‌
سخنان علی خامنه‌ای در نماز عید فطر بار دیگر نشان داد که سیاست‌های او همچنان بر پایه جداسازی مردم و قرار دادن آن‌ها در برابر یکدیگر است.
او اعتراضات را نه به عنوان حق مردم، بلکه به عنوان «فتنه» تلقی کرده و به‌صراحت تهدید کرده است که «اگر دشمن مانند برخی سال‌های قبل، به فکر ایجاد فتنه در داخل باشد، ملت همانند آن سال‌ها، جواب محکمی به فتنه‌افروزان خواهد داد.» این رویکرد نشان‌دهنده‌ی آن است که او هیچ حقی برای اعتراض مردم قائل نیست و هرگونه نارضایتی عمومی را به دشمنان خارجی نسبت می‌دهد.

در عرصه‌ی بین‌المللی نیز سیاست‌های او همچنان مبتنی بر نفرت‌پراکنی و دشمنی است.
حتی در روز عید فطر که روز وحدت و مهربانی میان مسلمانان است، او از لحن تهدید و خصومت دست برنداشت.
او تأکید کرد که «مواضع ما ثابت است و دشمنی آمریکا و رژیم صهیونی هم مثل گذشته است.» چنین مواضعی نه‌تنها کمکی به حل مسائل منطقه‌ای نمی‌کند، بلکه بر شکاف‌ها و تنش‌ها در سطح بین‌المللی می‌افزاید.

در نهایت، هدیه‌ی خامنه‌ای به مردم در این روز، چیزی جز تفرقه‌افکنی، تهدید مردم و نفرت‌پراکنی نبود.



#حکومت_ایدئولوژیک #تفرقه #عیدفطر #گفتگو_توانا
@Dialogue1402

‌
«ولی من وجودش را دارم و تا ابدالدهر پای اعتقاداتم هستم!»
آیا یک انسان دانا اعتقاداتش را بازبینی و ارزیابی نمی‌کند؟

وحید شمسایی، مربی فوتسال، پس از مسابقاتی که با عنوان همبستگی میان فرقه‌های اسلامی برگزار شده بود، حرکتی انجام داده که دقیقا مصداق پاشیدن نمک بر زخم دیرینه و اصلی تفرقه در اسلام است؛ صحنه‌ای که ادعای برتری‌جویانه شیعه بر سنی را بازنمایی می‌کند و بار دیگر نشان می‌دهد چگونه رفتارهای کوچک می‌توانند شکاف‌های بزرگ را بازتولید کنند.

در پاسخ به نقد این رفتار، او سخنانی به زبان آورده که قابل تامل است: از عادل فردوسی‌پور خواسته «اگر مرد است» با او رودررو صحبت کند؛ و در ضمن افزوده که «من وجودش را دارم و تا ابدالدهر پای اعتقاداتم هستم».

اما پرسش اصلی همین‌جاست:
آیا یک انسان دانا، بلوغ و توان فکری خود را با تغییرناپذیری می‌سنجد؟ یا با تواناییِ به پرسش‌کشیدن باورهایش؟

جزم‌اندیشی درست از همین‌جا آغاز می‌شود: از اعتقادی که از نقد می‌ترسد و خود را «مقدس» و غیرقابل لمس جا می‌زند. تکبّر اعتقادی نیز زمانی شکل می‌گیرد که فرد از باورهایش نه به‌عنوان چراغ فهم، بل به‌عنوان ابزار تحقیر و خودبرتر‌بینی استفاده می‌کند. کسی که تغییر را ضعف می‌پندارد، عملا اعتقاداتش را به دیواری بتنی تبدیل می‌کند؛ دیواری که پشت آن هیچ رشدی رخ نمی‌دهد.

در مقابل، انسان بالغ می‌داند که اعتقاد بخشی از هویت سیال و در حال تحول اوست. او به‌جای این‌که به تعصبش افتخار کند، می‌پرسد: آیا می‌توان فهم و تفسیر امروز را از تفسیر کودکی یا جوانی بهتر نکرد؟ آیا می‌توان بدون حمله به دیگران، در باورهای خود بازاندیشی کرد؟

لجاجت بر عقائد «شهامت» نیست، بلکه نشان هراس فکری است: این‌که گفت‌وگو، نقد و تغییر نشانه ضعف‌اند. حال آن‌که بلوغ فکری یعنی آمادگی برای سنجش دوباره باورها، نه پافشاری لجوجانه بر آن‌ها.

#تفرقه #شیعه #سنی #اعتقاد #باور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402