این اولین تصویر از مزار جاویدنام مهران بهرامیان است که دقایقی پیش به دست ما رسید.

اجازه نداند مهران در سمیرم به خاک سپرده شود و پیکر او بدون حضور اعضای خانواده در آرامستان باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد و پس از آن به خانواده‌اش اطلاع دادند.

حکومت حتی از پیکر جاویدنامان می‌هراسد. از برگزاری مراسم و سوگواری می‌هراسد.
مهران بهرامیان در سحرگاه امروز ۱۵ شهریور ۱۴۰۴، به اتهام «محاربه» اعدام شد. اعدام قتل حکومتی است.

جمهوری اسلامی در آستانه سومین سالگرد مهسا امینی، همچنان دارد از مردم انتقام می‌گیرد و از اعدام برای ترس و ارعاب استفاده می‌کند.

مهران بهرامیان، بعد از قشون‌کشی حکومت در پی مراسم با شکوه جاویدنامان سمیرم، بازداشت شد. او و هم‌پرونده‌ای‌هایش ماه‌ها تخت شکنجه بودند، بدون وکیل، بدون ملاقات با خانواده و در شرایطی که در انفرادی نگه داشته می‌شدند. مهران و فاضل بهرامیان به اعدام محکوم شدند. حکم اعدام یک بار نقض شد و پرونده برای بررسی مجدد به شعبه هم عرض ارسال شد. در این فاصله از بهمن ۱۴۰۳ متهمان با وثیقه آزاد شدند تا مرداد ۱۴۰۴، که دادگاه مجددا حکم اعدام صادر کرد و دوباره بازداشت شدند.

خانواده‌ها در طی این مدت به شدت تحت فشار بودند تا اطلاع‌رسانی انجام ندهند. حتی دوستان آن.ها هم بارها احضار شدند.

جان فاصل هم در معرض خطر است، هر چند برخی از منابع گفته‌اند حکم او به حبس ابد تغییر یافته است.

#مهران_بهرامیان #فاضل_بهرامیان #سمیرم #نه_به_اعدام #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

صدیقه وسمقی و نرگس محمدی، در بیانیه‌ای مشترک، ضمن محکوم کردن قتل حکومتی مهران بهرامیان، از نهادهای حقوق‌بشری داخلی و بین‌المللی درخواست کردند که با اقدامات موثر به روند ظالمانه و خونبار جمهوری اسلامی پایان دهند.

متن این بیانیه به شرح زیر است:

«در آستانه‌ی سالگرد کشته شدن مهسا-ژینا امینی و جنبش با شکوه و قدرتمند «زن،زندگی، آزادی»، یکی دیگر از معترضان این جنبش مردمی به دار آویخته شد. مهران بهرامیان پس از ماهها بازداشت و شکنجه با وثیقه آزاد شده بود، اما یک ماه پیش دوباره بازداشت و امروز به دار آویخته شد. او در طول دادرسی از داشتن وکیل انتخابی محروم بوده و تحت فشار و شکنجه و نگهداری در سلول انفرادی، ناچار به اعتراف اجباری شده بود که همین اعترافات بی اعتبار تنها مدرک دستگاه قضایی برای انتساب اتهام محاربه به او بوده است.

‏ما به روند قضایی ناعادلانه و تبدیل اعدام به ابزار سرکوب و نمایش قدرت توسط حکومتی که روز به روز به دلیل اتخاذ ‌سیاست های خشونت بار اعتبار و اقتدار خود را در داخل و خارج کشور از دست داده، معترضیم و از همه ی نهادهای مدنی و حقوق بشری داخلی و بین المللی می خواهیم که با اقدامات موثر خود به پایان دادن این روند ظالمانه و خونبار کمک کنند.

‏صدیقه وسمقی
‏نرگس محمدی
‏۱۵ شهریور ۱۴۰۴»

#مهران_بهرامیان #نه_به_جمهورى_اسلامى #نه_به_اعدام #بیانیه #نرگس_محمدی #صدیقه_وسمقی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ساخت تندیس شنی جاویدنام عرفان رضایی در سواحل عمان

کاری از فرهاد پوریاری
@sand_art_fp

عرفان رضایی، معترض ۲۱ ساله، روز ۳۰ شهریور در آمل هدف گلوله سرکوبگران قرار گرفت و کشته شد. عرفان در صف اول مبارزان بود، همان جوانی که شجاعانه روی ماشین قوای سرکوبگر پرید، همان که رفت بالای بیلبورد و عکس خامنه‌ای را پاره کرد، شهامت و دلاوری مثال زدنی عرفان را مگر می‌توان فراموش کرد؟ عرفان سرمشق بسیاری از جوانان شده است.

یادمان نمی‌رود لحظه‌ای را که شجاعانه بر روی خودروی زرهی سرکوبگران پرید، لحظه‌ای که عکس خامنه‌ای را پاره کرد.

جوان دلیری که به خیابان رفت تا آزاد شود، تا ایران را آزاد کند و تا پای جان بر هدفش ایستاد.


#عرفان_رضایی #آمل #یادمون_نمیره #دادخواهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

این شرایط غلامحسین بروجردی، جانباز جنگ و زندانی سیاسی سابق است.
همسرش ضمن انتشار این ویدیو نوشت:
«با درود، گرامیان این ویدئو فقط جنبه اطلاع رسانی دارد تا شما سروران با بخشی از مشکلات جانبازان آشنا شوید هر گونه پیشنهاد تهیه دارو و همیاری، توهین به بنده تلقی خواهد شد.»


ـ فرزندان مقامات جمهوری اسلامی غالبا در کشورهای غربی زندگی لاکچری دارند، اما جانبازان جنگ در چنین وضعیتی به سر می‌برند. جمهوری اسلامی حاضر است موشک و تجهیزات برای گروه‌های تروریستی تامین کند، حاضر است که میلیاردها دلار صرف پروژه هسته‌ای بکند (که یک شبه دود شد) حاضر است میلیاردها هزینه تبلیغات ایدئولوژیک و حجاب بکند، ولی دارو برای جانباز جنگ را نمی‌تواند تهیه کند.

#غلامحسین_بروجردی #جانباز #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

خواهر پخشان عزیزی، زندانی سیاسی محکوم به اعدام، در زادروز او دلنوشته‌ای سرشار از عشق و اندوه منتشر کرد. او در این نوشته‌ی بلند، پخشان را «شعر خانه» خواند و نوشت:
«پخشان، به‌معنای شعر در زبان کوردی... و تو شدی شعر خانه‌مون، قصیده‌ی بلندبالایی با مطلعی به طراوت خنده‌های همیشگی‌ت. شعری پر از ظرافت‌ و جسارت‌های شاعرانه، تو شعری کلاسیک و تکراری نبودی، لبالب بودی از تازه‌گری و شور و تجربه.»

در ادامه، او از خاطرات و خصلت‌های انسانی خواهرش یاد می‌کند:
«می‌گفتی چراغ امید نباید تو دل بیماران خاموش بشه و الا خنجری می‌شه که رؤیاهاشون رو چال می‌کنه... من باور داشتم که چقدر به کارت ایمان داری.»

سپس به دغدغه‌های دیرینه‌ی پخشان اشاره می‌کند:
«پونزده‌ سال قبل دست از گوشت‌خواری برداشتی تا حرمت همه‌ی موجودات زنده رو حفظ کنی. عمرت رو گذاشتی برای مقابله با خودسوزی و ختنه‌ی زنان... عاشق طبیعت بودی و موندی و محیط زیست دغدغه‌ی اساسی‌ت بود.»

اما دلنوشته تنها به یادآوری خاطرات ختم نمی‌شود. خواهر پخشان به آرزوهای او می‌رسد؛ آرزوهایی که پخشان در زندان هم در روز تولدش زمزمه می‌کرد. او از قول پخشان نوشت:
«آرزو می‌کنم در هیچ کجای این جهان، زنان و کودکان بی‌گناه قربانی جنگ‌هایی که قدرت‌ها راه می‌اندزند، نشوند... آرزو می‌کنم همگی به‌جای آرزوی مرگ برای انسان‌های دیگر شعار صلح، عشق، دوستی و مهربانی سردهیم.»

و باز هم این صدا از درون زندان ادامه می‌یابد:
«آرزو می‌کنم طناب‌ها به‌جای اینکه گردن‌ها بفشارند و بردار کنند، تکیه‌گاهِ دستانی بی‌پناه شوند... مهربانی پایه‌ی عدالت‌ است، زبان مشترک دل‌هایی است که هنوز برای انسانیت می‌تپد.»

خواهر در پایان، با حسرت و در عین حال ایمان به استواری پخشان، چنین نوشت:
«گمان نکنم تاب بیاورد طناب‌دار دور گلوی تو، که تمام آوازهایت عاشقانه است…»

این دلنوشته، تصویری روشن از پخشان عزیزی به دست می‌دهد؛ زنی که در بند است، اما همچنان با آرزوهایش برای صلح، مهربانی و کرامت انسانی می‌درخشد.

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://tinyurl.com/5aatnmn3

#پخشان_عزبزی #نه_به_اعدام #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech