هفتاد روز حبس مسعود فرهیخته در انفرادی؛ تهدید خانواده برای وادارکردن این معلم زندانی به سکوت

مسعود فرهیخته، معلم و کنشگر صنفی محبوس در ندامتگاه مرکزی کرج، پس از حدود هفتاد روز همچنان در انفرادی نگهداری می‌شود و از تماس، ملاقات و دسترسی آزادانه به کتاب محروم است. هم‌زمان، مدیرکل زندان‌های استان البرز به همسر او هشدار داده است که اگر فرهیخته از داخل زندان سخن بگوید یا بیانیه منتشر کند، وضعیتش «از این هم بدتر خواهد شد».

روز سه‌شنبه ۱۷ شهریورماه، جمعی از کنشگران صنفی همراه با همسر مسعود فرهیخته به اداره‌کل زندان‌های استان البرز مراجعه کردند تا نگرانی خود را درباره ادامه انفرادی و قطع تماس و ملاقات او اعلام کنند.

مسئولان از ملاقات با این جمع خودداری کردند و تنها همسر فرهیخته، همراه با یکی از کنشگران صنفی، با فردی به نام «فتحی»، مدیرکل زندان‌های استان البرز، دیدار کرد.

بنا بر اطلاعات موثق رسیده، فتحی در این ملاقات گفته است: «به فرهیخته سفارش کنید که از داخل زندان حرف نزند، کاری نکند و حسن رفتار داشته باشد؛ وگرنه وضعیتش از اینی که هست هم بدتر خواهد شد.»

او همچنین از همسر این معلم زندانی خواسته است فرهیخته را به توقف رفتارهای اعتراضی خود وادار کند تا مسئولان «با او راه بیایند» و هشدار داده است که در غیر این صورت، این رفتارها «عواقب» خواهد داشت. فتحی درباره مرخصی نیز گفته است: «مرخصی شامل کسانی می‌شود که تابع ما باشند.»

این اظهارات نشان می‌دهد که برخورداری مسعود فرهیخته از حقوق قانونی خود، از جمله مرخصی و خروج از انفرادی، به سکوت و توقف انتشار بیانیه مشروط شده است.

انفرادی طولانی به‌دلیل انتشار بیانیه

مسعود فرهیخته نزدیک به هفتاد روز است که ابتدا در سلول انفرادی و سپس در فضایی سه‌نفره موسوم به «عمومی انفرادی» نگهداری می‌شود. بنا بر اطلاعات رسیده، این اقدام تنبیهی در واکنش به انتشار یک بیانیه صورت گرفته است.

نگهداری طولانی‌مدت او در چنین شرایطی، افزون بر نقض آیین‌نامه سازمان زندان‌ها، با اصول ۳۶ و ۳۹ قانون اساسی نیز مغایرت دارد؛ اصولی که اجرای مجازات را منوط به حکم دادگاه صالح و هتک حرمت و حیثیت زندانی را ممنوع می‌دانند.

فشار بر این معلم زندانی به داخل زندان محدود نمانده است. از ابتدای اجرای حکم، همسر و خانواده او بارها با تماس تلفنی، احضار و تهدید روبه‌رو شده‌اند تا فرهیخته را از صدور بیانیه و بیان مواضع خود بازدارند.

روایت فرهیخته از شرایط ندامتگاه مرکزی کرج

مسعود فرهیخته در پیامی به یکی از دوستانش اعلام کرده است که حقوق زندانیان سیاسی در ندامتگاه مرکزی کرج به‌هیچ‌وجه رعایت نمی‌شود.

به گفته او، زندانیان نزدیک به دو ماه حتی تلویزیون نداشته‌اند و وسیله‌ای نیز برای تهیه غذایی غیر از غذای «افتضاح» زندان در اختیارشان نیست.

او وضعیت بهداشت و عملکرد بهداری را «افتضاح» توصیف کرده و گفته است مسئولان برای هر بیماری، بدون تشخیص و پیگیری درمان، تنها مسکن می‌دهند و ظاهرسازی می‌کنند.

فرهیخته همچنین از انتقال زندانیان سیاسی با غل‌وزنجیر، حتی هنگام مراجعه به دادگاه یا بهداری، خبر داده و این رفتار را مغایر شأن انسانی آنان دانسته است.

به گفته او، زندانیان به کتاب دسترسی ندارند و طی یک ماه گذشته تنها کتاب‌های مذهبی مورد تأیید زندان اجازه ورود داشته‌اند. برخورد نیروهای حفاظت با زندانیان سیاسی نیز نامناسب و تحقیرآمیز توصیف شده است.

حمام و توالت نیز داخل همان اتاق محل نگهداری زندانیان قرار دارد؛ وضعیتی غیربهداشتی و زجرآور که زندگی در سلول را دشوارتر کرده است.

فرهیخته همچنین گفته است دو افسر نگهبان به‌دلیل نوشته‌ای با این مضمون که «اگر از مشکلات، حرف “م” را برداریم، می‌شود شکلات»، او را به «تحریک و گمراه‌کردن بچه‌های مردم» و دریافت پول از خارج متهم کرده‌اند.

ادامه انفرادی، قطع ارتباط با خانواده، محرومیت از کتاب و امکانات اولیه، انتقال با غل‌وزنجیر، رسیدگی پزشکی ناکافی و تهدید خانواده، مجموعه‌ای از اقدامات تنبیهی برای وادارکردن مسعود فرهیخته به سکوت است.

مسئولیت سلامت و جان این معلم زندانی مستقیماً بر عهده سازمان زندان‌ها و مقام‌های قضایی است. آنان باید فوراً به نگهداری او در انفرادی و فشار بر خانواده‌اش پایان دهند و حقوق قانونی او، از جمله تماس، ملاقات، درمان و دسترسی به کتاب، را بدون قیدوشرط تأمین کنند.


#مسعود_فرهیخته

@Tavaana_TavaanaTech

انتقال ناگهانی ارسلان یزدانی، شهروند بهائی، از زندان تهران بزرگ به مکانی نامعلوم

ارسلان یزدانی، شهروند ۴۳ سالهٔ بهائی ساکن کرج، روز چهارشنبه ۱۸ شهریورماه ۱۴۰۵، از زندان تهران بزرگ (فشافویه) به مکانی نامعلوم منتقل شد.

این انتقال بدون برنامه و اطلاع قبلی به خانواده صورت گرفته و تاکنون جزئیات بیشتری در این رابطه منتشر نشده است.

آقای یزدانی پیشتر، روز شنبه ۳۱ مردادماه ۱۴۰۵، توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در کرج بازداشت و برای تحمل محکومیت سه سال حبس به زندان تهران بزرگ منتقل شد.

بی‌اطلاعی از محل نگهداری آقای یزدانی و علت انتقال او، نگرانی‌های جدی پیرامون وضعیت او ایجاد کرده است.

#ارسلان_یزدانی #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402

آریا جعفری، عکاس ورزشی، خبری و از قهرمانان ملی رشته قایقرانی (کایاک)، سال‌هاست که به عنوان یکی از عکاسان برجسته مطبوعاتی در رسانه‌های ایران از فعالیت دارد. او در طول سال‌های فعالیت حرفه‌ای خود، علاوه بر کسب جوایز معتبر عکاسی، به دلیل نگاه ویژه به ورزش زنان شناخته شده است و سابقه امدادرسانی به آسیب‌دیدگان در بحران‌های طبیعی مانند سیل را نیز در کارنامه دارد. با این حال، او طی سال‌های گذشته به دلیل فعالیت‌های حرفه‌ای و اجتماعی خود مکررا با محدودیت، ممنوع‌الکاری و سوابق متعدد بازداشت و محکومیت قضایی مواجه شده است؛ از جمله بازداشت در سال‌های ۱۳۹۳ و ۱۴۰۱ و محکومیت‌های سنگین حبس و شلاق که مانع از حضور مستمر او در عرصه حرفه‌ای شده است.

او پس از آنکه نتوانست کاروان کمیته ملی المپیک را برای پوشش بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ همراهی کند و با نامه نهادهای امنیتی از این سفر بازماند، با انتشار این دل‌نوشته از تداوم محرومیت‌های شانزده‌ساله خود برای حضور در رویدادهای بزرگ ورزشی سخن گفت و از تکرار این رنج و ممانعت‌های بی‌مبنا ابراز خستگی کرد.

متن یادداشت او به این شرح است:
قرار بود امسال به عنوان عکاس ورزشی، همراه کاروان کمیته ملی المپیک راهی بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ ژاپن شوم؛ برای پوشش تصویری مسابقاتی که از ۲۸ شهریور تا ۱۴ مهرماه برگزار می‌شود.
از فروردین‌ماه، پس از استعلام‌های اولیه، تأیید شدم؛ اما از حدود دو هفته پیش، بر اساس نامه رسمی یکی از نهادهای امنیتی به کمیته ملی المپیک، از همراهی با کاروان و حضور در مسابقات منع شده‌ام.
نه ممنوع‌الخروجم، نه ممنوع‌الکار؛ اما اجازه ندارم برای انجام حرفه‌ام در این مسابقات حضور داشته باشم و هنوز روشن نیست این تصمیم بر اساس کدام قانون و با چه مبنایی گرفته شده است.
شاید این هم یکی از همان تاوان‌های بی‌نام و بی‌توضیحی باشد که در تمام این سال‌ها پرداخته‌ام؛ تاوان‌هایی که هر بار بخشی از زندگی و کارم را با خود برده‌اند.
اما دردناک‌تر از خودِ نرفتن، تکرار شدن این قصه است.
با نرفتن به ناگویا، شانزده سال است که پشت درِ بزرگ‌ترین رویدادهای ورزشی ایستاده‌ام؛ از المپیک و جام‌جهانی تا بازی‌های آسیایی. در این سال‌ها، هر بار به دلیلی، از زندان و ممنوع‌الکاری تا اتهام‌های امنیتی و جلوگیری از حضور در مسابقات، راهی میان من و کاری که دوستش دارم بسته شده است.
تلخ اینجاست که آدم نه فقط از نرسیدن به یک رؤیا، که از تکرارِ نرسیدن خسته می‌شود.


#آریا_جعفری #عکاس #کایاک #تیم_ملی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
علی زارعی از زندان قزلحصار: حکم اعدامم تأیید شده است؛ نگذارید اعدام شوم

علی زارعی، از آسیب‌دیدگان چشم در اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ و از دوستان جاویدنام حمیدرضا روحی، در تماسی تلفنی از زندان قزلحصار اعلام کرد که حکم اعدام او در بی‌دادگاه جمهوری اسلامی تأیید شده است. او از مردم ایران، فعالان حقوق بشر و سازمان ملل خواست صدایش باشند و برای جلوگیری از اجرای این حکم اقدام کنند.

این زندانی سیاسی درباره وضعیت کنونی پرونده‌اش گفت: «اکنون که با شما صحبت می‌کنم، حکم اعدامم در دادگاه جمهوری اسلامی تأیید شده است و لحظه‌به‌لحظه به طناب اعدام جمهوری اسلامی نزدیک‌تر می‌شوم.»

او تأکید کرد که در جلسات محاکمه نیز از مواضع خود عقب‌نشینی نکرده و گفته است: «با وجود همه این‌ها، در جلسات محاکمه‌ام به شرافت و آرمان‌هایم وفادار بودم. در هر نفسی که می‌کشم و در هر دم و بازدم خود، به ملت شریف ایران وفادار هستم.»

علی زارعی در ادامه از نهادهای حقوق بشری و جامعه جهانی درخواست کمک کرد و گفت: «از همه فعالان حوزه حقوق بشر، سازمان ملل و هر کسی که دم از وطن‌پرستی، شرافت، انسانیت و بخشندگی می‌زند، تقاضا می‌کنم صدای من باشد و نگذارد اعدام شوم.»

او افزود که هیچ اقدام تروریستی یا خشونت‌باری علیه مردم ایران انجام نداده و هدفش همواره سربلندی مردم و سرزمین ایران بوده است.

زارعی در پایان خانواده خود را به مردم ایران سپرد و گفت: «از همه شما ملت شریف ایران، در هر کجای جهان که هستید، می‌خواهم بدانید هدف من همیشه سربلندی ملت و سرزمین مادری‌مان ایران بوده است.»


#علی_زارعی #نه_به_اعدام


@Tavaana_TavaanaTech

‌
مادر پرنیان دبیری: می‌ایستم، چون دادخواه دخترم هستم

مادر پرنیان دبیری، از جان‌باختگان اعتراضات، با انتشار پیامی از همدردان خود خواست زنده بمانند، نام و یاد عزیزان از دست‌رفته‌شان را فریاد بزنند و دادخواه آنان باشند. او همچنین در پویش «یک شمع، یک نام، یک یاد» به یاد دخترش شمعی روشن کرد.

مادر پرنیان دبیری در این پیام خطاب به خانواده‌های دادخواه گفت: «می‌دانم درد دارید؛ درد از دست دادن، درد ظلم و درد ناجوانمردی. می‌خواهید فریاد بزنید و دادخواهی کنید، اما نمی‌توانید.»

او با اشاره به رنج و بی‌تابی خود پس از از دست دادن دخترش افزود: «من هم مثل شما گریه می‌کنم، بی‌تابی می‌کنم و گاهی به جایی می‌رسم که از خودم می‌پرسم برای چه زنده‌ام.»

مادر پرنیان دبیری گفت هر بار که چنین احساسی به سراغش می‌آید، به دخترش، عمر ناتمام او و آرزوهایی که برای آینده داشت فکر می‌کند و ادامه داد: «دستم را روی زانویم می‌گذارم، بلند می‌شوم و می‌ایستم؛ چون دادخواه دخترم هستم.»

او پرنیان را دختری آرام و الگوی خود توصیف کرد و گفت: «پرنیان به معنای واقعی، روزمرگی را با روزمرگی مبارزه کرد و زنده‌بودن را زندگی کرد؛ اما نگذاشتند. کشتندش. ضحاک‌های زمانه زندگی‌اش را گرفتند.»

مادر این جان‌باخته تأکید کرد که به دخترش افتخار می‌کند و گفت: «پرنیان من، وقتی با جسمش در میان ما بود، در قلب و ذهن من و در تک‌تک سلول‌های بدنم زندگی می‌کرد و امروز هم همین‌طور است.»

او در ادامه خطاب به خانواده‌های دادخواه گفت: «پرنیان و عزیزان از دست‌رفته شما از ما چه می‌خواهند؟ می‌خواهند زنده بمانیم، بایستیم، نام و یادشان را فریاد بزنیم و درباره مظلومانه کشته‌شدنشان سخن بگوییم.»

مادر پرنیان دبیری در پایان گفت: «ما دادخواه فرزندان و عزیزان از دست‌رفته‌مان هستیم؛ نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.»

او سپس شمعی به نام و یاد دخترش روشن کرد و گفت:

«جاودان باد یاد جان‌باختگان؛ پاینده ایران.
جاویدنام پرنیان دبیری.»


#پرنیان_دبیری #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech