مرضیه آدینه‌زاده، خواهر جاویدنام ابوالفضل آدینه‌زاده، ضمن انتشار این ویدیو نوشت:
‌
«داداش کوچولوی قهرمانم
تازگیا حالتای چهره‌ات را توی صورت فاطمه (خواهر کوچیکم)می‌بینم.
انگار نگاه‌هات توی چشمای اون حک شده‌ باشه...
مثل یه آینه که لحظه‌ای از تو رو زنده می‌کنه.

وقتی می‌خنده و دندوناش پیدا می‌شه،
به یکباره همه چیز برام متوقف می‌شه
چون تو را می‌بینم..
همون لبخند با چشمای معصومت.

فشار عجیبی توی سرم و پشت چشم‌هام حس می‌کنم
بغضی که گلوی منو‌ چنگ میزنه..
و من بزور پسش میزنم
و فقط به تو فکر می‌کنم..
به تمام اجزای چهره‌ات
که حالا زیر خروارها خاک آروم گرفته‌.

داداش، دلم برات پر می‌زنه
برای اون روزایی که از مدرسه برمی‌گشتم و تو
پسر بچه‌ی سه یا چهار ساله‌ای بودی که با اشتیاق منتظرم می‌موندی تا برگردم و باهات بازی کنم.

من دلم پر می‌زنه برات...
برای خنده‌هات، برای نگاه‌های مهربونت ، برای همه چیزایی که با رفتنت از دست دادم.

یادت همیشه زنده است، قهرمانم.»

غم جانکاه خانواده‌های دادخواه همیشگیست و با هر شباهت اتفاقی خاطره‌ای برایشان زنده می‌شود به خصوص عضای کم سن و سال‌تر خانواده بیشتر تحت تاثیر قرار می‌گیرند و سالیان سال موضوع از دست دادن یک عضو خانواده تمام زندگی‌شان تاثیر می‌گذارد. یادمان باشد که این خانواده‌ها می‌توانستند اکنون شاد و خندان باشند در کنار هم با وجود تمام مشکلات اما آن‌ها هزینه زیادی را متحمل شده‌اند و این موضوع مسئولیتی بر گردن ما می‌گذارد که برای رسیدن به هدف غایی و سرنگونی رژیم دیکتاتوری و دادخواهی و رسیدن به ایرانی آزاد و دموکراتیک کنارشان باشیم.

#ابوالفضل_آدینه_زاده #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مادران میدان مایو در آرژانتین: نمونه‌ای الهام‌بخش از دادخواهی

در دوران حکومت نظامی دیکتاتوری خورخه ویدلا در آرژانتین (۱۹۷۶–۱۹۸۳)، بیش از ۳۰ هزار نفر به بهانه مقابله با مخالفان حکومت ربوده و ناپدید شدند. این قربانیان که اغلب دانشجویان، روزنامه‌نگاران، کارگران و فعالان سیاسی بودند، به مکان‌های نامعلومی منتقل و پس از شکنجه، کشته شدند.

در این شرایط خفقان‌آور، مادران میدان مایو در ۳۰ آوریل ۱۹۷۷، با شجاعت تمام در میدان مرکزی شهر بوئنوس‌آیرس جمع شدند. این زنان، که فرزندان خود را در جریان «جنگ کثیف» از دست داده بودند، با به تن کردن روسری‌های سفید که نماد پاکی و معصومیت قربانیان بود، سکوت جامعه بین‌المللی و مردم آرژانتین را شکستند. روسری‌های سفید، نمادی از کهنه‌های قنداق نوزادان بود که مادران آن را به نشانه فرزندان ربوده‌شده بر سر داشتند.

آن‌ها هر هفته در همین میدان تجمع کرده و با حمل عکس‌های فرزندانشان، از حکومت خواستار پاسخگویی در مورد سرنوشت عزیزانشان شدند. این تجمعات با وجود تهدیدها و سرکوب شدید پلیس ادامه یافت و به مرور، نه تنها در آرژانتین، بلکه در سطح بین‌المللی به نمادی از مبارزه مسالمت‌آمیز برای عدالت تبدیل شد.

مبارزات مادران میدان مایو تأثیر عمیقی بر جامعه گذاشت. آن‌ها به دادخواهی محدود نشدند، بلکه خواهان افشای سازوکارهای سرکوب و نقض حقوق بشر توسط حکومت شدند. فشارهای بین‌المللی ناشی از فعالیت این مادران، باعث شد پس از سقوط حکومت نظامی، بسیاری از مقامات دیکتاتوری محاکمه و مجازات شوند.

این مادران همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهند و در سال‌های اخیر، علاوه بر دادخواهی برای فرزندان خود، به دفاع از حقوق بشر در آرژانتین و سایر نقاط جهان پرداخته‌اند.

اهمیت این تجربه برای مادران دادخواه ایران
تجربه مادران میدان مایو، الگویی الهام‌بخش برای مبارزات مشابه در جهان، از جمله ایران، است. اتحاد، پایداری، و تأکید بر عدالت‌خواهی، ابزارهایی قدرتمند برای مقابله با سرکوب است. مادران دادخواه در ایران، با الهام از این جنبش، می‌توانند صدای مظلومان را جهانی کنند و با ادامه مبارزات خود، امید به تحقق عدالت را زنده نگه دارند.


این مطالعه موردی را در سایت آموزشکده توانا بخوانید:
https://tavaana.org/mothers_of_the_plaza/

#مادران_دادخواه #مطالعه_موردی #مادران_میدان_مایو #دادخواهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

کانال تلگرام یاشار تبریزی، زندانی سیاسی، ضمن اطلاع دادن از ممنوع‌التماس شدن ایشان پس از درخواست محاکمه علنی، از عقب افتادن زمان محاکمه به علت تعطیل شدن کشور خبر داد:

«مردم شریف ایران،
از روزی که اعلام کردیم خواستارِ برگزاری علنی دادگاه‌ آقای یاشار تبریزی (اکبر قلی‌زاده) در دادگاه انقلاب تبریز هستیم، تماس‌های این زندانی سیاسی قطع شده و خانواده از احوالات ایشان بی‌خبر هستند. رئیس عدلیه می‌گوید جلسات رسیدگی را علنی برگزار می‌کنیم، مردم مطالبه همین مقدار می‌کنند، پایین دستانِ خودمختار ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌التماس تجویز می‌کنند که چرا حرفِ رئیس‌مان را جدی گرفته‌اید!
لازم به توضیح است استان آذربایجان شرقی همچون بیست استان دیگر در ایرانِ غریب، شنبه ۲۲ دی‌ماه تعطیل اعلام شده و جلسه رسیدگی به اتهاماتِ آقای #یاشار_تبریزی به آینده‌ای نامعلوم موکول شد.
سپاس که همراهِ همه زندانیان سیاسی و عقیدتی و صنفی هستید.»


کانال تلگرامی👇

T.me/yasharetabrizi

#یاشار_تبریزی #زندانیان_سیاسی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

یکی از هموطنان، در دی ماه ۱۴۰۳ چند قلم کالا خریده است، قیمت آن‌ها شده ۳۷۵۹۰۰ تومان.
اینها فقط اقلامی است که برای چند روز صبحانه یک خانواده چند نفره مصرف می‌شود، حالا سایر هزینه‌ها از جمله اجاره خانه، پوشاک، قبض‌های آب و برق و گاز و تلفن و موبایل، لوازم شوینده، مرغ و تخم‌مرغ و گوشت و میوه، هزینه مدرسه و لوازم تحریر بچه‌ها، هزینه رفت و آمد و .... را هم در یک ماه در نظر بگیرید و با حقوقی که دریافت می‌کنند که معمولا حداقل حقوق است یا حتی ماه‌ها حقوق دریافت نمی‌شود، چگونه یک خانواده زندگی کند؟
تازه می‌گویند جمعیت را افزایش دهید و بچه تولید کنید! با کدام پول مخارجش را تامین کنند؟ به چه امیدی؟

چند سال پیش با ۳۷۵۰۰۰ تومان می‌شد یک سکه طلا خرید تازه آن موقع می‌گفتیم چقدر گران شده است!!

چگونه می‌توانند سر بر بالین بگذارد در حالی که مردم ما در فقر و فلاکت زندگی می‌کنند؟


#نه_به_جمهورى_اسلامى #فقر_فساد_گرونی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ضجه‌های مادر جاویدنام آرمان عمادی، وقتی با سنگ مزار شکسته شده فرزندش مواجه شد

مادری که هر روز بر مزار آرمان حاضر می‌شود و در آنجا آرامش پیدا می‌کند. مادری که در صفحه اینستاگرامش معمولا بدون هیچ شرحی ویدیویی از آرمان و مزارش به اشتراک می‌گذارد.

او روز گذشته، ۲۲ دی ماه ۱۴۰۳، در استوری صفحه اینستاگرامش نوشت:

«خاک بر سرتان که حتی از چشم‌های معصوم آرمان هم شرم نکردید سنگ مزار او را شکستید اما مگر می‌توانید یاد و نامش را از دل ما پاک کنید؟ مگر می‌توانید صداقت آن نگاه بی‌گناه را به خاک بکشید؟

کسی که جانش را برای حق داد امروز بیشتر از همیشه زنده است و شما با تمام این کینه‌توزی‌ها تنها ذره‌ای بر حقارت خود افزودید.

نه وجدان دارید نه شرافت و نه حتی اندکی انسانیت اگر جرأت داشتید به آن نگاه معصوم و آن قلب پاک چشم می‌دوختید و می‌فهمیدید که جای شما همان در زباله دانی تاریخ است.

شرم کنید اگر هنوز چیزی به نام وجدان در وجودتان مانده باشد

حالا که این قدر از اسم آرمان وحشت دارید بدانید که من با صدایی رساتر از همیشه نامش را فریاد خواهم زد آرمان زنده است؛ در دل‌های ما در فریاد آزادی و در مسیری که هرگز از آن دست نخواهیم کشید شما در کینه و ترس خود می‌میرید اما آرمان تا ابد زنده خواهد ماند.»

او همچنین در اینستاگرام نوشت؛
«شکستن سنگ مزار آرمان، نه قدرت می‌خواهد و نه شهامت؛ این کار تنها از کسانی برمی‌آید که از صدای حقیقت می‌ترسند. سنگ را می‌شکنند تا گمان کنند نام و یادش را می‌توانند از زمین و زمان بزدایند. اما چه ساده اند نمی‌دانند که آرمان، نه در آن سنگ، که در قلب‌های ما حک شده است.هر تکه‌ای از این سنگ شکسته، هزار خاطره از ایستادگی و شرافت اوست که به زمین ریخته. شما شاید سنگ مزارش را بشکنید، اما نمی‌توانید باور به آزادی را، که او برایش جان داد، فرو بریزید. آرمان در هر کوچه‌، در هر فریاد و در هر آسمان آبی آسمانی زنده است و خواهد ماند. سنگ‌های شکسته چیزی جز سرود جاودانگی او نیستند.»

ـ چندی پیش هم سنگ مزار حمیدرضا روحی را شکسته بودند و پیش‌تر هم سنگ مزار یلدا آقافضلی و دانیال پابندی و چندین نفر دیگر از جان‌باختگان راه آزادی را شکستند یا نوشته‌های روی سنگ مزار را مخدوش کردند. اما با این عزیزان را که نمی‌توانند از قلب ایرانیان پاک کنند.

#آرمان_عمادی #دادخواهی #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

ای «شادی آزادی» روزی که تو بازآیی / با این دل غم‌پرورد / من با تو چه خواهم کرد

روزی که دیکتاتور سقوط کند روزی که آفتاب آزادی برآید همان روز آشنا همان روز دادخواهی همان روز «شادی».

طرح از پانته‌آ

به یاد جاویدنامانی که در راه رسیدن به شادی آزادی از جان عزیز خود گذشتند.

#یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#دادخواهی
#مجیدرضا_رهنورد
@Tavaana_TavaanaTech

خانواده‌های دادخواه همچنان با اتحاد و همبستگی، نسبت به صدور حکم اعدام برای پخشان عزیزی و پریشه مرادی اعتراض می‌کنند.

در روزهای گذشته پیام‌های چندین خانواده را منتشر کرده بودیم و امروز پیام‌های خانواده‌های جاویدنامان یحیی رحیمی، آریان خوشگوار و رضا کاظمی از سنندج و خانواده جاویدنام محسن نیازی از دهگلان را می‌بینیم.

#دادخواهی #نه_به_اعدام #وريشه_مرادى #پخشان_عزیزی #مهدی_حسنی #بهروز_احسانی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل،درباره لزوم همبستگی جهت لغو مجازات اعدام متنی به شرح زیر منتشرکرد:
🔸️حذف مخالفان، اصلی‌ترین شیوه جمهوری اسلامی برای بقا از طریق ایجاد فضای رعب و وحشت بوده است و چه در زندان و چه در خیابان، این قاعده از بدو استقرار وجود داشته است. شاید بتوان خلاصه‌ی این تاریخ، که از گورستان خاوران تا همین امروز ادامه داشته، را در گفته‌های جاویدنام نوید افکاری شنید: «دنبال گردن برای طناب دارشان می‌گردند.»

🔸️این سیاست امروز نیز جریان دارد و تصور می‌کنند افزایش طناب‌های دار و قتل زندانیانی چون مجاهد کورکور و عباس دریس می‌تواند نجات‌بخش حکومت درهم‌شکسته‌شان باشد.

🔸️در این روزها، تأیید حکم اعدام پخشان عزیزی، بهروز احسانی و مهدی حسنی در دیوان عالی کشور موجی از خشم و نگرانی در میان مردم، به‌ویژه در میان فعالین سیاسی و اجتماعی ایجاد کرده است تا مشخص شود جمهوری اسلامی تنها راه مقابله با اعتراضات سراسری پیش رو را در سرعت بخشیدن به احکام اعدام می‌بیند.

🔸️حکومتی که اقتصادش در هم شکسته، مشروعیتش را در میان اکثریت مردم از دست داده و تمام آنچه خرج محور مقاومت کرده بود دود شده و به هوا رفته، نیاز دارد راهی برای ابراز وجود پیدا کند. جمهوری اسلامی می‌گوید: «اعدام می‌کنم، پس هستم.»

🔸️در این میان، جامعه، نهادهای مدنی، مخالفان حکومت و شخصیت‌های شناخته‌شده چه می‌توانند بکنند؟ شاید ابتدا باید از خود بپرسند: آیا پخشان عزیزی اولین زندانی محکوم به اعدام است؟ آخرین خواهد بود؟ پاسخ بدون شک منفی است. اینجاست که ضرورت همبستگی و اتحادی چشمگیر و قابل‌توجه برای مقابله با «مجازات اعدام» احساس می‌شود.

🔸️به ساختار حکومت نگاه کنیم؛ چگونه اصلاح‌طلبان، به‌اصطلاح میانه‌روها و تندروها دست در دست هم تلاش می‌کنند مانع فروپاشی نظام شوند؟ مسعود پزشکیان اصلاح‌طلب، قالیبافی که امروز بخشی از مافیای اقتصادی است، محسنی اژه‌ای که از فالانژهای شناخته‌شده بوده و زمانی برنده جایزه بین‌المللی چماق شد، امروز مشترکاً ریاست سه قوه مجریه، مقننه و قضاییه را در دست دارند.

🔸️آیا اپوزیسیون ایران هم حاضر است با هر نگاه و ایدئولوژی که دارد، با هر ایده‌ای که برای ساختار سیاسی بعد از جمهوری اسلامی دارد، برای نجات جان «انسان‌هایی که حکومت جانشان را می‌گیرد» متحد شود؟ اعتراض سراسری در قالب کمپین‌ها، اعتصابات و اعتراضات خیابانی با هدف مشخص «لغو مجازات اعدام» می‌تواند شکل بگیرد. این سوالی است که مخالفان جمهوری اسلامی باید از خود بپرسند.

#نه_به_اعدام #پخشان_عزيزى #بهروز_احسانی #مهدی_حسنی #شیرین_عبادی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

«وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی جمهوری اسلامی با چنان وقاحتی می‌گوید:
«ما کجا اشتباه کردیم که اینطور ذائقه موسیقیایی ایران را تغییر دادیم؟»
چه کرده‌اند؟ تیشه به ریشه موسیقی ایرانی زدند. هنرمندان را زندان کردند آواره کردند اموال‌شان را غصب کردند آن‌ها را به قتل رساندند و جان‌شان را گرفتند و هزاران آزار و اذیت دیگر در حق خود و خانواده‌های‌شان روا داشتند ....
فریدون فرخزاد
هایده
یاسمین
سوسن
مهستی
حتی به جواد ذبیحی هم رحم نکردند ...
شما موسیقی ایران را خشکاندید.»
پیام ارسالی از همراهان توانا

#یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#موسیقی

@Tavaana_TavaanaTech

«ضرورت مخالفت معلمان با حکم اعدام

به بهانه تایید حکم اعدام پخشان عزیزی، مهدی حسنی و بهروز احسانی

این نوشته خطاب به معلمانی است که با اعدام مخالف‌اند، به‌ویژه معلمان پیشرو و آگاهی که همواره با هرگونه خشونت و سرکوب مقابله می‌کنند و تلاش دارند در ساختار سرکوبگرانه نظام آموزشی و مدرسه نقش سرکوبگر ایفا نکنند. این معلمان وظیفه دارند در برابر بالاترین سطح خشونت در جامعه، یعنی خشونت ساختاری و هدفمند مانند اعدام، سکوت نکنند و علیه آن موضع‌گیری کنند. چگونه می‌توان مخالف خشونت در مدرسه بود اما در برابر خشونت در جامعه سکوت کرد؟

هیچ‌کس بهتر از صادرکنندگان حکومتی احکام اعدام نمی‌داند که اعدام نه‌تنها عملی بازدارنده نیست، بلکه ابزاری برای سرکوب و کنترل جامعه است. هدف این نوشته پرداختن به چرایی مخالفت با اعدام نیست، بلکه تأکید بر این است که گسترش اعدام تنها به حکومت محدود نمی‌شود، بلکه عوامل دیگری نیز در آن نقش دارند.

در ایران، اعدام به ابزاری تبدیل شده که حکومت از آن برای تثبیت قدرت و سرکوب جامعه بهره می‌برد. صدور احکام اعدام برای زندانیان سیاسی و عقیدتی و همچنین برای زندانیانی با جرایمی نظیر مواد مخدر، قتل و سرقت، نشان از آن دارد که هدف اصلی حکومت، ایجاد رعب و کنترل جامعه است.

طبق آخرین آمار، دست‌کم ۵۴ زندانی سیاسی و عقیدتی به اعدام محکوم شده‌اند. در عین حال، در پنجاهمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، احکام اعدام برخی زندانیان سیاسی نظیر پخشان عزیزی، مهدی حسنی و بهروز احسانی تأیید شده است. این زندانیان در کنار دیگر محکومان قرار دارند که اجرای احکام‌شان قریب‌الوقوع است.
اما مسئله تنها به حکومت محدود نمی‌شود؛ سکوت جامعه در برابر این سرکوب نیز نقش مهمی در استمرار این روند دارد. جامعه‌ای که در برابر اعدام بی‌تفاوت است، عملا با این خشونت همراهی می‌کند.

علاوه بر حکومت و جامعه، بخش دیگری نیز در گسترش اعدام نقش دارد؛ افرادی که خود را فعال حقوق بشر یا مخالف اعدام معرفی می‌کنند و از این عنوان برای کسب اعتبار و منافع شخصی بهره می‌برند. واقعیت این است که اگر زندانی وجود نداشته باشد یا مبارزه‌ای شکل نگیرد، این افراد موضوعی برای دفاع نخواهند داشت. متأسفانه، برخی از این افراد نه‌تنها در برابر اعدام سکوت می‌کنند، بلکه با برخورد گزینشی و به حاشیه راندن برخی محکومان، عملا به تقویت سرکوب کمک می‌کنند. این گروه که حقوق بشر را به صنعتی سودآور تبدیل کرده‌اند، با سکوت گزینشی یا تمرکز بر موارد خاص، نقش مؤثرتری در بی‌عدالتی نسبت به مردم عادی دارند. گویی از نگاه آنان، برخی افراد مستحق حمایت نیستند، مگر آنکه با عقاید یا اهداف آنان همسو باشند.

برای مخالفت مؤثر با اعدام، باید این رویکردهای گزینشی و منفعت‌طلبانه را نقد و افشا کرد. وظیفه ما این است که از هرگونه تفکیک عقیدتی، سیاسی، ملیتی و جنسیتی در موضوع اعدام فاصله بگیریم و با هر شکلی از اعدام مخالفت کنیم. بدون شک، همان‌طور که زندانیان اعتصابی در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» تأکید کرده‌اند، تنها راه توقف ماشین اعدام، اتحاد و عمل جمعی است. اگرچه این مسیر دشوار است، اما با کنار گذاشتن رفتارهای فرقه‌گرایانه و اتخاذ رویکردی انسانی و جمعی، می‌توان به نتیجه رسید.

این مسئولیت، به‌ویژه بر دوش معلمانی است که وظیفه خود را فراتر از اجرای بخشنامه‌ها و برنامه‌های درسی سرکوبگرانه تعریف کرده‌اند. آگاهی‌بخشی به جامعه و ایجاد اتحاد برای مقابله با اعدام، بخشی از مسئولیت انسانی و اجتماعی آنان است. تنها با این رویکرد می‌توان به ساختن جامعه‌ای عاری از خشونت و سرکوب امید داشت.»

نوشته جعفر ابراهیمی معلم و فعال مدنی

#یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#پخشان_عزيزى
#نه_به_اعدام
@Tavaana_TavaanaTech