در آخرین پنجشنبه سال، روزی که بسیاری از خانواده‌ها برای گرامی‌داشت یاد عزیزان از دست‌رفته بر مزارشان گرد هم می‌آیند، خانواده‌های دادخواه و تعدادی از هم‌وطنان‌مان به یاد فرزندان جان‌باخته ایران جمع شدند؛ اما این بار هم با آزار ایادی سرکوبگر جمهوری اسلامی روبه‌رو شدند.

بر اساس ویدیوها و گزارش‌های رسیده در ۲۸ اسفند، در جریان مراسم گرامی‌داشت یاد سپهر شکری، معروف به «سپهر بابا»، مأموران امنیتی تلاش کردند با ضرب‌وشتم اعضای خانواده و تهدید حاضران—از جمله تهدید به «تجاوز گروهی»—این تجمع را بر هم بزنند. در این میان، مادر این جاویدنام با فریادی که از دل درد و خشم برمی‌آمد گفت: «شما اسلحه دارید، بچه من سینه داشت.»

در جریان اعتراضات دی‌ماه صدای پدر سپهر شکری که با فریاد «سپهر بابا کجایی؟» در جست‌وجوی پیکر فرزندش بود، بازتابی گسترده یافت و به نمادی از رنج خانواده‌های دادخواه بدل شد.

آنچه در این روزها رخ می‌دهد، تنها سوگواری نیست؛ تلاشی است برای زنده نگه داشتن یاد عزیزانی که جانشان را از دست دادند.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

این صدای درد دل پدر جاویدنام ابوالفضل شهری جوان ۱۹ساله‌ای است که در شاهین‌شهر اصفهان، به دست رژیم جمهوری اسلامی ایران به قتل رسید. بغض پدری که دارد با خواهرش درد دل می‌کند و می‌گوید از ترس خانواده سکوت کرده است. از ترس اینکه بلایی سر اعضای خانواده بیایید.

ابوالفضل شهری، پسر ۱۹ ساله ساکن ملک‌شهر، در تظاهرات ۱۸ و ۱۹ دی شرکت کرد. پس از آن، از طرف سپاه با او تماس می‌گیرند و او را تهدید می‌کنند. در ۲۸ دی، در حالی که با اسنپ کار می‌کرد، در شاهین‌شهر دزدیده می‌شود و با تزریق ماده‌ای سمی توسط عوامل سپاه تروریستی، جانش را از دست می‌دهد. خانواده‌اش تهدید شدند که اگر سکوت نکنند، با مرگ مواجه خواهند شد.

محل جان‌باختن او در خیابان شاهین‌شهر بوده و جسدش در کنار خیابان پیدا می‌شود. چند روز پیش از تظاهرات، وقتی عزیزانش به او گفتند که نرود چون خطرناک است، او پاسخ داده بود: «پدرم در این سن هیچ چیزی ندارد، من ۲۰ سالمه و هیچ آینده‌ای برایم باقی نمانده. چرا نروم؟ نهایتش می‌کشند و می‌روم زیر خاک. ما دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم.»

بغض پدر، در دلش می‌جوشد و با خواهرش درد دل می‌کند و می‌گوید که از ترس خانواده سکوت کرده است. روزی که پسرش به دست رژیم کشته شد، پدر جاوید نام ابوالفضل خودکشی کرد و پس از چند روز به کما رفت. وقتی هوشیاری‌اش را به دست آورد، با خواهرش که در خارج از ایران زندگی می‌کند، درد دل می‌کند و می‌گوید که در کما پسرش را دیده که گفته برای من لباس مشکی نپوشید و شادی کنید.

این روایت، صدای جوانانی است که در جست‌وجوی عدالت و آزادی، حاضرند جان خود را فدای آرمان‌هایشان کنند. صدای پدری که از ترس امنیت خانواده‌اش محکوم به سکوت شده است.

#ابوالفضل_شهری #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

وزیر جنگ آمریکا: امروز آخرین شغلی که کسی در جهان به دنبال آن است فرماندهی سپاه و بسیج است

پیت هگست، وزیر جنگ ایالات متحده، روز جمعه ۲۸ اسفند در یک نشست خبری درباره ادامه عملیات «خشم حماسی» علیه جمهوری اسلامی ایران گفت که هدف از این جنگ نه ملت‌سازی و یا صدور دموکراسی، بلکه درهم‌کوبیدن تهدیدات مستقیم علیه آمریکا بوده است.

آقای هگست تاکید کرد: این جنگ برای آن است که نسل‌های آینده مجبور نباشند با یک ایرانِ هسته‌ای روبرو شوند.

وزیر جنگ آمریکا از فروپاشی بی‌سابقه توان دریایی و نظامی جمهوری اسلامی گفت و افزود: اکنون آخرین شغلی که در جهان خواهان دارد فرماندهی سپاه و بسیج است؛ یک شغل موقت!
او با انتقاد از اروپا و رسانه‌ها گفت دنیا باید ممنون پرزیدنت ترامپ باشد که دنیا را در برابر این رژیم تروریستی که دنیا را به گروگان گرفته بود، محافظت کرد.

پیت هگست همچنین گفت: تاکنون بیش از ۱۲۰ فروند از کشتی‌های نیروی دریایی آن‌ها آسیب دیده یا غرق شده‌اند. هر ۱۱ زیردریایی که زمانی در اختیار داشتند، اکنون از بین رفته‌اند و بنادر نظامی آن‌ها نیز کاملاً فلج شده است.

منبع صدای آمریکا
@Tavaana_TavaanaTech

⁨ ‌
دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا در دیدار با نخست وزیر ژاپن گفت: ما می‌توانستیم همه چیز را نابود کنیم اما توان نظامی جمهوری اسلامی را هدف گرفته‌ایم و جلوتر از برنامه هستیم.

آقای ترامپ در پاسخ به پرسشی درباره احتمال اعزام نیروی زمینی به ایران تاکید کرد هر اقدامی لازم باشد انجام می‌دهد اما فعلا قصد آن را ندارد.

#نه_به_جمهوری_اسلامی

⁩@Tavaana_TavaanaTech

جاویدنام محمدرضا قاسم‌زاده؛ ۲۲ ساله، کشته‌شده در مهرشهر کرج

جاویدنام محمدرضا قاسم‌زاده، جوان ۲۲ ساله، در تاریخ ۱۸ دی‌ماه در مهرشهر کرج و در جریان اعتراضات کشته شد. او از جمله جوانانی بود که در صف اول ایستاد؛ نه برای مرگ، بلکه برای زندگی، آزادی و ایران.

محمدرضا با اصابت دو گلوله جان خود را از دست داد. او پیش از این، با وجود خطرات، تصمیم گرفته بود سکوت نکند و در اعتراضات حضور داشته باشد.

محمدرضا، فرزند یک خانواده، «عزیز دلِ پدر و مادر» بود؛ اما زمانی که به باور نزدیکانش «وطن صدا زد»، جان خود را در این مسیر از دست داد.

او از قربانیان جنایت سیستماتیک فرقه تبهکار جمهوری اسلامی است. فرقه‌ای که زندگی یک ملت را گروگان گرفته است.

نام محمدرضا قاسم‌زاده، به‌عنوان یکی از جان‌باختگان دی ماه خونین ۱۴۰۴، در حافظه جمعی باقی خواهد ماند؛ جوانی که «یک عدد نبود، یک انسان بود».


#محمدرضا_قاسم‌زاده
#کرج #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

همسر جاویدنام صالحیه اکبری، از جان‌باختگان اردبیل در دی ماه خونبن، زنی که تکنسین اتاق عمل بود و توسط جمهوری اسلامی به قتل رسبد، این ویدیو را منتشر کرده و نوشته:


«چند روز بعد از این لحظات ساده و شیرین بین و من و همسر عزیز تر از جانم رفت. صدایش در فیلم گویای سرزنده بودن شور شوقش هست من با این صدا امروز خون گریه می‌کنم برایم عمر هزار ساله طلب کرد اما بعد چند روز برای ابد من را با دنیایی از غم و غبار با قلبی سوراخ شده از گلوله‌ی کین و نفرت و بی مهری تنها گذاشت و رفت من چگونه می‌توانم این صحنه و آن صحنه بی جان او را فراموش و به زندگی عادی ادامه بدهم. لطفا مرا نصیحت نکنید که به فکر دخترت باش پدر می‌خواهد. خداوند دخترمان اگر ترحمی بر ما داشت چنین نمی‌شد پس پاسخ بی پدر شدن هلن را هم عاملان مرگ او در آن دنیا یا این دنیا خواهند داد.»


آقای احمد خدایی بسیار غمگین است، در خانه‌اش یک مزار نمادین برای همسرش درست کرده است.
او تنها کسی نیست که این روزها بسیار غمگین است. ابراز همدلی، احوال‌پرسی، زنده نگه‌داشتن یاد جان‌باختگان و ... می‌تواند در تسکین آلام بازماندگان مؤثر باشند.

لطفا تنهایسان نگذاریم.
saleheakbari938gma

#اردبیل #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #صالحه_اکبری

@Tavaana_TavaanaTech

سیمین سهیل‌نیا، نوکیش مسیحی ایرانی-کانادایی، در تاریخ ۲۳ شهریور ۱۴۰۴، علیرغم محکومیت به ۱۰ سال حبس، به‌دلیل بیماری مادرش به ایران بازگشت و در بدو ورود بازداشت شد.
او پیش‌تر درخواست داده بود که باقی‌مانده محکومیت خود را تحت نظارت در منزل و با پابند الکترونیکی سپری کند. منابع «ماده ۱۸» تأیید کرده‌اند که این درخواست درست پیش از جنگ اخیر پذیرفته شده بود، اما با آغاز جنگ، این حکم به‌طور رسمی ابلاغ نشد. او همچنان در زندان به سر می‌برد و هفته‌هاست هیچ تماسی با خانواده‌اش نداشته است.
دلیل بازگشت او به ایران، وضعیت وخیم خانوادگی‌اش عنوان شده است. پدرش پس از یک دوره بیماری در سال ۱۴۰۴ درگذشت و با مشخص شدن ابتلای مادرش به بیماری لاعلاج، او تصمیم گرفت با وجود خطرات، به ایران بازگردد.
پس از بازداشت، وی ابتدا به زندان قرچک منتقل شد؛ جایی که پس از حمله اسرائیل به زندان اوین در جریان جنگ دوازده‌روزه، برخی زندانیان  به‌طور موقت به آنجا منتقل شده بودند. او در تاریخ ۱۹ مهر ۱۴۰۴ به همراه دیگر زندانیان به زندان اوین منتقل شد.
سیمین سهیل‌نیا در دو مرحله اعاده دادرسی موفق شد حکم خود را کاهش دهد؛ به‌طوری‌که محکومیت او ابتدا به ۶ سال و سپس به ۳ سال و ۶ ماه حبس تقلیل یافت. با این حال، علی‌رغم پذیرش درخواست اجرای باقی‌مانده حکم در منزل، وی همچنان در زندان نگهداری می‌شود.
منبع:سازمان ماده۱۸

#نوکیش_مسیحی #گفتگو_توانا


@Dialogue1402

پاسدار علی‌محمد نائینی، سخنگوی سپاه تروریستی پاسداران انقلاب اسلامی کشته شد

او روز گذشته ضمن تاکید بر توانایی تولید موشک، گفته بود: «قطعاً شگفتانه‌هایی برای دشمن داریم. هر میزان پیش برویم نبردها، نبردهای متحیر کننده، پیچیده‌تر و همراه با شگفتانه خواهد بود.»

حالا کسی که اینگونه رجزخوانی می‌کرد، در کمتر از یک روز پس از این سخنان پاسخش را گرفت!

کشته شدن این فرد، بار دیگر خطای محاسباتی بزرگ جمهوری اسلامی را نشان می‌دهد. حکومتی که سال‌ها بر طبل جنگ‌طلبی و دیگری‌سازی کوبید، ولی توانایی محافظت از رهبران خود را هم نداشت.

#علی_محمد_نائینی #جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی


@Tavaana_TavaanaTech

«نوروزت شاد، زینب
نوروزی که برای تو نوزدهمین سالی‌ست که پشت میله‌های زندان آغاز می‌شود. نوزدهمین بهاری که به‌جای شکوفه و آفتاب، با دیوار و درد و محرومیت گره خورده است.
خوانده‌ام که از ۲۴ سالگی در زندانی؛ از روزهایی که می‌توانست سرشار از زندگی، انتخاب و آینده باشد. اما نه سال‌ها توانسته‌اند صدایت را خاموش کنند و نه رنج‌ها توانسته‌اند ایستادگی‌ات را بشکنند.
در تمام این سال‌ها، حتی یک روز مرخصی نداشته‌ای. در نامه‌ات نوشته بودی چگونه با زنجیر به تخت بسته شدی، چگونه با کابل بر کف پاهایت زدند، چگونه آن‌قدر شکنجه شدی که دیگر هیچ‌چیز را احساس نمی‌کردی. اما آنچه باقی ماند، اراده‌ای بود که هنوز ایستاده است.
امروز، همچنان در همان مسیر ایستاده‌ای؛ مسیری که هزینه‌اش را با سال‌های عمرت پرداخت کرده‌ای.
زینب! نوروز یعنی امید، یعنی باور به اینکه هیچ زمستانی ماندگار نیست.
یعنی این یقین که رنج، هرچقدر طولانی باشد، پایان خواهد داشت.
ما کنار تو هستیم؛
با آرزوی روزی که نوروز را نه در زندان، که در آزادی ایران جشن بگیری.»
پیام ارسالی از همراهان توانا
‏
@Tavaana_TavaanaTech

«همین دو قرن پیش بود که می‌شد یک نفر را به جرم الحاد و کفرگویی برای داشتن عقایدی دینی، به شعله‌های آتش سپرد و سوزاند. آنها انسان‌های جایزالخطایی بودند و ما امروزه از این آزادی برخورداریم تا نه تنها با آنان موافق نباشیم که اعتقادات آنها را محکوم کنیم. و باید اذعان دارم که حق داریم چنین آزادانه در باب اعتقادات دینی بیاندیشیم و سخن بگوییم.»

«اندرو همیلتون (۱۷۴۱-۱۶۷۶) در دورانی که آمریکا مستعمره بود، به وکالت مشغول بود و شهرت خود را بیش از هر چیز به پیروزی حقوقی خود در سال ١٧٣٥ در دفاع از یک ناشر روزنامه، به نام جان پیتر زنگر، علیه اتهام افترا مدیون است.

کتاب دفاع از آزادی مطبوعات را از اینجا دانلود کنید:

https://tavaana.org/andrew-hamilton-defense-of-freedom-of-the-press/


#آزادی #آزادی_بیان #آزادی_مطبوعات

@Tavaana_TavaanaTech

تاریخ بارها نشان داده که هیچ ظلمی ماندگار نیست. صدای دادخواهی—حتی اگر سرکوب شود—خاموش نمی‌شود و راه خود را پیدا می‌کند. آن‌چه می‌ماند، نه قدرت سرکوبگران، که ایستادگی مردمی است که حق خود را فراموش نمی‌کنند.

چند بیتی از قصیده‌ سیف فرغانی، شاعر قرن هفتم و هشتم را بازخوانی می‌کنیم که یکی از معروف‌ترین واکنش‌های اجتماعی اوست و خطاب به سپاهیان مغول سروده شده‌ و امروز نیز همچنان تازه و معنادار است:

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد

چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد
بیداد ظالمان شما نیز بگذرد

در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد
این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد

دادخواهی—حتی اگر دیر—سرانجام راه خود را خواهد یافت.

#نه_به_جمهوری_اسلامی #نوروز

@Tavaana_TavaanaTech

در واپسین ساعات سال ۱۴۰۴، یکی از هم‌وطنان در نازی‌آباد، همزمان با فرا رسیدن نوروز، این دیوارنویسی را انجام داده و از احساسی گفته که این روزها در میان مردم جریان دارد؛ احساسی از نزدیک‌بودن تغییر، از امید به آزادی:

«این دیوارنویسی رو امروز تو نازی‌آباد بخاطر فرا رسیدن نوروز انجام دادیم.
این روزها احساس یک تغییر تحول و ندای آزادی تو هوا وجود داره و شدیدا احساس میشه.

دیوارنوشته اینه:
نوروز که برسه بعد از براندازی رژیم جشن آزادی سرزمینمون را میگیریم.»

دیوارنویسی همچنان یکی از ساده‌ترین و در عین حال جسورانه‌ترین راه‌های بیان اعتراض و امید به تغییر است. این نوشته‌ها، روایت مردم‌اند از آن‌چه می‌خواهند و آن‌چه دیگر نمی‌پذیرند.

تنها ساعاتی تا پایان این سال باقی مانده.
آرزوی شما برای سال ۱۴۰۵ چیست؟

#نه_به_جمهوری_اسلامی #نوروز

@Tavaana_TavaanaTech

در آستانه نوروز، یاد خسرو علی‌کردی زنده است؛ وکیلی که زندگی‌اش را وقف دفاع از زندانیان سیاسی و خانواده‌های دادخواه کرد و خود نیز بارها هزینه این ایستادگی را با زندان، تبعید و محرومیت پرداخت.

خسرو علی‌کردی، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر، ۱۵ آذر ۱۴۰۴ در دفتر کارش در مشهد درگذشت؛ مرگی که با وجود اعلام رسمی «سکته قلبی»، از سوی بسیاری از همکاران، فعالان و نزدیکانش مشکوک دانسته شد. او تا آخرین روزهای زندگی، صدای بی‌صدایان بود و از دادخواهی دست نکشید.

نوروز سال گذشته، او در پیامی از شرایط سخت و طاقت‌فرسای زندگی مردم ایران گفت؛ از فشارهای اقتصادی و اجتماعی که زندگی شرافتمندانه را برای بسیاری دشوار کرده است. اما در کنار این واقعیت تلخ، بر چیزی مهم‌تر تأکید کرد: زنده‌بودن امید. امید به آزادی، دموکراسی، برابری و تداوم مبارزه با ظلم و بی‌عدالتی.

او در آن پیام، زندانیان سیاسی را «آزادگان» نامید؛ انسان‌هایی که اگرچه جسمشان در بند است، اما روحشان در پرواز است. از هم‌بندی‌هایش یاد کرد و آن‌ها را قهرمانانی دانست که با ایستادگی‌شان به زندان معنا و اعتبار داده‌اند، نه برعکس.

@Tavaana_TavaanaTech

گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، در آستانه نوروز، خواستار توقف فوری درگیری‌ها و پایان حملات نظامی شد و از همه طرف‌ها خواست به تعهدات خود بر اساس حقوق بین‌الملل پایبند باشند و امکان دسترسی بدون مانع به کمک‌های بشردوستانه را فراهم کنند.

مای ساتو همچنین با اشاره به اینکه نقض حقوق بشر در ایران پیش از آغاز این درگیری‌ها نیز ادامه داشته، بر ضرورت توجه به موضوعاتی چون اعدام‌ها، فشار بر اقلیت‌ها، وضعیت زندانیان سیاسی و خشونت علیه زنان تأکید کرد. او از مقام‌های جمهوری اسلامی خواست قطع اینترنت را پایان دهند و تمامی افرادی را که به‌طور خودسرانه بازداشت شده‌اند، از جمله بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری، آزاد کنند تا خانواده‌ها بتوانند نوروز را در کنار یکدیگر سپری کنند.

#نه_به_جمهوری_اسلامی #نوروز

@Tavaana_TavaanaTech

ربایش و قتل نوید سلطانپور توسط جمهوری اسلامی ایران

جاویدنام نوید سلطانپور، متولد ۱۳۶۱ و اهل کاشمر، از جمله شهروندان معترضی بود که پیش‌تر نیز در جریان اعتراضات سال ۱۳۸۸ بازداشت و تحت شکنجه قرار گرفته بود.

او در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز به خیابان آمد. در همان روزها، یکی از دوستانش در نزدیکی او کشته شد. پس از آن، ناچار به زندگی مخفیانه روی آورد تا اینکه در شهر مشهد ربوده شد. ساعاتی بعد، خبر جان‌باختن او به خانواده‌اش اطلاع داده شد.

پیکر او در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۴۰۴، تحت تدابیر شدید امنیتی، در امام‌زاده سیدمرتضی شهر کاشمر به خاک سپرده شد.

در روزهایی که توجه بخش قابل توجهی از افکار عمومی، تحت تأثیر تحولات منطقه‌ای و حملات خارجی، از وضعیت داخلی ایران منحرف شده، ماشین سرکوب جمهوری اسلامی همچنان بی‌وقفه به کار خود ادامه می‌دهد و جان شهروندان معترض را می‌گیرد.

نوید سلطانپور، ساکن مشهد، از شهروندان فعال و پیگیر مطالبات اجتماعی بود که سال‌ها در اعتراضات و فعالیت‌های میدانی حضور داشت. او در زمان اعتراضات سال ۱۳۸۸، دانشجوی کارشناسی ارشد تربیت بدنی دانشگاه تهران بود و در جریان اعتراضات ۱۶ آذر (روز دانشجو) ـ به گفته دوستانش ـ هدف شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای قرار گرفت، به‌گونه‌ای که بیش از ۹۰ ساچمه به بدنش اصابت کرد. پس از آن بازداشت شد و برای ماه‌ها در شرایطی نگهداری شد که خانواده‌اش از محل نگهداری و وضعیت او بی‌اطلاع بودند. او با وجود جراحات شدید، تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفت.

با وجود فشارها و تهدیدهای مداوم پس از آزادی، نوید هرگز از پیگیری مطالبات مردم عقب‌نشینی نکرد.

در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، او نیز همچون بسیاری از شهروندان به خیابان آمد. در جریان این اعتراضات، شاهد کشته شدن یکی از دوستانش بود و خود نیز به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت، اما موفق شد محل را ترک کرده و جان خود را نجات دهد.

نوید به‌طور منظم به ورزش و دویدن می‌پرداخت. در روز ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، طبق برنامه روزانه برای تمرین از منزل خارج شد. ساعاتی بعد، خانواده‌اش با تماسی مواجه شدند که از آن‌ها خواسته شد به کلانتری مراجعه کنند. در آنجا تصویر پیکر بی‌جان او به آن‌ها نشان داده شد.

شواهد و قرائن موجود نشان می‌دهد که نیروهای امنیتی با اطلاع از برنامه روزانه نوید، او را در همان روز ربوده و به قتل رسانده‌اند.

پیکر نوید سلطانپور یک روز پس از قتل به خانواده تحویل داده شد. مراسم تدفین در ۲۶ اسفند ۱۴۰۴، تحت نظارت شدید امنیتی و با حضور نامحسوس نیروهای امنیتی در میان جمعیت برگزار شد. در جریان مراسم، زمانی که اعضای خانواده و حاضران با دست زدن و سر دادن شعارهای ملی واکنش نشان دادند، از بلندگوهای محل دفن شعار «حیدر حیدر» ـ از شعارهای شناخته‌شده نیروهای بسیج ـ پخش شد؛ اقدامی در راستای ایجاد فضای ارعاب و کنترل مراسم سوگواری.

#نوید_سلطانپور #مشهد #کاشمر #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech