حسین بیات، وکیل دادگستری، در یادداشتی در صفحه اینستاگرام خود، با اشاره به زندگی شمار قابل توجهی از فرزندان و بستگان مقام‌ها و کارگزاران جمهوری اسلامی در کشورهای غربی، این پدیده را نشانه شکاف میان گفتار رسمی و رفتار خصوصی حاکمان می‌داند. او می‌پرسد چرا کسانی که در عرصه عمومی از الگوی حکمرانی جمهوری اسلامی، نظام آموزشی و سبک زندگی مورد تأیید آن دفاع می‌کنند، در زندگی شخصی برای فرزندان خود انتخاب‌هایی متفاوت دارند. به باور بیات، این تناقض را می‌توان نشانه‌ای از بی‌اعتمادی بخشی از کارگزاران نظام به همان ساختاری دانست که خود در ایجاد و استمرار آن نقش داشته‌اند.


متن این یادداشت به شرح زیر است:

_چرا بسیاری از فرزندان مسئولان و کارگزاران جمهوری اسلامی حاضر به زندگی در ایران تحت سلطه پدران خویش نیستند؟؟

با انتشار خبر اعلام برائت عروس معصومه ابتکار از جمهوری اسلامی سئوالی بسیار خطیر قابل طرح است:
چرا فرزندان مسئولان و کارگزاران جمهوری اسلامی حاضر به زندگی در ایران تحت سلطه پدران خویش نیستند؟
تعداد سه تا پنج هزار تن از فرزندان مسئولان فعلی و گذشته جمهوری اسلامی بر اساس آنچه در اخبار آمده در اروپا زندگی می‌کنند بررسی اسامی آن‌ها نشان می دهد پدرانشان متعلق طیف‌ها و جریانات مختلف سیاسی هستند .
به چند نکته اشاره می‌کنم شما بخوانید حدیث مفصل از این مجمل:
سال‌های سال است که کارایی و کارآمدی ایدئولوژی و خط مشی سیاسی اقتصادی اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی دچار بن بست و انسداد جدی گشته است. البته در ملا و منظر عام و مناسبات رسمی و در رسانه‌ها مسئولان جمهوری اسلامی بدان اعتراف نمی‌کنند اما به خانه که بر می گردند نزد خانواده خویش در عمل و نظر بدان معترف می‌شوند.
مسئولان جمهوری اسلامی در ساحت مطابق ظواهر ایدئولوژی زندگی می‌کنند و برای وجاهت و اعتبارش سینه جاک می‌کنند در خلوت اما آن کار دیگر می‌کنند و فرزندانشان را نیز به راه و روش دگری که مبراتر از مفاسد ایدئولوژی‌ست هدایت می‌کنند.
مثلا مدام داد سخن از مزایا و امکانات علمی دانشگاه‌های ایران سر می‌دهند در خفا اما فرزندان خود را رهسپار بهترین دانشگاه‌های اروپا و آمریکا می‌کنند.
حضور گسترده فرزندان مسئولان جمهوری اسلامی در اروپا و آمریکا گویای نارضایتی عمیقی ست که میان طیف وسیعی از کارگزاران جمهوری اسلامی از وضعیت موجود وجود دارد وضعیتی که به دلیل ساختار متصلب ایدئولوژیک و البته منافع شخصی و جناحی خویش قادر به بیان و تغییر آن نیستند زین روی دست به ریا و تزویر می‌یازند در محراب و منبر نسخه صبر برای ملت می پیچند در خلوت اما آن کار دیگر می‌کنند
حکایت حکایت آخوندی‌ست که سر منبر به خلائق می گفت اگر فرزندانتان روی فرش خانه ادار کرد آن تکه را ببرید به خانه که برگشت دید قسمتی از فرش خانه بریده شده از همسرش پرسید داستان چیست او پاسخ داد که پای منبر بوده و به توصیه او عمل کرده آخوند فریاد زد که زن من این حرف‌ها را برای مردم می زنم نه خودم. مسئولین جمهوری اسلامی هرچه از خوبی و وزانت حکمرانی خویش از صدر تا ذیل می‌گویند برای مردم می‌گویند نه برای خود و خانواده خویش. خودشان به آنچه می‌گویند باور ندارند به طریق اولی فرزندانشان نیز که در جریان ریز همه ابعاد حکمرانی پدران خویشند بیش از سایر آحاد مردم از آن بیزاری نشان می‌دهند.

@Tavaana_TavaanaTech

کوکب بداغی پگاه: مرا از مرزی منع کرده‌اید که هیچ‌وقت مقصدم نبود

کوکب بداغی پگاه، معلم و فعال مدنی اهل ایذه، در واکنش به ممنوع‌الخروج شدن خود از سوی قوه قضاییه، با انتشار یادداشتی تأکید کرد که قصد ترک ایران را نداشته و آنچه برای او دردناک است، نه ممنوعیت خروج، بلکه برخورد امنیتی با کسانی است که برای آینده کشور تلاش می‌کنند.


متن این یادداشت به شرح زیر است:

به بهانه‌ی ممنوع الخروج بودنم توسط قوه‌ی قضاییه

«به نام نامی ایران
سال‌ها به فرزندان این سرزمین آموختم که وطن فقط خاک نیست خاطره است ریشه است، امید است هر روز با عشق نام ایران را بر زبان آوردم و باور داشتم که ساختن آینده از کلاس‌های کوچک مدرسه آغاز می‌شود.
امروز اما نام من در فهرست ممنوع‌الخروج‌هاست نه حسرت دیدن سرزمین‌های دیگر را دارم و نه سودای گریختن از این خاک مگر می‌شود از خانه‌ای که تمام عمر برای آبادانی‌اش کوشیده‌ای گریخت؟
درد من ممنوع‌الخروج بودن نیست، درد آنجاست که عشق به وطن گاهی با سوءتفاهم پاسخ می‌گیرد با این همه هنوز باور دارم که #ایران را باید با دانایی خِرد و از خودگذشتگی ساخت
مرا از مرزی منع کرده‌اید که هیچ وقت مقصدم‌ نبود عاشق از مرز نمی‌گذرد، می‌ماند تا بسازد.

کوکب بداغی پگاه_معلم وفعال مدنی ایذه»


ـ ممنوع‌الخروجی در جمهوری اسلامی وجهی تناقض‌آمیز نیز دارد: حکومتی که خود مدعی است ایران بهترین مکان برای زندگی شهروندان است، «مجبور کردن فرد به ماندن در ایران» را به‌عنوان مجازات و ابزار فشار به کار می‌گیرد. گویی سلب حق خروج از کشور و اقامت اجباری در سرزمینی که حکومت بر آن فرمان می‌راند، خود بخشی از کیفر مخالفان و منتقدان است. ممنوع‌الخروجی فقط بستن یک مرز نیست؛ محدود کردن حق انتخاب انسان درباره محل زندگی، سفر، تحصیل، کار و ارتباط با جهان بیرون است.

#کوکب_بداغی_پگاه #ایذه #بیانیه

@Tavaana_TavaanaTech

مرگ تک‌صدایی و تولد معناهای تازه
چرا تکثرگرایی تهدید نیست، بلکه ضامن بقای فرهنگی است؟

هنگامی که تک‌صدایی به عنوان سیاست مسلط یک ساختار اجتماعی تثبیت می‌شود، جریان سیال معنا و حیات فرهنگی آرام‌آرام به سمت انجماد پیش می‌رود. در چنین فضایی فرهنگ به جای آنکه بدنه‌ای پویا، خودجوش و متکثر باشد، به مجموعه‌ای از الگوهای ازپیش‌تعیین‌شده و تکراری تقلیل می‌یابد که هرگونه انحراف از آن، تهدیدی علیه نظم موجود تلقی می‌شود.

این اصرار ساختاری بر یکدستی، در ظاهر به معنای ثبات و هماهنگی است، اما در عمق خود نشانگر نوعی شکنندگی پنهان در برابر تحولات و بحران‌های پیرامونی است.

حیات فرهنگی برای بقا و بازتولید خود، به اصطکاک مداوم اندیشه‌ها، سبک‌های زیست و روایت‌های گوناگون نیاز دارد. تکثرگرایی، بستر این برخورد زاینده است، جایی که هیچ روایت واحدی توان انحصار حقیقت را ندارد و معنا در فضای میان این تفاوت‌ها زنده نگه داشته می‌شود.

وقتی این شبکه ارتباطی قطع می‌شود و تفاوت‌ها به حاشیه رانده یا حذف می‌شوند، جامعه ابزار خود را برای فهم پیچیدگی‌های جهان از دست می‌دهد. سیستم‌های تک‌صدا در مواجهه با چالش‌های تازه فاقد انعطاف لازم برای بازنگری در ساختارهای خود هستند، چرا که انعطاف‌پذیری مستلزم پذیرش حضور دیگری و به رسمیت شناختن زاویه‌دیدهای متکثر است.

مرگ تک‌صدایی در واقع آغاز بازگشت پویایی به درون کالبد فرهنگ است. این روند نشان می‌دهد که هویت‌های فرهنگی نه در ایزوله‌کردن اجتماع و حذف رقیبان، بلکه در بستر تعامل مستمر و همنشینی ناهمگون‌ها دوام می‌آورند.

جوامعی که از تکثر هراسی ندارند، امکان ظهور معناهای تازه را فراهم می‌کنند و از این طریق ظرفیت انطباق خود را با آینده‌ای پیش‌بینی‌ناپذیر افزایش می‌دهند.

#تکثر_گرایی #پلورالیسم #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

در روزهای گذشته مریم طهماسبی، همسر پسر معصومه ابتکار، روایتی منتشر کرده و خود را از طبقه کارگر دانسته است که عاشق آمریکا ست!

لادن بازرگان، فعال مدنی، در واکنش به روایت مریم طهماسبی نوشته است که روایت او از پیشینه خانوادگی‌اش، به‌ویژه درباره معصومه ابتکار، تنها بخشی از ماجرا را بازگو می‌کند. بازرگان معتقد است نمی‌توان ابتکار را صرفا «مترجم گروگان‌گیران» معرفی کرد؛ زیرا او در جریان اشغال سفارت آمریکا در تهران، به‌عنوان سخنگوی انگلیسی‌زبان اشغال‌کنندگان در برابر رسانه‌های بین‌المللی ظاهر می‌شد و از این اقدام دفاع می‌کرد.

او همچنین تأکید کرده است که خانواده ابتکار پس از حضور او در ساختار قدرت جمهوری اسلامی، از ارتباطات و موقعیت‌هایی برخوردار شدند که برای بسیاری از ایرانیان عادی دست‌نیافتنی بوده است.
زمانی که خبرنگار شبکه ان‌بی‌سی از او پرسید که می‌تواند اسلحه بردارد و گروگان‌ها را بکشد، پاسخ داد: «بله. وقتی دیده‌ام اسلحه آمریکایی برادران و خواهرانم را در خیابان‌ها هدف قرار می‌دهد… طبیعی است که باید با ظلم و ستم مقابله کرد.»
@Tavaana_TavaanaTech

سپهر امیرزاده، دانشجوی پزشکی و از معترضان بازداشت‌شده در اصفهان، با حکم دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده است.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، مبنای صدور این حکم اتهام «محاربه» عنوان شده است. منابع حقوق بشری همچنین گزارش داده‌اند که سپهر امیرزاده در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ به مجروحان اعتراضات کمک کرده و این موضوع در روند پرونده او مورد استناد قرار گرفته است.

سپهر امیرزاده روز ۲۳ دی‌ماه ۱۴۰۴، در ارتباط با اعتراضات سراسری، در محل سکونت خود در اصفهان توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. او پس از بازداشت مدتی در مرحله بازجویی و تحقیقات قرار داشت و سپس به زندان دستگرد اصفهان منتقل شد و همچنان در این زندان به‌سر می‌برد.

صدور حکم اعدام برای سپهر امیرزاده بار دیگر نگرانی‌ها درباره استفاده جمهوری اسلامی از مجازات مرگ علیه معترضان را افزایش داده است. اطلاع‌رسانی درباره نام و وضعیت افرادی که با خطر اعدام روبه‌رو هستند، اهمیت حیاتی دارد؛ چرا که سکوت و بی‌خبری می‌تواند جان زندانیان را بیش از پیش در معرض خطر قرار دهد.

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

ابهام درباره وضعیت رهبر جمهوری اسلامی و روایت‌های متناقض مقام‌های حکومتی، به یکی از پرسش‌های مهم درباره ساختار قدرت در ایران تبدیل شده است؛ در شرایطی که هر بخش از حکومت می‌کوشد تصمیم‌ها و مواضع خود را به راس نظام نسبت دهد و تصویری از انسجام و اقتدار ارائه دهد.

مانا نیستانی این وضعیت و تناقض‌های موجود در روایت رسمی جمهوری اسلامی را دستمایه کاریکاتور هفته خود برای دویچه وله فارسی قرار داده است.

توضیح دویچه وله فارسی:

«جمهوری اسلامی در یکی از مبهم‌ترین مقاطع سیاسی خود قرار گرفته است؛ درباره وضعیت و نقش مجتبی خامنه‌ای، به عنوان رهبر فعلی جمهوری اسلامی روایت‌های رسمی متناقض و پرسش‌های بی‌پاسخ فراوانی وجود دارد.

در حالی که مقام‌های مختلف حکومت بر سلامت و حضور فعال او تاکید می‌کنند، بدون آنکه شواهد عمومی روشنی برای پایان دادن به این ابهام ارائه شود. هم‌زمان، در شرایط بحران با آمریکا، جناح‌ها و نهادهای مختلف حکومت تلاش می‌کنند مواضع خود را به رهبری نسبت دهند و نشان دهند که تصمیم‌ها و رویکردهایشان با نظر او هماهنگ است.»

@dw_farsi
@mananey
@Tavaana_TavaanaTech

پذیرش، نقطه‌ صفر حرکت
چرا تا زمانی که واقعیت موجود را در آغوش نکشیم، نمی‌توانیم تغییرش دهیم؟

انسان تمایل دارد در برابر واقعیت‌های ناخوشایند گارد بگیرد، آن‌ها را پس بزند یا در پناه انکار، به سوی تصویری مطلوب‌تر و خیالی از جهان بگریزد.

این واکنش دفاعی، اگرچه در نگاه نخست آرامش‌بخش به نظر می‌رسد، اما سد محکمی در برابر هرگونه دگرگونی واقعی می‌سازد.

تا زمانی که وضعیت موجود، با تمام زوایا، کاستی‌ها و تناقضاتش به‌دقت دیده نشود و به رسمیت شناخته نشود، انرژی روانی و اجتماعی صرف جنگیدن با سایه‌ها می‌شود.

پذیرش، پیش از آنکه رویکردی عاطفی باشد، نقطه‌ی ثقل شناخت است، لحظه‌ای که ذهن دست از تحریف جهان برمی‌دارد و دقیقا همان‌جایی می‌ایستد که واقعیت قرار دارد.

حرکت و تغییر در اجتماع، زمانی آغاز می‌شود که نقطه‌ صفر مختصات به درستی تعیین شود.

انکار واقعیت، به معنای پاک کردن صورت‌مسئله است و مسیر حرکت را به بیراهه می‌برد.

پذیرش به معنای تسلیم شدن یا رضایت دادن به شرایط نیست، بلکه توقف فرسایشِ انرژی در کوران مقاومتِ بی‌حاصل است.

هنگامی که واقعیت موجود بدون نقاب و به تمامی دیده می‌شود، ابزار مناسب برای مواجهه با آن نیز شکل می‌گیرد.

در این نقطه است که بستر تحول، نه از روی توهم، بلکه از دل سخت‌ترین لایه‌های واقعیت سر برمی‌آورد و پویایی از سر گرفته می‌شود.

#‌پذیرش #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402