در برابر ایرانیان استفاده کرده و این چرخه خشونت از خامنهای پدر به خامنهای پسرمنتقل شده است.
#هولوکاست #جمهوری_اسلامی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
#هولوکاست #جمهوری_اسلامی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4❤1
توماس جفرسون (١٧٤٣– ١٨٢٦) سومین رئیس جمهور ایالات متحده و یکی از مدافعان آزادی مذهبی است.
او درباره مذهب، دولت، سیاست، مشارکت مردم و مواردی از این دست و ارتباط آنها با یکدیگر، نوشتههای مهمی دارد؛ در «نکاتی در مورد ایالت ویرجینیا (دین)» آمده:
«اگر همسایه من بگوید که بیست خدا وجود دارد، یا اساسا خدایی وجود ندارد، به من آسیبی نخواهد رسید.»
این کتاب را با ترجمه اختصاصی توانا بخوانید! به رایگان دانلود کنید.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
او درباره مذهب، دولت، سیاست، مشارکت مردم و مواردی از این دست و ارتباط آنها با یکدیگر، نوشتههای مهمی دارد؛ در «نکاتی در مورد ایالت ویرجینیا (دین)» آمده:
«اگر همسایه من بگوید که بیست خدا وجود دارد، یا اساسا خدایی وجود ندارد، به من آسیبی نخواهد رسید.»
این کتاب را با ترجمه اختصاصی توانا بخوانید! به رایگان دانلود کنید.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
👍6
«در هر نسیمی بوی خون است…
بوی مادری که با سه فرزندش، به قتل رسیدهاند و کنار هم در خاک آرمیدهاند؛ بهدست خشونتی که هیچگاه پاسخگو نبوده.
معصومه برآبادی و سه فرزندش، محسن ۲۱ ساله، ابوالفضل ۱۳ ساله و امیرمحمد ۱۰ ساله، تنها نامهایی نیستند در یک خبر کوتاه؛
آنها یک خانوادهاند، یک زندگی، رؤیاهایی که ناتمام ماندند و آغوشی که برای همیشه خالی شد.
این مزار، سند یک فاجعه است.»
پیام ارسالی از همراهان توانا
این عکس در فضای مجازی منتشر شده از شهر سبزوار. فراموش نکنیم نامها را تکرار کنیم، روایتها را زنده نگه داریم، چرا که فراموشی، ادامه همان ظلم است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
بوی مادری که با سه فرزندش، به قتل رسیدهاند و کنار هم در خاک آرمیدهاند؛ بهدست خشونتی که هیچگاه پاسخگو نبوده.
معصومه برآبادی و سه فرزندش، محسن ۲۱ ساله، ابوالفضل ۱۳ ساله و امیرمحمد ۱۰ ساله، تنها نامهایی نیستند در یک خبر کوتاه؛
آنها یک خانوادهاند، یک زندگی، رؤیاهایی که ناتمام ماندند و آغوشی که برای همیشه خالی شد.
این مزار، سند یک فاجعه است.»
پیام ارسالی از همراهان توانا
این عکس در فضای مجازی منتشر شده از شهر سبزوار. فراموش نکنیم نامها را تکرار کنیم، روایتها را زنده نگه داریم، چرا که فراموشی، ادامه همان ظلم است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
💔8❤2👌1
عباس یاوری، شهروند عرب ساکن شیراز و از بازداشتشدگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، در بازداشتگاههای امنیتی جان خود را از دست داد؛ بر اساس شواهد و گزارشهای حقوق بشری عباس یاوری در نتیجه شکنجههای شدید به قتل رسیده است.
منابع آگاه تأکید کردهاند که عباس یاوری در دوران بازداشت تحت فشار و شکنجههای سنگین قرار داشته و جانباختن او در همین شرایط رخ داده است. با این حال، نهادهای امنیتی و قضایی تلاش کردهاند با اعلام «خودکشی»، واقعیت را پنهان کنند؛ روایتی که به گفته منابع مطلع، حتی با فشار بر خانواده او همراه بوده تا همان روایت رسمی را بپذیرند.
این نخستینبار نیست که مرگ یک بازداشتشده با چنین سناریویی توجیه میشود. الگوی تکراری «شکنجه، مرگ، و سپس اعلام خودکشی» سالهاست در پروندههای مشابه دیده میشود؛ تلاشی برای فرار از پاسخگویی و پاککردن رد خشونت سیستماتیک.
مسئول این مرگ، جمهوری اسلامی است؛ سیستمی که با بازداشتهای خودسرانه، شکنجه و بیپاسخگذاشتن جان انسانها، مسئول مستقیم چنین فجایعی است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
منابع آگاه تأکید کردهاند که عباس یاوری در دوران بازداشت تحت فشار و شکنجههای سنگین قرار داشته و جانباختن او در همین شرایط رخ داده است. با این حال، نهادهای امنیتی و قضایی تلاش کردهاند با اعلام «خودکشی»، واقعیت را پنهان کنند؛ روایتی که به گفته منابع مطلع، حتی با فشار بر خانواده او همراه بوده تا همان روایت رسمی را بپذیرند.
این نخستینبار نیست که مرگ یک بازداشتشده با چنین سناریویی توجیه میشود. الگوی تکراری «شکنجه، مرگ، و سپس اعلام خودکشی» سالهاست در پروندههای مشابه دیده میشود؛ تلاشی برای فرار از پاسخگویی و پاککردن رد خشونت سیستماتیک.
مسئول این مرگ، جمهوری اسلامی است؛ سیستمی که با بازداشتهای خودسرانه، شکنجه و بیپاسخگذاشتن جان انسانها، مسئول مستقیم چنین فجایعی است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
❤3💯3👌1💔1
Forwarded from گفتوشنود
Islamic Republic Regime Escalates Persecution of Religious Minorities
The Islamic Republic regime has intensified its crackdown on religious minorities, with widespread arrests of Baha’i and Zoroastrian citizens. In Shiraz, Mahsa and Mandana Sotoudeh, Behzad Basiri, Pejman Zare, Sara Sepehri, Behzad Yazdani, and Romina Khazali are being held incommunicado. In Kerman, Shakila Ghasemi, Peyvand & Borna Naeimi face detention under torture, while Zoroastrian leader Hooman Forouhari and his wife Minou Mehrabani were seized. Meanwhile, Mashhad reports the arrests of Ghazaleh Rayat and six others. These systematic detentions reflect the regime's escalating pressure on freedom of belief. These cases represent only a fraction of the ongoing rights violations against religious minorities under the current regime’s systematic suppression.
#ReligiousFreedomIran
#BahaiRights
#StopMinorityPersecution
@Dialogue1402
The Islamic Republic regime has intensified its crackdown on religious minorities, with widespread arrests of Baha’i and Zoroastrian citizens. In Shiraz, Mahsa and Mandana Sotoudeh, Behzad Basiri, Pejman Zare, Sara Sepehri, Behzad Yazdani, and Romina Khazali are being held incommunicado. In Kerman, Shakila Ghasemi, Peyvand & Borna Naeimi face detention under torture, while Zoroastrian leader Hooman Forouhari and his wife Minou Mehrabani were seized. Meanwhile, Mashhad reports the arrests of Ghazaleh Rayat and six others. These systematic detentions reflect the regime's escalating pressure on freedom of belief. These cases represent only a fraction of the ongoing rights violations against religious minorities under the current regime’s systematic suppression.
#ReligiousFreedomIran
#BahaiRights
#StopMinorityPersecution
@Dialogue1402
💔4
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
یک هموطن از داخل ایران، در پیامی صوتی که به دست آموزشکده توانا رسیده، از وضعیت این روزهای کشور پس از اعلام آتشبس در پی جنگ حدود ۴۰ روزه میان آمریکا، اسرائیل و جمهوری اسلامی میگوید؛ روایتی از شوک، سردرگمی و تداوم فشارهای داخلی.
او میگوید که اعلام آتشبس برای بسیاری از مردم غیرمنتظره بوده است:
«هیچکس اصلاً انتظار آتشبس را نداشت. همه فکر میکردند این مسیر قرار است تا یک نتیجه جدی ادامه پیدا کند. وقتی خبر آتشبس آمد، ما شوکه شدیم؛ نه خوشحال شدیم، نه حتی آرام. فقط گیج بودیم.»
به گفته این شهروند، پس از سرکوب گسترده اعتراضات و کشتهشدن هزاران نفر در دی ماه و سپس آغاز جنگ و آسیب به زیرساختها، بسیاری از مردم با تحمل هزینههای سنگین، به امید رسیدن به تغییری بنیادین پیش رفته بودند:
«ما دیدیم چه گذشت؛ دیدیم چند هزار نفر کشته شدند، جنگ شد، زیرساختها نابود شد. با همه اینها مردم تحمل کردند تا به نتیجهای که میخواهیم، یعنی پایان جمهوری اسلامی برسیم.»
او تأکید میکند که اگرچه ممکن است در ظاهر از شدت درگیریها کاسته شده باشد، اما در زندگی روزمره تغییر معناداری رخ نداده است:
«شاید صدای جنگ کمتر شده باشد، اما در عمق زندگیمان هیچچیز درست نشده. اینترنت عملاً از دسترس خارج است و با هزینه بسیار زیاد و سختی میتوان برای لحظاتی وصل شد.»
به گفته او، نهتنها فشارهای حکومت کاهش نیافته، بلکه در برخی موارد افزایش یافته است:
«حکومت نهتنها عقبنشینی نکرده، بلکه خشنتر شده. صراحتاً گفتهاند اعدامها باید سریعتر انجام شود. اینترنت را قطع کردهاند، ایستهای بازرسی زیاد شده، گوشیها را چک میکنند و فضا کاملاً امنیتی است.»
او فضای عمومی جامعه را «سنگین و خفهکننده» توصیف میکند و از نوعی شوک جمعی سخن میگوید:
«مردم در بهت هستند؛ هم خستهاند، هم سردرگم. کمتر حرف میزنند، کمتر واکنش نشان میدهند. هیچکس نمیداند قرار است چه اتفاقی بیفتد.»
این شهروند همچنین از نگرانی عمیق نسبت به بینتیجه ماندن هزینههای سنگینی که مردم پرداخت کردهاند سخن میگوید:
«بیشترین نگرانی این است که این همه هزینه دادیم، کشته، جنگ، نابودی زیرساختها، اما هنوز هیچ تغییری اتفاق نیفتاده.»
او به وضعیت دشوار دسترسی به اینترنت و محدودیتهای اجتماعی نیز اشاره میکند:
«برای اتصال به اینترنت باید بخش زیادی از درآمد ماهانه را هزینه کرد. در شهرها ایستهای بازرسی هست، به حجاب گیر میدهند، اگر کسی شادی کند یا مقاومت نشان دهد، با او برخورد میکنند.»
به گفته این شهروند، امید مردم نیز دستخوش تغییر شده است:
«قبلاً بخشی از امید به بیرون بود، اما حالا خیلیها به این نتیجه رسیدهاند که قدرتهای خارجی بیشتر دنبال منافع خودشان هستند. اگر امیدی باشد، بیشتر به خود مردم است.»
او در پایان، از جامعه جهانی میخواهد صدای مردم ایران را بازتاب دهند:
«ما مردم ایران با همه این سختیها هنوز شرافتمندانه زندگی میکنیم و مبارزه میکنیم. سالهاست در برابر دیکتاتوری ایستادهایم و با وجود همه هزینهها، امید به آزادی هنوز کاملاً از بین نرفته است.»
#جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی
#ایران #DigitalBlackOutIran
@Tavaana_TavaanaTech
او میگوید که اعلام آتشبس برای بسیاری از مردم غیرمنتظره بوده است:
«هیچکس اصلاً انتظار آتشبس را نداشت. همه فکر میکردند این مسیر قرار است تا یک نتیجه جدی ادامه پیدا کند. وقتی خبر آتشبس آمد، ما شوکه شدیم؛ نه خوشحال شدیم، نه حتی آرام. فقط گیج بودیم.»
به گفته این شهروند، پس از سرکوب گسترده اعتراضات و کشتهشدن هزاران نفر در دی ماه و سپس آغاز جنگ و آسیب به زیرساختها، بسیاری از مردم با تحمل هزینههای سنگین، به امید رسیدن به تغییری بنیادین پیش رفته بودند:
«ما دیدیم چه گذشت؛ دیدیم چند هزار نفر کشته شدند، جنگ شد، زیرساختها نابود شد. با همه اینها مردم تحمل کردند تا به نتیجهای که میخواهیم، یعنی پایان جمهوری اسلامی برسیم.»
او تأکید میکند که اگرچه ممکن است در ظاهر از شدت درگیریها کاسته شده باشد، اما در زندگی روزمره تغییر معناداری رخ نداده است:
«شاید صدای جنگ کمتر شده باشد، اما در عمق زندگیمان هیچچیز درست نشده. اینترنت عملاً از دسترس خارج است و با هزینه بسیار زیاد و سختی میتوان برای لحظاتی وصل شد.»
به گفته او، نهتنها فشارهای حکومت کاهش نیافته، بلکه در برخی موارد افزایش یافته است:
«حکومت نهتنها عقبنشینی نکرده، بلکه خشنتر شده. صراحتاً گفتهاند اعدامها باید سریعتر انجام شود. اینترنت را قطع کردهاند، ایستهای بازرسی زیاد شده، گوشیها را چک میکنند و فضا کاملاً امنیتی است.»
او فضای عمومی جامعه را «سنگین و خفهکننده» توصیف میکند و از نوعی شوک جمعی سخن میگوید:
«مردم در بهت هستند؛ هم خستهاند، هم سردرگم. کمتر حرف میزنند، کمتر واکنش نشان میدهند. هیچکس نمیداند قرار است چه اتفاقی بیفتد.»
این شهروند همچنین از نگرانی عمیق نسبت به بینتیجه ماندن هزینههای سنگینی که مردم پرداخت کردهاند سخن میگوید:
«بیشترین نگرانی این است که این همه هزینه دادیم، کشته، جنگ، نابودی زیرساختها، اما هنوز هیچ تغییری اتفاق نیفتاده.»
او به وضعیت دشوار دسترسی به اینترنت و محدودیتهای اجتماعی نیز اشاره میکند:
«برای اتصال به اینترنت باید بخش زیادی از درآمد ماهانه را هزینه کرد. در شهرها ایستهای بازرسی هست، به حجاب گیر میدهند، اگر کسی شادی کند یا مقاومت نشان دهد، با او برخورد میکنند.»
به گفته این شهروند، امید مردم نیز دستخوش تغییر شده است:
«قبلاً بخشی از امید به بیرون بود، اما حالا خیلیها به این نتیجه رسیدهاند که قدرتهای خارجی بیشتر دنبال منافع خودشان هستند. اگر امیدی باشد، بیشتر به خود مردم است.»
او در پایان، از جامعه جهانی میخواهد صدای مردم ایران را بازتاب دهند:
«ما مردم ایران با همه این سختیها هنوز شرافتمندانه زندگی میکنیم و مبارزه میکنیم. سالهاست در برابر دیکتاتوری ایستادهایم و با وجود همه هزینهها، امید به آزادی هنوز کاملاً از بین نرفته است.»
#جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی
#ایران #DigitalBlackOutIran
@Tavaana_TavaanaTech
❤7💔4
Forwarded from تواناتک Tavaanatech
عضو کمیسیون اجتماعی مجلس:
شاید به مصلحت نباشد که در چنین شرایطی اینترنت در دسترس باشد
فضلالله رنجبر، عضو کمیسیون اجتماعی مجلس، در اظهارنظری درباره محدودیت اینترنت گفته است
وقتی میلیونها نفر از ابتداییترین ابزار ارتباطی با جهان خارج محروم شدهاند، وقتی خانوادهها حتی امکان یک تماس ساده با عزیزانشان را ندارند و وقتی هزاران کسبوکار عملاً نابود شدهاند، صحبت از «مصلحت نبودن اینترنت» برای ۹۰ میلیون شهرومند ایرانی واقعا توهینآمیز است.
واقعیت این است که اینترنت برای مردم یک ابزار لوکس و تجملی نیست که بتوان هر زمان آن را قطع کرد و بعد با وعده جبران از کنار پیامدهایش عبور کرد. کسبوکاری که از بین میرود، اعتمادی که از دست میرود و ارتباطی که قطع میشود، با هیچ وعدهای قابل بازگشت نیست.
این اظهارنظرها بهروشنی نشان میدهد که همیشه فاصلهای جدی میان تصمیمگیران و واقعیت زندگی مردم است؛ جایی که رنج، بیکاری میلیونها نفر، بهسادگی در قالب یک کلمه مضحک خلاصه میشود: «مصلحت»!
💸 tavaanatech
شاید به مصلحت نباشد که در چنین شرایطی اینترنت در دسترس باشد
فضلالله رنجبر، عضو کمیسیون اجتماعی مجلس، در اظهارنظری درباره محدودیت اینترنت گفته است
که در شرایط فعلی، ممکن است دسترسی آزاد به اینترنت «به مصلحت نباشد» و حتی بتواند زمینهساز برخی مسائل دیگر شود.
وقتی میلیونها نفر از ابتداییترین ابزار ارتباطی با جهان خارج محروم شدهاند، وقتی خانوادهها حتی امکان یک تماس ساده با عزیزانشان را ندارند و وقتی هزاران کسبوکار عملاً نابود شدهاند، صحبت از «مصلحت نبودن اینترنت» برای ۹۰ میلیون شهرومند ایرانی واقعا توهینآمیز است.
واقعیت این است که اینترنت برای مردم یک ابزار لوکس و تجملی نیست که بتوان هر زمان آن را قطع کرد و بعد با وعده جبران از کنار پیامدهایش عبور کرد. کسبوکاری که از بین میرود، اعتمادی که از دست میرود و ارتباطی که قطع میشود، با هیچ وعدهای قابل بازگشت نیست.
این اظهارنظرها بهروشنی نشان میدهد که همیشه فاصلهای جدی میان تصمیمگیران و واقعیت زندگی مردم است؛ جایی که رنج، بیکاری میلیونها نفر، بهسادگی در قالب یک کلمه مضحک خلاصه میشود: «مصلحت»!
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
💔7